Obrzęk dziąseł to bardzo częsty objaw w jamie ustnej, który może towarzyszyć zarówno łagodnym, jak i bardzo poważnym schorzeniom przyzębia oraz błony śluzowej. Polega on na powiększeniu, napięciu i zmianie konsystencji tkanek dziąsła, najczęściej w następstwie stanu zapalnego. Rozpoznanie przyczyny obrzęku ma kluczowe znaczenie, ponieważ od tego zależy dobór właściwego leczenia oraz możliwość uniknięcia powikłań, takich jak utrata zębów czy przewlekły ból. W stomatologii obrzęk dziąseł traktowany jest jako ważny sygnał alarmowy, świadczący o zaburzeniu równowagi w środowisku jamy ustnej.

Definicja i mechanizm powstawania obrzęku dziąseł

Obrzęk dziąseł to nagromadzenie płynu w przestrzeni międzykomórkowej tkanek dziąsłowych, prowadzące do ich widocznego powiększenia, wygładzenia i często zmiany koloru. W typowych warunkach dziąsło jest jędrne, różowe, dobrze przylegające do szyjek zębów i wyrostka zębodołowego. Gdy dochodzi do zaburzenia mikrokrążenia lub zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych, płyn przesiękowy przenika z naczyń do tkanek, powodując ich obrzmienie i uczucie rozpierania.

Podstawowym mechanizmem jest najczęściej stan zapalny, w którym dochodzi do lokalnego rozszerzenia naczyń, napływu komórek układu odpornościowego i mediatorów zapalnych. Substancje takie jak histamina czy prostaglandyny zwiększają przepuszczalność ścian naczyń, umożliwiając wydostawanie się osocza do tkanek. W obrazie klinicznym widoczne jest wtedy zaczerwienienie, podwyższona temperatura miejscowa, bolesność na dotyk oraz charakterystyczne “napompowanie” dziąsła. Może wystąpić także krwawienie samoistne lub podczas szczotkowania.

W zależności od przyczyny rozróżnia się obrzęk o charakterze zapalnym, alergicznym, pourazowym lub polekowym. W praktyce stomatologicznej najczęściej spotykany jest obrzęk zapalny związany z bakteryjnym zapalenie dziąseł lub rozwijającym się zapaleniem przyzębia. Warto podkreślić, że obrzęk może dotyczyć zarówno pojedynczego brodawki międzyzębowej, okolicy jednego zęba, jak i obejmować rozległe odcinki łuku zębowego, a nawet całe dziąsło.

Proces ten może być także następstwem zaburzeń ogólnoustrojowych, takich jak niewydolność krążenia, zaburzenia hormonalne czy choroby hematologiczne. Wówczas mamy do czynienia z obrzękiem o charakterze ogólnym, który w jamie ustnej jest jednym z objawów, ale nie jedynym problemem. Stomatolog, obserwując nietypowy lub uogólniony obrzęk dziąseł, często kieruje pacjenta na dalszą diagnostykę internistyczną.

Objawy kliniczne obrzęku dziąseł i ich znaczenie diagnostyczne

Obrzęk dziąseł może przyjmować różne postacie kliniczne, od subtelnego powiększenia pojedynczej brodawki po rozległe, bolesne zgrubienia utrudniające gryzienie czy nawet mówienie. Najczęściej pacjent zauważa, że dziąsła stały się “pulchniejsze”, łatwo krwawią, a zęby wyglądają na optycznie krótsze, gdyż korony zębów są częściowo przykryte obrzękniętą tkanką. Czasem pierwszym sygnałem bywa uczucie ucisku w okolicy aparatu ortodontycznego lub mostu protetycznego.

Do typowych objawów, które towarzyszą obrzękowi dziąseł, zalicza się:

• zaczerwienienie lub sinoczerwony odcień dziąsła,
• zwiększoną wrażliwość na dotyk i szczotkowanie,
• krwawienie podczas higieny jamy ustnej,
• nieprzyjemny zapach z ust związany z płytka nazębna,
• ból przy nagryzaniu lub spożywaniu pokarmów,
• uczucie “przerastania” dziąseł na zęby,
• czasową ruchomość zębów przy zaawansowanych stanach zapalnych.

W badaniu stomatologicznym lekarz ocenia nie tylko stopień obrzęku, ale także konsystencję tkanek, obecność kamienia nazębnego, głębokość kieszonek dziąsłowych i ewentualne ropne wycieki. Za pomocą sondy periodontologicznej diagnostyka różnicuje prosty obrzęk zapalny od już rozwiniętego zapalenia przyzębia z utratą przyczepu łącznotkankowego. Badanie radiologiczne (np. zdjęcie pantomograficzne lub punktowe) pozwala ocenić stan kości wyrostka zębodołowego.

