Rekonstrukcja dziąsła to zbiór procedur chirurgicznych i mikrochirurgicznych, których celem jest przywrócenie prawidłowego kształtu, grubości i położenia tkanek dziąsła wokół zębów lub implantów. To kluczowy element nowoczesnej periodontologii i stomatologii estetycznej, pozwalający nie tylko poprawić wygląd uśmiechu, ale także przywrócić pełną funkcję przyzębia oraz ograniczyć ryzyko dalszych uszkodzeń kości i utraty zębów.

Istota rekonstrukcji dziąsła i jej znaczenie dla zdrowia jamy ustnej

Rekonstrukcja dziąsła jest odpowiedzią na problemy związane z recesją dziąseł, zanikiem tkanek miękkich, nierówną linią dziąseł oraz konsekwencjami chorób przyzębia. Z punktu widzenia stomatologii, dziąsło nie jest jedynie estetyczną „ramką” dla zębów, ale pełni szereg funkcji ochronnych i stabilizujących. Prawidłowo zbudowane dziąsło stanowi barierę dla bakterii, chroni szyjki zębowe oraz kość wyrostka zębodołowego, a także zapewnia odpowiednie warunki do utrzymania długoterminowej stabilności zębów i implantów.

Kluczowym pojęciem w tym kontekście jest tak zwane *dziąsło zrogowaciałe*, czyli pas tkanek o zwiększonej odporności mechanicznej, ściśle przylegający do zęba. To właśnie jego niedobór, związany na przykład z recesją, nadmiernym urazem szczotkowania czy wadami zgryzu, staje się jedną z głównych wskazań do zabiegów rekonstrukcyjnych. Celem terapii jest najczęściej pokrycie recesji, zwiększenie grubości dziąsła, wyrównanie jego konturu, a czasem przygotowanie podłoża pod planowane leczenie protetyczne lub implantologiczne.

W ujęciu słownikowym rekonstrukcję dziąsła można zdefiniować jako planowaną, chirurgiczną modyfikację tkanek miękkich przyzębia, mającą na celu poprawę ich funkcji, stabilności biologicznej oraz estetyki. Obejmuje ona zarówno techniki autogenne (z wykorzystaniem tkanek własnych pacjenta), jak i procedury z użyciem materiału allogenicznego lub ksenogenicznego. Niezależnie od metody, warunkiem powodzenia jest precyzyjna diagnostyka przyczyn utraty tkanek, prawidłowe zaplanowanie zabiegu oraz ścisła współpraca pacjenta w zakresie higieny i kontroli pooperacyjnej.

Znaczenie rekonstrukcji dziąseł wykracza daleko poza aspekty kosmetyczne. Odsłonięte szyjki zębowe są znacznie bardziej podatne na próchnicę, nadwrażliwość i ścieranie. Brak wystarczającej ilości tkanki dziąsłowej sprzyja także stanu zapalnemu i pogłębiającym się zanikom kości. Dlatego zabiegi te uznaje się coraz częściej za terapię profilaktyczną w stosunku do utraty zębów, a nie jedynie za luksusową procedurę estetyczną.

Wskazania do rekonstrukcji dziąsła i najczęstsze problemy kliniczne

Rekonstrukcja dziąsła jest rozważana przede wszystkim w sytuacjach, gdy dochodzi do znacznego odsłonięcia korzeni zębów lub zniesienia naturalnego pasa dziąsła zrogowaciałego. Jednym z najbardziej typowych objawów jest recesja dziąseł widoczna jako obniżenie linii dziąsła i wydłużenie koron klinicznych. Taki stan bywa skutkiem agresywnego szczotkowania, niewłaściwej techniki mycia zębów, urazów mechanicznych, cienkiego fenotypu dziąsła, nieprawidłowych przyzwyczajeń zgryzowych, a także długotrwałych stanów zapalnych przyzębia.

W praktyce klinicznej wskazaniami do zabiegu są najczęściej:

• recesje pojedyncze lub mnogie powodujące nadwrażliwość szyjek zębowych,
• względy estetyczne – widoczne podczas uśmiechania się lub mówienia obniżenie linii dziąsła,
• niedobór dziąsła zrogowaciałego utrudniający utrzymanie higieny i sprzyjający stanom zapalnym,
• przygotowanie tkanek przed leczeniem protetycznym (korony, mosty) oraz implantologicznym,
• wady anatomiczne (np. wysokie przyczepy wędzidełek, niekorzystny przebieg wyrostka zębodołowego),
• konsekwencje leczenia ortodontycznego, gdy po przesunięciu zębów pojawiają się recesje.

