Dźwignia Bein’a jest jednym z kluczowych narzędzi chirurgicznych stosowanych w stomatologii, zwłaszcza w zakresie chirurgii stomatologicznej i periodontologii. Choć na pierwszy rzut oka przypomina prostą dźwignię korzeniową, jej specyficzny kształt, sposób trzymania oraz zastosowanie czynią z niej instrument o dużym znaczeniu praktycznym. Prawidłowe posługiwanie się dźwignią Bein’a wymaga zrozumienia zasad biomechaniki, anatomii zębów oraz tkanek otaczających, ponieważ niewłaściwe użycie może prowadzić do powikłań, takich jak złamania kości, uszkodzenie sąsiednich zębów czy struktur przyzębia.

Charakterystyka budowy i rodzaje dźwigni Bein’a

Dźwignia Bein’a zaliczana jest do grupy narzędzi określanych jako dźwignie korzeniowe. Wyróżnia się charakterystycznym, masywnym trzonkiem oraz roboczą częścią zakończoną łopatkowatym lub lekko zakrzywionym ostrzem. Trzonek jest najczęściej cylindryczny lub lekko spłaszczony, co poprawia ergonomię i stabilność chwytu. Taki kształt pozwala operatorowi precyzyjnie kontrolować siłę oraz kierunek działania narzędzia na korzeń zęba lub fragment korzenia pozostający w zębodole.

Część robocza dźwigni Bein’a bywa różnie profilowana w zależności od producenta i przeznaczenia klinicznego. Najpopularniejsze są dźwignie o końcówce prostej oraz delikatnie wygiętej, które umożliwiają dotarcie do trudno dostępnych przestrzeni, zwłaszcza w odcinku trzonowcowym szczęki i żuchwy. Ostrze jest zwykle stosunkowo grube i sztywne, co zapewnia odpowiednią wytrzymałość mechaniczną oraz odporność na zginanie w trakcie operowania.

W odniesieniu do materiałów, z jakich wykonuje się dźwignie Bein’a, dominuje stal nierdzewna o wysokiej odporności na korozję, dostosowana do wielokrotnej sterylizacji w autoklawie. Powierzchnia rękojeści bywa gładka lub ryflowana – nacięcia poprawiają przyczepność palców w trakcie pracy w wilgotnym polu zabiegowym. Narzędzie to, choć pozornie proste, musi spełniać wysokie standardy ergonomiczne i wytrzymałościowe, aby zapewnić zarówno skuteczność kliniczną, jak i bezpieczeństwo dla pacjenta oraz operatora.

W praktyce klinicznej można spotkać dźwignie Bein’a o różnych rozmiarach, dobieranych w zależności od wielkości zęba, stopnia resorpcji korzenia, a także dostępności pola operacyjnego. Mniejsze modele ułatwiają manipulację w odcinku przednim i u pacjentów z ograniczonym otwarciem ust, natomiast większe pozwalają na sprawne usuwanie masywnych korzeni trzonowców. Wybór właściwego rozmiaru i kształtu narzędzia jest elementem decydującym o powodzeniu zabiegu i minimalizacji urazu dla tkanek.

Zastosowanie dźwigni Bein’a w chirurgii stomatologicznej

Podstawową funkcją dźwigni Bein’a jest pomoc w usuwaniu korzeni zębów oraz zębów o znacznie zniszczonej koronie, gdy klasyczne kleszcze ekstrakcyjne nie mogą znaleźć odpowiedniego punktu uchwytu. Narzędzie stosuje się przede wszystkim w ekstrakcjach trudnych, kiedy korona uległa rozległemu zniszczeniu próchnicowemu, pourazowemu lub w wyniku wcześniejszych, nieudanych prób usunięcia. Dźwignia Bein’a umożliwia w takich sytuacjach stopniowe poluzowywanie i wyważanie korzenia z łuku zębowego przy użyciu kontrolowanej siły dźwigni.

Stosowanie dźwigni polega zazwyczaj na wprowadzeniu jej ostrza pomiędzy ścianę zębodołu a korzeń zęba. Po odpowiednim wsunięciu końcówki roboczej operator wykorzystuje zasadę działania dźwigni jednostronnej, opierając narzędzie o kość wyrostka zębodołowego. Następnie poprzez delikatne ruchy obrotowe, wahadłowe lub dźwigniowe dochodzi do stopniowego rozluźnienia więzadeł ozębnej oraz rozszerzenia zębodołu, co w konsekwencji umożliwia usunięcie korzenia.

