Proteza stała to jedno z kluczowych pojęć współczesnej protetyki stomatologicznej. Określenie to obejmuje różne rodzaje uzupełnień, które są trwale zacementowane lub przykręcone w jamie ustnej pacjenta i nie mogą być samodzielnie wyjmowane. Dzięki nim możliwe jest odtworzenie utraconych zębów, poprawa funkcji żucia, estetyki uśmiechu oraz stabilności zgryzu. Zrozumienie, czym dokładnie jest proteza stała, jakie ma rodzaje, wskazania i ograniczenia, pomaga pacjentom świadomie podejmować decyzje dotyczące leczenia protetycznego.

Definicja i miejsce protezy stałej w stomatologii

Pod pojęciem protezy stałej kryją się wszystkie uzupełnienia protetyczne, które są trwale połączone z zębami własnymi pacjenta lub z implantami. Do tej grupy zalicza się między innymi korony, mosty, licówki, wkłady i nakłady koronowe oraz rozległe konstrukcje oparte na implantach. Proteza stała odróżnia się od uzupełnień ruchomych tym, że pacjent nie ma możliwości swobodnego wyjmowania jej z jamy ustnej. Daje to lepsze poczucie komfortu, większą stabilność oraz bardziej naturalne wrażenie w porównaniu z protezami wyjmowanymi.

W protetyce stomatologicznej proteza stała ma szczególne znaczenie, ponieważ pozwala w najbardziej fizjologiczny sposób przywrócić utracone funkcje narządu żucia. Odbudowuje nie tylko pojedyncze zęby, lecz także ciągi zębowe, koryguje zaburzenia zgryzowe i umożliwia uzyskanie długotrwałych, bardzo estetycznych efektów. Dobrze zaplanowana i prawidłowo wykonana proteza stała stanowi integralny element kompleksowego leczenia stomatologicznego, w tym leczenia zachowawczego, endodontycznego, periodontologicznego i implantologicznego.

Warto podkreślić, że termin proteza stała ma charakter szeroki i opisuje nie tylko gotowy wyrób, ale również całą koncepcję terapeutyczną. Obejmuje ona analizę warunków zgryzowych, stanu przyzębia, ilości dostępnej kości, nawyków parafunkcyjnych (np. zgrzytania zębami) czy oczekiwań estetycznych. Dopiero na tej podstawie lekarz protetyk decyduje, czy możliwe jest wykonanie stałego uzupełnienia, jaki będzie jego zasięg, oraz czy konieczne są zabiegi przygotowawcze, takie jak leczenie kanałowe, chirurgiczne wydłużenie korony klinicznej zęba czy wprowadzenie implantów.

Rodzaje protez stałych

Do najważniejszych typów protez stałych zaliczają się przede wszystkim korony, mosty oraz uzupełnienia oparte na implantach. Każdy z tych rodzajów ma nieco inne wskazania, sposób wykonania oraz specyficzne zalety i ograniczenia. Dobór odpowiedniej konstrukcji zależy od liczby brakujących zębów, stanu zębów filarowych, jakości kości, a także od możliwości finansowych i oczekiwań pacjenta. Wspólną cechą pozostaje stałe umocowanie w jamie ustnej oraz konieczność profesjonalnego przygotowania podłoża protetycznego.

Korona to najprostsza i jednocześnie bardzo często stosowana forma protezy stałej. Jest to uzupełnienie odtwarzające kształt i funkcję pojedynczego zęba, mocowane na odpowiednio oszlifowanym zębie własnym lub na łączniku przykręconym do implantu. Korony mogą być pełnoceramiczne, porcelanowe na podbudowie metalowej, cyrkonowe lub kompozytowe. Korony pełnoceramiczne i cyrkonowe zapewniają najwyższą estetykę, doskonale naśladują naturalną przezierność szkliwa oraz pozwalają na precyzyjne dopasowanie koloru do zębów sąsiednich.

Most protetyczny to proteza stała odtwarzająca brak jednego lub kilku zębów obok siebie. Składa się z przęseł zastępujących utracone zęby oraz z filarów opartych na zębach własnych pacjenta lub implantach. Aby wykonać most na zębach, konieczne jest oszlifowanie zębów filarowych, które będą stanowiły podporę dla konstrukcji. Mosty dzielą się na klasyczne, adhezyjne (przyklejane do powierzchni zęba za pomocą specjalnych skrzydełek) oraz mosty na implantach. Każdy typ wymaga innego przygotowania i ma inne zastosowanie kliniczne.

