Naprawa protezy zębowej to jeden z najczęstszych zabiegów wykonywanych w gabinetach protetycznych. Dobrze przeprowadzona pozwala przywrócić komfort żucia, prawidłową wymowę oraz estetykę uśmiechu, bez konieczności natychmiastowego wykonywania zupełnie nowej pracy. Aby zrozumieć, na czym polega naprawa protezy, warto poznać typy uszkodzeń, etapy postępowania klinicznego i laboratoryjnego oraz ograniczenia tego rozwiązania. W stomatologii pojęcie to obejmuje zarówno niewielkie korekty, jak i złożone rekonstrukcje wymagające współpracy lekarza, technika i pacjenta.

Najczęstsze przyczyny oraz rodzaje uszkodzeń protez

Uszkodzenie protezy rzadko jest całkowicie przypadkowe. Zwykle wynika z połączenia kilku czynników: wieku uzupełnienia, jakości materiału, sposobu użytkowania i zmian zachodzących w jamie ustnej. W praktyce stomatologicznej wyróżnia się kilka podstawowych grup problemów wymagających naprawy.

Najbardziej oczywistym problemem jest pęknięcie lub całkowite złamanie płyty protezy. Dzieje się tak najczęściej w wyniku upadku protezy na twarde podłoże, ale również z powodu zbyt cienkiej podstawy, nierównomiernego rozkładu sił żucia lub nieprawidłowego dopasowania do podłoża protetycznego. Pęknięcie może przebiegać przez środek protezy, w okolicy podniebienia, wzdłuż wału zębodołowego lub w rejonie wzmocnień metalowych.

Drugą, bardzo częstą grupą są złamania lub odłamania poszczególnych zębów w protezie. Ząb może się wykruszyć, oderwać od płyty, zetrzeć lub pęknąć w sposób przypominający uraz korony naturalnego zęba. Zdarza się to pod wpływem twardego kęsa jedzenia, bruksizmu (zgrzytania zębami), niewłaściwej okluzji albo po wielu latach intensywnej eksploatacji. W przypadku protez szkieletowych podobne problemy mogą dotyczyć także elementów retencyjnych, takich jak klamry czy podparcia.

Osobną kategorią są uszkodzenia funkcjonalne, niewidoczne na pierwszy rzut oka, ale bardzo dokuczliwe dla pacjenta. Do tej grupy należy nadmierne poluzowanie protezy, spadek retencji, powstawanie odleżyn, trudności z utrzymaniem protezy podczas mówienia czy nagłe uczucie „przesuwania się” protezy po śluzówce. Choć nie zawsze wiąże się to z mechanicznym pęknięciem, w języku potocznym pacjenci często mówią, że proteza jest „zepsuta” lub „nie działa”, a z punktu widzenia stomatologii jest to wskazanie do jej podścielenia lub korekty.

Nie można zapominać o uszkodzeniach metalowych elementów protez szkieletowych czy kombinowanych. Złamanie klamry, odkształcenie belek, luzowanie się zatrzasków lub zamków prowadzą do utraty stabilizacji i wymagają interwencji technika. W niektórych przypadkach możliwe jest dogięcie czy wymiana elementu, w innych konieczna jest bardziej złożona rekonstrukcja, a czasem całkowita wymiana uzupełnienia.

Przyczyną wielu uszkodzeń jest również niewłaściwa higiena i przechowywanie. Używanie agresywnych środków chemicznych, czyszczenie szorstkimi szczotkami, suszenie protezy na kaloryferze lub pozostawianie jej bezpośrednio na słońcu może przyspieszyć starzenie materiału i rozwoje mikrospękań. Proteza staje się wtedy bardziej krucha i podatna na złamania.

Dodatkowo duże znaczenie mają zmiany w jamie ustnej, które zachodzą zupełnie niezależnie od samej protezy. Zanik wyrostka zębodołowego, zmiany w śluzówce, utrata kolejnych zębów filarowych, pojawienie się stanów zapalnych czy chorób ogólnych sprawia, że proteza przestaje pasować tak, jak w dniu wykonania. Choć nie jest ona fizycznie uszkodzona, wymaga korekt, podścieleń lub przebudowy wiele lat po pierwszym oddaniu uzupełnienia.

