Implantacja stomatologiczna to jedna z najskuteczniejszych metod uzupełniania braków zębowych, pozwalająca odzyskać zarówno funkcję żucia, jak i naturalny wygląd uśmiechu. Zabieg polega na chirurgicznym umieszczeniu w kości szczęki lub żuchwy niewielkiej śruby, najczęściej wykonanej z tytanu, która zastępuje korzeń utraconego zęba. Na tak osadzonym implancie odtwarza się następnie koronę protetyczną, most lub protezę. Dokładne zrozumienie etapów procedury, przeciwwskazań oraz zasad pielęgnacji jest kluczowe zarówno dla lekarza, jak i pacjenta rozważającego tę formę leczenia.

Istota implantacji i budowa implantu zębowego

Podstawą zabiegu implantacji jest wprowadzenie do kości specjalnie zaprojektowanego elementu pełniącego funkcję sztucznego korzenia. Najczęściej wykonany jest on z biozgodnego materiału, jakim jest tytan lub jego stopy. Współcześnie stosuje się także implanty z tlenku cyrkonu, szczególnie u pacjentów z wysokimi wymaganiami estetycznymi lub nadwrażliwością na metale. Celem zabiegu jest odtworzenie utraconego zęba w sposób jak najbardziej zbliżony do naturalnego, zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i estetycznym.

Implant składa się zazwyczaj z trzech głównych części. Pierwszą jest implant właściwy, czyli zakotwiczone w kości „korzenie” w formie śruby o odpowiednio dobranej długości i średnicy. Drugim elementem jest łącznik protetyczny, osadzany na zintegrowanym z kością implancie po okresie gojenia. Ostatnią część stanowi widoczna w jamie ustnej korona protetyczna lub inny rodzaj uzupełnienia (most, proteza oparta na implantach). Połączenie tych elementów tworzy trwałą i stabilną rekonstrukcję uzębienia, która może funkcjonować przez wiele lat, często kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt.

Najważniejszym zjawiskiem, które decyduje o powodzeniu zabiegu, jest proces osteointegracji. Oznacza on biologiczne zespolenie powierzchni implantu z otaczającą kością. W trakcie gojenia dochodzi do wytworzenia nowej tkanki kostnej przylegającej do mikroporowatej powierzchni śruby. Dzięki temu implant staje się stabilny i zdolny do przenoszenia obciążeń zgryzowych podobnie jak naturalny korzeń. Brak prawidłowej osteointegracji prowadzi do rozchwiania implantu i konieczności jego usunięcia, dlatego właściwe zaplanowanie i przeprowadzenie zabiegu ma fundamentalne znaczenie.

Implanty różnią się kształtem, wielkością i rodzajem gwintu. Dobór odpowiedniego systemu zależy od warunków anatomicznych pacjenta, jakości i ilości kości, a także planowanego rodzaju uzupełnienia protetycznego. Istnieją implanty wąskie do stref o ograniczonej szerokości wyrostka, krótkie implanty do kości o zmniejszonej wysokości, a także specjalne rozwiązania do natychmiastowego obciążania, kiedy korona jest mocowana w krótkim czasie po zabiegu. W praktyce stomatologicznej niezwykle ważne jest właściwe dopasowanie typu implantu do konkretnego przypadku klinicznego.

Wskazania i przeciwwskazania do zabiegu implantacji

Zabieg implantacji rozważa się u pacjentów, u których występują pojedyncze braki zębowe, rozległe luki w uzębieniu lub całkowite bezzębie. W przypadku utraty pojedynczego zęba implant pozwala na odtworzenie go bez konieczności szlifowania sąsiednich zębów, co jest konieczne przy tradycyjnym moście. Stanowi to ogromną zaletę, szczególnie u osób z ogólnie zdrowym uzębieniem, które nie chcą ingerować w struktury twarde zdrowych zębów. Implanty sprawdzają się także w odtwarzaniu kilku zębów w jednym łuku zębowym, gdzie mogą stanowić filary dla mostów protetycznych.