Osobną, bardzo dynamicznie rozwijającą się grupę stanowią protezy stałe oparte na implantach. Mogą to być pojedyncze korony na pojedynczych wszczepach, kilku elementowe mosty, a także rozległe konstrukcje pełnołukowe przykręcane do kilku implantów. Uzupełnienia te są szczególnie istotne w przypadku bezzębia lub rozległych braków zębowych, gdy tradycyjne mosty nie wchodzą w grę z powodu braku odpowiednich zębów filarowych. Implanty umożliwiają uniknięcie szlifowania zdrowych zębów i zapewniają bardzo wysoki komfort użytkowania protezy stałej.

Do kategorii protez stałych zalicza się również licówki, wkłady i nakłady koronowe (inlay, onlay, overlay), a także różnego rodzaju belki i łączniki wykorzystywane w złożonych rekonstrukcjach. Licówki to cienkie płatki ceramiczne lub kompozytowe, które przykleja się do przedniej powierzchni zębów, głównie w odcinku estetycznym. Choć ich główną funkcją jest poprawa wyglądu uśmiechu, spełniają one także rolę ochronną dla tkanek zęba. Wkłady i nakłady pozwalają odbudować rozległe ubytki w sposób bardziej precyzyjny i wytrzymały niż klasyczne wypełnienia, zachowując jednocześnie większą ilość zdrowych tkanek.

Materiały stosowane w protezach stałych

Dobór materiału, z którego wykonana jest proteza stała, ma bezpośredni wpływ na jej trwałość, estetykę i komfort użytkowania. Tradycyjnie stosowano głównie stopy metali, często pokryte porcelaną, jednak rozwój technologii materiałowych sprawił, że coraz większą rolę odgrywają zaawansowane tworzywa ceramiczne oraz kompozyty. Najczęściej wykorzystywanymi materiałami są: ceramika stomatologiczna, tlenek cyrkonu, stopy metali szlachetnych i nieszlachetnych oraz nowoczesne kompozyty o podwyższonej odporności na ścieranie.

Ceramika stomatologiczna to materiał o bardzo wysokiej estetyce, zbliżonej do naturalnego szkliwa. Umożliwia uzyskanie odpowiedniej przezierności, odcienia i połysku, dzięki czemu korony czy licówki są niemal nie do odróżnienia od zębów własnych. Ceramika jest jednocześnie biokompatybilna i dobrze tolerowana przez tkanki dziąsła. Jej główną wadą jest kruchość, dlatego w odcinkach bocznych, gdzie występują duże siły żucia, często łączy się ją z wytrzymałą podbudową metalową lub cyrkonową.

Tlenek cyrkonu to nowoczesny materiał ceramiczny o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej. Znalazł zastosowanie zwłaszcza w koronach i mostach o większym zasięgu, a także w konstrukcjach na implantach. Cyrkon jest w wysokim stopniu biozgodny, dobrze integruje się z tkankami i pozwala na precyzyjne wykonanie uzupełnień metodą CAD/CAM. Estetyka koron cyrkonowych, zwłaszcza nowej generacji, jest bardzo wysoka, jednak w niektórych przypadkach wymaga się dodatkowego licowania porcelaną, aby idealnie odwzorować naturalne cechy powierzchni zęba.

Stopy metali, w tym stopy chromowo-kobaltowe, niklowo-chromowe oraz stopy metali szlachetnych, takich jak złoto, nadal odgrywają istotną rolę w protetyce stałej. Charakteryzują się bardzo dobrą wytrzymałością oraz stabilnością wymiarową, co jest ważne zwłaszcza w rozległych mostach. Współcześnie metale coraz częściej stanowią jedynie podbudowę, na której napala się warstwy porcelany lub ceramiki. Dzięki temu można połączyć decydującą o wytrzymałości konstrukcji część metalową z estetyczną warstwą zewnętrzną, dopasowaną kolorystycznie do zębów pacjenta.

Kompozyty stosowane w protezach stałych to materiały hybrydowe, łączące właściwości tworzyw sztucznych z wypełniaczami ceramicznymi. Umożliwiają one wykonanie uzupełnień o dobrej estetyce i sprężystości, szczególnie przydatnych w przypadku nakładów koronowych czy niektórych tymczasowych koron i mostów. Ich trwałość jest zazwyczaj niższa niż pełnej ceramiki czy cyrkonu, ale jednocześnie pozwalają na bardziej oszczędne opracowanie tkanek zęba i są łatwiejsze w ewentualnej naprawie.