Etapy diagnostyki i planowania naprawy protezy

Naprawa protezy nie polega jedynie na „sklejeniu” pękniętej płyty. Każdy przypadek wymaga przeprowadzenia dokładnej diagnostyki, ponieważ powrót do prawidłowego funkcjonowania uzupełnienia zależy nie tylko od zrekonstruowania jego kształtu, ale również od oceny przyczyny uszkodzenia. Bez tego ryzyko kolejnych pęknięć i niezadowolenia pacjenta jest bardzo wysokie.

Podstawą jest szczegółowy wywiad. Lekarz pyta pacjenta, kiedy doszło do uszkodzenia, w jakich okolicznościach proteza pękła, czy wcześniej występowały dolegliwości bólowe, otarcia, trudności w utrzymaniu protezy lub uczucie „luzu”. Istotne są również pytania o choroby ogólne, przyjmowane leki, ewentualne urazy twarzoczaszki oraz informacje o higienie jamy ustnej i sposobie przechowywania uzupełnienia.

Badanie kliniczne obejmuje dokładną ocenę jamy ustnej: stanu śluzówki, przyzębia, wyrostków zębodołowych, zębów filarowych, ich ruchomości oraz relacji zgryzowych. Następnie lekarz ogląda samą protezę – ocenia pęknięcia, stopień zużycia zębów, stabilność zębów w płycie, ewentualne odkształcenia elementów metalowych, gładkość powierzchni i obecność osadów. Często wykonuje się próbę pasowania protezy w jamie ustnej, aby sprawdzić kontakt okluzyjny i retencję.

W wielu sytuacjach pomocne są zdjęcia rentgenowskie, głównie przy protezach opartych na zębach własnych lub implantach. Pozwalają one ocenić stan korzeni, kości, uzupełnień koronowych i ewentualnych elementów łączących w protezach kombinowanych. Obraz radiologiczny może ujawnić przyczyny przeciążenia konkretnych zębów, co przekłada się na miejsce pęknięcia protezy.

Po zebraniu informacji lekarz formułuje wstępny plan naprawy. Obejmuje on odpowiedź na pytanie, czy naprawa jest w ogóle możliwa oraz czy będzie opłacalna dla pacjenta w szerszej perspektywie. Jeśli proteza jest bardzo stara, wielokrotnie już naprawiana, zęby są znacznie starte, a podłoże protetyczne uległo dużemu zanikowi, może się okazać, że kolejna naprawa przyniesie tylko krótkotrwałą poprawę. W takich przypadkach rozważa się wykonanie nowego uzupełnienia.

Jeśli decyzja o naprawie jest pozytywna, lekarz uzgadnia z pacjentem zakres i koszty. Określa, czy będzie to tylko sklejenie pęknięcia, wstawienie nowego zęba, naprawa protezy w części metalowej, czy również podścielenie, wymiana większej liczby zębów lub korekta zgryzu. Ważne jest też ustalenie, czy naprawa zostanie wykonana od ręki w gabinecie, czy wymaga przekazania pracy do laboratorium protetycznego i dłuższego czasu oczekiwania.

Etap planowania obejmuje również analizę materiałów, które będą użyte. W przypadku protez akrylowych stosuje się najczęściej ten sam rodzaj akrylu, aby zapewnić jak najlepszą spójność. Przy protezach szkieletowych konieczny jest dobór odpowiednich stopów metali i technik łączenia. Coraz częściej korzysta się także z metod cyfrowych – skanowania protezy i podłoża, a następnie projektowania korekt i nowych elementów w systemach CAD/CAM.

Techniki naprawy pękniętej płyty protezy

Najbardziej klasycznym zadaniem jest odbudowa pękniętej lub złamanej płyty protezy. Z pozoru wydaje się to proste – wystarczy zbliżyć do siebie krawędzie i połączyć je akrylem. W praktyce jednak, aby uzyskać trwały efekt, należy zastosować odpowiednie procedury techniczne, zarówno w gabinecie, jak i w laboratorium.

