Szwy nieresorbowalne odgrywają kluczową rolę w chirurgii stomatologicznej, gdzie dokładne zbliżenie tkanek przekłada się bezpośrednio na przebieg gojenia, komfort pacjenta oraz końcowy efekt estetyczny. W odróżnieniu od nici wchłanialnych, pozostają one w jamie ustnej do momentu ich mechanicznego usunięcia przez lekarza dentystę. Umiejętne zastosowanie tego rodzaju materiału jest szczególnie ważne po zabiegach ekstrakcji zębów, implantologii, chirurgii periodontologicznej czy plastyce tkanek miękkich.

Charakterystyka i rodzaje szwów nieresorbowalnych w stomatologii

Szwy nieresorbowalne to nici chirurgiczne, które nie ulegają procesom rozkładu enzymatycznego ani hydrolitycznego w organizmie. Oznacza to, że pozostają stabilne przez długi czas, zachowując swoje właściwości mechaniczne do chwili, gdy zostaną usunięte. W stomatologii stosuje się je tam, gdzie konieczna jest dłuższa stabilizacja tkanek lub gdzie przewidywane jest trudniejsze gojenie, na przykład w strefach o dużych siłach żucia lub przy rozległych płatach śluzówkowo–okostnowych.

Najczęściej stosowaną grupą nici nieresorbowalnych w praktyce stomatologicznej są włókna syntetyczne, takie jak poliamid (nylon), poliester czy polipropylen. Cechują się one małą reaktywnością tkankową, gładką powierzchnią i przewidywalnym zachowaniem w warunkach jamy ustnej. Istotne znaczenie mają również ich właściwości biologiczne – minimalna odpowiedź zapalna oraz ograniczona podatność na kolonizację przez bakterie. To szczególnie ważne w środowisku bogatym w drobnoustroje, jakim jest jama ustna, gdzie obecność płytki bakteryjnej może szybko doprowadzić do powikłań gojenia.

Druga grupa to nici naturalne, z których historycznie szczególną rolę odgrywała jedwab. Materiał ten jest łatwy do wiązania, dobrze „układa się” w tkankach, lecz jednocześnie wykazuje większą reakcję zapalną i sprzyja gromadzeniu biofilmu. Z tego powodu we współczesnej chirurgii stomatologicznej obserwuje się stopniowy odwrót od jedwabiu na rzecz nowoczesnych materiałów syntetycznych, mimo że w niektórych procedurach i nadal bywa chętnie używany ze względu na swoje właściwości manualne, szczególnie przy nauce szycia.

Wyróżnia się także podział na nici monofilamentowe i plecione. Nici monofilamentowe mają jednolitą strukturę włókna, mniej nasiąkają płynami i stwarzają trudniejsze warunki do osadzania się bakterii. Z kolei nici plecione, składające się z wielu cienkich włókien, cechują się lepszą elastycznością oraz większą łatwością wiązania, ale ich powierzchnia sprzyja retencji zanieczyszczeń. W stomatologii wybór między tymi wariantami zależy od lokalizacji szycia, stanu ogólnego pacjenta, obecności chorób przyzębia oraz poziomu higieny jamy ustnej.

Dla lekarza dentysty ważne jest również zróżnicowanie grubości nici, oznaczanej najczęściej systemem cyfrowo–literowym (np. 4-0, 5-0, 6-0). W chirurgii jamy ustnej dominują delikatne nici o małej średnicy, ponieważ tkanek śluzówki nie trzeba stabilizować tak intensywnie, jak np. struktur w chirurgii ogólnej. Cieńsze nici pozwalają na bardziej precyzyjne zbliżenie brzegów rany, co zmniejsza ryzyko powstania blizn i zapewnia lepszy efekt estetyczny w okolicach widocznych podczas uśmiechu.

Zastosowanie szwów nieresorbowalnych w poszczególnych dziedzinach stomatologii

W chirurgii stomatologicznej szwy nieresorbowalne stosuje się przede wszystkim po ekstrakcjach chirurgicznych zębów, zwłaszcza zatrzymanych trzecich trzonowców, po resekcjach wierzchołków korzeni, usuwaniu torbieli oraz innych zabiegach obejmujących wytworzenie płata śluzówkowo–kostnego. Stabilizacja brzegu rany jest tu kluczowa, ponieważ zapewnia szczelne przykrycie kości, zmniejsza ból pooperacyjny i chroni skrzep krwi, który stanowi naturalne „rusztowanie” dla nowo tworzących się tkanek.

W implantologii szwy nieresorbowalne wykorzystuje się do utrzymania płata śluzówkowego w odpowiednim położeniu nad wszczepem lub nad materiałem augmentacyjnym (np. w przypadku podniesienia dna zatoki szczękowej czy sterowanej regeneracji kości). Dokładne i długotrwałe przyleganie tkanek miękkich sprzyja prawidłowemu gojeniu oraz minimalizuje ryzyko ekspozycji implantu lub błony zaporowej. W wielu protokołach implantologicznych zwraca się szczególną uwagę na odpowiedni dobór rodzaju i grubości nici, gdyż ma to wpływ na profilowanie przyszłego dziąsła brzeżnego.