Dźwignia Bein’a znajduje również zastosowanie przy usuwaniu pojedynczych, odłamanych fragmentów korzeni pozostających w zębodole po złamaniu podczas ekstrakcji. Umiejętne wprowadzenie narzędzia pod fragment korzenia, z jednoczesnym odpowiednim podparciem o kość, pozwala na delikatne jego uniesienie i wyjęcie. Szczególną ostrożność należy zachować w rejonie zębów górnych trzonowych, aby nie doprowadzić do przemieszczenia fragmentu korzenia do zatoki szczękowej.

Oprócz klasycznych ekstrakcji, dźwignia Bein’a bywa używana także jako narzędzie pomocnicze w zabiegach resekcji wierzchołków korzeni, usuwania korzeni zębów nadliczbowych oraz w niektórych procedurach implantologicznych, gdzie konieczne jest atraumatyczne usunięcie zęba z zachowaniem jak największej ilości kości. Dzięki odpowiedniemu użyciu dźwigni można ograniczyć konieczność znacznej osteotomii, co sprzyja szybszemu gojeniu i zachowaniu korzystnego profilu wyrostka pod późniejsze uzupełnienia protetyczne lub implanty.

Technika pracy i zasady bezpiecznego użycia

Poprawne posługiwanie się dźwignią Bein’a wymaga znajomości zasad biomechaniki i delikatności w operowaniu siłą. Podstawową zasadą jest unikanie gwałtownych, siłowych ruchów, które mogą doprowadzić do niekontrolowanego złamania korzenia lub kości wyrostka zębodołowego. Ruchy powinny być powolne, stopniowe, jednocześnie monitorowane poprzez wrażenia dotykowe operatora. Narzędzie powinno opierać się stabilnie o kość, a nie o ząb sąsiedni, aby nie doprowadzić do jego rozchwiania lub uszkodzenia.

W pierwszym etapie ekstrakcji z użyciem dźwigni Bein’a często wykonuje się delikatną separację więzadła ozębnej, wsuwając końcówkę narzędzia płasko wzdłuż powierzchni korzenia. Celem jest wstępne rozszerzenie przestrzeni ozębnej oraz przerwanie włókien utrzymujących korzeń w zębodole. Następnie można przejść do manewrów dźwigniowych, zwiększając stopniowo siłę, ale unikając nadmiernego nacisku w jednym kierunku. W praktyce operator wielokrotnie zmienia punkt przyłożenia dźwigni wokół korzenia, aby rozkładać siły możliwie równomiernie.

Kluczowym elementem bezpiecznej pracy jest właściwa kontrola głębokości wprowadzenia ostrza dźwigni. Zbyt głębokie wprowadzenie może doprowadzić do perforacji ściany zębodołu, uszkodzenia korzenia zęba sąsiedniego lub struktur anatomicznych, takich jak dno zatoki szczękowej czy kanał żuchwy. Z tego względu przed przystąpieniem do zabiegu niezbędna jest dokładna ocena radiologiczna, pozwalająca na określenie długości korzeni, ich krzywizn oraz położenia względem istotnych struktur anatomicznych.

Bezpieczne użycie dźwigni Bein’a obejmuje także prawidłowe ułożenie dłoni operatora. Zaleca się, aby ręka trzymająca narzędzie była dodatkowo stabilizowana o ząb lub wyrostek zębodołowy, co ogranicza ryzyko nagłego, nadmiernego ruchu w przypadku poślizgnięcia się narzędzia. Drugą ręką lekarz może podtrzymywać żuchwę pacjenta lub stabilizować tkanki miękkie przy pomocy lusterka bądź retraktora. Tego typu stabilizacja zwiększa precyzję i bezpieczeństwo całej procedury.

Zalety i ograniczenia stosowania dźwigni Bein’a

Jedną z podstawowych zalet dźwigni Bein’a jest jej wszechstronność w zakresie usuwania korzeni oraz zębów zniszczonych znacznie poniżej linii dziąsła. Narzędzie to pozwala na przeprowadzenie ekstrakcji w sposób względnie mało inwazyjny, o ile jest używane zgodnie z zasadami sztuki. Dzięki wykorzystaniu zjawiska dźwigni operator może posługiwać się stosunkowo niewielką siłą manualną, a mimo to uzyskiwać skuteczne poluzowanie zęba w zębodole. To z kolei przekłada się na mniejsze urazowe działanie na tkanki otaczające i potencjalnie szybsze gojenie po zabiegu.

