Szablony chirurgiczne 3D stały się jednym z kluczowych narzędzi we współczesnej implantologii i chirurgii stomatologicznej. Łączą cyfrowe planowanie zabiegu z jego fizyczną realizacją w jamie ustnej pacjenta. Dzięki nim lekarz może przenieść w sposób przewidywalny i powtarzalny założenia z komputerowej wizualizacji na pole operacyjne, ograniczając ryzyko błędów, skracając czas zabiegu i zwiększając komfort pacjenta. Aby w pełni zrozumieć znaczenie szablonów chirurgicznych 3D, warto przyjrzeć się, czym dokładnie są, jak powstają oraz jakie niosą ze sobą korzyści i ograniczenia.

Definicja i istota szablonów chirurgicznych 3D w stomatologii

Szablony chirurgiczne 3D to indywidualnie projektowane i drukowane przestrzennie nakładki, które lekarz umieszcza na łuku zębowym lub bezzębnym wyrostku zębodołowym pacjenta podczas zabiegu. Ich zadaniem jest precyzyjne prowadzenie narzędzi, głównie wierteł i frezów implantologicznych, zgodnie z wcześniej ustalonym planem. Szablon posiada specjalne tuleje lub kanały prowadzące, dzięki którym kierunek, kąt nachylenia, głębokość i pozycja wiercenia są kontrolowane zgodnie z projektem.

W praktyce stomatologicznej szablony chirurgiczne 3D stosowane są przede wszystkim w implantologii, ale także w chirurgii przedprotetycznej, sterowanej regeneracji kości czy zabiegach endodontycznych, szczególnie w trudnych przypadkach złożonej anatomii korzeni. Stanowią one fizyczne odzwierciedlenie cyfrowego planu leczenia, tworzącego swoisty most między wirtualnym projektowaniem a realną procedurą chirurgiczną w ustach pacjenta.

Ich powstanie jest możliwe dzięki połączeniu trzech obszarów: diagnostyki obrazowej (głównie tomografia CBCT), skanowania wewnątrzustnego lub modeli gipsowych oraz technologii druku 3D. Zestawienie tych danych w specjalistycznym oprogramowaniu umożliwia precyzyjne zaprojektowanie przyszłego położenia implantów, a następnie zaprojektowanie szablonu, który ten plan przełoży na rzeczywistość kliniczną.

Cyfrowy proces tworzenia szablonu chirurgicznego 3D

Cyfrowa droga prowadząca do powstania szablonu chirurgicznego 3D obejmuje kilka powiązanych etapów, które muszą być prawidłowo przeprowadzone, aby uzyskać przewidywalny rezultat. Na pierwszym miejscu znajduje się diagnostyka i zebranie danych. Niezbędne jest wykonanie tomografii CBCT, która dostarcza trójwymiarowego obrazu struktur kostnych pacjenta, w tym jakości, kształtu i gęstości kości w obszarze planowanej implantacji. W równoległym etapie wykonuje się skan wewnątrzustny łuków zębowych lub skan modelu gipsowego, aby uzyskać precyzyjną reprezentację tkanek miękkich oraz istniejących zębów.

Następnie wszystkie te dane są importowane do oprogramowania do planowania implantologicznego. Nałożenie (tzw. matching lub alignment) skanu CBCT z danymi z powierzchni zębów i dziąseł pozwala na stworzenie pełnego, trójwymiarowego obrazu jamy ustnej pacjenta. Na tym etapie lekarz lub technik cyfrowy planuje pozycje implantów: ich kąt, głębokość wprowadzenia, średnicę i długość, a także relacje do ważnych struktur anatomicznych, takich jak nerw zębodołowy dolny, zatoka szczękowa czy sąsiednie korzenie.

Kolejnym krokiem jest projektowanie samego szablonu. W obrębie zaplanowanych pozycji implantów umieszcza się tuleje prowadzące lub kanały, które w czasie zabiegu będą kontrolować położenie wierteł. Projektant decyduje również o rodzaju podparcia szablonu – może on opierać się na zębach, błonie śluzowej lub kości, w zależności od warunków klinicznych. Szablon musi być zaprojektowany tak, aby stabilnie przylegał do struktur w jamie ustnej i nie przemieszczał się podczas wiercenia, a jednocześnie umożliwiał płukanie pola zabiegowego oraz widoczność istotnych obszarów.