Warto podkreślić, że nie każda recesja musi być leczona chirurgicznie. W wielu przypadkach pierwszym etapem jest eliminacja przyczyn, edukacja w zakresie techniki szczotkowania, leczenie chorób przyzębia oraz stabilizacja zgryzu. Rekonstrukcję rozważa się, gdy problem ma charakter utrwalony, postępujący lub istotnie wpływa na komfort pacjenta. Szczególną uwagę zwraca się na zęby w strefie estetycznej (górne siekacze i kły), gdzie nawet niewielkie zaburzenia linii dziąsła są bardzo widoczne.

Oprócz recesji, rekonstrukcja dziąsła bywa konieczna przy tzw. uśmiechu dziąsłowym, kiedy podczas uśmiechu odsłania się znaczna ilość tkanek dziąsła, tworząc wrażenie „krótkich” zębów. W takich przypadkach stosuje się procedury wydłużenia klinicznej wysokości korony zęba oraz korekty konturu dziąsła. Inny istotny obszar to zabiegi wokół implantów, gdzie cienkie, delikatne tkanki zwiększają ryzyko prześwitywania elementów metalowych oraz stanów zapalnych wokół implantu. Tu rekonstrukcja dziąseł ma na celu wzmocnienie i pogrubienie szerokości tkanek miękkich.

Rodzaje zabiegów rekonstrukcyjnych dziąseł

W stomatologii stosuje się wiele technik rekonstrukcji dziąseł, dobieranych w zależności od rozległości ubytku, fenotypu dziąsła, lokalizacji w łuku zębowym oraz oczekiwań estetycznych pacjenta. Najbardziej klasycznym rozwiązaniem jest użycie tkanek własnych pacjenta, pobieranych zwykle z podniebienia lub z innych rejonów jamy ustnej. Główną zaletą takich przeszczepów jest wysoka biokompatybilność i przewidywalne gojenie.

Do najczęściej stosowanych metod należą:

• przeszczep łącznotkankowy – pobranie warstwy tkanki łącznej z podniebienia i umieszczenie jej w kieszeni pod płatem dziąsła w okolicy recesji; technika bardzo ceniona w strefie estetycznej, pozwalająca na dobre dopasowanie koloru i kształtu,
• przeszczep dziąsłowy wolny – nałożenie płata dziąsła pobranego z innego miejsca na ubytek, często stosowany do zwiększenia szerokości dziąsła zrogowaciałego,
• płat przesuwany koronowo – przemieszczenie istniejącego dziąsła w kierunku korony zęba, bez konieczności lub z ograniczonym pobieraniem tkanki z podniebienia,
• płaty boczne i obrotowe – wykorzystanie sąsiednich tkanek dziąsłowych, przesuwanych w miejsce ubytku.

Alternatywą dla klasycznych przeszczepów autogennych są materiały zastępcze, takie jak matryce kolagenowe, błony pochodzenia allogenicznego lub ksenogenicznego. Ich użycie zmniejsza potrzebę pobierania tkanek z podniebienia, co bywa szczególnie korzystne u pacjentów obawiających się bólu pooperacyjnego w dwóch lokalizacjach. Należy jednak pamiętać, że dobór metody zależy od doświadczenia lekarza, stanu przyzębia oraz planu długofalowego leczenia stomatologicznego.

Rozwój mikrochirurgii periodontologicznej umożliwił wykonywanie rekonstrukcji z użyciem powiększenia (mikroskop zabiegowy, lupy), bardzo cienkich nici oraz mikronarzędzi. Tego typu technika pozwala na minimalnie inwazyjne nacięcia, lepsze dopasowanie tkanek i szybsze gojenie, a także na uzyskanie bardziej przewidywalnych wyników estetycznych. Szczególne znaczenie ma to w rejonach o wysokich wymaganiach wizualnych, gdzie linia dziąseł wpływa bezpośrednio na harmonię całego uśmiechu.