Szczególnie niepokojący jest jednostronny, twardy, niebolesny obrzęk dziąseł, niekiedy o nieregularnej powierzchni, który nie ustępuje po standardowym leczeniu przeciwzapalnym i higienizacyjnym. Taki obraz może sugerować zmiany rozrostowe, w tym guzy łagodne lub złośliwe. W takich przypadkach konieczne jest pobranie wycinka do badania histopatologicznego. Z tego powodu każdy utrzymujący się obrzęk wymaga kontroli stomatologicznej, a nie tylko domowego leczenia.

Obrzęk dziąseł u dzieci ma również znaczenie diagnostyczne. Może on pojawić się w okresie wyrzynania zębów mlecznych lub stałych, kiedy wokół przebijającej się korony dochodzi do miejscowego stanu zapalnego. W takich sytuacjach obrzęk ma charakter przejściowy i ustępuje po wyrznięciu zęba. Jeśli jednak towarzyszy mu gorączka, znaczny ból i trudności w otwieraniu ust, należy wykluczyć ostre ropne zapalenie tkanek okołokoronowych.

Najczęstsze przyczyny obrzęku dziąseł w praktyce stomatologicznej

Spectrum przyczyn obrzęku dziąseł jest szerokie, ale w codziennej praktyce stomatologicznej dominują przyczyny miejscowe, związane bezpośrednio z higieną jamy ustnej, uwarunkowaniami anatomicznymi oraz działaniem czynników drażniących mechanicznych lub chemicznych.

Podstawową i najczęstszą przyczyną jest kamień nazębny i zalegająca płytka nazębna, bogata w bakterie tworzące biofilm. Drobnoustroje wywołują miejscowy stan zapalny dziąsła brzeżnego, który objawia się jego obrzękiem, zaczerwienieniem i krwawieniem. Jeśli nie zostanie wdrożona profesjonalna higienizacja (skaling, piaskowanie) oraz prawidłowa domowa higiena, proces zapalny może przejść w przewlekłe zapalenie przyzębia. Z czasem prowadzi to do utraty kości wokół zębów i ich stopniowej rozchwiania.

Obrzęk dziąseł często pojawia się w okolicy zębów mądrości, szczególnie częściowo zatrzymanych. Nad koroną zęba tworzy się tzw. kaptur dziąsłowy, pod którym łatwo zatrzymują się resztki pokarmowe i bakterie. Rozwija się stan zapalny nazywany zapaleniem okołokoronowym, z obrzękiem, bólem, a czasem również z trismus (ograniczone otwieranie ust) i promieniowaniem bólu do ucha czy gardła.

Niebagatelną rolę odgrywają także czynniki mechaniczne: nieprawidłowo dopasowane protezy, ostre krawędzie wypełnień, nadmiernie wystające brzegi koron protetycznych, a także aparat ortodontyczny. Permanentne drażnienie śluzówki prowadzi do mikrourazów, a w konsekwencji do odczynu zapalnego i obrzęku. W takich przypadkach leczenie polega nie tylko na farmakologicznym łagodzeniu dolegliwości, ale przede wszystkim na korekcie lub wymianie drażniącego elementu.

Do przyczyn chemicznych można zaliczyć niektóre płyny do płukania jamy ustnej o zbyt wysokim stężeniu substancji aktywnych, przypadkowe oparzenia chemiczne (np. środkami do wybielania stosowanymi nieprawidłowo) oraz kontakt z substancjami alergizującymi w materiałach stomatologicznych. Alergiczny obrzęk dziąseł może pojawić się po założeniu nowej protezy akrylowej, zastosowaniu określonych cementów, a nawet po wprowadzeniu nowej pasty do zębów czy preparatu fluorkowego.

Istotną grupę przyczyn stanowią zmiany hormonalne i czynniki ogólnoustrojowe. Obrzęk dziąseł często obserwuje się u kobiet w ciąży, szczególnie w drugim trymestrze, gdzie rozwija się tzw. ciążowe zapalenie dziąseł. Związane jest ono z działaniem hormonów płciowych (estrogenów i progesteronu), które modyfikują odpowiedź naczyniową i immunologiczną tkanek przyzębia. Podobnie u pacjentów z cukrzycą, zaburzeniami odporności czy chorobami krwi, dziąsła są bardziej podatne na obrzęki i przewlekły stan zapalny.