Bardzo częstym wskazaniem do implantacji jest stabilizacja protez całkowitych. U pacjentów bezzębnych klasyczne protezy akrylowe mogą się przemieszczać, powodować otarcia i dyskomfort, utrudniać mówienie oraz żucie. Wprowadzenie kilku implantów (np. dwóch w żuchwie lub czterech w szczęce) umożliwia zamocowanie na nich protezy za pomocą specjalnych zatrzasków lub belki, co zdecydowanie poprawia komfort i jakość życia. Implanty mogą również zapobiegać postępującemu zanikowi kości, do którego dochodzi po ekstrakcjach zębów, gdy brak jest naturalnej stymulacji kostnej przez proces żucia.

Istnieje jednak szereg przeciwwskazań względnych i bezwzględnych, które lekarz musi ocenić przed podjęciem decyzji o zabiegu. Do przeciwwskazań ogólnych zalicza się m.in. niekontrolowaną cukrzycę, ciężkie choroby układu krążenia, zaburzenia krzepnięcia krwi, nieleczone choroby nowotworowe, zaawansowaną osteoporozę leczoną niektórymi bisfosfonianami oraz stany znacznego upośledzenia odporności. U takich pacjentów proces gojenia ran jest zaburzony, a ryzyko powikłań wzrasta. Konieczna jest ścisła współpraca z lekarzem prowadzącym i ewentualne ustabilizowanie chorób ogólnych przed przystąpieniem do implantacji.

Do przeciwwskazań miejscowych zaliczyć można nasilony zanik kości w miejscu planowanego wszczepienia, nieleczone stany zapalne w jamie ustnej, zaawansowaną parodontozę, bruksizm oraz nieprawidłowy zgryz mogący powodować przeciążenia implantów. W przypadku niewystarczającej ilości kości konieczne jest rozważenie zabiegów dodatkowych, takich jak augmentacja kości, podniesienie dna zatoki szczękowej czy przeszczep bloków kostnych. U osób palących tytoń ryzyko niepowodzenia jest istotnie wyższe, dlatego zaleca się co najmniej ograniczenie palenia, a najlepiej całkowite zaprzestanie przed procedurą i w trakcie gojenia.

Realne oczekiwania pacjenta wobec wyniku leczenia są równie ważne, jak warunki anatomiczne i stan zdrowia. Pacjent powinien być świadomy, że implantacja to proces wieloetapowy, wymagający czasu, zaangażowania w higienę oraz regularnych wizyt kontrolnych. Należy wyjaśnić, że choć skuteczność implantów jest bardzo wysoka, to nigdy nie osiąga 100%, a ryzyko powikłań istnieje zawsze. Dobra komunikacja lekarz–pacjent umożliwia podjęcie świadomej decyzji i minimalizuje rozczarowania związane z ewentualnymi trudnościami na poszczególnych etapach leczenia.

Planowanie i diagnostyka przed zabiegiem implantacji

Prawidłowo przeprowadzony zabieg implantacji rozpoczyna się od dokładnej diagnostyki i zaplanowania całego procesu. Pierwszym krokiem jest szczegółowy wywiad medyczny, podczas którego stomatolog zbiera informacje o chorobach ogólnych, przyjmowanych lekach, nawykach, przebytych zabiegach operacyjnych oraz wcześniejszych doświadczeniach z leczeniem stomatologicznym. Niezbędna jest również ocena stanu jamy ustnej: zębów, dziąseł, zgryzu oraz obecności ewentualnych stanów zapalnych. Zęby wymagające leczenia zachowawczego lub endodontycznego muszą być wyleczone przed wszczepieniem implantu.

Kluczową rolę odgrywa diagnostyka obrazowa. Standardem jest wykonanie zdjęcia panoramicznego, które pozwala ocenić ogólny stan uzębienia, wysokość wyrostka zębodołowego oraz położenie struktur anatomicznych, takich jak zatoki szczękowe czy przebieg nerwu zębodołowego dolnego. Coraz częściej wykorzystuje się także tomografię komputerową wiązki stożkowej (CBCT). Dzięki trójwymiarowym obrazom można precyzyjnie zmierzyć grubość i wysokość kości w miejscu planowanego implantu, zaplanować jego pozycję, kąt wprowadzenia oraz dobrać odpowiedni rozmiar, co znacząco zwiększa bezpieczeństwo zabiegu.