Pierwszym krokiem jest tymczasowe złożenie złamanej protezy. Lekarz dopasowuje fragmenty do siebie, sprawdza ich pozycję w jamie ustnej i często łączy je specjalnym klejem tymczasowym lub masą wyciskową. Celem jest przywrócenie pierwotnego kształtu protezy oraz pozycji zębów, aby po naprawie nie doszło do zaburzenia zgryzu. Niejednokrotnie wykonuje się dodatkowy wycisk z protezą złożoną w ustach, co umożliwia technikowi dokładne odtworzenie relacji anatomicznych.

Następnie proteza trafia do laboratorium protetycznego. Technik usuwa resztki tymczasowego łączenia, a na linii pęknięcia wycina w akrylu rowek o charakterystycznym kształcie jaskółczego ogona. Poszerzenie pęknięcia pozwala na stworzenie przestrzeni, w której nowy materiał będzie miał odpowiednią grubość i mechaniczną retencję. Krawędzie są szorstkowane, aby poprawić przyczepność chemiczną świeżego akrylu.

Kolejnym etapem jest nałożenie nowego akrylu w miejscu uszkodzenia. Materiał dobiera się kolorystycznie do istniejącej płyty, a następnie polimeryzuje w odpowiednich warunkach ciśnienia i temperatury. W przypadku klasycznych akryli na gorąco wykorzystuje się polimeryzację w puszce ciśnieniowej, co minimalizuje porowatość i naprężenia wewnętrzne. Przy szybkich naprawach możliwe jest użycie akryli samopolimeryzujących, utwardzanych chemicznie w krótszym czasie, choć często kosztem nieco gorszych właściwości mechanicznych.

Po zakończeniu polimeryzacji proteza jest starannie obrabiana mechanicznie. Nadmiar materiału usuwa się frezami, wygładza gumkami i poleruje na wysoki połysk, aby nie powodował podrażnień śluzówki ani nadmiernego gromadzenia płytki nazębnej. Istotne jest przywrócenie oryginalnej grubości płyty, ponieważ zbyt cienka warstwa akrylu w miejscu pęknięcia naraża protezę na kolejne złamania.

Po powrocie protezy do gabinetu lekarz dokonuje kontroli klinicznej. Sprawdzana jest stabilność uzupełnienia w jamie ustnej, punktowość kontaktów zębów w zgryzie, komfort pacjenta podczas mówienia i żucia, a także stan śluzówki. Czasami konieczne są drobne korekty okluzyjne – zeszlifowanie przeciążonych powierzchni żujących, które mogły przyczynić się do powstania pierwszego pęknięcia.

W szczególnie trudnych przypadkach, gdy pęknięcie przebiega przez środek protezy, rozważa się zastosowanie dodatkowych wzmocnień. Mogą to być siatki metalowe lub włókna szklane zatopione w akrylu. Ich zadaniem jest rozproszenie sił działających na płytę, co ogranicza ryzyko powstania nowych linii złamania. O doborze wzmocnień decyduje lekarz wraz z technikiem, biorąc pod uwagę grubość płyty, miejsce złamania i oczekiwany czas dalszej eksploatacji protezy.

Odbudowa utraconych zębów i elementów retencyjnych

Utrata pojedynczego zęba w protezie nie oznacza konieczności wykonania całej nowej pracy. Naprawa polega najczęściej na osadzeniu nowego zęba akrylowego lub kompozytowego w miejsce starego, przy jednoczesnej kontroli warunków zwarciowych i estetycznych. Proces ten, choć z pozoru nieskomplikowany, musi uwzględniać kilka istotnych aspektów protetycznych.

W pierwszej kolejności usuwa się resztki starego zęba oraz akrylu w jego okolicy, tworząc odpowiednie łoże dla nowego elementu. Zęby protetyczne dobiera się pod względem kształtu, wielkości i koloru tak, aby jak najlepiej odtworzyć pierwotny wygląd. Czasem konieczna jest zamiana kilku sąsiadujących zębów, szczególnie w odcinku przednim, gdzie estetyka ma kluczowe znaczenie.