Obrzęk dziąseł polekowy i w chorobach ogólnoustrojowych

Szczególną odmianą obrzęku dziąseł jest tzw. przerost lub rozrost dziąseł indukowany lekami. Niektóre substancje farmakologiczne mogą powodować zwiększone odkładanie się macierzy pozakomórkowej w tkance dziąsła, co skutkuje jego wyraźnym zgrubieniem i pseudoobrzękiem. Typowymi lekami wywołującymi taki efekt są niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina), leki immunosupresyjne stosowane po przeszczepach (np. cyklosporyna) oraz nifedypina i inne blokery kanału wapniowego stosowane w kardiologii.

U pacjentów przyjmujących te preparaty często obserwuje się masywne rozrosty dziąseł, które mogą pokrywać znaczną część koron zębów, utrudniając higienę i żucie pokarmów. Klinicznie tkanka jest zgrubiała, włóknista, niekiedy o lekko guzkowej powierzchni. Stan zapalny i wtórny obrzęk rozwijają się dodatkowo na tle nagromadzonej płytki i kamienia nazębnego, co potęguje dolegliwości. W takich przypadkach konieczna bywa współpraca stomatologa z lekarzem prowadzącym w celu ewentualnej zmiany leku na inny o podobnym działaniu, ale mniejszym potencjale wywoływania przerostów.

Obrzęk dziąseł może również towarzyszyć niektórym chorobom krwi, takim jak białaczki. U chorych na ostre białaczki szpikowe lub limfoblastyczne bywa obserwowany rozlany obrzęk dziąseł, ich sinoczerwone zabarwienie, łatwe krwawienie i ból. Mechanizm obejmuje nacieczenie tkanek przez komórki nowotworowe oraz zaburzenia krzepnięcia. W takich przypadkach objawy w jamie ustnej bywają jednym z pierwszych sygnałów choroby ogólnoustrojowej, dlatego stomatolog odgrywa ważną rolę w jej wczesnym wykryciu.

W niewydolności serca, chorobach nerek czy wątroby dochodzi do retencji płynów w organizmie, co może skutkować obrzękami także w obrębie jamy ustnej. Wówczas obrzęk dziąseł jest elementem uogólnionego zespołu obrzękowego i wymaga leczenia przyczynowego prowadzonego przez lekarza internistę lub specjalistę. Postępowanie stomatologiczne koncentruje się na profilaktyce infekcji i utrzymaniu jak najlepszej higieny.

Diagnostyka i różnicowanie obrzęku dziąseł

Prawidłowa diagnostyka obrzęku dziąseł wymaga zebrania szczegółowego wywiadu ogólnego i stomatologicznego, dokładnego badania jamy ustnej oraz, w razie potrzeby, badań dodatkowych. Stomatolog pyta o czas trwania dolegliwości, ich dynamikę, czynniki nasilające bądź łagodzące objawy, stosowane leki, choroby współistniejące, a także nawyki higieniczne i dietetyczne. Istotne jest również ustalenie, czy pacjent pali papierosy, ponieważ dym tytoniowy może maskować objawy zapalenia przyzębia, przyspieszając jednocześnie jego rozwój.

W badaniu klinicznym oceniane są: wygląd dziąseł (kolor, kształt, konsystencja), obecność obrzęku rozlanego lub ograniczonego, głębokość kieszonek dziąsłowych, ilość płytki i kamienia nazębnego, ruchomość zębów oraz ewentualne zmiany rozrostowe. Wykorzystuje się sondę periodontologiczną do pomiaru przyczepu łącznotkankowego i oceny krwawienia po sondowaniu. W niektórych przypadkach wykonuje się indeksy periodontologiczne, pozwalające na obiektywną ocenę nasilenia choroby przyzębia.

Badania obrazowe, takie jak zdjęcia punktowe, skrzydłowo-zgryzowe czy pantomograficzne, służą do oceny stopnia utraty kości, obecności ropni przyzębnych czy zmian okołowierzchołkowych. W diagnostyce różnicowej trzeba wziąć pod uwagę ropnie przyzębne, ropnie okołowierzchołkowe, zmiany nowotworowe, rozrosty włókniste oraz przerosty polekowe. W przypadkach wątpliwych pobiera się wycinek do badania histopatologicznego, zwłaszcza jeśli zmiana jest jednostronna, twarda i utrzymuje się mimo leczenia przeciwzapalnego.

