Zęby przykręcane do implantów to jedna z najbardziej zaawansowanych metod odtwarzania utraconego uzębienia. Łączą w sobie stabilność wszczepu tytanowego z precyzyjnie wykonaną koroną protetyczną, która jest trwale, ale odwracalnie, połączona śrubą. Taki rodzaj odbudowy stosuje się zarówno przy braku pojedynczego zęba, kilku zębów, jak i w bezzębiu. Dla stomatologów i pacjentów to pojęcie kluczowe, ponieważ opisuje konkretny sposób mocowania uzupełnienia na implancie, od którego zależy trwałość, komfort i możliwość późniejszych napraw.

Na czym polegają zęby przykręcane do implantów

Pod pojęciem zębów przykręcanych do implantów kryje się uzupełnienie protetyczne (najczęściej korona, most lub proteza), które jest osadzone na implancie za pomocą specjalnej śruby. Implant, będący odpowiednikiem korzenia zęba, zostaje wcześniej wprowadzony w kość szczęki lub żuchwy. Po okresie gojenia i osteointegracji na implancie umieszczany jest łącznik, do którego przykręca się koronę protetyczną.

W klasycznym rozwiązaniu korona wykonywana jest tak, aby w jej wewnętrznej części istniał kanał śrubowy. Przez ten kanał lekarz wprowadza śrubę łączącą koronę z łącznikiem lub bezpośrednio z implantem. Po dokręceniu śruby dostęp do niej zostaje zamaskowany materiałem kompozytowym w kolorze zęba, co zapewnia estetykę i jednocześnie pozwala na ewentualne odkręcenie uzupełnienia w przyszłości. Tego typu rozwiązanie różni się zasadniczo od koron cementowanych, gdzie korona jest przymocowana do łącznika specjalnym cementem.

Idea zębów przykręcanych opiera się na założeniu, że uzupełnienie powinno być możliwe do zdejmowania przez lekarza. Dzięki temu można dokonać korekt zgryzu, wymienić elementy protetyczne lub oczyścić trudno dostępne miejsca. Jednocześnie połączenie śrubowe zapewnia wysoką stabilność podczas żucia i mówienia, a pacjent odczuwa uzupełnienie jak naturalny ząb.

Do wykonania takich koron wykorzystuje się różne materiały: metal-porcelanę, pełną ceramikę, cyrkon oraz kompozyty. Wybór materiału zależy od warunków zgryzowych, oczekiwań estetycznych oraz liczby implantów. Coraz częściej do projektowania koron przykręcanych stosuje się technologię cyfrową CAD/CAM, która zwiększa precyzję dopasowania elementów i zmniejsza ryzyko nieszczelności.

Warto podkreślić, że zęby przykręcane do implantów nie są wyłącznie pojęciem technicznym. Obejmują cały koncept leczenia: od planowania pozycji implantu, przez dobór łącznika, aż po sposób wykonania i przykręcenia korony. Problemem klinicznym może być na przykład wychodzenie kanału śrubowego w widocznym miejscu koron przednich, co wymaga starannego zaplanowania implantacji lub użycia specjalnych łączników kątowych.

Budowa i elementy systemu przykręcanego

Aby lepiej zrozumieć, czym są zęby przykręcane do implantów, należy omówić podstawowe elementy całego systemu. Jego fundamentem jest implant, czyli tytanowa lub cyrkonowa śruba wszczepiana w kość. Implant pełni funkcję sztucznego korzenia i po prawidłowym zintegrowaniu z kością staje się stabilnym filarem dla przyszłej odbudowy.

Kolejnym elementem jest łącznik, nazywany też abutmentem. Może mieć różne kształty i wysokości, a jego zadaniem jest połączenie implantu z koroną protetyczną. W przypadku koron przykręcanych łącznik często ma konstrukcję umożliwiającą przeprowadzenie przez niego śruby mocującej. W nowoczesnych systemach stosuje się również łączniki indywidualne projektowane komputerowo, które idealnie pasują do profilu dziąsła i poprawiają estetykę.