Periodontologia korzysta z szwów nieresorbowalnych przy zabiegach takich jak kiretaż zamknięty i otwarty, operacje płatowe, pokrywanie recesji dziąsłowych, przeszczepy łącznotkankowe czy zabiegi zwiększające ilość dziąsła zrogowaciałego. W tego typu procedurach od jakości i stabilności zeszycia zależy nie tylko gojenie, ale też końcowy rezultat estetyczny, poziom przyczepu nabłonkowego oraz redukcja kieszonek przyzębnych. W przypadku przeszczepów tkanek miękkich właściwe unieruchomienie przeszczepu za pomocą nieresorbowalnej nici jest jednym z warunków jego prawidłowego unaczynienia.

W protetyce stomatologicznej szwy nieresorbowalne stosuje się rzadziej, ale pozostają istotne przy plastyce wyrostka zębodołowego, korekcie fałdów błony śluzowej czy frenulektomii. Precyzyjne zszycie obszaru zabiegowego warunkuje prawidłowe ukształtowanie podłoża protetycznego, co później wpływa na stabilność protezy i komfort pacjenta. W ortodoncji mogą pojawić się w procedurach wspomagających, takich jak miniimplanty ortodontyczne lub chirurgiczne odsłanianie zębów zatrzymanych w celu ich wprowadzenia do łuku zębowego.

Istotne jest także zastosowanie szwów nieresorbowalnych w sytuacjach pourazowych, np. przy rozległych rozerwaniach błony śluzowej, ranach policzka czy warg, a także w obrębie dziąseł. Zapewniają one odpowiedni czas na wygojenie tkanek miękkich, które w jamie ustnej są szczególnie narażone na urazy mechaniczne oraz działanie czynników chemicznych zawartych w pożywieniu. W takich przypadkach nici niewchłanialne pomagają odtworzyć prawidłowy zarys tkanek, co wpływa zarówno na funkcję, jak i na estetykę uśmiechu.

Mechanizm działania, gojenie rany i czas pozostawania szwów nieresorbowalnych

Podstawowym zadaniem szwów nieresorbowalnych jest mechaniczne zbliżenie brzegów rany i utrzymanie ich w stabilnym położeniu aż do wytworzenia odpowiednio silnego połączenia tkankowego. Gojenie rany w jamie ustnej przebiega etapowo: początkowo tworzy się skrzep krwi, następnie zaczynają się procesy zapalne, proliferacyjne i wreszcie przebudowy tkanek. Nici niewchłanialne zapewniają ciągłość i szczelność brzegów rany przez cały okres, kiedy tkanki są najbardziej podatne na działanie czynników mechanicznych i infekcyjnych.

W pierwszych dobach po zabiegu następuje intensywna faza zapalna, w której obecność szwu sama w sobie jest obcym elementem wywołującym łagodną reakcję zapalną. Dlatego tak ważny jest dobór materiału o jak najniższej reaktywności biologicznej. Wraz z postępem gojenia dochodzi do organizacji skrzepu, odkładania włókien kolagenowych i stopniowego wypełnienia ubytku nową tkanką łączną. W tym okresie szew zapobiega rozejściu się brzegów rany w wyniku ruchów mięśni, żucia, mówienia czy obecności resztek pokarmowych.

Czas pozostawienia szwów nieresorbowalnych zależy od lokalizacji i rozległości zabiegu, a także od ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W typowych ekstrakcjach chirurgicznych nici utrzymuje się zwykle około 7–10 dni, choć w przypadku bardziej obciążonych obszarów lub pacjentów z chorobami ogólnymi czas ten może zostać wydłużony. W zabiegach periodontologicznych i implantologicznych szwy pozostają często dłużej, aby osiągnąć maksymalną stabilizację tkanek w kluczowych fazach gojenia.

Jednym z kluczowych aspektów mechanizmu działania szwów nieresorbowalnych jest ich wpływ na napięcie tkanek. Prawidłowa technika szycia powinna zapewnić zbliżenie brzegów rany bez nadmiernego ucisku, który mógłby upośledzać ukrwienie. Zbyt silne napięcie nici prowadzi do martwicy brzegów rany, powstawania blizn, a niekiedy nawet do przetok czy dehiscencji płata. Z kolei zbyt luźne szwy nie zapewniają dostatecznej stabilizacji i tworzą przestrzeń dla gromadzenia się krwi, śliny oraz bakterii.

Po zakończeniu kluczowego etapu gojenia szwy nieresorbowalne stają się zbędne, a ich dalsza obecność może sprzyjać drażnieniu tkanek i kumulacji biofilmu. Dlatego w odpowiednim momencie lekarz przeprowadza zabieg usunięcia szwów, który zwykle jest krótki i mało bolesny. W okresie poprzedzającym wizytę kontrolną pacjent powinien zwrócić szczególną uwagę na delikatną higienę okolicy rany, aby ograniczyć ryzyko wtórnych zakażeń i podrażnień.