Badania laboratoryjne krwi mogą być konieczne przy podejrzeniu chorób ogólnoustrojowych: morfologia, parametry krzepnięcia, glukoza, wskaźniki czynności wątroby i nerek, markery zapalne. Współpraca stomatologa z internistą, diabetologiem czy hematologiem bywa niezbędna do postawienia pełnej diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia przyczynowego. W diagnostyce alergicznego obrzęku dziąseł rozważa się także konsultację alergologiczną i testy nadwrażliwości na określone składniki materiałów stomatologicznych.

Leczenie obrzęku dziąseł – postępowanie miejscowe i ogólne

Podstawą leczenia obrzęku dziąseł jest usunięcie przyczyny, która go wywołała. W większości przypadków konieczna jest profesjonalna higienizacja, obejmująca skaling naddziąsłowy i poddziąsłowy, piaskowanie oraz polerowanie powierzchni zębów. Eliminacja złogów nazębnych redukuje obciążenie bakteryjne i umożliwia regenerację tkanek przyzębia. Już samo usunięcie kamienia często przynosi znaczną poprawę i zmniejszenie obrzęku w ciągu kilku–kilkunastu dni.

Równolegle wprowadza się intensywną higienę domową: prawidłową technikę szczotkowania, używanie nici dentystycznej lub irygatora oraz płukanek antyseptycznych, najczęściej zawierających chlorheksydynę w odpowiednim stężeniu. Długotrwałe stosowanie takich preparatów wymaga kontroli stomatologicznej, ponieważ mogą one powodować przebarwienia zębów i zaburzać równowagę flory bakteryjnej. W stanach ostrych zaleca się również preparaty przeciwbólowe i przeciwzapalne, zarówno miejscowe (żele, maści), jak i ogólne.

W przypadku ropnych powikłań, takich jak ropień przyzębny lub okołowierzchołkowy, konieczne jest nacięcie i drenaż ropnia, a niekiedy również leczenie endodontyczne zęba przyczynowego. Leczenie antybiotykowe włącza się w uzasadnionych sytuacjach, np. przy objawach ogólnych (gorączka, złe samopoczucie), rozległym stanie zapalnym czy u pacjentów z obniżoną odpornością. Dobór antybiotyku uwzględnia typowe patogeny jamy ustnej oraz ewentualne alergie pacjenta.

W obrzękach polekowych kluczowe jest rozważenie modyfikacji terapii farmakologicznej przez lekarza prowadzącego. Po ograniczeniu dawki lub zmianie leku przerost dziąseł może częściowo ulec regresji, jednak w wielu przypadkach konieczne są zabiegi chirurgiczne – gingiwektomia lub gingiwoplastyka. Zabiegi te polegają na usunięciu przerośniętej tkanki i ukształtowaniu prawidłowego konturu dziąseł, co ułatwia utrzymanie higieny i poprawia estetykę uśmiechu.

U kobiet w ciąży leczenie musi być dostosowane do stanu ogólnego i etapu ciąży. Skaling i instruktaż higieny są bezpieczne i zalecane, natomiast stosowanie leków ogranicza się do preparatów o udokumentowanym profilu bezpieczeństwa. W chorobach ogólnoustrojowych, takich jak cukrzyca czy białaczki, postępowanie stomatologiczne stanowi część kompleksowego leczenia prowadzonego przez zespół specjalistów. Celem jest redukcja ognisk zakażenia, łagodzenie dolegliwości i zapobieganie wtórnym powikłaniom.

Profilaktyka obrzęku dziąseł i rola pacjenta

Zapobieganie obrzękowi dziąseł opiera się przede wszystkim na eliminacji podstawowego czynnika ryzyka, jakim jest nagromadzenie płytki bakteryjnej. Prawidłowa higiena jamy ustnej ma znaczenie fundamentalne. Wymaga stosowania odpowiedniej szczoteczki (ręcznej lub elektrycznej) o właściwej twardości włosia, techniki szczotkowania dopasowanej do stanu przyzębia oraz codziennego oczyszczania przestrzeni międzyzębowych. U pacjentów z aparatami ortodontycznymi czy licznymi uzupełnieniami protetycznymi higiena jest szczególnie wymagająca i powinna być regularnie kontrolowana przez personel stomatologiczny.