Wskazania i przeciwwskazania do wykonania protezy stałej

Proteza stała jest zalecana w wielu sytuacjach klinicznych, jednak jej wykonanie wymaga spełnienia określonych warunków. Podstawowym wskazaniem jest utrata jednego lub kilku zębów, konieczność rekonstrukcji znacznie zniszczonych koron klinicznych, korekta kształtu i koloru zębów czy stabilizacja zgryzu po leczeniu periodontologicznym. Ważnym wskazaniem jest również chęć poprawy estetyki uśmiechu przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnie naturalnego wyglądu i wygody użytkowania uzupełnienia.

Aby możliwe było wykonanie protezy stałej opartej na zębach naturalnych, zęby te muszą mieć odpowiednią długość korzeni, stabilność oraz dobry stan tkanek okołowierzchołkowych. Przy zębach martwych istotne jest prawidłowo przeprowadzone leczenie endodontyczne. W przypadku uzupełnień opartych na implantach wymagane są odpowiednie warunki kostne: dostateczna ilość i gęstość kości, brak aktywnych stanów zapalnych oraz nałogów istotnie zaburzających proces gojenia, takich jak intensywne palenie papierosów.

Do przeciwwskazań względnych należą między innymi niewyrównane choroby ogólne, np. niekontrolowana cukrzyca czy choroby krwi, nasilone stany zapalne przyzębia, zaawansowana osteoporoza, a także ciężkie zaburzenia psychiczne lub brak współpracy ze strony pacjenta. W pewnych sytuacjach wykonanie protezy stałej jest możliwe dopiero po wcześniejszym przeprowadzeniu leczenia przygotowawczego, obejmującego sanację jamy ustnej, stabilizację przyzębia, leczenie ortodontyczne lub chirurgiczne.

Istotnym przeciwwskazaniem do niektórych rodzajów protez stałych są parafunkcje, takie jak silne bruksizm czy nawykowe zaciskanie zębów. W takich przypadkach konieczna jest dokładna analiza sił zgryzowych oraz często zastosowanie dodatkowych rozwiązań ochronnych, na przykład szyn relaksacyjnych. Brak kontroli takich nawyków może prowadzić do pęknięć ceramiki, przeciążeń zębów filarowych czy uszkodzeń implantów. Z tego powodu decyzja o wprowadzeniu protezy stałej musi być zawsze poprzedzona rzetelną diagnostyką.

Etapy wykonania protezy stałej

Proces wykonania protezy stałej składa się z kilku następujących po sobie etapów, które muszą być przeprowadzone z dużą precyzją. Całość rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu oraz badania klinicznego, uzupełnianego o diagnostykę radiologiczną i oceny fotograficzne. Lekarz analizuje relacje zgryzowe, stan tkanek miękkich, nawyki pacjenta i jego oczekiwania estetyczne. Na tej podstawie powstaje plan leczenia protetycznego, nierzadko wsparty analizą na modelach diagnostycznych lub wirtualnym projektowaniem uśmiechu.

Kolejny etap to przygotowanie zębów filarowych lub planowanie rozmieszczenia implantów. Zęby przeznaczone pod korony czy mosty są odpowiednio opracowywane, co polega na kontrolowanym zeszlifowaniu ich powierzchni w celu uzyskania miejsca na przyszłe uzupełnienie. Niekiedy konieczne jest wcześniejsze leczenie kanałowe, wymiana starych wypełnień czy wydłużenie korony klinicznej. W przypadku implantów chirurg wszczepia w kość tytanowe lub cyrkonowe wszczepy, które następnie wymagają okresu osteointegracji.

Po przygotowaniu podłoża protetycznego pobierane są wyciski lub skany wewnątrzustne, na podstawie których technik dentystyczny wykonuje w laboratorium model roboczy. W oparciu o ten model powstaje właściwa korona, most czy inne uzupełnienie. Pacjent często otrzymuje uzupełnienie tymczasowe, które chroni zęby filarowe i tkanki miękkie oraz pozwala ocenić wstępny kształt i funkcję przyszłej protezy stałej. Następnie przeprowadza się przymiarki konstrukcji, korekty zgryzowe oraz oceny estetyczne.