Trzecim kluczowym elementem jest korona protetyczna lub most. Zostaje ona zaprojektowana tak, aby kanał śrubowy znalazł się w miejscu najmniej widocznym, zazwyczaj od strony podniebiennej w zębach przednich lub od strony językowej w zębach bocznych. W uzupełnieniach wielopunktowych kanały śrubowe rozkłada się w sposób ułatwiający późniejszy dostęp i serwisowanie.

Niezbędną częścią systemu jest także śruba protetyczna. Jej zadaniem jest trwałe i stabilne połączenie korony z łącznikiem lub implantem. Śruba wykonana jest z wysoce wytrzymałego materiału, najczęściej tytanu lub stopu tytanu, odpornego na obciążenia zgryzowe. Prawidłowe dokręcenie śruby z użyciem dynamometrycznego klucza ma ogromne znaczenie, ponieważ niewystarczający moment dokręcenia może prowadzić do jej poluzowania, a nadmierny – do uszkodzenia gwintu.

Istotny jest także materiał maskujący kanał śrubowy. Po zakończeniu dokręcania lekarz umieszcza nad śrubą specjalny materiał, zwykle teflon lub gąbkę, a następnie przykrywa go kompozytem w kolorze zęba. Pozwala to na łatwe odnalezienie wejścia do śruby podczas ewentualnych wizyt kontrolnych i jednocześnie zapewnia estetyczny wygląd. Jeśli korona ulegnie uszkodzeniu lub konieczna będzie naprawa, dentysta usuwa kompozyt, odkręca śrubę i zdejmuje uzupełnienie bez niszczenia ani implantu, ani łącznika.

W uzupełnieniach obejmujących wiele zębów, jak mosty na kilku implantach czy protezy przykręcane na belce, dochodzą kolejne komponenty: belki, tuleje, elementy pośrednie i systemy zatrzaskowe. Jednak zasada pozostaje ta sama – kluczem jest połączenie śrubowe, które zachowuje odpowiednią sztywność i jednocześnie pozwala na demontaż. Konstrukcja musi uwzględniać biomechanikę łuku zębowego, kierunek sił żucia oraz warunki kostne pacjenta.

Różnice między zębami przykręcanymi a cementowanymi

Zęby przykręcane do implantów stanowią jedną z dwóch głównych metod mocowania koron i mostów na implantach. Drugą metodą są uzupełnienia cementowane, w których korona zostaje przyklejona do łącznika za pomocą cementu protetycznego. Różnice między obu systemami mają charakter zarówno techniczny, jak i kliniczny, wpływając na komfort pacjenta, łatwość leczenia oraz długoterminowe rokowanie.

Najważniejszą cechą koron przykręcanych jest odwracalność połączenia. Lekarz, mając dostęp do kanału śrubowego, może w dowolnym momencie odkręcić uzupełnienie, na przykład w celu oczyszczenia okolicy implantu, naprawy ceramiki lub wymiany łącznika. W koronach cementowanych zdjęcie odbudowy jest trudniejsze, często wymaga jej przecięcia lub zniszczenia, co wiąże się z dodatkowymi kosztami i czasem leczenia.

Z punktu widzenia zdrowia tkanek przyzębia istotna jest kwestia nadmiaru cementu. W uzupełnieniach cementowanych istnieje ryzyko, że nadmiar cementu pozostanie poddziąsłowo, gdzie jest trudny do usunięcia. Może to prowadzić do stanów zapalnych, periimplantitis i w konsekwencji do utraty implantu. W przypadku koron przykręcanych cementu zwykle się nie używa lub stosuje się go minimalnie, co znacząco redukuje to ryzyko.

Korony cementowane mają jednak swoje zalety, zwłaszcza estetyczne. Ponieważ nie wymagają kanału śrubowego, można osiągnąć bardziej jednorodną strukturę korony, co ma szczególne znaczenie w odcinku przednim. Dodatkowo pozycja implantu może być mniej idealna, a dzięki indywidualnemu łącznikowi i odpowiedniemu ukształtowaniu korony estetyka nadal pozostaje bardzo dobra. W zębach przykręcanych konieczne jest takie zaplanowanie implantacji, aby kanał śrubowy wychodził w akceptowalnym miejscu.