Nowy ząb jest modelowany w wosku lub ustawiany bezpośrednio w akrylu tak, aby zapewnić prawidłową okluzję. Wykonuje się kontrolę zwarcia w ustach pacjenta, sprawdzając kontakty z zębami przeciwstawnymi i ruchy żuchwy. Następnie ząb zostaje trwale połączony z płytą protezy za pomocą akrylu lub kompozytu, który po polimeryzacji jest obrabiany i polerowany. Dokładność tego etapu ma znaczenie nie tylko estetyczne, ale przede wszystkim funkcjonalne – niewłaściwie ustawiony ząb może przeciążać całą protezę lub powodować urazy śluzówki.

W protezach szkieletowych oraz kombinowanych dodatkowym wyzwaniem jest stabilizacja uzupełnienia, oparta na elementach metalowych. Złamanie lub odkształcenie klamry wymaga precyzyjnego dogięcia, a w skrajnych przypadkach – odlutowania starego elementu i przylutowania nowego. Proces ten przeprowadza się w laboratorium z wykorzystaniem stopów metali i technik lutowania twardego. Niezbędne jest zachowanie właściwej sprężystości klamry, aby zapewnić retencję, a jednocześnie nie przeciążać zęba filarowego.

W protezach opartych na zatrzaskach, belkach czy zamkach problemem może być zużycie tych precyzyjnych elementów. Wymiana matryc (części kobiecych) lub patryc (części męskich) wymaga współpracy z producentem systemu oraz dokładnego dopasowania nowych części. Taka naprawa często wiąże się z koniecznością kilkukrotnych wizyt, dopasowań i kontroli, ponieważ nawet niewielkie odchylenia mogą skutkować utratą łatwości wprowadzania i zdejmowania protezy.

Istnieją też sytuacje, w których naprawa utraconych elementów retencyjnych jest niemożliwa lub nieopłacalna. Dotyczy to zwłaszcza starych protez opartych na przestarzałych systemach zamków, do których nie produkuje się już części zamiennych. W takich przypadkach lekarz musi omówić z pacjentem konieczność wykonania nowej pracy lub zmianę koncepcji protetycznej, np. przejście na klasyczną protezę osiadającą lub zastosowanie implantów jako nowych filarów.

Podścielenie i korekta dopasowania protezy

Naprawa protezy to nie tylko usuwanie widocznych pęknięć czy uzupełnianie brakujących zębów, lecz także poprawa jej przylegania do podłoża protetycznego. W stomatologii zabieg ten określa się mianem podścielenia, a jego głównym celem jest poprawa stabilizacji, retencji i komfortu noszenia protezy bez zmiany jej ułożenia zębów względem siebie.

Podścielenie polega na dodaniu nowej warstwy materiału od strony śluzówkowej protezy. Najczęściej stosuje się do tego akryle miękkie lub twarde, a w niektórych wypadkach specjalne masy silikonowe. Lekarz rozpoczyna procedurę od oceny, czy proteza nie jest nadmiernie zużyta, czy zęby mają odpowiednią wysokość zwarcia oraz czy nie ma przeciwwskazań w postaci ostrych wyrośli kostnych, bolesnych guzów czy aktywnych stanów zapalnych. Jeśli sytuacja kliniczna jest stabilna, można przystąpić do wycisku czynnościowego w istniejącej protezie.

Do wewnętrznej powierzchni płyty aplikuje się specjalny materiał wyciskowy lub masę do podścielenia, po czym proteza jest zakładana do jamy ustnej. Pacjent wykonuje ruchy czynnościowe – połyka, mówi, porusza językiem – tak aby materiał mógł dokładnie odwzorować warunki dynamiczne. Po związaniu masy lekarz ocenia wycisk, przycina nadmiary i przekazuje protezę do laboratorium, ewentualnie wykonując dodatkowy wycisk pomocniczy.

W laboratorium technik usuwa materiał wyciskowy, zachowując uzyskany kształt, i zastępuje go akrylem w odpowiednim kolorze. Nowa warstwa zostaje trwale połączona ze starą płytą, po czym całość jest obrabiana i polerowana. Dzięki temu powierzchnia styczna do śluzówki lepiej przylega do aktualnego podłoża protetycznego, co zwiększa przyczepność i stabilność protezy. Jest to szczególnie ważne u pacjentów, u których doszło do znacznego zaniku kości.