Po zakończeniu projektowania plik szablonu eksportuje się najczęściej w formacie STL, odpowiednim do druku 3D. W laboratorium lub pracowni druku 3D plik trafia do oprogramowania drukarki, gdzie planowane są podpory, orientacja i parametry druku. Następnie szablon jest drukowany w biokompatybilnym materiale, najczęściej w żywicy przeznaczonej do stosowania medycznego. Po wydrukowaniu następuje proces polimeryzacji, oczyszczania i ewentualnej obróbki wykańczającej, a także montaż metalowych tulei, jeśli projekt tego wymaga.

Ostatnim etapem jest kontrola jakości: sprawdza się dopasowanie szablonu na modelu lub w ustach pacjenta przed zabiegiem. Lekarz ocenia stabilność, brak kolizji z tkankami miękkimi oraz możliwość swobodnego wprowadzenia narzędzi. Dopiero po pozytywnej weryfikacji szablon zostaje dopuszczony do wykorzystania podczas zabiegu chirurgicznego.

Rodzaje szablonów chirurgicznych 3D w praktyce stomatologicznej

Szablony chirurgiczne 3D różnią się między sobą ze względu na sposób podparcia, stopień prowadzenia narzędzi, zakres zastosowania oraz materiał wykonania. Podział ten jest istotny z punktu widzenia planowania leczenia oraz komfortu pracy lekarza.

Najczęściej wyróżnia się szablony podparte na zębach, błonie śluzowej i kości. Szablony podparte na zębach stosuje się u pacjentów posiadających odpowiednią liczbę stabilnych zębów w okolicy zabiegowej. Tego typu nakładki cechuje bardzo dobra retencja i stabilność, ponieważ oparcie na twardych strukturach zębowych minimalizuje ruchomość podczas wiercenia. Dzięki temu są one szczególnie polecane przy pojedynczych i częściowych brakach zębowych.

Szablony podparte na błonie śluzowej wykorzystywane są u pacjentów bezzębnych, gdzie brak jest zębów mogących zapewnić stabilizację. W tej sytuacji nakładka opiera się na tkankach miękkich pokrywających kość wyrostka zębodołowego. Z uwagi na większą podatność błony śluzowej na ucisk i odkształcenia, tego typu szablony mogą cechować się mniejszą precyzją, dlatego często stosuje się dodatkowe elementy stabilizujące, takie jak pinowanie (śruby stabilizujące przechodzące przez szablon do kości).

Szablony podparte na kości stosuje się zwykle w bardziej zaawansowanych zabiegach, często z koniecznością odsłonięcia pola operacyjnego poprzez nacięcia i odwarstwienie płata śluzówkowo-okostnowego. Nakładka opiera się bezpośrednio na strukturze kostnej, co zapewnia bardzo dokładne dopasowanie, ale wymaga bardziej inwazyjnego podejścia chirurgicznego. Ten typ szablonu bywa wykorzystywany w złożonych rekonstrukcjach kości, zabiegach onkologicznych oraz przy dużych rozległych brakach zębowych.

Inny podział obejmuje szablony w pełni prowadzące oraz częściowo prowadzące. Szablony w pełni prowadzące kontrolują wszystkie etapy przygotowania łoża implantologicznego – od wstępnego nawiercenia aż po wprowadzenie implantu. Szablony częściowe mogą ograniczać się jedynie do wstępnego nawiercenia, a kolejne etapy wykonuje się już z mniejszym lub żadnym prowadzeniem. Wybór zależy od doświadczenia operatora, rodzaju zastosowanego systemu implantologicznego oraz warunków anatomicznych.

Pod względem zakresu zastosowania szablony chirurgiczne 3D można podzielić na implantologiczne, endodontyczne, do zabiegów resekcji wierzchołków korzeni, chirurgii ortognatycznej oraz zabiegów regeneracyjnych. Choć implantologia pozostaje głównym polem ich wykorzystania, coraz częściej stosuje się je również do ultraprecyzyjnych zabiegów endodontycznych, na przykład w przypadku zwapniałych kanałów czy niestandardowej anatomii, gdzie precyzyjne ustalenie toru dojścia do kanału jest kluczowe.

