Implanty krótkie to specyficzna grupa wszczepów stosowanych w implantologii stomatologicznej, które otworzyły nowe możliwości leczenia pacjentów z ograniczoną ilością kości. W odróżnieniu od klasycznych systemów, pozwalają na uzupełnienie braków zębowych bez konieczności rozległych zabiegów regeneracyjnych. Stanowią ważne pojęcie w słowniku stomatologicznym, ponieważ łączą zaawansowaną biomechanikę, nowoczesne materiały oraz precyzyjne planowanie protetyczne.

Definicja i podstawowe cechy implantów krótkich

Pod pojęciem implantów krótkich rozumie się śródkostne wszczepy tytanowe o zredukowanej długości części zakotwiczającej się w kości. W literaturze najczęściej za implant krótki uznaje się wszczep o długości poniżej 8 mm, choć niektórzy autorzy przyjmują granicę 6–7 mm. Niezależnie od definicji, kluczową cechą jest mniejsza długość przy zachowaniu odpowiedniej średnicy i geometrii gwintu.

Implanty krótkie są projektowane tak, aby osiągnąć maksymalną powierzchnię kontaktu z kością na ograniczonej wysokości wyrostka zębodołowego. Osiąga się to poprzez zmodyfikowany kształt trzonu, agresywny lub hybrydowy wzór gwintu, a także specjalne modyfikacje powierzchni zwiększające zdolność do osteointegracji. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie stabilności pierwotnej porównywalnej z implantami standardowej długości.

W praktyce klinicznej implanty krótkie występują w wielu wariantach średnic, co pozwala dopasować je do warunków anatomicznych pacjenta. Stosunkowo często wybierane są wszczepy o większej średnicy, co kompensuje zredukowaną długość i ułatwia rozkład sił żucia. Istotnym elementem definicji jest także ich przeznaczenie: są dedykowane miejscom o ograniczonej ilości kości pionowej, gdzie klasyczne wszczepy wymagałyby rozległej augmentacji.

Za jedną z najważniejszych zalet tej grupy implantów uważa się możliwość leczenia pacjentów z wieloletnimi brakami zębowymi, zanikiem kości lub zmianami pourazowymi, bez konieczności stosowania wysoko obciążających organizm procedur chirurgicznych. W efekcie implanty krótkie stały się istotną alternatywą terapeutyczną, szczególnie u pacjentów ogólnie obciążonych, w wieku podeszłym lub niechętnych do zaawansowanych zabiegów rekonstrukcyjnych.

Budowa, materiały i mechanika biomechaniczna

Pod względem budowy implanty krótkie przypominają klasyczne śródkostne wszczepy stożkowe lub cylindryczne, jednak różnią się proporcją długości do średnicy. Zmniejszona długość wymusza zastosowanie rozwiązań konstrukcyjnych, które z jednej strony zwiększają powierzchnię kontaktu z kością, a z drugiej poprawiają rozkład obciążeń. Należą do nich złożone kształty gwintu, mikro- i makrostruktury powierzchni oraz zróżnicowana topografia szyjki implantu.

Materiałem najczęściej stosowanym do produkcji implantów krótkich jest czysty tytan lub jego stopy o wysokiej biokompatybilności. Tytan umożliwia powstanie stabilnej warstwy tlenkowej, sprzyjającej zjawisku osteointegracji. Coraz częściej spotyka się także implanty z tlenku cyrkonu, jednak w grupie implantów krótkich wciąż dominują rozwiązania tytanowe ze względu na sprawdzoną wytrzymałość mechaniczną i bogate doświadczenie kliniczne.

Kluczowym elementem jest powierzchnia wszczepu. Implanty krótkie korzystają z zaawansowanych technologii piaskowania, trawienia kwasami, nanoszenia powłok bioaktywnych lub modyfikacji hydrofilnych. Celem jest zwiększenie chropowatości i aktywności biologicznej, co poprawia przyczep komórek kościotwórczych i przyspiesza proces osteointegracji. Dzięki temu mniejsza długość nie przekłada się automatycznie na gorszą stabilność długoterminową.

Z punktu widzenia biomechaniki, implanty krótkie muszą kompensować zredukowaną długość odpowiednim rozkładem sił. Odpowiednio zaprojektowany gwint, często o zmiennej głębokości i skoku, pozwala lepiej przenosić obciążenia na kość gąbczastą i korową. W wielu systemach stosuje się szerszą szyjkę lub kształt umożliwiający platform switching, co ogranicza koncentrację naprężeń w okolicy szyjki i sprzyja zachowaniu poziomu kości brzeżnej.