Przebieg zabiegu rekonstrukcji dziąsła krok po kroku

Proces rekonstrukcji dziąseł rozpoczyna się od szczegółowej diagnostyki. Lekarz ocenia głębokość recesji, szerokość dziąsła zrogowaciałego, poziom kości wyrostka zębodołowego, obecność stanów zapalnych oraz ogólny stan higieny jamy ustnej. Konieczne jest wykonanie zdjęć radiologicznych, dokumentacji fotograficznej, a często także pomiarów sondą periodontologiczną. Zwykle poprzedza to faza wstępna leczenia – profesjonalne oczyszczanie zębów, instruktaż higieny, ewentualne leczenie zachowawcze lub endodontyczne.

Sam zabieg wykonywany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu, a jedynie niewielki dyskomfort. W zależności od wybranej techniki lekarz wykonuje precyzyjne cięcia w obrębie dziąsła, tworząc płat, pod który można wsunąć przeszczep lub który można następnie przesunąć w kierunku korony. Jeśli planowany jest przeszczep łącznotkankowy, konieczne bywa pobranie fragmentu tkanki z podniebienia. Te dwa pola operacyjne wymagają następnie bardzo dokładnego zszycia przy użyciu cienkich nici chirurgicznych.

Istotnym elementem jest stabilizacja przeszczepu oraz zapewnienie mu odpowiedniego ukrwienia. Sukces zabiegu zależy w dużej mierze od tego, czy nowo umieszczona tkanka zostanie dobrze dociśnięta do podłoża i nie będzie narażona na ruchy, urazy mechaniczne lub nadmierne napięcie warg i policzków. Dlatego lekarz planuje przebieg płatów i rodzaj szwów w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko przesuwania się tkanek w trakcie pierwszych dni gojenia.

Po zakończeniu zabiegu pacjent otrzymuje dokładne zalecenia pozabiegowe. Zwykle obejmują one stosowanie zimnych okładów w pierwszych godzinach, unikanie nagrzewania okolicy, przyjmowanie zaleconych leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych oraz środków przeciwbakteryjnych (np. płukanek z chlorheksydyną). W okresie gojenia powszechnie zaleca się rezygnację z mechanicznego szczotkowania operowanej okolicy na rzecz delikatnego oczyszczania zębów sąsiednich i stosowania specjalnych szczoteczek po wyznaczonym czasie.

Kontrole po zabiegu mają na celu ocenę przebiegu gojenia, usunięcie szwów (zwykle po 7–14 dniach) oraz wczesne wychwycenie ewentualnych powikłań, takich jak zakażenie, obrzęk czy częściowa utrata przeszczepu. Ostateczny efekt estetyczny ocenia się po kilku miesiącach, kiedy tkanki są już w pełni uformowane i ustabilizowane. Rekonstrukcja dziąseł może wymagać również dalszych korekt lub uzupełnień, zwłaszcza w przypadkach mnogich recesji lub przy jednoczesnym planowaniu rozległych prac protetycznych.

Rekonstrukcja dziąseł w kontekście estetyki uśmiechu

W stomatologii estetycznej rekonstrukcja dziąseł odgrywa rolę porównywalną do wybielania czy odbudowy koron zębowych. Linia dziąseł powinna przebiegać harmonijnie, tworząc tak zwaną „ramę” dla zębów. Zbyt duża asymetria, różnice w wysokości brzegu dziąsła nad poszczególnymi zębami czy uśmiech dziąsłowy wpływają na ogólne wrażenie i mogą być odbierane jako nieestetyczne, nawet gdy same zęby są zdrowe i prawidłowo ustawione.

W planowaniu zabiegów estetycznych dentysta analizuje tzw. parametry złotej proporcji uśmiechu, uwzględniając kształt twarzy, długość wargi, ekspozycję zębów i dziąseł w spoczynku i podczas uśmiechu oraz relację między szerokością a długością koron klinicznych. Często rekonstrukcja dziąseł jest łączona z leczeniem ortodontycznym, protetycznym lub zabiegami z zakresu chirurgii estetycznej (np. korekta wargi górnej), aby uzyskać efekt maksymalnie zbliżony do naturalnego.

W obszarze estetyki istotna jest nie tylko wysokość dziąsła, ale także jego kolor, tekstura i grubość. Tkanki powinny wyglądać naturalnie, być lekko matowe, różowe i ściśle przylegać do zębów. Przeszczepy autogenne charakteryzują się zwykle najlepszym dopasowaniem kolorystycznym, co jest ważne zwłaszcza w górnym łuku zębowym, w strefie najbardziej widocznej. Alternatywne materiały mogą być natomiast preferowane w miejscach mniej eksponowanych lub tam, gdzie wymagana jest większa objętość tkanek.