Zastosowania szablonów chirurgicznych 3D w implantologii i chirurgii

Najbardziej rozpowszechnionym obszarem zastosowania szablonów chirurgicznych 3D jest implantologia. Dzięki nim możliwe jest przeprowadzenie zabiegu implantacji w sposób przewidywalny zarówno pod kątem warunków anatomicznych, jak i przyszłej odbudowy protetycznej. Implanty można zaplanować w relacji do planowanych koron, mostów czy protez, co określa się często jako podejście prostetycznie zorientowane. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której implant znajduje się w idealnej pozycji w kości, ale niekorzystnej ze względu na wykonanie estetycznej i funkcjonalnej odbudowy.

Chirurgia sterowana szablonami 3D umożliwia także skrócenie czasu zabiegu, ograniczenie rozległości nacięć i ingerencji w tkanki miękkie oraz, w niektórych przypadkach, przeprowadzenie procedur bez konieczności odwarstwiania płata. Tzw. technika flapless (bezpłatowa) z wykorzystaniem szablonu może być korzystna dla pacjentów, u których zależy nam na minimalnej inwazyjności, szybszym gojeniu i mniejszym dyskomforcie pooperacyjnym. Warunkiem jej zastosowania jest jednak odpowiednia ilość i jakość kości, potwierdzona dokładną diagnostyką CBCT.

Szablony chirurgiczne 3D sprawdzają się również w zabiegach podnoszenia dna zatoki szczękowej, regeneracji kości czy przeszczepów bloczków kostnych, gdzie bardzo istotne jest precyzyjne określenie obszaru zabiegowego. W takich przypadkach szablony mogą pełnić funkcję prowadzącą dla linii cięć, punktów nawiercania czy rozmieszczenia materiału regeneracyjnego. Zastosowanie tego narzędzia pozwala lekarzowi pracować bardziej przewidywalnie w okolicy newralgicznych struktur anatomicznych.

Kolejnym obszarem jest endodoncja z użyciem szablonów 3D, zwłaszcza w sytuacjach, gdy dojście do kanału jest utrudnione z powodu zwapnień, nietypowego przebiegu korzeni lub obecności wkładów koronowo-korzeniowych. Zaprojektowany szablon może prowadzić wiertło w taki sposób, by minimalnie usunąć twarde tkanki i jednocześnie dotrzeć do ujścia kanału z maksymalną precyzją. Tego rodzaju zabiegi wymagają jednak bardzo dokładnej diagnostyki i współpracy pomiędzy lekarzem a laboratorium cyfrowym.

W chirurgii ortognatycznej i rekonstrukcyjnej szablony 3D mogą służyć do przenoszenia planu osteotomii, pozycjonowania segmentów kostnych oraz przygotowania miejsca pod przyszłe implanty lub protezy. Chociaż w stomatologii ambulatoryjnej takie procedury są mniej powszechne, ich znaczenie rośnie w ośrodkach specjalistycznych, gdzie wymagana jest najwyższa precyzja i możliwość odtworzenia skomplikowanej anatomii szczęk i twarzy.

Zalety stosowania szablonów chirurgicznych 3D

Jedną z najważniejszych zalet stosowania szablonów chirurgicznych 3D jest zwiększona precyzja zabiegu. Dokładne prowadzenie narzędzi minimalizuje ryzyko odchylenia implantu od planowanej pozycji, co przekłada się na bezpieczeństwo wobec struktur krytycznych, takich jak nerw zębodołowy, zatoki szczękowe czy sąsiednie korzenie. Mniejsze ryzyko uszkodzeń powikłań anatomicznych daje pacjentowi większe poczucie bezpieczeństwa, a lekarzowi pozwala pracować z większym komfortem.

Kolejną korzyścią jest przewidywalność estetyczna i funkcjonalna. Dzięki planowaniu z wykorzystaniem modeli cyfrowych można uwzględnić docelową pozycję koron i mostów protetycznych, a następnie dobrać optymalne położenie implantów. Szczególnie w strefie estetycznej, czyli w odcinku przednim szczęki, precyzja ta ma ogromne znaczenie dla wyglądu dziąseł, linii uśmiechu i harmonii twarzy. Im lepiej implant zostanie umieszczony w kontekście przyszłej odbudowy, tym łatwiej uzyskać zadowalający efekt estetyczny.