Ważną cechą konstrukcyjną jest sposób połączenia implantu z łącznikiem protetycznym. Stabilne, precyzyjne połączenia, takie jak stożek Morse’a, zmniejszają mikroruchy oraz ryzyko mikroprzecieku bakteryjnego. Ma to szczególne znaczenie przy implantach krótkich, gdzie każdy ubytek kości w okolicy szyjki może mieć większe znaczenie dla całkowitej długości zakotwiczenia. Technologia ta sprzyja długotrwałemu utrzymaniu stabilnego poziomu kości wokół implantu.

Wskazania do stosowania implantów krótkich

Najważniejszym wskazaniem do zastosowania implantów krótkich jest niedostateczna wysokość kości wyrostka zębodołowego, zarówno w szczęce, jak i w żuchwie. Dotyczy to szczególnie pacjentów z długoletnimi brakami zębowymi, u których doszło do zaawansowanego zaniku kostnego w wymiarze pionowym. W takich przypadkach tradycyjne implanty wymagałyby rozległych zabiegów augmentacyjnych, takich jak podniesienie dna zatoki szczękowej czy autogenne przeszczepy kostne.

Implanty krótkie znajdują zastosowanie w odcinkach bocznych szczęki, gdzie obecność zatoki szczękowej ogranicza dostępną wysokość kości. Równie często stosuje się je w żuchwie w rejonie przebiegu kanału żuchwy i nerwu zębodołowego dolnego, aby uniknąć ryzyka uszkodzenia struktur nerwowo-naczyniowych. Możliwość wykorzystania krótkich wszczepów pozwala często na rezygnację z bardziej inwazyjnych procedur, co jest szczególnie istotne u pacjentów z przeciwwskazaniami ogólnomedycznymi.

Wskazaniem może być także niekorzystna jakość kości, np. u osób starszych, z osteoporozą czy po długotrwałym noszeniu protez ruchomych. W takich przypadkach odpowiednio zaprojektowany implant krótki, o większej średnicy i zoptymalizowanej powierzchni, może zapewnić wystarczającą stabilność początkową. Dodatkowo, z racji skróconego czasu zabiegu i mniejszej rozległości chirurgicznej, leczenie jest często lepiej tolerowane przez organizm.

W praktyce klinicznej implanty krótkie są używane także przy planowaniu rozległych rekonstrukcji protetycznych, np. w bezzębiu częściowym lub całkowitym, gdzie celem jest poprawa retencji protez lub odbudowa mostów na implantach. W wielu przypadkach możliwe jest zastosowanie kilku krótkich implantów zamiast jednego długiego, co poprawia rozkład obciążeń i stabilność całego uzupełnienia. Istnieją także wskazania estetyczne, zwłaszcza gdy trzeba ograniczyć ingerencję w sąsiednie struktury anatomiczne.

Decyzja o użyciu implantów krótkich powinna być poprzedzona szczegółową diagnostyką radiologiczną, najlepiej z wykorzystaniem tomografii CBCT. Badanie to pozwala na precyzyjną ocenę wysokości i szerokości kości, przebiegu ważnych struktur anatomicznych oraz jakości tkanki kostnej. Ostateczne wskazanie uwzględnia również warunki zgryzowe, nawyki parafunkcyjne, a także oczekiwania pacjenta dotyczące estetyki i komfortu użytkowania przyszłego uzupełnienia.

Przeciwwskazania i ograniczenia kliniczne

Choć implanty krótkie rozszerzają możliwości leczenia w warunkach ograniczonej ilości kości, nie są rozwiązaniem uniwersalnym. Do przeciwwskazań względnych należy skrajnie niekorzystna jakość kości, zwłaszcza połączona z silnymi parafunkcjami, takimi jak bruksizm. W takich sytuacjach skrócona długość wszczepu może nie zapewnić wystarczającej rezerwy biomechanicznej w długim okresie funkcjonowania.