Na podstawie danych z badania klinicznego i radiologicznego stomatolog przygotowuje plan leczenia implantoprotetycznego. Uwzględnia on liczbę implantów, ich rozmieszczenie, konieczność zabiegów dodatkowych, takich jak sterowana regeneracja kości lub podniesienie dna zatoki, a także docelowy rodzaj uzupełnienia protetycznego. Coraz większą rolę odgrywają cyfrowe systemy planowania, w których można wirtualnie „osadzić” implanty w modelu 3D szczęk, a następnie wykorzystać szablony chirurgiczne do precyzyjnego przeniesienia projektu do jamy ustnej. Zmniejsza to ryzyko błędów i przyspiesza sam zabieg.

Istotnym elementem planowania jest ocena warunków zgryzowych i parafunkcji, zwłaszcza bruksizmu. Nadmierne siły działające na implant mogą prowadzić do jego przeciążenia i utraty. W takich przypadkach rozważa się zastosowanie większej liczby implantów, modyfikację projektu odbudowy protetycznej lub wykonanie szyny relaksacyjnej. Lekarz omawia z pacjentem także alternatywne metody leczenia, możliwe scenariusze przebiegu zabiegu i gojenia oraz przedstawia orientacyjny czas trwania terapii. Na tym etapie omawiane są również koszty, harmonogram wizyt i wymagania dotyczące higieny, co sprzyja odpowiedniemu przygotowaniu pacjenta do wszystkich etapów.

Przebieg zabiegu implantacji krok po kroku

Sam zabieg implantacji najczęściej wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, które zapewnia pacjentowi komfort i zniesienie bólu. W wyjątkowych sytuacjach, np. u osób z silnym lękiem, można rozważyć sedację lub znieczulenie ogólne, jednak wymaga to odpowiednich warunków i zespołu anestezjologicznego. Przed rozpoczęciem procedury lekarz przeprowadza dezynfekcję pola operacyjnego, a pacjent otrzymuje jałowe serwety. Użycie sterylnych narzędzi i zachowanie zasad aseptyki ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia ryzyka zakażenia.

Pierwszym etapem jest nacięcie i odwarstwienie płata śluzówkowo–okostnowego, aby uzyskać dostęp do kości wyrostka zębodołowego. Następnie, zgodnie z wcześniej zaplanowanym położeniem implantu, chirurg wykonuje w kości otwór o odpowiedniej średnicy i głębokości, korzystając z systemu wierteł o narastającej średnicy. Podczas wiercenia stosuje się obfite chłodzenie roztworem fizjologicznym, aby zapobiec przegrzaniu kości, co mogłoby utrudnić jej późniejszą integrację z implantem. Kluczowa jest precyzja, zachowanie odpowiednich odległości od sąsiednich zębów, struktur anatomicznych i siebie nawzajem, gdy planuje się kilka implantów.

Po przygotowaniu łoża kostnego wprowadza się implant przy użyciu specjalnych kluczy lub mikromotorów chirurgicznych. Lekarz kontroluje siłę wprowadzania, tak aby uzyskać odpowiednią stabilizację pierwotną. Zbyt luźne osadzenie może sprzyjać mikroruchom i zaburzać integrację, natomiast nadmierne dociśnięcie może uszkodzić strukturę kości. Po umieszczeniu implantu stosuje się śrubę zamykającą lub śrubę gojącą, w zależności od wybranej techniki (implantacja jedno- lub dwufazowa). Następnie płat śluzówkowy jest repozycjonowany i zaszywany nićmi chirurgicznymi, a pacjent otrzymuje zalecenia pozabiegowe.

W części przypadków możliwe jest zastosowanie protokołu natychmiastowego, polegającego na tymczasowym obciążeniu implantu koroną jeszcze w dniu zabiegu lub w krótkim czasie po nim. Wymaga to jednak uzyskania bardzo dobrej stabilizacji pierwotnej i odpowiednich warunków kostnych. Standardowo jednak po implantacji następuje okres gojenia trwający od kilku tygodni do kilku miesięcy, podczas którego pacjent może korzystać z tymczasowych uzupełnień protetycznych, nieprzenoszących nadmiernych sił na świeżo wprowadzony implant. Po zakończeniu osteointegracji rozpoczyna się etap protetyczny: odsłonięcie implantu, założenie śruby gojącej, pobranie wycisków lub skanów i wykonanie ostatecznej korony lub mostu.