Warto podkreślić, że oczekiwania estetyczne pacjenta muszą być realistyczne i szczegółowo omówione przed zabiegiem. Wpływ na ostateczny efekt mają nie tylko umiejętności chirurga, ale także istniejąca anatomia wyrostka zębodołowego, pozycja zębów, typ uśmiechu oraz ogólny stan przyzębia. Nawet najlepiej przeprowadzona rekonstrukcja nie jest w stanie całkowicie zniwelować skutków wieloletnich zaniedbań higienicznych czy zaawansowanej choroby przyzębia bez równoległej kompleksowej terapii.

Czynniki wpływające na powodzenie leczenia i jego trwałość

Skuteczność i długotrwałość efektów rekonstrukcji dziąseł uzależniona jest od szeregu czynników ogólnych i miejscowych. Wśród najważniejszych można wymienić stan zdrowia pacjenta (np. kontrola cukrzycy, brak nałogów, szczególnie palenia tytoniu), jakość higieny jamy ustnej, a także dokładność przestrzegania zaleceń pooperacyjnych. Palenie tytoniu jest jednym z najpoważniejszych czynników ryzyka niepowodzenia, ponieważ upośledza procesy gojenia, zmniejsza ukrwienie tkanek i zwiększa podatność na stany zapalne.

Z punktu widzenia lokalnych warunków, ogromne znaczenie ma grubość fenotypu dziąsła, położenie zęba w wyrostku kostnym, ilość kości w okolicy wierzchołka korzenia oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne. Cienkie, wrażliwe dziąsło wymaga zwykle bardziej zaawansowanych technik z przeszczepem łącznotkankowym, które mają na celu nie tylko pokrycie recesji, ale również pogrubienie całego kompleksu tkanek miękkich.

Kolejnym kluczowym elementem jest prawidłowa korekta przyczyn prowadzących do powstania recesji. Jeśli po zabiegu pacjent nadal będzie szczotkował zęby zbyt twardą szczoteczką i z nadmiernym naciskiem, dojdzie do ponownego urazu mechanicznego i możliwego nawrotu problemu. Z tego względu nieodłącznym elementem terapii jest edukacja, dobór właściwych akcesoriów higienicznych oraz regularne wizyty kontrolne, w trakcie których możliwa jest modyfikacja zaleceń i ocena nawyków.

W dłuższej perspektywie najważniejsze dla utrzymania efektów jest utrzymywanie stabilnego przyzębia bez cech przewlekłego zapalenia. Nawet idealnie przeprowadzona rekonstrukcja nie będzie trwała, jeśli wokół zębów lub implantów utrzymywać się będzie aktywna choroba przyzębia. Dlatego pacjenci po zabiegach rekonstrukcji dziąseł powinni być objęci programem profilaktyki periodontologicznej, z profesjonalnymi oczyszczaniami i kontrolami co 3–12 miesięcy, w zależności od indywidualnego ryzyka.

Rola pacjenta w procesie rekonstrukcji dziąseł

Rekonstrukcja dziąseł, choć technicznie zaawansowana i oparta na osiągnięciach współczesnej chirurgii, wymaga aktywnego udziału pacjenta na każdym etapie. Pierwszym krokiem jest zgłoszenie się do stomatologa w momencie zauważenia niepokojących objawów, takich jak odsłanianie szyjek, krwawienie podczas mycia zębów, wrażenie „wydłużonych” koron czy nadwrażliwość na bodźce termiczne. Wczesna reakcja pozwala często zaplanować mniej rozległy zabieg i zwiększa szanse na pełne pokrycie recesji.

Przed zabiegiem pacjent powinien świadomie omówić z lekarzem swoje oczekiwania, ewentualne obawy oraz dotychczasowe doświadczenia stomatologiczne. Pozwala to dobrać odpowiednią metodę znieczulenia, zaplanować przebieg leczenia wieloetapowego i przygotować indywidualny harmonogram wizyt kontrolnych. Bezpośrednio przed operacją kluczowe jest utrzymywanie bardzo dobrej higieny jamy ustnej, ponieważ obecność płytki bakteryjnej i kamienia znacznie zwiększa ryzyko powikłań i gorszego gojenia.