Istotnym ograniczeniem są także zaburzenia ogólnoustrojowe, które utrudniają proces gojenia i osteointegracji. Nieleczona cukrzyca, ciężkie choroby metaboliczne kości, niekontrolowana osteoporoza czy zaawansowana immunosupresja mogą zwiększać ryzyko niepowodzenia, niezależnie od długości implantu. W takich przypadkach konieczna jest ścisła współpraca z lekarzem prowadzącym i stabilizacja stanu ogólnego przed podjęciem leczenia implantologicznego.

Przeciwwskazaniem względnym może być także skrajnie niekorzystny stosunek wysokości przyszłej korony protetycznej do długości implantu. Zbyt wysoka korona na krótkim wszczepie generuje niekorzystne ramiona dźwigni i zwiększa obciążenia w okolicy szyjki. W planowaniu leczenia należy uwzględnić occlusal height, relacje międzyłukowe oraz możliwości modyfikacji kształtu uzupełnienia protetycznego, aby zminimalizować ryzyko przeciążenia.

Nie każdy przypadek zaniku kości kwalifikuje się do leczenia krótkimi implantami. Przy ekstremalnym zaniku pionowym, połączonym z bardzo wąskim wyrostkiem, konieczne może być jednak zastosowanie technik augmentacyjnych lub rozważenie innych rozwiązań, np. implantów zygomatycznych w szczęce. Ważne jest realistyczne podejście i unikanie prób „na siłę” adaptowania krótkich wszczepów tam, gdzie warunki są skrajnie niekorzystne.

Do ograniczeń zalicza się również konieczność wysokiej precyzji planowania i wykonania. Krótsza długość oznacza mniejszy margines błędu chirurgicznego. Niewielkie odchylenie od planowanego toru wiercenia może skutkować perforacją blaszki kostnej lub nieoptymalnym położeniem implantu, co utrudnia późniejszą rekonstrukcję protetyczną. Z tego względu implanty krótkie powinny być wprowadzane przez lekarzy dysponujących odpowiednim doświadczeniem i zapleczem diagnostycznym.

Porównanie z implantami standardowej długości

Implanty standardowej długości, zwykle w zakresie 10–13 mm, przez wiele lat uznawano za złoty standard implantologii. Implanty krótkie początkowo budziły wątpliwości co do długoterminowej przewidywalności, jednak nowsze badania i rozwój technologii powierzchni zmieniły to spojrzenie. Obecnie liczne analizy kliniczne wskazują na zbliżone wskaźniki przeżycia dla implantów krótkich i standardowych, pod warunkiem ich właściwego doboru i prawidłowej okluzji.

Podstawowa różnica dotyczy sposobu rozkładu obciążeń. Długie implanty przenoszą siły na większą objętość kości, co teoretycznie zwiększa bezpieczeństwo biomechaniczne. Krótkie wszczepy kompensują mniejszą długość poprzez większą średnicę, zoptymalizowaną geometrię gwintu i zaawansowane modyfikacje powierzchni. W praktyce klinicznej, szczególnie w odcinkach bocznych, uzyskuje się stabilne i długotrwałe efekty, porównywalne z implantami dłuższymi.

Istotną różnicą jest skala zabiegów chirurgicznych. Wprowadzenie implantów standardowej długości w warunkach zaniku pionowego wymaga często zabiegów augmentacyjnych, takich jak podniesienie dna zatoki szczękowej, przeszczepy kości autogennej lub zastosowanie materiałów kościozastępczych. Implanty krótkie umożliwiają ominięcie wielu z tych procedur, skracając czas leczenia, zmniejszając liczbę zabiegów i redukując koszty. Dla pacjenta oznacza to mniejszą inwazyjność i szybszy powrót do normalnego funkcjonowania.

Pod względem protetycznym oba typy implantów pozwalają na wykonanie zróżnicowanych uzupełnień: koron pojedynczych, mostów czy protez overdenture. W przypadku implantów krótkich szczególną uwagę zwraca się na kontrolę kontaktów okluzyjnych i ograniczanie obciążeń bocznych. Starannie zaprojektowana konstrukcja protetyczna jest kluczowa dla zminimalizowania ryzyka przeciążenia. Równie istotne są regularne kontrole i profesjonalna higienizacja, aby utrzymać zdrowie tkanek okołowszczepowych.