Ostatni etap to ostateczne osadzenie protezy stałej w jamie ustnej. Korony i mosty na zębach najczęściej cementuje się za pomocą specjalistycznych cementów stomatologicznych, natomiast konstrukcje na implantach mogą być zarówno cementowane, jak i przykręcane. Lekarz kontroluje dopasowanie brzeżne, szczelność, kontakty zgryzowe oraz relacje z zębami przeciwstawnymi. Pacjent otrzymuje wskazówki dotyczące higieny i użytkowania nowych uzupełnień, a także zalecenie regularnych wizyt kontrolnych.

Zalety i wady protez stałych

Proteza stała ma wiele zalet, które sprawiają, że często stanowi najbardziej pożądane rozwiązanie w leczeniu protetycznym. Najważniejszą zaletą jest bardzo dobry komfort użytkowania: uzupełnienie jest stabilne, nie przemieszcza się podczas jedzenia czy mówienia, a pacjent odczuwa je podobnie jak własne zęby. Dodatkowo, dzięki zaawansowanym materiałom, możliwe jest uzyskanie bardzo wysokiej estetyki, szczególnie ważnej w odcinku przednim. Uzupełnienia stałe sprzyjają także prawidłowemu rozkładowi sił żucia i utrzymaniu korzystnych warunków zgryzowych.

Kolejną zaletą jest ochrona tkanek zębów filarowych, zwłaszcza w przypadku koron pełnych czy nakładów. Umożliwiają one wzmocnienie struktury zęba po rozległych zniszczeniach próchnicowych lub leczeniu endodontycznym, co zmniejsza ryzyko pęknięć. W przypadku protez opartych na implantach bardzo ważna jest również ochrona kości wyrostka zębodołowego przed zanikiem, który w warunkach bezzębia postępuje szybko. Obciążenie kości poprzez implant i koronę stałą sprzyja utrzymaniu jej objętości.

Mimo wielu zalet protezy stałe mają też pewne wady i ograniczenia. W przypadku mostów opartych na zębach konieczne jest oszlifowanie zębów filarowych, często nawet wtedy, gdy są one relatywnie zdrowe. Jest to proces nieodwracalny, wiążący się z utratą części tkanek zęba. Uzupełnienia stałe są również bardziej kosztowne w porównaniu z klasycznymi protezami ruchomymi, szczególnie gdy w grę wchodzą implanty lub zaawansowane materiały ceramiczne.

Wadą może być także trudniejsze utrzymanie higieny, zwłaszcza w rejonie przęseł mostów i pod konstrukcjami pełnołukowymi. Wymaga to od pacjenta szczególnej staranności, stosowania specjalnych nici, szczoteczek międzyzębowych czy irygatorów. Niedostateczna higiena prowadzi do stanów zapalnych dziąseł, utraty przyczepu przyzębia, próchnicy wtórnej pod koronami lub periimplantitis w przypadku uzupełnień na implantach. Z tych względów kluczowe znaczenie ma regularna kontrola u stomatologa i higienistki.

Higiena i trwałość protez stałych

Trwałość protezy stałej zależy w dużej mierze od utrzymania prawidłowej higieny jamy ustnej. Nawet najlepiej wykonane uzupełnienie może ulec uszkodzeniu lub stać się przyczyną problemów periodontologicznych, jeżeli wokół niego będzie zalegała płytka bakteryjna. Pacjent powinien szczotkować zęby i protezy co najmniej dwa razy dziennie pastą z fluorem, używać nici dentystycznej oraz specjalnych akcesoriów, takich jak szczoteczki międzyzębowe czy nitki przeznaczone do mostów.

W przypadku mostów szczególnie ważne jest oczyszczanie przestrzeni pod przęsłami, gdzie resztki pokarmowe mają tendencję do gromadzenia się. Do tego celu służą dedykowane nici typu super floss lub specjalne gwintowane końcówki ułatwiające wprowadzenie nici pod konstrukcję. Uzupełnienia na implantach wymagają dodatkowo regularnej kontroli stanu tkanek okołowszczepowych i profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych w gabinecie. Regularne wizyty, zwykle co 6 do 12 miesięcy, pozwalają w porę wykryć pierwsze oznaki stanu zapalnego czy nieszczelności brzeżnej.

Przy odpowiedniej higienie i prawidłowo przeprowadzonym leczeniu przygotowawczym proteza stała może służyć przez wiele lat, a nawet dekad. Na jej żywotność wpływa jednak szereg czynników: rodzaj użytego materiału, obecność parafunkcji, dieta, ogólny stan zdrowia pacjenta oraz jego nawyki, takie jak palenie tytoniu. Ważne jest, aby pacjent był świadomy, że proteza stała nie jest rozwiązaniem absolutnie „bezobsługowym” i wymaga długoterminowej troski, podobnie jak naturalne uzębienie.