Dźwignia Bein’a może również ograniczać konieczność wykonywania rozległych nacięć płata śluzówkowo-okostnowego oraz rozległej osteotomii. W wielu przypadkach dobrze poprowadzona praca dźwignią umożliwia usunięcie korzenia bez konieczności szerokiego odsłonięcia kości, co jest korzystne zarówno z punktu widzenia komfortu pacjenta, jak i gojenia tkanek. W nowoczesnej stomatologii, dążącej do możliwie atraumatycznych procedur, stanowi to dużą wartość kliniczną.

Ograniczenia stosowania dźwigni Bein’a wynikają głównie z sytuacji anatomicznych oraz stanu korzeni. W przypadku silnie zakrzywionych, wydłużonych lub rozdwojonych korzeni istnieje ryzyko ich złamania podczas pracy narzędziem. Podobnie, znaczne zanikowe zmiany kości czy bliskie sąsiedztwo struktur anatomicznych, takich jak zatoka szczękowa czy kanał żuchwy, wymagają zwiększonej ostrożności lub wręcz rezygnacji z intensywnego użycia dźwigni na rzecz innych technik chirurgicznych.

Należy również podkreślić, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania dźwigni Bein’a jest silnie zależne od doświadczenia operatora. Dla osób początkujących użycie narzędzia może wydawać się proste, jednak brak wyczucia siły, kierunku działania oraz granic wytrzymałości tkanek kostnych prowadzi do zwiększonego ryzyka powikłań. Dlatego w procesie kształcenia lekarzy dentystów kładzie się nacisk na naukę pracy z dźwigniami w warunkach kontrolowanych, często z wykorzystaniem fantomów oraz nadzoru doświadczonego chirurga.

Znaczenie znajomości anatomii i diagnostyki obrazowej

Skuteczne użycie dźwigni Bein’a jest nierozerwalnie związane z dogłębną znajomością anatomii wyrostka zębodołowego, korzeni zębów oraz struktur sąsiadujących. Lekarz musi znać typowe kształty i liczby korzeni dla poszczególnych grup zębów, jak również najczęstsze warianty anatomiczne, takie jak dodatkowe kanały, zakrzywienia wierzchołków czy rozdwojenia. Pozwala to przewidzieć potencjalne trudności w trakcie ekstrakcji i odpowiednio zaplanować użycie dźwigni.

Diagnostyka radiologiczna, w tym zdjęcia wewnątrzustne, pantomogramy oraz w uzasadnionych przypadkach tomografia CBCT, stanowi podstawę właściwego planowania zabiegu. Na podstawie obrazów lekarz ocenia długość i zarys korzeni, stopień ich resorpcji, obecność zmian okołowierzchołkowych oraz stosunek do struktur takich jak zatoka szczękowa, kanał żuchwy czy otwór bródkowy. Informacje te pozwalają na określenie, czy użycie dźwigni Bein’a będzie bezpieczne, czy też lepiej zaplanować inną technikę chirurgiczną, na przykład podział korzeni przed usunięciem.

Istotne jest także uwzględnienie jakości kości pacjenta. U osób młodych kość jest zwykle gęsta i elastyczna, co może pozwalać na zastosowanie nieco większej siły podczas pracy dźwignią. W przypadku pacjentów starszych, z zaawansowaną osteoporozą lub po długotrwałym leczeniu steroidami, kość bywa bardziej krucha i podatna na złamania. W takich sytuacjach użycie dźwigni Bein’a musi być wyjątkowo ostrożne, a siły dźwigniowe ograniczone do minimum.

Dobór kierunku działania dźwigni powinien być podporządkowany przebiegowi korzeni i ich relacji z bliskimi strukturami anatomicznymi. Przykładowo, przy zębach górnych trzonowych należy unikać nadmiernego nacisku w kierunku zatoki szczękowej, aby nie doprowadzić do przemieszczenia korzenia lub perforacji jej dna. Z kolei w żuchwie uwaga jest skupiona na przebiegu kanału żuchwy i położeniu nerwu, co wpływa na decyzję o kierunkach i intensywności ruchów dźwigni.