Istnieje także aspekt techniczny związany z dokładnością dopasowania. Korony przykręcane wymagają bardzo precyzyjnego wykonania, ponieważ najmniejsze nieprawidłowości mogą skutkować naprężeniami w śrubie, jej poluzowaniem lub nawet pęknięciem ceramiki. Technika ta jednak, w połączeniu z cyfrowymi metodami projektowania, pozwala uzyskać idealne dopasowanie na wielu implantach, co jest szczególnie ważne przy rozległych mostach czy protezach stałych.

Pod względem użytkowania przez pacjenta obie metody mogą być równie komfortowe, jeśli są prawidłowo zaplanowane i wykonane. W praktyce klinicznej wybór między zębami przykręcanymi a cementowanymi zależy od wielu czynników: lokalizacji uzupełnienia, estetyki dziąseł, zgryzu, jakości kości, a także preferencji lekarza i technika. Współczesne wytyczne coraz częściej wskazują jednak na korzyści systemów przykręcanych z uwagi na możliwość kontroli tkanek i serwisowania uzupełnień.

Etapy leczenia z wykorzystaniem zębów przykręcanych

Proces leczenia z zastosowaniem zębów przykręcanych do implantów składa się z kilku etapów, które wymagają współpracy chirurga, protetyka i technika dentystycznego. Pierwszą fazą jest diagnostyka i planowanie. Wykonuje się zdjęcia RTG, tomografię komputerową, czasem skan wewnątrzustny i analizę zgryzu. Na tej podstawie określa się liczbę implantów, ich pozycję oraz docelowy kształt przyszłych zębów.

Następnie chirurg przeprowadza zabieg wszczepienia implantów. W zależności od warunków kostnych i planu leczenia stosuje się różne techniki – od klasycznej implantacji po zabiegi z natychmiastowym obciążeniem. Po wszczepieniu implantów następuje okres gojenia i osteointegracji, trwający zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy, w czasie którego pacjent może korzystać z tymczasowego uzupełnienia protetycznego.

Kolejnym etapem jest odsłonięcie implantów (jeśli były zakryte) i założenie śrub gojących lub tymczasowych łączników. Ich zadaniem jest ukształtowanie dziąsła w taki sposób, aby późniejsza korona przykręcana wyglądała jak najbardziej naturalnie. Po wygojeniu tkanek miękkich lekarz wykonuje wyciski tradycyjne lub skan cyfrowy. Dane te trafiają do laboratorium protetycznego, gdzie technik projektuje łączniki i korony z uwzględnieniem kanałów śrubowych.

W fazie protetycznej często stosuje się uzupełnienia tymczasowe przykręcane, które pozwalają ocenić estetykę, funkcję oraz komfort pacjenta. Tymczasowe korony umożliwiają także dalsze modelowanie profilu wyłaniania dziąsła wokół implantu. Po akceptacji kształtu i koloru zębów przygotowuje się ostateczne korony lub mosty przykręcane. Lekarz przymierza je w jamie ustnej, sprawdza kontakty z zębami przeciwstawnymi, estetykę uśmiechu, wymowę oraz stabilność.

Ostatni etap to przykręcenie uzupełnień z użyciem odpowiedniego momentu siły, kontrolowanego kluczem dynamometrycznym. Po dokręceniu śruby kanał śrubowy zostaje zamaskowany materiałem kompozytowym. Pacjent otrzymuje instrukcje dotyczące higieny, wizyt kontrolnych oraz sygnałów alarmowych, na które powinien zwracać uwagę, takich jak nietypowe dźwięki, uczucie ruchomości czy dyskomfort przy nagryzaniu.