Proteza stała a proteza ruchoma – podstawowe różnice

Jednym z częstych pytań pacjentów jest wybór pomiędzy protezą stałą a protezą ruchomą. Różnice między tymi rozwiązaniami dotyczą nie tylko sposobu mocowania, ale również komfortu, stabilności, estetyki oraz wpływu na tkanki jamy ustnej. Protezy ruchome, takie jak protezy częściowe szkieletowe czy całkowite akrylowe, można samodzielnie wyjmować do czyszczenia. Zwykle są tańsze i prostsze do wykonania, ale mogą powodować odczucie ciała obcego, wywoływać otarcia śluzówki oraz wymagać okresu adaptacji.

Proteza stała jest na ogół wygodniejsza, lepiej odwzorowuje naturalne warunki zgryzowe i nie wymaga codziennego wyjmowania. Daje poczucie większego bezpieczeństwa psychicznego, ponieważ pacjent nie obawia się, że uzupełnienie przemieści się podczas mówienia czy jedzenia. Z drugiej strony, wymaga bardziej zaawansowanych procedur przygotowawczych i wiąże się z wyższymi kosztami. Decyzja między rozwiązaniem stałym a ruchomym powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu zdrowia, warunków anatomicznych, oczekiwań estetycznych i finansowych pacjenta.

W wielu przypadkach najlepsze efekty daje połączenie obu typów uzupełnień w tak zwanych protezach kombinowanych. Przykładem są protezy szkieletowe retencjonowane na koronach teleskopowych lub zatrzaskach, w których elementy mocujące są na stałe związane z zębami lub implantami, natomiast część właściwa protezy pozostaje ruchoma. Takie rozwiązania łączą zalety stabilności i dobrej estetyki z możliwością wyjmowania protezy do higieny oraz zwykle niższym kosztem niż w pełni implantoprotetyczne odbudowy pełnołukowe.

Nowoczesne trendy w projektowaniu protez stałych

Rozwój technologii cyfrowych istotnie zmienił sposób planowania i wykonywania protez stałych. Coraz częściej korzysta się z systemów CAD/CAM, które umożliwiają skanowanie zębów, projektowanie uzupełnień na ekranie komputera oraz ich automatyczne frezowanie z bloków ceramicznych lub cyrkonowych. Takie podejście zwiększa precyzję, skraca czas leczenia oraz pozwala na lepszą kontrolę nad kształtem i funkcją przyszłych koron czy mostów. Dodatkowo możliwe jest tworzenie cyfrowych projektów uśmiechu, które pacjent może zobaczyć jeszcze przed rozpoczęciem właściwych procedur.

Ważnym kierunkiem rozwoju są również materiały hybrydowe i wielowarstwowe, posiadające zróżnicowaną twardość i przezierność w różnych strefach uzupełnienia. Dzięki temu możliwe jest wierniejsze odwzorowanie właściwości naturalnego zęba, w którym szkliwo, zębina i warstwa przydziąsłowa różnią się między sobą. Zwiększa to nie tylko estetykę, ale także funkcjonalność oraz komfort żucia. Wzrasta także znaczenie rozwiązań minimalnie inwazyjnych, takich jak ultracienkie licówki czy nakłady, które wymagają minimalnego szlifowania zębów.

Nowoczesna proteza stała coraz częściej jest elementem kompleksowego planu rehabilitacji narządu żucia, łączącego protetykę, ortodoncję, periodontologię i implantologię. Celem jest nie tylko uzupełnienie braków, ale także przywrócenie harmonii uśmiechu, poprawa funkcji stawów skroniowo-żuchwowych oraz długoterminowa stabilizacja zgryzu. Współczesny pacjent oczekuje nie tylko trwałego, lecz także maksymalnie naturalnego efektu, a nowoczesne technologie protetyczne pozwalają coraz lepiej spełniać te wymagania.

Znaczenie protez stałych dla zdrowia i jakości życia

Proteza stała nie jest jedynie rozwiązaniem estetycznym. Odpowiednio zaplanowana i wykonana konstrukcja wpływa na ogólne zdrowie pacjenta, komfort jedzenia, wymowę oraz samoocenę. Braki zębowe prowadzą do zaburzeń żucia, co może skutkować problemami trawiennymi, a także do przemieszczania się pozostałych zębów, utraty stabilności zgryzu i przeciążeń stawów skroniowo-żuchwowych. Proteza stała przywraca prawidłowe kontakty między łukami zębowymi, stabilizuje cały układ żucia i redukuje dolegliwości wynikające z niewłaściwej pracy mięśni.