Porównując wyniki długoterminowe, obecne dane sugerują, że implanty krótkie, zwłaszcza w odcinkach bocznych żuchwy i szczęki, mogą stanowić równorzędną alternatywę dla implantów standardowej długości przy zachowaniu odpowiednich protokołów. Różnice mogą pojawiać się w sytuacjach obciążeń ekstremalnych, np. w bruksizmie lub przy bardzo niekorzystnych warunkach zgryzowych, gdzie dłuższe wszczepy nadal zapewniają większy margines bezpieczeństwa biomechanicznego.

Zalety i potencjalne wady implantów krótkich

Do najczęściej podkreślanych zalet implantów krótkich należy możliwość leczenia w warunkach ograniczonej wysokości kości bez rozległych zabiegów augmentacyjnych. Skrócenie czasu leczenia, zmniejszenie liczby interwencji chirurgicznych oraz ograniczenie obciążenia dla pacjenta stanowią ważny argument za ich stosowaniem. W wielu przypadkach uniknięcie przeszczepów kostnych redukuje ryzyko powikłań i przyspiesza proces rehabilitacji funkcjonalnej.

Dodatkową korzyścią jest często niższy koszt całkowity leczenia, wynikający z rezygnacji z zabiegów odbudowy kości oraz skrócenia ścieżki terapeutycznej. Dla pacjentów z chorobami ogólnymi mniejsza rozległość zabiegu oznacza krótszy czas znieczulenia, mniejsze ryzyko krwawienia i szybszą rekonwalescencję. Z perspektywy lekarza implanty krótkie rozszerzają możliwości leczenia w trudnych przypadkach anatomicznych, pozwalając na zachowanie ważnych struktur, takich jak nerw zębodołowy dolny czy zatoka szczękowa.

Do potencjalnych wad zalicza się wyższą wrażliwość na błędy planowania i wykonania. Skrócona długość zmniejsza tolerancję na niewłaściwe pozycjonowanie czy przeciążenia. W przypadku nieprawidłowej okluzji, niewystarczającej liczby implantów lub zbyt wysokich koron może dojść do nadmiernej koncentracji sił w okolicy szyjki, co sprzyja utracie kości brzeżnej lub uszkodzeniom mechanicznym komponentów protetycznych.

Kolejnym ograniczeniem jest nieco mniejsza ilość danych długoterminowych w porównaniu z implantami standardowej długości, choć różnica ta z roku na rok maleje. Niektóre systemy implantów krótkich są stosunkowo nowe na rynku, co wymaga ostrożnej interpretacji wyników klinicznych i preferowania rozwiązań o udokumentowanej skuteczności. Wciąż prowadzone są badania nad optymalną geometrią, powierzchniami oraz protokołami obciążenia.

Wadą z punktu widzenia biomechaniki może być ograniczona możliwość stosowania implantów krótkich w przypadkach wymagających rozległych mostów o dużej rozpiętości lub w obecności silnych parafunkcji. W takich sytuacjach konieczne jest albo zwiększenie liczby wszczepów, albo rozważenie alternatywnych rozwiązań chirurgicznych. Mimo to, przy odpowiednim planowaniu, implanty krótkie pozostają cennym narzędziem terapeutycznym i ważnym elementem współczesnej implantologii.

Procedura leczenia z użyciem implantów krótkich

Proces leczenia rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu medycznego i stomatologicznego, oceny stanu ogólnego pacjenta oraz dokładnego badania wewnątrzustnego. Kluczowym elementem diagnostyki jest badanie radiologiczne, zazwyczaj w postaci tomografii CBCT, które pozwala ocenić wysokość i szerokość kości, stopień zaniku wyrostka oraz położenie istotnych struktur anatomicznych. Na tej podstawie dobiera się optymalną długość i średnicę implantu krótkiego.

W kolejnym etapie wykonuje się planowanie protetyczno-chirurgiczne. Określa się liczbę implantów, ich pozycję, kąt wprowadzenia oraz docelowy kształt uzupełnienia protetycznego. Coraz częściej wykorzystuje się cyfrowe planowanie 3D i szablony chirurgiczne, które zwiększają precyzję zabiegu. Prawidłowe rozplanowanie pozycji implantów ma szczególne znaczenie przy krótkich wszczepach, gdzie każdy milimetr kości jest cenny.

Sam zabieg polega na przygotowaniu łoża implantologicznego zgodnie z protokołem producenta danego systemu. Ze względu na ograniczoną wysokość kości, bardzo istotne jest przestrzeganie kolejności wierteł, kontrola głębokości oraz chłodzenie tkanek, aby zapobiec przegrzaniu kości. Implant krótki wprowadza się z odpowiednio zaplanowaną siłą, uzyskując stabilność pierwotną umożliwiającą późniejsze obciążenie protetyczne.