Szablony chirurgiczne 3D skracają również czas zabiegu. Operator dysponuje wcześniej ustalonym planem i dokładnie wie, gdzie ma umieścić implant, jakie wiertła zastosować i do jakiej głębokości prowadzić przygotowanie łoża. Ogranicza to konieczność ciągłego mierzenia, weryfikacji położenia i korekt w trakcie zabiegu. Krótsza procedura przekłada się na mniejsze obciążenie dla pacjenta, redukcję stresu i często szybszy proces gojenia.

Istotną zaletą jest także możliwość stosowania mniej inwazyjnych technik chirurgicznych. Szablony umożliwiają wykonanie mniejszych nacięć lub nawet całkowicie bezpłatowych zabiegów w określonych sytuacjach. Mniejsza trauma tkanek miękkich oznacza zazwyczaj mniejszy obrzęk, ból pooperacyjny i ryzyko infekcji. To z kolei poprawia doświadczenie pacjenta i może wpływać na jego decyzję o podjęciu leczenia implantologicznego.

Szablony chirurgiczne 3D mają również znaczenie edukacyjne i komunikacyjne. Umożliwiają lekarzowi przedstawienie pacjentowi wizualizacji planowanego leczenia, co ułatwia wyjaśnienie procedury, oczekiwanych efektów i potencjalnych ograniczeń. Mogą także służyć jako narzędzie szkoleniowe dla młodych lekarzy, którzy uczą się planowania i wykonywania zabiegów implantologicznych w kontrolowanych warunkach, z dodatkowym wsparciem prowadzącym narzędzia.

Ograniczenia i potencjalne błędy związane z szablonami 3D

Mimo licznych zalet szablony chirurgiczne 3D nie są wolne od ograniczeń. Przede wszystkim opierają się na danych diagnostycznych, które muszą być najwyższej jakości. Błędy na etapie tomografii CBCT, niewłaściwe pozycjonowanie pacjenta, artefakty metaliczne czy niedokładne skany wewnątrzustne mogą prowadzić do błędów w dalszych etapach. Niewłaściwe spasowanie danych obrazowych skutkuje nieprawidłową lokalizacją zaplanowanych implantów względem rzeczywistych struktur anatomicznych.

Kolejnym potencjalnym źródłem błędów jest proces projektowania i druku 3D. Niedokładne dopasowanie szablonu, zbyt cienkie ścianki, niewłaściwy dobór materiału czy niedostateczne oczyszczenie i polimeryzacja wydruku mogą wpłynąć na stabilność i dokładność nakładki podczas zabiegu. Także montaż tulei prowadzących musi być przeprowadzony z dużą precyzją – nawet niewielkie odchylenia mogą skutkować istotną różnicą w końcowej pozycji implantu.

W praktyce klinicznej istotnym elementem jest sposób osadzenia szablonu w jamie ustnej. Jeśli nakładka nie przylega idealnie do podłoża (zębów, błony śluzowej czy kości), może dojść do jej mikroruchów w trakcie wiercenia. Takie przemieszczenia, choć z pozoru niewielkie, mogą skutkować wielomilimetrowymi różnicami w położeniu implantu. Dlatego przed rozpoczęciem właściwego zabiegu zaleca się każdorazowo sprawdzać dopasowanie i stabilność szablonu, a w przypadku wątpliwości rozważyć korekty lub nawet odstąpienie od jego użycia.

Należy też pamiętać, że stosowanie szablonów chirurgicznych 3D nie zwalnia lekarza z konieczności posiadania solidnych umiejętności chirurgicznych i znajomości anatomii. Szablon jest narzędziem wspomagającym, a nie zastępującym wiedzę i doświadczenie. W sytuacji, gdy w trakcie zabiegu napotka się nieprzewidziane trudności, takie jak nieoczekiwane warunki kostne czy powikłania śródoperacyjne, operator musi potrafić zareagować, czasem rezygnując z szablonu i kontynuując procedurę w sposób klasyczny.

Dodatkowym ograniczeniem może być koszt. Wykonanie szablonu chirurgicznego 3D wymaga specjalistycznego oprogramowania, sprzętu do druku i przeszkolonego personelu. Koszty te wpływają na cenę zabiegu dla pacjenta, co w niektórych przypadkach może stanowić barierę. Z drugiej strony, rosnąca dostępność technologii cyfrowych oraz większa konkurencja na rynku stopniowo obniżają koszty, czyniąc tę metodę bardziej powszechną.