Higiena, sterylizacja i konserwacja narzędzia

Jako instrument chirurgiczny, dźwignia Bein’a musi być utrzymywana w nienagannym stanie higienicznym i technicznym. Po każdym zabiegu narzędzie powinno zostać niezwłocznie oczyszczone z pozostałości tkanek, krwi i innych zanieczyszczeń. Zwykle stosuje się wstępne płukanie pod bieżącą wodą, a następnie mycie manualne lub w myjce ultradźwiękowej z użyciem preparatów przeznaczonych do instrumentarium chirurgicznego. Szczególnej uwagi wymaga okolica ostrza, gdzie łatwo zalegają drobne resztki tkanek.

Po dokładnym oczyszczeniu dźwignia Bein’a jest suszona i przygotowywana do sterylizacji, najczęściej w autoklawie parowym. Proces sterylizacji musi być prowadzony zgodnie z zaleceniami producenta instrumentu oraz urządzenia sterylizującego, z zachowaniem odpowiednich parametrów czasu, temperatury i ciśnienia. Prawidłowo przeprowadzona sterylizacja jest kluczowa dla zapobiegania zakażeniom krzyżowym i utrzymania wysokich standardów aseptyki w gabinecie stomatologicznym.

Konserwacja narzędzia obejmuje regularną kontrolę stanu jego powierzchni, ostrza oraz rękojeści. Należy zwracać uwagę na ewentualne ślady korozji, mikropęknięcia czy deformacje końcówki roboczej. Stępione lub uszkodzone ostrze nie tylko utrudnia pracę, ale może też wymagać użycia większej siły, co zwiększa ryzyko powikłań chirurgicznych. W razie istotnych uszkodzeń dźwignię należy wycofać z użytkowania i zastąpić nowym egzemplarzem.

Niektórzy producenci zalecają okresowe smarowanie ruchomych części lub połączeń, jeśli narzędzie je posiada, odpowiednimi preparatami odpornymi na działanie wysokiej temperatury w autoklawie. Chociaż klasyczna dźwignia Bein’a jest instrumentem jednolitym, bez ruchomych elementów, troska o jej stan techniczny pozostaje równie istotna. Dobre utrzymanie narzędzia przekłada się na komfort pracy lekarza, skuteczność zabiegów oraz bezpieczeństwo pacjenta.

Znaczenie dźwigni Bein’a w praktyce klinicznej i edukacji

Dźwignia Bein’a, obok kleszczy ekstrakcyjnych i innych dźwigni korzeniowych, stanowi podstawowy element wyposażenia gabinetu chirurgii stomatologicznej. Jej obecność w zestawie narzędzi jest niezbędna, gdyż wiele procedur ekstrakcyjnych i zabiegów około korzeniowych trudno byłoby przeprowadzić wyłącznie przy użyciu kleszczy. W powszechnej praktyce dźwignia ta jest wykorzystywana niemal codziennie, szczególnie w gabinetach, które zajmują się leczeniem zachowawczo-chirurgicznym oraz leczeniem pacjentów z rozległymi zniszczeniami zębów.

W procesie kształcenia przyszłych lekarzy dentystów nauka posługiwania się dźwignią Bein’a jest jednym z ważnych etapów zdobywania umiejętności chirurgicznych. Studenci uczą się nie tylko podstawowych technik ekstrakcyjnych, ale także oceny wskazań i przeciwwskazań do użycia danego narzędzia. Istotna jest również nauka oceny siły, jaką można bezpiecznie przyłożyć w konkretnej sytuacji klinicznej. Zbyt agresywne użycie dźwigni podczas pierwszych samodzielnych zabiegów może skutkować powikłaniami, dlatego nadzór doświadczonych nauczycieli jest nieodzowny.

Współczesne podejście do chirurgii stomatologicznej podkreśla znaczenie technik atraumatycznych, których celem jest możliwie największe zachowanie tkanek twardych i miękkich. Dźwignia Bein’a, prawidłowo używana, wpisuje się w tę filozofię. Dzięki niej można zminimalizować rozległość osteotomii i rozwarstwiania tkanek, co jest szczególnie istotne w planowaniu leczenia implantologicznego oraz rekonstrukcji protetycznej. Zachowana objętość kości wpływa na stabilność pierwotną implantów oraz estetykę tkanek miękkich wokół przyszłych koron.

Warto również zwrócić uwagę na rolę dźwigni Bein’a w kontekście leczenia pacjentów z chorobami ogólnymi. U osób obciążonych, na przykład z zaburzeniami krzepnięcia czy przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, skrócenie czasu zabiegu i ograniczenie urazu chirurgicznego ma istotne znaczenie kliniczne. Umiejętne wykorzystanie dźwigni pozwala często na szybsze usunięcie zęba, co zmniejsza ryzyko przedłużonego krwawienia oraz powikłań gojenia.