Po zabiegu następuje okres gojenia, w czasie którego dochodzi do osteointegracji, czyli trwałego połączenia kości z powierzchnią implantu. Czas ten zależy od lokalizacji (szczęka lub żuchwa), jakości kości oraz wybranego protokołu obciążenia. W wielu przypadkach implanty krótkie obciąża się po kilku miesiącach, choć w sprzyjających warunkach możliwe jest także wcześniejsze lub natychmiastowe obciążenie, pod warunkiem zapewnienia kontroli sił żucia.

Etap protetyczny obejmuje pobranie wycisków lub skanowanie wewnątrzustne, dobór łączników i zaprojektowanie odpowiedniego uzupełnienia – korony, mostu lub protezy. Konstrukcja protetyczna powinna minimalizować obciążenia boczne oraz zapewniać korzystną dystrybucję sił. Po oddaniu pracy pacjent otrzymuje instruktaż higieniczny oraz zalecenia dotyczące regularnych wizyt kontrolnych, które umożliwiają monitorowanie stanu tkanek okołowszczepowych.

Powikłania i czynniki wpływające na powodzenie

Podobnie jak w przypadku implantów standardowej długości, implanty krótkie mogą być obarczone ryzykiem powikłań. Do najczęstszych należą brak osteointegracji, utrata stabilności wczesnej, zapalenie tkanek okołowszczepowych oraz utrata kości brzeżnej. Czynniki zwiększające ryzyko obejmują niewłaściwe planowanie, błędy chirurgiczne, przeciążenia protetyczne, nieprawidłową higienę oraz niesprzyjające warunki ogólnomedyczne.

Znaczącym czynnikiem ryzyka jest bruksizm oraz inne parafunkcje, które generują nadmierne siły na uzupełnieniach implantoprotetycznych. W przypadku implantów krótkich szczególnie ważna jest ochrona przed obciążeniami bocznymi i nadmiernymi siłami ekscentrycznymi. Stosuje się m.in. indywidualne szyny relaksacyjne, staranne ustawienie kontaktów okluzyjnych oraz ewentualne zwiększenie liczby implantów w projekcie protetycznym.

Kluczowe dla powodzenia jest utrzymanie wysokiego poziomu higieny jamy ustnej. Biofilm bakteryjny gromadzący się wokół szyjki implantu może prowadzić do zapalenia błony śluzowej (mucositis), a w dalszej kolejności do zapalenia tkanek okołowszczepowych z utratą kości. Edukacja pacjenta, regularne wizyty kontrolne oraz profesjonalne oczyszczanie stanowią element nieodłączny terapii z użyciem implantów krótkich, tak samo jak przy wszczepach standardowych.

Na powodzenie wpływa także odpowiedni dobór pacjenta i realistyczne określenie oczekiwań. Implanty krótkie nie są rozwiązaniem dla każdego przypadku, a ich skuteczne zastosowanie wymaga dokładnej analizy warunków miejscowych i ogólnych. Lekarz powinien przedstawić zarówno zalety, jak i ograniczenia tej metody, aby pacjent świadomie uczestniczył w procesie decyzyjnym.

Wielu autorów podkreśla znaczenie doświadczenia operatora i stosowania systemów implantologicznych o udokumentowanej skuteczności. Właściwy dobór średnicy, kształtu gwintu, typu połączenia oraz protokołu obciążenia ma bezpośredni wpływ na długoterminowe wyniki. Dobrze zaplanowane i prawidłowo przeprowadzone leczenie z użyciem implantów krótkich może zapewnić stabilne, funkcjonalne i estetyczne uzupełnienia porównywalne z tradycyjnymi rozwiązaniami.

Znaczenie implantów krótkich w nowoczesnej stomatologii

Implanty krótkie stały się integralną częścią nowoczesnej implantologii, poszerzając spektrum możliwości terapeutycznych w trudnych warunkach anatomicznych. Umożliwiają leczenie pacjentów, u których wcześniej konieczne byłyby rozległe augmentacje lub nawet rezygnacja z implantów na rzecz protez ruchomych. Ich rola jest szczególnie istotna w starzejącej się populacji, gdzie zanik kości i obciążenia ogólnomedyczne są zjawiskiem powszechnym.