Materiał, bezpieczeństwo i standaryzacja szablonów 3D

Szablony chirurgiczne 3D muszą być wykonane z materiałów spełniających wymagania biokompatybilności oraz odporności mechanicznej. Najczęściej stosuje się specjalne żywice światłoutwardzalne przeznaczone do zastosowań medycznych. Muszą one być odporne na siły występujące podczas wiercenia, a także stabilne wymiarowo po procesie druku i polimeryzacji. Nierzadko w konstrukcji stosuje się metalowe tuleje, które dodatkowo wzmacniają obszary prowadzenia wierteł i chronią materiał przed nadmiernym zużyciem.

Kluczowe znaczenie ma proces sterylizacji szablonu przed zabiegiem. Materiał powinien nadawać się do wybranego rodzaju sterylizacji, najczęściej parowej lub gazowej, bez ryzyka deformacji czy utraty właściwości mechanicznych. Producenci materiałów do druku 3D coraz częściej oferują żywice posiadające odpowiednie certyfikaty oraz szczegółowe wytyczne dotyczące dopuszczalnych metod sterylizacji. Lekarz i technik powinni ściśle przestrzegać tych zaleceń, aby nie narazić pacjenta na ryzyko zakażenia ani utraty dokładności szablonu.

W kontekście bezpieczeństwa i jakości istotna jest także standaryzacja procesu tworzenia szablonów. Dotyczy to zarówno sposobu wykonywania badań obrazowych, jak i zasad projektowania i drukowania. Coraz więcej towarzystw naukowych i organizacji branżowych opracowuje wytyczne dotyczące stosowania cyfrowych technik w implantologii, w tym procedur związanych z szablonami chirurgicznymi. Ich przestrzeganie pomaga ograniczyć liczbę błędów i zapewnić powtarzalność wyników w różnych gabinetach i pracowniach.

Warto podkreślić, że szablony chirurgiczne 3D nie są produktami masowymi, lecz indywidualnymi wyrobami medycznymi dostosowanymi do konkretnego pacjenta. Oznacza to konieczność prowadzenia dokumentacji dotyczącej każdego etapu ich powstawania, przechowywania danych cyfrowych oraz wyników kontroli jakości. Transparentność procesu oraz możliwość ewentualnego odtworzenia kroków projektowych jest ważna zarówno z punktu widzenia medycznego, jak i prawnego.

Przyszłość szablonów chirurgicznych 3D w stomatologii

Rozwój technologii cyfrowych, w tym druku 3D, sztucznej inteligencji i skanowania wewnątrzustnego, sprawia, że rola szablonów chirurgicznych 3D w stomatologii będzie prawdopodobnie nadal rosła. Już teraz pojawiają się rozwiązania umożliwiające niemal całkowicie zintegrowany cyfrowy przepływ pracy, w którym od momentu pierwszej konsultacji do wykonania ostatecznej pracy protetycznej większość etapów odbywa się w środowisku cyfrowym. Szablony chirurgiczne stanowią w tym procesie kluczowy element łączący plan z wykonaniem.

W przyszłości można spodziewać się jeszcze większej automatyzacji planowania implantów. Oprogramowanie, wspierane przez sztuczną inteligencję, będzie w stanie samoczynnie proponować optymalne pozycje implantów, uwzględniając zarówno aspekty anatomiczne, jak i protetyczne. Lekarz zachowa rolę nadzorczą i decyzyjną, ale część obliczeń i analiz zostanie przejęta przez algorytmy, co może skrócić czas planowania i zmniejszyć ryzyko subiektywnych błędów.

Rozwinięcie technologii materiałowych może doprowadzić do powstania jeszcze bardziej wytrzymałych i elastycznych materiałów do druku szablonów, a także łączenia różnych materiałów w jednym wydruku (druk wielomateriałowy). Pozwoli to tworzyć nakładki o zróżnicowanej sztywności, lepiej dopasowujące się do tkanek oraz zapewniające większy komfort pacjenta. Możliwe jest także połączenie funkcji szablonu chirurgicznego z tymczasową odbudową protetyczną, co jeszcze bardziej usprawni przebieg leczenia.