Powikłania związane z nieprawidłowym użyciem dźwigni Bein’a

Mimo wielu zalet, dźwignia Bein’a może stać się źródłem powikłań, jeśli jest używana nieprawidłowo lub w nieodpowiednich wskazaniach. Jednym z najczęstszych problemów jest złamanie korzenia zęba podczas próby jego wydobycia z zębodołu. Złamanie może dotyczyć wierzchołkowej części korzenia, a nawet doprowadzić do fragmentacji na kilka drobnych części, co znacząco komplikuje dalszy tok postępowania chirurgicznego. Wyjmowanie małych odłamów wymaga dodatkowego czasu, poszerzenia dostępu i często zwiększonej osteotomii.

Poważniejszym powikłaniem jest złamanie ściany zębodołu lub części wyrostka zębodołowego, zwłaszcza w odcinku przednim szczęki, gdzie kość jest cienka i bardziej podatna na uszkodzenia. Tego typu urazy mogą powodować defekty kostne, wymagać dodatkowych procedur rekonstruujących oraz niekorzystnie wpływać na estetykę uśmiechu. W skrajnych przypadkach złamanie może rozszerzać się na sąsiednie zęby, prowadząc do ich rozchwiania lub uszkodzenia przyzębia.

W szczęce górnej istnieje ryzyko przemieszczenia fragmentu korzenia do zatoki szczękowej, szczególnie przy pracy w rejonie trzonowców. Dzieje się tak, gdy dno zatoki jest cienkie, a ruchy dźwigni kierowane są w stronę jamy zatokowej. Tego typu powikłanie może wymagać osobnego zabiegu chirurgicznego w celu usunięcia ciała obcego z zatoki, a także wiązać się z ryzykiem stanu zapalnego błony śluzowej zatoki.

W żuchwie zbyt intensywne użycie dźwigni Bein’a może doprowadzić do mikrozłamań kości lub uszkodzenia struktur nerwowych, jeśli dochodzi do kompresji w okolicy kanału żuchwy. Objawem może być parestezja lub niedoczulica w obrębie wargi dolnej, brody czy zębów. Chociaż część z tych objawów ustępuje samoistnie, w niektórych przypadkach uszkodzenie może być trwałe, co stanowi poważne powikłanie z medycznego i prawnego punktu widzenia.

Powikłania mogą również dotyczyć tkanek miękkich. Niekontrolowany poślizg narzędzia może spowodować przecięcie dziąsła, uszkodzenie błony śluzowej policzka czy podniebienia. Rany te zwykle wymagają szycia i przedłużają czas gojenia, a także generują dodatkowy dyskomfort u pacjenta. Dlatego fundamentalne znaczenie ma właściwe ułożenie palców, stabilizacja narzędzia oraz używanie ochronnych retraktorów tkanek w trakcie zabiegu.

Podsumowanie

Dźwignia Bein’a jest jednym z podstawowych, a zarazem niezwykle istotnych narzędzi w arsenale chirurga stomatologicznego. Jej konstrukcja, obejmująca masywną rękojeść i łopatkowatą część roboczą, umożliwia skuteczne wykorzystanie mechaniki dźwigni przy stosunkowo niewielkim nakładzie siły ze strony operatora. Zastosowanie obejmuje przede wszystkim usuwanie korzeni zębów, fragmentów korzeni oraz zębów zniszczonych poniżej linii dziąsła, szczególnie w przypadkach, gdy klasyczne kleszcze ekstrakcyjne okazują się niewystarczające.

Bezpieczne i efektywne użycie dźwigni Bein’a wymaga bardzo dobrej znajomości anatomii zębów i kości, umiejętności interpretacji badań obrazowych oraz wysokiej kultury technicznej. Nie bez znaczenia pozostaje również odpowiednia konserwacja i sterylizacja narzędzia, które muszą zapewniać jego niezawodność oraz bezpieczeństwo aseptyczne. Współczesna stomatologia kładzie nacisk na techniki atraumatyczne, dlatego rola dźwigni w minimalizowaniu urazu tkanek i zachowaniu struktury kostnej jest szczególnie cenna.