Podścielenia nie należy mylić z naprawą doraźną przy użyciu klejów do protez. Choć kleje mogą chwilowo poprawić retencję, nie zastępują profesjonalnej korekty dopasowania. Długotrwałe poleganie wyłącznie na klejach może maskować poważniejsze problemy, takie jak postępujący zanik wyrostków czy ucisk na śluzówkę, a w konsekwencji prowadzić do pogorszenia stanu jamy ustnej.

Istnieją także sytuacje, w których podścielenie nie jest wskazane. Jeśli proteza jest bardzo stara, zęby znacznie starte, a relacje zgryzowe zaburzone, samo dodanie materiału od strony śluzówki nie rozwiąże problemu. Również przy dużych deformacjach płyty, licznych wcześniejszych naprawach lub pęknięciach lepszym rozwiązaniem bywa wykonanie zupełnie nowej protezy. Decyzję zawsze podejmuje lekarz na podstawie całościowej oceny sytuacji protetycznej.

Ograniczenia naprawy i wskazania do wykonania nowej protezy

Mimo szerokich możliwości współczesnej protetyki nie każdą protezę można naprawić w sposób gwarantujący bezpieczne, komfortowe i długotrwałe użytkowanie. Z punktu widzenia stomatologii kluczowe jest rozpoznanie momentu, w którym kolejne naprawy przestają mieć sens i stają się jedynie krótkotrwałym doraźnym rozwiązaniem.

Do głównych ograniczeń napraw należy nadmierne zużycie materiału. Protezy kilkunastoletnie, z licznymi mikrospękaniami, zmatowieniami i przebarwieniami są bardziej kruche, mniej odporne na obciążenia i trudniejsze do skutecznego połączenia z nowym akrylem. Dodatkowo zęby protezy ulegają stopniowemu starciu, co obniża wysokość zwarcia, zmienia rysy twarzy i obciąża stawy skroniowo-żuchwowe. W takich przypadkach samo sklejenie pęknięcia czy wstawienie zęba nie przywróci prawidłowej funkcji.

Istotnym czynnikiem są także rozległe zaniki podłoża protetycznego. Gdy wyrostek zębodołowy jest mocno zredukowany, a śluzówka wiotka, nawet perfekcyjnie naprawiona proteza nie będzie miała stabilnego oparcia. Konieczne bywa wówczas zaplanowanie nowego uzupełnienia z uwzględnieniem aktualnych warunków anatomicznych, czasem połączonego z leczeniem chirurgicznym lub implantologicznym.

Wielokrotne wcześniejsze naprawy, szczególnie wykonywane doraźnie i w różnych technikach, mogą sprawić, że płyta protezy staje się niejednorodna i pełna wewnętrznych naprężeń. Zwiększa to ryzyko kolejnych pęknięć, często w nowych miejscach. Wielobarwny wygląd płyty, liczne zgrubienia i brak gładkości powierzchni to sygnały, że dalsze naprawianie może być jedynie odkładaniem w czasie decyzji o nowej protezie.

Ograniczeniem bywa też zmiana warunków zgryzowych i liczby zębów przeciwstawnych. Jeśli w łuku przeciwstawnym pojawiły się nowe uzupełnienia stałe, implanty lub braki zębów, stara proteza może nie spełniać już swojej roli w harmonijnym układzie zgryzu. W takich sytuacjach całość planu leczenia protetycznego powinna być przemyślana na nowo, a naprawa starej pracy ma sens tylko jako rozwiązanie tymczasowe.

Niezależnie od aspektów technicznych, ważnym elementem decyzji jest także komfort i oczekiwania pacjenta. Jeśli pacjent od dawna zgłasza niezadowolenie z estetyki, trudności w wymowie, nawracające odleżyny lub problemy z jedzeniem, kolejna naprawa może nie przynieść satysfakcjonującego efektu. Wtedy wykonanie nowej protezy, lepiej dopasowanej do aktualnych warunków, jest bardziej racjonalnym wyborem zarówno medycznym, jak i ekonomicznym.