Po rekonstrukcji dziąseł rola pacjenta polega na konsekwentnym przestrzeganiu zaleceń, które zwykle obejmują:

• czasowe ograniczenie intensywnej aktywności fizycznej,
• unikanie palenia tytoniu i spożywania alkoholu w okresie gojenia,
• stosowanie przepisanych płukanek antyseptycznych i leków,
• ochronę miejsca zabiegu przed urazem (np. twardym pokarmem, manipulacją językiem),
• stopniowy powrót do szczotkowania według instrukcji lekarza.

Dodatkowo pacjent powinien być świadomy, że efekt rekonstrukcji może zmieniać się w czasie – zwłaszcza w pierwszych tygodniach i miesiącach. Początkowo tkanki bywają obrzęknięte, ich kolor może być odmienny od otaczającego dziąsła, a linia brzegu nie w pełni przypomina oczekiwany kształt. Jest to naturalny etap gojenia, który wymaga cierpliwości i regularnych wizyt kontrolnych. Ocenę końcowego wyniku przeprowadza się zazwyczaj dopiero po kilku miesiącach.

Możliwe powikłania, ograniczenia i rokowanie po rekonstrukcji

Jak każda interwencja chirurgiczna, rekonstrukcja dziąseł wiąże się z pewnym ryzykiem powikłań. Do najczęściej obserwowanych należą ból, obrzęk, krwiaki, niewielkie krwawienia z rany oraz przejściowe zaburzenia czucia w okolicy podniebienia lub dziąseł. Dzięki zastosowaniu odpowiedniego znieczulenia i leków przeciwbólowych większość z tych dolegliwości jest dobrze kontrolowana i ustępuje w ciągu kilku dni. Znacznie rzadziej obserwuje się infekcje rany, częściową utratę przeszczepu czy bliznowacenie tkanek wpływające na estetykę.

Ograniczeniem bywa również zaawansowany zanik kości wyrostka zębodołowego. W sytuacjach, gdy korzeń zęba jest wysunięty poza obrys kości, pełne pokrycie recesji może nie być możliwe, a celem leczenia jest raczej pogrubienie tkanek i częściowa poprawa estetyki oraz komfortu. Dlatego tak ważne jest realne przedstawienie pacjentowi potencjalnych wyników i określenie, czy planowany zabieg ma charakter całkowicie estetyczny, funkcjonalny czy mieszany.

Mimo tych ograniczeń rokowanie po prawidłowo przeprowadzonej rekonstrukcji dziąseł jest zazwyczaj dobre, zwłaszcza u pacjentów współpracujących i bez istotnych obciążeń ogólnych. Wieloletnie badania pokazują, że uzyskane efekty, takie jak pokrycie recesji czy zwiększenie szerokości dziąsła zrogowaciałego, mogą się utrzymywać przez wiele lat. Kluczem jest jednak utrzymanie stabilnej sytuacji periodontologicznej – systematyczne wizyty kontrolne, higienizacja oraz unikanie czynników ryzyka, z paleniem tytoniu na czele.

Warto dodać, że rekonstrukcja dziąseł nie zawsze jest jednorazowym zabiegiem. W bardziej skomplikowanych przypadkach, np. przy mnogich recesjach w obu łukach, planuje się serię zabiegów wykonywanych etapami. Pozwala to na lepsze kontrolowanie gojenia i zmniejsza dyskomfort pacjenta. U niektórych chorych, szczególnie z agresywnymi formami chorób przyzębia, konieczne może być okresowe powtarzanie wybranych procedur wzmacniających tkanki miękkie w określonych miejscach.

Znaczenie rekonstrukcji dziąseł w nowoczesnej stomatologii

Rekonstrukcja dziąseł stała się integralnym elementem nowoczesnej stomatologii, łącząc w sobie aspekty funkcjonalne, profilaktyczne i estetyczne. Umożliwia lekarzom nie tylko przywrócenie naturalnego wyglądu uśmiechu, ale przede wszystkim wzmocnienie struktur przyzębia i zapewnienie lepszych warunków dla długotrwałego utrzymania zębów oraz implantów. W wielu przypadkach wykonanie zabiegów protetycznych czy ortodontycznych bez wcześniejszej korekty tkanek miękkich byłoby obarczone większym ryzykiem powikłań lub niezadowalającego efektu końcowego.