Istotny jest również wymiar psychologiczny. Utrata zębów, zwłaszcza w odcinku przednim, często prowadzi do obniżenia pewności siebie, unikania uśmiechu czy ograniczania kontaktów społecznych. Estetycznie wykonana proteza stała pozwala odzyskać swobodę w relacjach z innymi ludźmi, poprawia samopoczucie i może mieć wpływ na funkcjonowanie zawodowe oraz prywatne. W wielu przypadkach pacjenci po zakończonym leczeniu protetycznym deklarują znaczną poprawę jakości życia oraz większą motywację do dbania o zdrowie jamy ustnej.

Trzeba jednak pamiętać, że proteza stała nie zastępuje konieczności systematycznych wizyt kontrolnych ani codziennej higieny. Jest ona elementem dłuższego procesu troski o zdrowie, który obejmuje profilaktykę próchnicy, chorób przyzębia, kontrolę parafunkcji i edukację zdrowotną. Współpraca pacjenta z lekarzem stomatologiem, regularne badania oraz szybkie reagowanie na pierwsze objawy nieprawidłowości są kluczowe dla utrzymania dobrego stanu uzupełnień stałych oraz tkanek je otaczających.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o protezy stałe

Jak długo wytrzymuje proteza stała?
Trwałość protezy stałej zależy od użytego materiału, jakości wykonania oraz higieny jamy ustnej. Dobrze zaprojektowane korony i mosty mogą służyć kilkanaście, a nawet ponad dwadzieścia lat. Kluczowe jest regularne szczotkowanie, nitkowanie, usuwanie kamienia nazębnego oraz wizyty kontrolne. Zaniedbanie higieny przyspiesza powstawanie próchnicy wtórnej, stanów zapalnych dziąseł i rozchwiania zębów filarowych, co skraca żywotność uzupełnienia.

Czy wykonanie protezy stałej jest bolesne?
Sam zabieg przygotowania zębów pod korony czy mosty przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu, a jedynie dotyk i lekkie wibracje. Po ustąpieniu znieczulenia możliwa jest niewielka nadwrażliwość, która zwykle mija po kilku dniach. W przypadku implantów zabieg chirurgiczny również odbywa się w znieczuleniu, a ewentualny dyskomfort pooperacyjny łagodzi się odpowiednimi lekami. Stosując się do zaleceń, większość osób znosi leczenie bez większych dolegliwości.

Czym różni się korona od mostu protetycznego?
Korona służy do odbudowy pojedynczego zęba i jest osadzana na nim lub na implancie. Most natomiast uzupełnia brak jednego lub kilku zębów obok siebie, opierając się na zębach filarowych albo implantach po obu stronach luki. Elementy pośrednie, zwane przęsłami, zastępują korony brakujących zębów. O wyborze pomiędzy koroną a mostem decyduje liczba braków, stan zębów sąsiednich oraz warunki kostne, a także plan długoterminowej rehabilitacji narządu żucia.

Czy proteza stała wymaga specjalnej pielęgnacji?
Proteza stała wymaga bardzo dokładnej, ale możliwej do opanowania higieny. Należy myć zęby minimum dwa razy dziennie, używać nici dentystycznej, a przy mostach także nici pod mosty lub szczoteczek międzyzębowych. Wskazane są regularne profesjonalne zabiegi higienizacyjne, obejmujące skaling i piaskowanie. Osoby z uzupełnieniami na implantach powinny szczególnie dbać o okolicę szyjek i dziąseł, aby zapobiec stanom zapalnym mogącym doprowadzić do utraty wszczepu.

Czy każdy może mieć założoną protezę stałą na implantach?
Nie każda osoba będzie dobrym kandydatem do protezy stałej opartej na implantach. Istotna jest wystarczająca ilość i jakość kości, dobry stan ogólny organizmu oraz brak niekontrolowanych chorób, jak ciężka cukrzyca czy zaawansowana osteoporoza. Pewne znaczenie mają także nawyki, na przykład intensywne palenie tytoniu, które pogarsza gojenie. Przed podjęciem decyzji lekarz przeprowadza dokładną diagnostykę radiologiczną i ocenia indywidualne ryzyko oraz możliwe alternatywy leczenia.