Gojenie, powikłania i długoletnia stabilność implantów

Okres gojenia po zabiegu implantacji obejmuje zarówno gojenie tkanek miękkich, jak i proces kostnej integracji implantu. W pierwszych dniach pacjent może odczuwać ból, obrzęk, niewielkie krwawienie lub zasinienie tkanek. Stosuje się wówczas leki przeciwbólowe, chłodne okłady zewnętrzne oraz delikatną higienę jamy ustnej, unikając szczotkowania bezpośrednio w rejonie rany. Ważne jest przestrzeganie zaleceń dietetycznych: spożywanie miękkich, letnich pokarmów, unikanie bardzo gorących napojów, twardych i kleistych potraw, które mogłyby doprowadzić do mechanicznego uszkodzenia rany.

Po kilku dniach lekarz usuwa szwy i ocenia wstępny przebieg gojenia. W tym czasie rozpoczynają się procesy remodelowania kości wokół powierzchni implantu. Osteointegracja trwa zwykle od 6 do 12 tygodni w żuchwie i nieco dłużej w szczęce, ze względu na różnice w gęstości kostnej. W tym okresie należy unikać żucia twardych pokarmów w okolicy zabiegowej oraz wszelkich nawyków mogących przeciążać implant, jak zaciskanie zębów czy żucie przedmiotów. Dobre nawyki higieniczne, stosowanie zaleconych płukanek antyseptycznych i regularne wizyty kontrolne pomagają zapobiec infekcjom.

Do najczęściej spotykanych powikłań należy zakażenie rany pooperacyjnej, krwiak, rozejście się brzegów rany, ból utrzymujący się dłużej niż kilka dni czy tymczasowe zaburzenia czucia w obrębie warg lub języka, gdy implantacja miała miejsce w pobliżu przebiegu nerwu. Poważniejszym powikłaniem jest periimplantitis, czyli stan zapalny tkanek wokół implantu, obejmujący nie tylko błonę śluzową, ale również kość. Objawia się on krwawieniem, obrzękiem, kieszonkami przyimplanto­wymi i stopniową utratą kości, co w konsekwencji może doprowadzić do rozchwiania i utraty implantu. Głównymi czynnikami ryzyka są zła higiena, palenie tytoniu, nieleczona choroba przyzębia oraz nieprawidłowo zaprojektowane uzupełnienie protetyczne.

Na długoletnią stabilność implantów wpływa wiele czynników, w tym jakość kości, technika chirurgiczna, rodzaj zastosowanego systemu implantologicznego, plan protetyczny, a przede wszystkim codzienna dbałość pacjenta o higienę. Implanty, mimo że są wykonane z materiałów sztucznych, wymagają takiej samej, a często nawet bardziej starannej pielęgnacji niż zęby naturalne. Konieczne jest regularne szczotkowanie zębów, stosowanie nici dentystycznych, irygatorów oraz specjalnych szczoteczek międzyzębowych. Wskazane są także profesjonalne zabiegi higienizacyjne w gabinecie co 6–12 miesięcy, w zależności od indywidualnego ryzyka pacjenta.

Dobrze zaplanowany i przeprowadzony zabieg implantacji, połączony z odpowiednią opieką pozabiegową i systematycznymi kontrolami, może zapewnić wieloletnie funkcjonowanie uzupełnienia. W literaturze opisywane są przypadki implantów utrzymujących się w jamie ustnej ponad 20–30 lat. Trzeba jednak pamiętać, że implant nie jest rozwiązaniem absolutnie bezobsługowym. Pacjent powinien być aktywnym uczestnikiem leczenia: zgłaszać się na wizyty kontrolne, reagować na wczesne objawy dyskomfortu lub stanu zapalnego oraz modyfikować nawyki, które mogą szkodzić, takie jak palenie papierosów czy zaciskanie zębów w stresie.

Zalety implantacji w porównaniu z innymi metodami

Implanty zębowe oferują szereg korzyści w porównaniu z tradycyjnymi metodami uzupełniania braków. Najważniejszą zaletą w przypadku pojedynczych braków jest możliwość odbudowy bez naruszania sąsiednich zębów. W klasycznych mostach konieczne jest oszlifowanie zębów filarowych, co wiąże się z utratą zdrowych tkanek i ryzykiem wystąpienia nadwrażliwości, a w dalszej perspektywie – nawet koniecznością leczenia endodontycznego. Implantacja pozwala zachować nienaruszoną strukturę sąsiednich zębów, co stanowi istotny atut z punktu widzenia długofalowego zdrowia jamy ustnej.