W słowniku pojęć stomatologicznych implanty krótkie symbolizują połączenie nowoczesnej wiedzy biomechanicznej, zaawansowanych technologii materiałowych oraz indywidualnego podejścia do pacjenta. Pozwalają na bardziej zachowawcze leczenie, minimalizujące ingerencję chirurgiczną przy jednoczesnym dążeniu do odtworzenia pełnej funkcji żucia i estetyki. Dzięki nim lekarze mogą proponować rozwiązania dopasowane do realnych możliwości biologicznych i oczekiwań pacjentów.

Znaczenie implantów krótkich będzie prawdopodobnie rosło wraz z dalszym rozwojem badań klinicznych, udoskonalaniem powierzchni implantologicznych oraz rozwojem technik cyfrowych. Coraz lepsze zrozumienie zjawisk biomechanicznych i biologicznych towarzyszących osadzaniu krótszych wszczepów sprzyja optymalizacji protokołów leczenia. W efekcie implanty krótkie zyskały status pełnoprawnej alternatywy, a nie tylko rozwiązania „ostatniej szansy” w trudnych przypadkach.

FAQ

Jakie są główne różnice między implantami krótkimi a standardowymi?
Implanty krótkie mają mniejszą długość części zakotwiczającej w kości, zwykle poniżej 8 mm, natomiast implanty standardowe osiągają 10–13 mm. Krótsze wszczepy są projektowane tak, aby maksymalnie wykorzystać ograniczoną wysokość kości, często mają też większą średnicę i bardziej zaawansowaną geometrię gwintu. Dzięki temu mogą osiągać porównywalną stabilność, ale wymagają bardzo precyzyjnego planowania i starannej kontroli obciążeń okluzyjnych.

Kiedy lekarz decyduje się na zastosowanie implantu krótkiego?
Implant krótki rozważa się głównie wtedy, gdy wysokość kości jest niewystarczająca dla wszczepu standardowej długości, a pacjent chce uniknąć rozległych zabiegów augmentacyjnych. Dotyczy to zwłaszcza okolicy zatoki szczękowej w szczęce oraz rejonu nerwu zębodołowego dolnego w żuchwie. Decyzja zależy też od jakości kości, warunków zgryzowych, obecności parafunkcji i stanu ogólnego pacjenta, które razem określają przewidywalność leczenia.

Czy implanty krótkie są tak samo trwałe jak długie?
Dostępne badania wskazują, że przy prawidłowym planowaniu i wykonaniu implanty krótkie mogą osiągać zbliżone wskaźniki przeżycia do implantów standardowych, szczególnie w odcinkach bocznych. Kluczowe jest dobranie odpowiedniej liczby wszczepów, kontrola sił żucia oraz utrzymanie dobrej higieny jamy ustnej. W sytuacjach ekstremalnych obciążeń, np. u silnych bruksistów, dłuższe implanty wciąż mogą oferować większy margines bezpieczeństwa biomechanicznego niż krótsze odpowiedniki.

Czy implant krótki zawsze pozwala uniknąć przeszczepu kości?
W wielu przypadkach zastosowanie implantu krótkiego umożliwia rezygnację z podniesienia dna zatoki czy rozległych przeszczepów kostnych, co skraca leczenie i zmniejsza jego inwazyjność. Nie jest to jednak reguła absolutna: przy skrajnie małej wysokości i szerokości wyrostka konieczne mogą być dodatkowe procedury augmentacyjne lub inne rozwiązania chirurgiczne. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz na podstawie dokładnej diagnostyki obrazowej oraz analizy wszystkich warunków anatomicznych.

Jak pacjent powinien dbać o implanty krótkie po zakończeniu leczenia?
Opieka nad implantami krótkimi nie różni się zasadniczo od pielęgnacji wszczepów standardowych. Niezbędne są codzienne zabiegi higieniczne z użyciem szczoteczki, nici dentystycznej lub irygatora oraz specjalnych szczoteczek międzyzębowych. Bardzo ważne są regularne wizyty kontrolne i profesjonalna higienizacja, które pozwalają wcześnie wykryć stany zapalne tkanek okołowszczepowych. Pacjent powinien też zgłaszać wszelkie dolegliwości, takie jak ból czy ruchomość uzupełnienia, aby możliwa była szybka reakcja lekarza.