Zalecenia dla pacjenta i znaczenie profilaktyki uszkodzeń

Prawidłowa eksploatacja protezy ma ogromne znaczenie dla ograniczenia ryzyka jej uszkodzeń i konieczności częstych napraw. Stomatolog, przekazując pacjentowi nowe uzupełnienie, powinien szczegółowo omówić zasady użytkowania, higieny oraz regularnej kontroli. Pacjent z kolei ma istotny wpływ na trwałość pracy poprzez codzienne nawyki.

Podstawą jest ostrożne obchodzenie się z protezą podczas zdejmowania i zakładania. Czynności te najlepiej wykonywać nad umywalką wypełnioną wodą lub nad miękkim ręcznikiem, co zmniejsza ryzyko pęknięcia w razie upuszczenia. Do czyszczenia powinno się używać miękkiej szczoteczki i specjalnych preparatów przeznaczonych do protez, unikając agresywnych detergentów czy past zawierających twarde drobinki ścierne.

Nie zaleca się nagrzewania protezy, np. wrzucania jej do wrzątku w celu dezynfekcji. Wysoka temperatura może powodować odkształcenia, naprężenia wewnętrzne, utratę dopasowania do podłoża, a w konsekwencji pęknięcia. Równie niekorzystne jest suszenie protezy na kaloryferze czy pozostawianie jej w pełnym słońcu. Neutralna, chłodna woda lub specjalne roztwory do przechowywania są znacznie bezpieczniejsze.

Ważne jest również unikanie nagryzania bardzo twardych pokarmów, takich jak łupiny orzechów, twarde cukierki czy kości. Proteza, mimo że jest przeznaczona do żucia, nie ma takiej wytrzymałości jak naturalne zęby wspierane przez kość i więzadła. Nadmierne obciążenia mogą prowadzić do pęknięć, odłamań zębów i uszkodzeń elementów metalowych. Pacjent powinien uczyć się równomiernie rozkładać kęsy po obu stronach łuku, zamiast gryźć tylko jednostronnie.

Kluczowe znaczenie ma systematyczna kontrola stomatologiczna. Nawet jeśli proteza wydaje się sprawna, zaleca się wizyty kontrolne co 6–12 miesięcy. Lekarz ocenia stan śluzówki, obecność ewentualnych odleżyn, dopasowanie płyty do podłoża oraz zużycie zębów. Wczesne wykrycie problemów pozwala na ich szybkie, mniej inwazyjne i tańsze skorygowanie, zanim dojdzie do poważniejszego uszkodzenia wymagającego rozległej naprawy.

Pacjent powinien także niezwłocznie zgłaszać wszelkie pęknięcia, odłamane fragmenty, uczucie „klikania” czy bólu podczas żucia. Próby samodzielnej naprawy, np. sklejenia protezy domowym klejem, są bardzo ryzykowne. Takie działania zwykle powodują trwałe zanieczyszczenie materiału, utrudniają profesjonalną naprawę, a niekiedy zmuszają do wykonania nowej protezy. Dodatkowo nieprzeznaczone do kontaktu z jamą ustną kleje mogą być toksyczne dla śluzówki.

Istotnym aspektem profilaktyki jest również dbanie o ogólny stan zdrowia jamy ustnej. Leczenie stanów zapalnych, kontrola chorób przyzębia, utrzymanie higieny resztkowego uzębienia i regularne skalingi zmniejszają ryzyko powikłań i konieczności nagłych, awaryjnych napraw. W przypadku pacjentów przewlekle chorych, np. na cukrzycę, istotne jest utrzymywanie stabilnego poziomu glikemii, co wpływa na gojenie śluzówki i tolerancję protezy.

Podsumowanie istoty naprawy protezy w stomatologii

Naprawa protezy jest złożonym procesem kliniczno-laboratoryjnym, którego celem jest przywrócenie funkcji żucia, komfortu i estetyki przy jak najmniejszej ingerencji w całość istniejącego uzupełnienia. Obejmuje ona zarówno mechaniczne sklejenie pęknięć, rekonstrukcję utraconych zębów i elementów retencyjnych, jak i zaawansowane procedury podścielania oraz korekty dopasowania. Każda naprawa wymaga dokładnej diagnostyki, identyfikacji przyczyn uszkodzenia i oceny, czy dalsza eksploatacja protezy po naprawie będzie bezpieczna i rozsądna.