Kolejną zaletą jest korzystny wpływ na kość wyrostka zębodołowego. Po utracie zęba dochodzi do stopniowego zaniku kości, ponieważ nie jest ona stymulowana przez siły żucia przenoszone poprzez korzeń. Implant, działając jak sztuczny korzeń, przenosi te siły na kość, dzięki czemu proces zaniku jest spowolniony. W dłuższej perspektywie pozwala to lepiej zachować naturalny kształt łuków zębowych i rysów twarzy, szczególnie w odcinkach przednich. Zanik kości może prowadzić do zapadnięcia się warg i policzków, dając obraz przedwczesnego starzenia się – implanty częściowo temu przeciwdziałają.

W porównaniu z protezami ruchomymi implanty oferują znacznie wyższy komfort użytkowania. Stałe uzupełnienia osadzone na implantach nie przesuwają się w trakcie mówienia czy jedzenia, nie wymagają stosowania klejów protetycznych i umożliwiają żucie pokarmów o większej twardości. Dla wielu pacjentów ma to ogromne znaczenie psychologiczne – czują się pewniej w kontaktach społecznych, nie obawiają się przemieszczenia protezy czy niespodziewanego wypadnięcia zęba. U osób bezzębnych protezy wsparte na implantach pozwalają znacząco poprawić wyraźność mowy i komfort żucia, co przekłada się na ogólną jakość życia.

Estetyka uzupełnień implantologicznych jest z reguły bardzo wysoka. Korony na implantach można zaprojektować tak, aby kształtem, barwą i przeziernością odpowiadały naturalnym zębom pacjenta. W przypadku zastosowania ceramicznych łączników i koron pełnoceramicznych możliwe jest uzyskanie szczególnie dobrych efektów w odcinku przednim. Dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu tkanek miękkich wokół implantów można odtworzyć naturalną linię dziąseł, co sprawia, że odbudowa jest praktycznie nie do odróżnienia od zębów własnych pacjenta.

Choć koszt implantacji jest wyższy niż tradycyjnych mostów czy protez ruchomych, to biorąc pod uwagę jej trwałość i ograniczoną konieczność wymiany, rozwiązanie to bywa opłacalne w dłuższej perspektywie. Dodatkowo implanty pozwalają uniknąć kosztów przyszłych zabiegów na sąsiednich zębach, które nie muszą być szlifowane. Należy jednak pamiętać, że ostateczny efekt zależy od profesjonalizmu zespołu medycznego, jakości materiałów i systematyczności pacjenta w przestrzeganiu zaleceń higienicznych i kontrolnych.

Pielęgnacja implantów i rola pacjenta w utrzymaniu efektów

Odpowiednia pielęgnacja implantów jest kluczowa dla utrzymania ich w dobrym stanie przez długie lata. Pacjent powinien być szczegółowo poinstruowany, jak dbać o uzupełnienia implantoprotetyczne już na etapie planowania leczenia. Prawidłowa higiena obejmuje regularne szczotkowanie zębów co najmniej dwa razy dziennie, stosowanie past o odpowiednio dobranej abrazyjności, używanie nici dentystycznych oraz specjalnych narzędzi, takich jak szczoteczki międzyzębowe czy irygator. Szczególną uwagę należy zwrócić na okolice styku korony z dziąsłem, gdzie może gromadzić się płytka bakteryjna.

W przypadku rozleglejszych prac na implantach, jak mosty czy protezy przykręcane, stosuje się także specjalne nici typu superfloss, pozwalające na oczyszczanie przestrzeni pod przęsłami. Regularne usuwanie osadu i kamienia jest niezbędne, aby zapobiec stanom zapalnym błony śluzowej wokół implantu, które mogą prowadzić do mucositis, a w konsekwencji do periimplantitis. Pacjent powinien być świadomy, że choć implant nie jest podatny na próchnicę, to otaczające go tkanki miękkie i kostne pozostają wrażliwe na działanie bakterii i toksyn zawartych w płytce nazębnej.