Regularne wizyty kontrolne u dentysty, minimum co 6 miesięcy, pozwalają na wczesne wykrycie pierwszych oznak zapalenia i obrzęku dziąseł. Profesjonalna profilaktyka obejmuje nie tylko skaling, ale także instruktaż higieny, dobór odpowiednich past, szczoteczek i akcesoriów. W razie potrzeby zaleca się specjalistyczne pasty o działaniu przeciwzapalnym, remineralizującym lub dedykowanym osobom z nadwrażliwością zębiny. Pacjenci przyjmujący leki wywołujące przerost dziąseł powinni pozostawać pod szczególnym nadzorem i odbywać częstsze wizyty kontrolne.

Istotną rolę odgrywa styl życia: unikanie palenia tytoniu, ograniczenie spożycia cukrów prostych, dbałość o prawidłową dietę bogatą w witaminy i minerały wspierające zdrowie tkanek przyzębia. Niedobory witaminy C, D czy niektórych składników mineralnych mogą sprzyjać rozwojowi stanów zapalnych i osłabiać mechanizmy obronne błony śluzowej. Warto także zwrócić uwagę na odpowiednie nawodnienie organizmu, ponieważ ślina pełni ważną funkcję ochronną, buforową i przeciwbakteryjną w jamie ustnej.

Świadomość pacjenta co do wczesnych objawów obrzęku dziąseł i chorób przyzębia jest kluczowa. Każde utrzymujące się krwawienie, obrzmienie, ból czy nieprzyjemny zapach z ust powinny skłonić do szybkiej konsultacji stomatologicznej, a nie do odkładania wizyty. Szybka reakcja pozwala na leczenie w mniej inwazyjny sposób, z mniejszym ryzykiem powikłań i niższymi kosztami.

Znaczenie obrzęku dziąseł w kontekście zdrowia ogólnego

Współczesna stomatologia podkreśla ścisły związek między stanem tkanek przyzębia a ogólnym zdrowiem organizmu. Przewlekły obrzęk dziąseł, wynikający z utrzymującego się zapalenia, nie jest tylko problemem lokalnym. Bakterie i mediatory zapalne mogą przedostawać się do krwiobiegu, przyczyniając się do zaostrzenia istniejących chorób ogólnych lub zwiększając ryzyko ich rozwoju. Dotyczy to szczególnie chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy, powikłań ciążowych czy niektórych chorób autoimmunologicznych.

Obserwuje się zależność pomiędzy ciężkością zapalenia przyzębia a kontrolą glikemii u pacjentów z cukrzycą. Nieleczone przewlekłe zapalenie przyzębia może utrudniać utrzymanie prawidłowego poziomu glukozy, a sama cukrzyca zwiększa podatność tkanek na infekcje i obrzęki. Dlatego u tych pacjentów profilaktyka i leczenie obrzęku dziąseł są elementem kompleksowej terapii choroby podstawowej. Podobnie w kardiologii podkreśla się konieczność eliminacji przewlekłych ognisk zapalnych w jamie ustnej u osób po przebytych incydentach sercowych.

U osób starszych obrzęk dziąseł może prowadzić do trudności w żuciu i przyjmowaniu pokarmów, co wtórnie skutkuje niedożywieniem, spadkiem masy ciała i pogorszeniem ogólnej kondycji. W tej grupie pacjentów często współistnieją choroby przewlekłe i liczne przyjmowane leki, co zwiększa ryzyko przerostów polekowych i zaburzeń w gojeniu. Edukacja, regularne wizyty u dentysty oraz ścisła współpraca z lekarzem rodzinnym mają więc szczególne znaczenie.

Obrzęk dziąseł jest również istotnym problemem estetycznym i psychologicznym. Widoczne powiększenie dziąseł, ich zaczerwienienie, krwawienie i nieprzyjemny zapach z ust mogą wpływać na pewność siebie, relacje społeczne i jakość życia. Z tego powodu nowoczesna stomatologia skupia się nie tylko na likwidowaniu objawów bólowych, ale także na przywracaniu prawidłowej estetyki tkanek miękkich, z wykorzystaniem technik periodontologii estetycznej.

Podsumowanie

Obrzęk dziąseł jest objawem o wielorakim podłożu, który w stomatologii traktowany jest jako ważny wskaźnik stanu zdrowia tkanek przyzębia i często całego organizmu. Najczęściej wynika z nagromadzenia płytki bakteryjnej i rozwoju stanu zapalnego, ale może być również wyrazem działań ubocznych leków, chorób ogólnoustrojowych czy procesów rozrostowych. Prawidłowe rozpoznanie przyczyny wymaga kompleksowej diagnostyki, obejmującej badanie kliniczne, radiologiczne oraz, w razie potrzeby, badania laboratoryjne i histopatologiczne.