W stomatologii naprawa protezy stanowi ważny element opieki protetycznej nad pacjentem. Pozwala przedłużyć żywotność uzupełnienia, ograniczyć koszty leczenia i zapewnić ciągłość funkcji żucia. Jednocześnie nie powinna być nadużywana jako sposób na nieskończone „łatanie” starej, wyeksploatowanej pracy, która nie spełnia już współczesnych standardów. Kluczem jest indywidualne podejście, uwzględniające stan jamy ustnej, oczekiwania pacjenta oraz możliwości techniczne.

Świadomy pacjent, przestrzegający zaleceń dotyczących higieny, użytkowania i kontroli protezy, może znacząco zmniejszyć ryzyko awarii wymagających rozległych napraw. Z kolei lekarz stomatolog, współpracując z doświadczonym technikiem, ma do dyspozycji szeroki wachlarz metod pozwalających skutecznie i bezpiecznie przywrócić sprawność uszkodzonego uzupełnienia. Dzięki temu pojęcie naprawy protezy jest dziś nieodłącznym elementem słownika nowoczesnej protetyki stomatologicznej.

FAQ

Jak szybko należy zgłosić się do stomatologa po pęknięciu protezy?
Do stomatologa najlepiej zgłosić się jak najszybciej, najlepiej w ciągu kilku dni od uszkodzenia. Użytkowanie pękniętej lub niestabilnej protezy może powodować otarcia śluzówki, ból, a nawet dodatkowe pęknięcia. Ważne jest, aby nie próbować samodzielnego klejenia domowymi środkami, bo utrudnia to profesjonalną naprawę i może trwale uszkodzić materiał protezy.

Czy każdą protezę da się naprawić zamiast wykonywać nową?
Nie każda proteza nadaje się do naprawy w sposób gwarantujący długotrwały efekt. Jeśli uzupełnienie jest bardzo stare, wielokrotnie już naprawiane, ma znacznie starte zęby lub nie pasuje do aktualnych warunków w jamie ustnej, bardziej wskazane bywa wykonanie nowej pracy. Ostateczną decyzję podejmuje stomatolog po badaniu klinicznym i ocenie stanu technicznego protezy.

Na czym polega podścielenie protezy i kiedy jest zalecane?
Podścielenie to zabieg polegający na dodaniu nowej warstwy materiału od strony śluzówkowej, bez zmiany położenia zębów protezy. Wykonuje się je, gdy proteza stała się luźna na skutek zaniku kości lub zmian w śluzówce, ale zęby są jeszcze w dobrym stanie. Zabieg poprawia przyleganie, stabilność i komfort noszenia, pozwalając przedłużyć żywotność istniejącego uzupełnienia.

Czy naprawa protezy jest bezpieczna dla zdrowia jamy ustnej?
Profesjonalnie wykonana naprawa, przeprowadzona z użyciem odpowiednich materiałów i technik, jest bezpieczna dla jamy ustnej. Warunkiem jest jednak wcześniejsza ocena stanu śluzówki, zębów filarowych i kości, a także sprawdzenie przyczyny uszkodzenia. Niebezpieczne są natomiast próby domowego klejenia, stosowanie nieprzeznaczonych do jamy ustnej preparatów i dalsze noszenie uszkodzonej protezy bez konsultacji.

Ile czasu może służyć proteza po prawidłowej naprawie?
Czas dalszej eksploatacji protezy po naprawie zależy od wieku uzupełnienia, rodzaju uszkodzenia, jakości wykonania pracy oraz warunków w jamie ustnej pacjenta. Dobrze przeprowadzona naprawa pojedynczego pęknięcia czy wymiana zęba mogą pozwolić na użytkowanie protezy przez kilka kolejnych lat. Jeśli jednak uszkodzenia powtarzają się często, jest to sygnał, że proteza zbliża się do końca swojej przydatności klinicznej.