Oprócz codziennej higieny domowej niezbędne są regularne wizyty kontrolne u stomatologa lub periodontologa. Podczas takich wizyt ocenia się stan tkanek wokół implantów, głębokość kieszonek przyimplantowych, obecność krwawienia przy sondowaniu oraz ewentualne zmiany radiologiczne w kości. W razie potrzeby wykonuje się profesjonalne oczyszczanie uzupełnień implantologicznych z użyciem specjalnych końcówek i narzędzi dostosowanych do powierzchni tytanowych lub cyrkonowych, aby ich nie uszkodzić. Kontrole umożliwiają wczesne wykrycie problemów i wdrożenie odpowiedniego leczenia, zanim dojdzie do nieodwracalnych strat kostnych.

Znaczącą rolę odgrywa również styl życia pacjenta. Palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, dieta bogata w cukry proste oraz brak aktywności fizycznej mogą negatywnie wpływać na ogólny stan zdrowia, a więc pośrednio także na proces gojenia i utrzymanie implantów. Warto zachęcać pacjentów do modyfikacji nawyków, szczególnie w okresie okołozabiegowym. U osób z bruksizmem wskazane jest stosowanie nocnych szyn ochronnych, które zmniejszają przeciążenia działające na implanty. Taka kompleksowa opieka, obejmująca zarówno aspekty higieniczne, jak i ogólnomedyczne, stanowi fundament sukcesu terapii implantologicznej.

FAQ – najczęstsze pytania dotyczące zabiegu implantacji

1. Czy zabieg implantacji zęba jest bolesny?
Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu podczas pracy chirurga. Możliwy jest jedynie nacisk i wibracje towarzyszące wierceniu w kości. Po ustąpieniu znieczulenia może pojawić się ból porównywalny do tego po usunięciu zęba, który dobrze poddaje się działaniu standardowych leków przeciwbólowych. Umiarkowany dyskomfort i obrzęk utrzymują się zwykle od 2 do 5 dni.

2. Jak długo trwa cały proces leczenia implantologicznego?
Czas trwania terapii zależy od indywidualnych warunków kostnych, liczby implantów i potrzeby wykonania zabiegów dodatkowych. Standardowo od wszczepienia implantu do założenia ostatecznej korony mija od 3 do 6 miesięcy, ponieważ tyle zajmuje proces osteointegracji. W niektórych przypadkach stosuje się protokoły przyspieszone lub natychmiastowe, ale wymagają one bardzo dobrych warunków anatomicznych. W sytuacjach z rozległą odbudową kości leczenie może wydłużyć się do roku.

3. Czy każdy może zdecydować się na implanty zębowe?
Implanty są rozwiązaniem dla większości dorosłych pacjentów, jednak wymagają spełnienia określonych warunków zdrowotnych. Bezwzględnym wymogiem jest zakończony wzrost kości szczęk, dlatego nie wszczepia się ich u dzieci. Przeciwwskazaniem mogą być niekontrolowane choroby ogólne, np. zaawansowana cukrzyca, ciężka osteoporoza czy aktywne nowotwory. Kluczowa jest też odpowiednia ilość i jakość kości oraz gotowość pacjenta do utrzymywania wysokiej higieny jamy ustnej.

4. Jakie są możliwe powikłania po zabiegu implantacji?
Do typowych, przejściowych dolegliwości należą ból, obrzęk, niewielkie krwawienie oraz zasinienie tkanek. Poważniejsze, choć rzadsze powikłania obejmują zakażenie rany, rozejście szwów, uszkodzenie struktur anatomicznych, jak nerw zębodołowy dolny, czy brak integracji implantu z kością. W dłuższej perspektywie może rozwinąć się stan zapalny wokół implantu – periimplantitis – prowadzący do utraty podparcia kostnego. Regularne kontrole i dobra higiena znacząco zmniejszają ryzyko takich problemów.

5. Jak długo utrzymują się implanty zębowe?
Przy prawidłowym zaplanowaniu, starannej technice chirurgicznej i odpowiedniej pielęgnacji implanty mogą służyć kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat. Badania wskazują, że odsetek powodzeń po 10–15 latach przekracza 90%. Trwałość zależy jednak od wielu czynników: stanu ogólnego pacjenta, nawyków (np. palenia), jakości higieny oraz regularności wizyt kontrolnych. Niekiedy konieczna bywa wymiana części protetycznej, przy zachowaniu stabilnego implantu w kości.