W całym procesie leczenia istotne jest, aby pacjent rozumiał, że implant z koroną przykręcaną to rozwiązanie wymagające systematycznych kontroli. Stała współpraca z lekarzem pozwala na wczesne wychwycenie problemów, takich jak poluzowanie śruby, starcie materiału czy pierwsze objawy zapalenia tkanek okołowszczepowych. Dzięki temu można szybko podjąć odpowiednie działania, zwykle bez konieczności wymiany całego uzupełnienia.

Zalety i wady zębów przykręcanych do implantów

Jedną z najważniejszych zalet zębów przykręcanych jest możliwość łatwego serwisowania. Dentysta może zdjąć koronę lub most bez uszkodzenia konstrukcji, co w praktyce ułatwia każdą modyfikację planu leczenia, naprawę czy wymianę elementów. W długiej perspektywie to ogromny atut, gdyż uzupełnienia protetyczne narażone są na zużycie, a implanty mają zwykle służyć przez wiele lat.

Kolejną korzyścią jest redukcja ryzyka powikłań związanych z cementem. Brak konieczności usuwania nadmiaru cementu z trudno dostępnych miejsc ułatwia utrzymanie zdrowia tkanek miękkich wokół implantu. Z tego powodu zęby przykręcane są często preferowane u pacjentów z historią chorób przyzębia lub zwiększoną podatnością na zapalenia.

Z punktu widzenia technicznego systemy przykręcane pozwalają na lepszą kontrolę pasywnego dopasowania rozległych konstrukcji. Przy mostach na wielu implantach możliwość przymierzenia i ewentualnej korekty przed ostatecznym dokręceniem zmniejsza naprężenia, które mogłyby działać niekorzystnie na śruby i kość. To szczególnie istotne w uzupełnieniach pełnołukowych, gdzie kilka implantów współpracuje ze sobą w przenoszeniu sił żucia.

Niewątpliwą zaletą dla pacjenta jest również świadomość, że w przypadku problemów z koroną nie trzeba naruszać samego implantu. Pozwala to uniknąć poważniejszych zabiegów chirurgicznych i ogranicza koszty. Możliwość demontażu uzupełnienia bywa również bardzo cenna w sytuacjach diagnostycznych, np. przy podejrzeniu pęknięcia implantu lub jego przeciążenia.

Wadą zębów przykręcanych może być natomiast aspekt estetyczny, zwłaszcza w odcinku przednim. Jeśli pozycja implantu nie jest idealna, kanał śrubowy może wypadać w widocznym miejscu, co pogarsza wygląd uzupełnienia. Co prawda nowoczesne techniki i łączniki kątowe pozwalają przesunąć wyjście śruby, ale w niektórych przypadkach nadal jest to wyzwanie. Dodatkowo konieczność tworzenia kanału śrubowego może nieznacznie osłabić strukturę korony, jeśli nie zostanie ona odpowiednio zaprojektowana.

Kolejnym potencjalnym problemem jest poluzowanie śruby. Choć przy prawidłowym dokręceniu i dobrze zaprojektowanej okluzji zdarza się to rzadko, pacjent powinien być poinformowany o takim ryzyku. Objawy to najczęściej delikatne ruchy uzupełnienia, uczucie stukania lub zmiana dźwięku przy nagryzaniu. W takiej sytuacji konieczna jest szybka wizyta kontrolna, aby zapobiec uszkodzeniu uzupełnienia lub implantu.

Wreszcie, zęby przykręcane wymagają dużej precyzji od zespołu lekarz–technik. Błędy w pozycjonowaniu implantów, pobieraniu wycisków lub projektowaniu koron mogą skutkować niedokładnym dopasowaniem, nadmiernymi siłami na śruby i komplikacjami mechanicznymi. Dlatego ważne jest doświadczenie kliniczne oraz korzystanie z wysokiej jakości systemów implantologicznych.

Wskazania i przeciwwskazania do stosowania zębów przykręcanych

Zęby przykręcane do implantów znajdują zastosowanie w wielu sytuacjach klinicznych. Są szczególnie polecane w przypadkach, gdy kluczowa jest kontrola tkanek okołowszczepowych i możliwość łatwego demontażu uzupełnienia. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapaleń przyzębia, złożonymi warunkami kostnymi, a także osób młodszych, u których planuje się długotrwałe użytkowanie implantów.