Rozwój materiałów biomimetycznych, coraz bardziej zaawansowane techniki mikrochirurgiczne oraz możliwość planowania cyfrowego pozwalają na coraz precyzyjniejsze projektowanie zabiegów rekonstrukcji dziąseł. Dla pacjenta oznacza to wyższy komfort, krótszy czas gojenia, lepszą przewidywalność rezultatów oraz szerszą dostępność zabiegów, również w gabinetach ogólnostomatologicznych współpracujących z periodontologami i chirurgami stomatologicznymi.

W ujęciu słownikowym pojęcie rekonstrukcji dziąseł obejmuje więc wszystkie procedury mające na celu odtworzenie utraconych lub zniekształconych tkanek dziąsłowych, przywrócenie ich prawidłowej funkcji ochronnej i estetycznej oraz stworzenie stabilnych warunków dla dalszego leczenia stomatologicznego. Jest to dziedzina, która łączy wiedzę z zakresu periodontologii, chirurgii, protetyki, ortodoncji, a nawet medycyny estetycznej, co podkreśla jej interdyscyplinarny charakter i rosnące znaczenie w kompleksowej opiece nad pacjentem.

FAQ – najczęstsze pytania dotyczące rekonstrukcji dziąseł

1. Czy rekonstrukcja dziąseł jest bolesna?
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, dlatego w jego trakcie pacjent nie odczuwa bólu, jedynie dotyk lub ucisk. Po ustąpieniu działania znieczulenia może pojawić się tkliwość i niewielki ból, szczególnie w miejscu pobrania przeszczepu z podniebienia. Zazwyczaj dobrze reaguje on na ogólnodostępne leki przeciwbólowe. Dyskomfort utrzymuje się zwykle kilka dni, stopniowo malejąc wraz z postępem gojenia.

2. Jak długo trwa gojenie po rekonstrukcji dziąseł?
Pierwsza faza gojenia, obejmująca zamknięcie rany i wstępne połączenie przeszczepu z otaczającymi tkankami, trwa około 1–2 tygodni. W tym okresie usuwa się większość szwów, a obrzęk i tkliwość wyraźnie ustępują. Pełna przebudowa i dojrzewanie tkanek, z ustabilizowaniem koloru, kształtu i grubości dziąsła, może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Dopiero po tym czasie ocenia się ostateczny rezultat zabiegu.

3. Czy każdy pacjent z recesją dziąseł kwalifikuje się do zabiegu?
Nie każda recesja wymaga leczenia chirurgicznego. O kwalifikacji decyduje przede wszystkim nasilenie objawów (np. nadwrażliwość, problemy estetyczne), tempo postępu zmian, ilość pozostałego dziąsła zrogowaciałego oraz stan ogólny przyzębia. U niektórych osób wystarczy modyfikacja techniki szczotkowania i leczenie zachowawcze. Zabieg rekonstrukcji proponuje się wtedy, gdy ma szansę przynieść realną poprawę funkcji lub estetyki oraz nie jest obarczony nadmiernym ryzykiem.

4. Jak długo utrzymują się efekty rekonstrukcji dziąseł?
Przy prawidłowo przeprowadzonym zabiegu i dobrej współpracy pacjenta efekty mogą być wieloletnie. Stabilność uzyskanego pokrycia recesji zależy jednak od utrzymania prawidłowej higieny, kontroli chorób ogólnych oraz eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie czy urazowe szczotkowanie. W razie nawrotu recesji zwykle jest on mniej nasilony niż przed zabiegiem. Regularne kontrole pozwalają wcześnie wychwycić niekorzystne zmiany i odpowiednio na nie reagować.

5. Czy rekonstrukcję dziąseł można przeprowadzić wokół implantów?
Tak, istnieją specjalne techniki rekonstrukcji tkanek miękkich wokół implantów, których celem jest pogrubienie dziąsła, poprawa warunków higienicznych oraz estetyki. Wymagają one jednak bardzo dokładnego planowania, ponieważ ukrwienie tkanek wokół implantów różni się od tego wokół naturalnych zębów. Zabiegi takie często wykonuje się na etapie odsłaniania implantu lub przed planowaną odbudową protetyczną, aby zapewnić długotrwałą stabilność i korzystny wygląd.