Leczenie obrzęku dziąseł opiera się na eliminacji przyczyn, profesjonalnej higienizacji, modyfikacji czynników ryzyka oraz, gdy jest to konieczne, zastosowaniu leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Kluczową rolę odgrywa tu współpraca pacjenta ze stomatologiem oraz świadomość znaczenia codziennej, starannej higieny jamy ustnej. Profilaktyka jest zdecydowanie skuteczniejsza i mniej obciążająca niż leczenie zaawansowanych powikłań, takich jak utrata zębów czy rozległe zniszczenie tkanek przyzębia.

W ujęciu współczesnej medycyny jam ustna stanowi integralną część organizmu, a obrzęk dziąseł nie powinien być bagatelizowany jako drobna, lokalna dolegliwość. Wczesne wykrycie i właściwe postępowanie umożliwiają zachowanie zdrowia przyzębia, poprawę komfortu życia oraz zmniejszenie ryzyka wielu chorób ogólnoustrojowych. Z tego względu każdy pacjent, który zauważy u siebie przewlekłe obrzmienie lub krwawienie dziąseł, powinien jak najszybciej zgłosić się na konsultację stomatologiczną i wdrożyć odpowiednie działania profilaktyczne.

FAQ – najczęstsze pytania o obrzęk dziąseł

1. Czy obrzęk dziąseł zawsze oznacza chorobę przyzębia?
Obrzęk dziąseł bardzo często jest objawem zapalenia dziąseł lub przyzębia, ale nie zawsze oznacza zaawansowaną chorobę. Może pojawić się przejściowo po urazie, zabiegu stomatologicznym, w okresie wyrzynania zębów czy zmian hormonalnych. Jeśli jednak obrzęk utrzymuje się dłużej niż kilka dni, towarzyszy mu krwawienie, ból lub nieprzyjemny zapach z ust, konieczna jest konsultacja stomatologiczna i dokładna diagnostyka.

2. Jakie domowe sposoby mogą złagodzić obrzęk dziąseł?
Domowe metody mogą jedynie wspomagać leczenie, a nie zastępować wizytę u dentysty. Pomocne bywa delikatne, ale dokładne szczotkowanie zębów, stosowanie nici lub irygatora oraz płukanie ust łagodnymi preparatami antyseptycznymi. Ulgę przyniosą również chłodne okłady zewnętrzne na policzek oraz unikanie bardzo gorących i ostrych potraw. Należy jednak pamiętać, że samoistnie utrzymujący się obrzęk wymaga zawsze profesjonalnej oceny przyczyny.

3. Czy obrzęk dziąseł w ciąży jest groźny dla dziecka?
Ciążowe zapalenie dziąseł z obrzękiem jest częstym zjawiskiem i wynika głównie z działania hormonów oraz zwiększonej reaktywności tkanek przyzębia na płytkę bakteryjną. Sam obrzęk zwykle nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla dziecka, ale zaniedbane zapalenie przyzębia może wiązać się z większym ryzykiem powikłań ciążowych. Dlatego kobieta w ciąży powinna szczególnie dbać o higienę jamy ustnej i odbywać regularne wizyty kontrolne u stomatologa.

4. Kiedy obrzęk dziąseł wymaga pilnej wizyty u dentysty?
Pilnej wizyty wymaga obrzęk połączony z silnym bólem, gorączką, trudnością w otwieraniu ust lub połykaniu, a także szybkie powiększanie się zgrubienia w okolicy jednego zęba. Alarmujący jest także jednostronny, twardy, niebolesny obrzęk, który nie zmniejsza się mimo prawidłowej higieny i stosowania środków przeciwzapalnych. Takie objawy mogą świadczyć o ropniu, rozległym stanie zapalnym lub zmianie rozrostowej wymagającej szybkiej diagnostyki i leczenia.

5. Czy obrzęk dziąseł może prowadzić do utraty zębów?
Sam obrzęk jest objawem, a nie samodzielną chorobą, ale jeśli wynika z przewlekłego zapalenia dziąseł i przyzębia, może zapowiadać stopniową utratę kości wokół zębów. Nieleczone zapalenie przyzębia powoduje pogłębianie kieszonek dziąsłowych, rozchwianie zębów i ich wypadanie. Dlatego nawracające lub utrzymujące się obrzęki powinny skłonić do szybkiego leczenia, zanim dojdzie do nieodwracalnych uszkodzeń struktur podtrzymujących ząb w kości.