Wskazaniem są również rozległe odbudowy na wielu implantach, w tym mosty pełnołukowe oraz protezy stałe na 4–6 implantach. Możliwość przymierzenia, wyregulowania zgryzu, a następnie dokręcenia konstrukcji znacząco poprawia bezpieczeństwo biomechaniczne. Dla pacjentów, którzy chcą uniknąć ruchomych protez, zęby przykręcane są często najbardziej komfortowym i stabilnym rozwiązaniem.

Systemy przykręcane sprawdzają się także w rejonach o ograniczonej przestrzeni pionowej, gdzie tradycyjne łączniki cementowane mogłyby być zbyt wysokie. Umożliwiają precyzyjne ustawienie korony względem implantu, a kanał śrubowy może ułatwiać dopasowanie uzupełnienia przy niewielkich odchyleniach osiowych.

Przeciwwskazaniem względnym może być sytuacja, w której z przyczyn anatomicznych nie da się zaplanować pozycji implantu tak, aby kanał śrubowy wypadał w mało widocznym miejscu. Dotyczy to szczególnie zębów przednich w górnym łuku, gdzie estetyka jest priorytetem. W takich przypadkach częściej rozważa się korony cementowane na indywidualnych łącznikach, mimo ich potencjalnych ograniczeń.

Innym utrudnieniem są bardzo niekorzystne warunki zgryzowe, duże siły żucia lub parafunkcje, takie jak bruksizm. Wprawdzie systemy przykręcane mogą być stosowane także u takich pacjentów, ale wymagają szczególnie ostrożnego planowania, zastosowania odpowiednich materiałów i czasami dodatkowych procedur, np. szyn relaksacyjnych. W skrajnych sytuacjach lekarz może uznać, że ryzyko mechanicznych powikłań jest zbyt wysokie.

Przed wprowadzeniem zębów przykręcanych do planu leczenia należy ocenić ogólny stan zdrowia pacjenta, jakość i ilość kości, nawyki higieniczne oraz zdolność do regularnych wizyt kontrolnych. Choć same zęby przykręcane są technologią zaawansowaną, ich sukces w dużej mierze zależy od współpracy pacjenta i jego zaangażowania w utrzymanie odpowiedniej higieny jamy ustnej.

Higiena i długoterminowa opieka nad zębami przykręcanymi

Utrzymanie zębów przykręcanych do implantów w dobrej kondycji wymaga starannej higieny, porównywalnej, a nawet bardziej wymagającej niż w przypadku naturalnych zębów. Kluczowe jest usuwanie płytki bakteryjnej z okolicy połączenia korony z dziąsłem, gdzie może gromadzić się biofilm sprzyjający zapaleniom tkanek miękkich i twardych.

Podstawą pielęgnacji jest regularne szczotkowanie zębów miękką szczoteczką manualną lub elektryczną, przy użyciu past przeznaczonych do implantów lub past bez nadmiernie ściernych składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na linię dziąsła wokół implantów. Uzupełnieniem higieny są nici dentystyczne, szczoteczki międzyzębowe i irygatory, które pomagają oczyścić przestrzenie wokół filarów implantów i pod mostami przykręcanymi.

W gabinecie stomatologicznym zaleca się wykonywanie profesjonalnej higienizacji co 3–6 miesięcy, w zależności od indywidualnego ryzyka. Podczas takiej wizyty higienistka usuwa złogi nazębne, sprawdza stan dziąseł i instruuje pacjenta w zakresie prawidłowej techniki czyszczenia. Lekarz ocenia także stabilność uzupełnień, stan połączeń śrubowych i ewentualne oznaki przeciążenia implantów.

Długoterminowa opieka obejmuje też regularną kontrolę radiologiczną w celu oceny poziomu kości wokół implantów. Dzięki temu można wcześnie wykryć objawy periimplantitis lub innych powikłań. W razie potrzeby korony przykręcane można zdjąć, oczyścić, naprawić lub wymienić, nie naruszając struktur kostnych. Taka elastyczność jest jedną z głównych zalet tego typu rozwiązań.