Znaczenie będzie również miała integracja szablonów chirurgicznych 3D z systemami nawigacji śródoperacyjnej i rzeczywistości rozszerzonej. Lekarz, korzystając z okularów AR lub systemów śledzenia, będzie mógł na bieżąco porównywać położenie narzędzi z planem cyfrowym, a szablon będzie jednym z elementów zapewniających fizyczne prowadzenie. Takie połączenie technologii może jeszcze bardziej zwiększyć bezpieczeństwo i precyzję zabiegów, zwłaszcza w skomplikowanych przypadkach.

Ostatecznie przyszłość szablonów chirurgicznych 3D w stomatologii zależeć będzie również od czynników ekonomicznych i edukacyjnych. W miarę jak koszty technologii będą spadać, a kształcenie podyplomowe będzie coraz częściej obejmować umiejętności cyfrowe, stosowanie szablonów stanie się standardem, a nie jedynie rozwiązaniem zarezerwowanym dla nielicznych, wyspecjalizowanych ośrodków. Pacjenci zyskają dostęp do bardziej przewidywalnych i komfortowych zabiegów, a lekarze – do narzędzia ułatwiającego codzienną praktykę implantologiczną.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o szablony chirurgiczne 3D

1. Czy szablony chirurgiczne 3D są bezpieczne dla pacjenta?
Szablony chirurgiczne 3D wykonywane są z certyfikowanych, biokompatybilnych materiałów, przeznaczonych do kontaktu z tkankami jamy ustnej. Przed zabiegiem podlegają procesowi sterylizacji, podobnie jak inne narzędzia chirurgiczne. Bezpieczeństwo zależy jednak również od jakości diagnostyki, poprawności projektu i prawidłowego dopasowania szablonu. Dlatego tak ważne jest, aby cały proces wykonywał doświadczony zespół, a lekarz weryfikował dopasowanie przed rozpoczęciem zabiegu.

2. Czy zastosowanie szablonu 3D gwarantuje idealne położenie implantu?
Szablon chirurgiczny 3D znacząco zwiększa precyzję i przewidywalność zabiegu, ale nie stanowi absolutnej gwarancji idealnego położenia implantu. Na końcowy efekt wpływają m.in. jakość danych obrazowych, dokładność druku, stabilność szablonu w ustach oraz technika pracy operatora. Nawet przy użyciu bardzo zaawansowanych narzędzi mogą wystąpić niewielkie odchylenia, zwykle mieszące się jednak w granicach klinicznie akceptowalnych i nieskutkujące poważnymi powikłaniami.

3. Czy każdy pacjent kwalifikuje się do zabiegu z użyciem szablonu 3D?
Większość pacjentów może skorzystać z zalet szablonów 3D, ale nie zawsze jest to rozwiązanie konieczne lub optymalne. Wymagane są odpowiednie badania diagnostyczne, głównie tomografia CBCT i skany wewnątrzustne. U niektórych osób, np. z bardzo ograniczoną ilością kości czy rozległymi zmianami anatomicznymi, lekarz może zdecydować o klasycznej technice chirurgicznej. Ostateczna decyzja zależy od indywidualnej sytuacji klinicznej, oczekiwanych efektów oraz doświadczenia operatora.

4. Czy użycie szablonu 3D wydłuża czy skraca czas leczenia?
Sam proces przygotowania szablonu, obejmujący diagnostykę, planowanie cyfrowe i druk 3D, wydłuża etap przedzabiegowy w porównaniu z klasycznym podejściem. Jednak czas samego zabiegu chirurgicznego zwykle ulega skróceniu, ponieważ lekarz ma dokładnie określone punkty wiercenia i nie musi przeprowadzać wielu pomiarów. Dodatkowo mniejsza inwazyjność często przekłada się na szybsze gojenie. W ujęciu całościowym leczenie bywa więc bardziej uporządkowane i przewidywalne.

5. Czy szablony chirurgiczne 3D podnoszą koszt leczenia implantologicznego?
Wykonanie szablonu chirurgicznego 3D wiąże się z dodatkowymi kosztami związanymi z diagnostyką obrazową, projektowaniem cyfrowym oraz drukiem w biokompatybilnym materiale. Zazwyczaj powoduje to wzrost ceny zabiegu dla pacjenta. W zamian otrzymuje on jednak większą precyzję, wyższe bezpieczeństwo i często bardziej komfortowy przebieg leczenia. Wiele osób uznaje te korzyści za warte poniesienia dodatkowego kosztu, zwłaszcza w przypadkach wymagających wysokiej estetyki i złożonego planowania.