Z drugiej strony, niewłaściwe stosowanie dźwigni Bein’a może prowadzić do szeregu powikłań, w tym złamań korzeni, uszkodzeń wyrostka zębodołowego, przemieszczeń fragmentów korzeni oraz urazów tkanek miękkich. Dlatego nieodzowne jest odpowiednie szkolenie, doświadczenie kliniczne oraz wykonywanie zabiegów zgodnie z obowiązującymi standardami. Dźwignia Bein’a, używana przez świadomego i odpowiedzialnego operatora, pozostaje jednym z najważniejszych narzędzi w codziennej praktyce chirurgii stomatologicznej.

Znajomość właściwości, wskazań i ograniczeń tego instrumentu jest kluczowa zarówno dla lekarzy dentystów, jak i studentów stomatologii. Umożliwia to nie tylko skuteczne przeprowadzanie zabiegów ekstrakcyjnych, ale także planowanie złożonych terapii, takich jak leczenie implantologiczne czy rekonstrukcje protetyczne. Dźwignia Bein’a, mimo swojej pozornej prostoty, jest narzędziem wymagającym szacunku, precyzji i dobrej znajomości zasad, na których opiera się współczesna chirurgia stomatologiczna.

• chirurgia
• ekstrakcja
• dźwignia
• korzeń
• zębodoł
• ozębna
• wyrostek
• anatomia
• implantologia
• aseptyka

FAQ

Do czego służy dźwignia Bein’a w stomatologii?
Dźwignia Bein’a służy głównie do usuwania korzeni zębów oraz zębów silnie zniszczonych, gdy kleszcze ekstrakcyjne nie mają odpowiedniego punktu uchwytu. Umożliwia stopniowe poluzowanie i wyważenie korzenia z zębodołu przy użyciu kontrolowanej siły dźwigni. Jest także pomocna przy usuwaniu odłamanych fragmentów korzeni i w procedurach wymagających możliwie atraumatycznego postępowania z tkankami kostnymi.

Czym dźwignia Bein’a różni się od innych dźwigni korzeniowych?
Dźwignia Bein’a wyróżnia się masywną, ergonomiczną rękojeścią oraz łopatkowatą, stosunkowo grubą częścią roboczą, co zapewnia dużą stabilność i odporność na zginanie. W przeciwieństwie do delikatniejszych, cienkich dźwigni, stosuje się ją głównie do pracy w głębszych partiach zębodołu, gdzie potrzebna jest większa siła. Jej kształt sprzyja kontrolowanemu oparciu o kość, ale wymaga też dobrej znajomości techniki, aby uniknąć uszkodzeń tkanek.

Jakie są główne zasady bezpiecznego użycia dźwigni Bein’a?
Bezpieczne użycie polega na wprowadzaniu końcówki roboczej wzdłuż korzenia, opieraniu narzędzia o kość, a nie o ząb sąsiedni, oraz wykonywaniu powolnych, kontrolowanych ruchów dźwigniowych. Konieczna jest wcześniejsza ocena radiologiczna, by znać długość i przebieg korzeni oraz relację do struktur anatomicznych. Należy unikać nadmiernej siły w jednym kierunku, stabilizować dłoń operatora i chronić tkanki miękkie przy pomocy retraktorów lub lusterka.

Jakie powikłania mogą wystąpić przy nieprawidłowym użyciu dźwigni Bein’a?
Do typowych powikłań należą złamania korzeni i ścian zębodołu, przemieszczenie fragmentu korzenia do zatoki szczękowej, uszkodzenia tkanek miękkich oraz mikrozłamania kości wyrostka zębodołowego. W rejonie żuchwy możliwe jest także podrażnienie lub uszkodzenie nerwu z objawami parestezji. Część powikłań wymaga dodatkowych zabiegów chirurgicznych, dlatego tak ważne jest ostrożne, przemyślane użycie narzędzia i prawidłowa kwalifikacja do zabiegu.

Czy dźwignia Bein’a może być stosowana u każdego pacjenta?
Nie u każdego pacjenta dźwignia Bein’a będzie narzędziem pierwszego wyboru. Szczególną ostrożność zachowuje się u osób z kruchą kością, zaawansowaną osteoporozą czy w sytuacji bliskiego sąsiedztwa korzeni z zatoką szczękową lub kanałem żuchwy. U takich pacjentów często łączy się pracę dźwignią z innymi technikami, jak podział korzenia czy ograniczona osteotomia. Decyzję o jej użyciu zawsze podejmuje się w oparciu o badanie kliniczne i obrazowe.