Pacjent powinien pamiętać, że mimo wysokiej trwałości implantów, elementy protetyczne – ceramika, kompozyt, śruby – podlegają zużyciu. Z czasem może być konieczne wypolerowanie, korekta zgryzu, a nawet wymiana koron, szczególnie przy intensywnych obciążeniach. Regularne wizyty kontrolne pozwalają planować te działania z wyprzedzeniem, zanim dojdzie do poważniejszych uszkodzeń.

Istotnym elementem profilaktyki jest również unikanie nawyków szkodliwych dla uzupełnień, takich jak nagryzanie twardych przedmiotów, otwieranie opakowań zębami czy żucie bardzo twardych przekąsek. U pacjentów z bruksizmem wskazane jest noszenie nocnej szyny ochronnej, która zmniejsza ryzyko przeciążenia implantów i uszkodzenia koron.

Możliwe powikłania i ich leczenie

Mimo wysokiej skuteczności klinicznej, zęby przykręcane do implantów mogą wiązać się z pewnymi powikłaniami. Jednym z częstszych problemów natury mechanicznej jest wspomniane już poluzowanie śruby protetycznej. Może ono wynikać z niewłaściwego momentu dokręcenia, błędów w projekcie okluzji lub przeciążenia pojedynczego implantu. Leczenie polega zwykle na ponownym dokręceniu, ewentualnej wymianie śruby i korekcie zgryzu.

Innym powikłaniem jest pęknięcie lub odpryśnięcie ceramiki korony. Przyczyną mogą być zarówno czynniki materiałowe, jak i zbyt duże siły żucia lub uderzenie mechaniczne. Zaletą zębów przykręcanych jest możliwość demontażu korony i jej naprawy w laboratorium, a w razie potrzeby wykonanie nowej, bez naruszenia implantu. W niektórych przypadkach możliwe jest także doraźne wypolerowanie niewielkich uszkodzeń w gabinecie.

Po stronie biologicznej jednym z najpoważniejszych powikłań jest zapalenie tkanek okołowszczepowych – periimplantitis. Objawia się krwawieniem z dziąseł, obrzękiem, pogłębianiem kieszonek i utratą kości. W leczeniu bardzo pomaga fakt, że konstrukcję przykręcaną można zdjąć, co umożliwia dogłębne oczyszczenie powierzchni implantu, zastosowanie miejscowych leków i ewentualne zabiegi regeneracyjne.

Rzadziej spotyka się uszkodzenia samego implantu, na przykład pęknięcie lub odkształcenie. Tego typu sytuacje zwykle są wynikiem skrajnych przeciążeń lub błędów projektowych. Dzięki połączeniu śrubowemu lekarz może zdemontować uzupełnienie i ocenić stan wszczepu. W skrajnych przypadkach konieczne jest usunięcie implantu i ponowne leczenie, ale nawet wtedy korony przykręcane często można dostosować do nowej sytuacji.

Powikłania estetyczne, takie jak recesja dziąseł czy prześwitywanie metalu, również mogą wystąpić w dłuższej perspektywie. System przykręcany ułatwia ich korektę – możliwa jest zmiana łącznika na bardziej estetyczny, modyfikacja kształtu korony czy zabieg mikrochirurgiczny tkanek miękkich. Wszystko to bez konieczności usuwania dobrze zintegrowanego implantu.

Znaczenie zębów przykręcanych w nowoczesnej implantologii

Zęby przykręcane do implantów stały się jednym z filarów współczesnej implantoprotetyki. Coraz większy nacisk na bezpieczeństwo długoterminowe, możliwość serwisowania uzupełnień oraz kontrolę stanu tkanek okołowszczepowych sprawia, że rozwiązania przykręcane są preferowane w wielu schematach leczenia. Dotyczy to zarówno prostych odbudów pojedynczych zębów, jak i złożonych rekonstrukcji pełnych łuków zębowych.

Rozwój technologii CAD/CAM, skanerów wewnątrzustnych i cyfrowego planowania pozycji implantów umożliwił precyzyjne projektowanie kanałów śrubowych tak, aby łączyły w sobie funkcjonalność i estetykę. Dzięki temu ograniczenia, które dawniej przemawiały na korzyść uzupełnień cementowanych, stopniowo tracą na znaczeniu. W wielu przypadkach korony przykręcane oferują dziś porównywalny lub lepszy efekt estetyczny przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich zalet połączenia śrubowego.

Dla pacjentów wiedza o istnieniu zębów przykręcanych oznacza większą świadomość dostępnych opcji leczenia. Pozwala to wspólnie z lekarzem wybrać rozwiązanie najlepiej dopasowane do indywidualnych potrzeb, oczekiwań estetycznych i możliwości finansowych. Z kolei dla lekarzy pojęcie to jest nieodłącznym elementem planowania, wykonywania i monitorowania terapii implantologicznej, stanowiąc ważną pozycję w słowniku stomatologicznym.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

1. Czy zęby przykręcane do implantów są tak samo trwałe jak naturalne zęby?
Trwałość zębów przykręcanych zależy od jakości implantów, materiału koron, prawidłowego zaplanowania oraz higieny. Same implanty mogą funkcjonować kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat, natomiast elementy protetyczne podlegają zużyciu i czasem wymagają wymiany. Przy odpowiedniej pielęgnacji i regularnych kontrolach ich żywotność jest bardzo wysoka i porównywalna z dobrze utrzymanymi zębami naturalnymi.

2. Czy podczas codziennego funkcjonowania czuć, że ząb jest przykręcony?
Prawidłowo wykonany ząb przykręcany nie powinien różnić się odczuwalnie od naturalnego zęba podczas żucia czy mówienia. Pacjent może odczuwać pewną różnicę w pierwszych tygodniach po założeniu korony, jednak z czasem mózg adaptuje się do nowej sytuacji. Ważne jest, aby zgryz był dobrze wyregulowany i uzupełnienie nie było przeciążone. Ewentualny dyskomfort należy niezwłocznie zgłosić lekarzowi.

3. Co się dzieje, jeśli śruba mocująca koronę się poluzuje?
Poluzowanie śruby objawia się zwykle uczuciem lekkiego ruszania się zęba, zmianą dźwięku przy nagryzaniu lub dyskomfortem. W takiej sytuacji należy jak najszybciej zgłosić się do stomatologa. Lekarz usunie materiał z kanału śrubowego, dokręci lub wymieni śrubę i ponownie zabezpieczy dostęp. Zazwyczaj nie jest to poważne powikłanie, o ile nie dojdzie do długotrwałego przeciążenia i uszkodzeń elementów protetycznych.

4. Czy kanał śrubowy w koronie jest widoczny podczas uśmiechu?
W większości przypadków kanał śrubowy maskowany jest materiałem kompozytowym dobranym do koloru zęba, dzięki czemu jest praktycznie niewidoczny. Kluczowe znaczenie ma odpowiednie zaplanowanie pozycji implantu, aby wyjście kanału znalazło się po stronie językowej lub podniebiennej. W strefie estetycznej stosuje się także łączniki kątowe i zaawansowane techniki protetyczne, które pozwalają ukryć kanał i uzyskać bardzo dobry efekt wizualny.

5. Czy każdy implant można zaopatrzyć zębem przykręcanym, a nie cementowanym?
Wiele systemów implantologicznych umożliwia wykonanie zarówno koron cementowanych, jak i przykręcanych, lecz nie zawsze każda sytuacja kliniczna pozwala na optymalne zastosowanie rozwiązania przykręcanego. Ograniczeniem bywa np. niekorzystne położenie implantu czy bardzo wysokie wymagania estetyczne w odcinku przednim. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po analizie badań i warunków w jamie ustnej, często przy współpracy z technikiem protetykiem.