Dobór materiału i techniki szycia w praktyce stomatologicznej

Właściwy dobór rodzaju szwu nieresorbowalnego w stomatologii opiera się na kilku kryteriach: lokalizacji rany, stopniu obciążenia mechanicznego, stanie tkanek, spodziewanym czasie gojenia oraz możliwości utrzymania higieny. Nici monofilamentowe z polipropylenu lub poliamidu są chętnie wybierane przy zabiegach implantologicznych i periodontologicznych, gdy priorytetem jest niewielka reaktywność tkankowa i ograniczona kolonizacja bakteryjna. W sytuacjach, w których liczy się łatwość wiązania i większa elastyczność, mogą być stosowane nici plecione.

Technika szycia odgrywa równie ważną rolę, co sam wybór materiału. W jamie ustnej stosuje się m.in. szwy pojedyncze przerywane, szwy materacowe poziome i pionowe, szwy ciągłe oraz techniki specjalistyczne, takie jak szycie pętlowe wokół zębów. Szwy przerywane umożliwiają indywidualną regulację napięcia poszczególnych odcinków rany, co ma znaczenie przy nierównomiernych brzegach lub w obszarach o różnej gęstości tkanek. Szwy materacowe wykorzystywane są często w implantologii i periodontologii do zapewnienia lepszego przybliżenia płata i jego stabilnego pozycjonowania.

W chirurgii przyzębia kluczowa jest także kontrola głębokości wkłucia igły oraz odległości od brzegu rany. Stosuje się igły atraumatyczne, połączone fabrycznie z nicią, co minimalizuje uszkodzenia tkanek i zmniejsza ryzyko wprowadzania bakterii w głąb operowanego obszaru. Kształt igły (najczęściej 3/8 koła lub 1/2 koła) dobierany jest w zależności od dostępności pola operacyjnego i grubości tkanek. Użycie odpowiednich narzędzi, takich jak imadło chirurgiczne i pinceta anatomiczna, wpływa na precyzję szycia i skraca czas trwania zabiegu.

Dodatkowym aspektem jest kolor nici. W jamie ustnej często wybiera się nici o ciemniejszej barwie (np. niebieskie lub czarne), ponieważ ułatwia to ich lokalizację podczas usuwania, szczególnie na tle różowej błony śluzowej. Ma to znaczenie zarówno dla lekarza, jak i dla pacjenta, który może łatwiej ocenić stan szwów podczas codziennej higieny. W niektórych procedurach estetycznych, zwłaszcza w strefie uśmiechu, rozważa się nici o barwie bardziej zbliżonej do koloru tkanek, choć w przypadku nieresorbowalnych nie jest to tak popularne rozwiązanie jak w innych dziedzinach chirurgii.

Należy podkreślić, że prawidłowe szkolenie lekarza w zakresie technik szycia jest fundamentalne. Nawet najlepszy materiał szewny nie zapewni optymalnego wyniku, jeśli szwy zostaną założone zbyt rzadko, w nieprawidłowym kierunku lub z niewłaściwym napięciem. W stomatologii, gdzie przestrzeń operacyjna bywa ograniczona, a widoczność utrudniona, szczególne znaczenie ma ergonomia pracy, właściwe oświetlenie oraz współpraca z asystą stomatologiczną.

Zalety i wady stosowania szwów nieresorbowalnych w jamie ustnej

Do głównych zalet szwów nieresorbowalnych w stomatologii należy zaliczyć ich trwałość i przewidywalność. Nie ulegają one degradacji w środowisku jamy ustnej, dzięki czemu zachowują stabilność przez cały planowany okres. Pozwala to lekarzowi na precyzyjne kontrolowanie czasu potrzebnego do gojenia, a w razie potrzeby – na przedłużenie lub skrócenie okresu pozostawania szwów. Dodatkowo większość nowoczesnych nici syntetycznych charakteryzuje się niską reaktywnością tkankową, co sprzyja łagodniejszemu przebiegowi procesu zapalnego.

Kolejną korzyścią jest możliwość wizualnej oceny stanu gojenia przed usunięciem szwów. Lekarz, oglądając ranę podczas wizyty kontrolnej, ocenia czy brzeg jest zasklepiony, czy nie występują oznaki infekcji, rozejścia rany czy martwicy. Dopiero na tej podstawie podejmuje decyzję o usunięciu nici. To podejście zapewnia większą elastyczność terapeutyczną niż w przypadku nici wchłanialnych, które przestają pełnić funkcję podtrzymującą w sposób spontaniczny.

Szwy nieresorbowalne mają jednak swoje wady. Najbardziej oczywistą jest konieczność ich usunięcia, co wymaga dodatkowej wizyty pacjenta i stanowi potencjalne źródło stresu. Choć zabieg usunięcia nici jest zazwyczaj krótki i mało bolesny, niektórzy pacjenci odczuwają dyskomfort lub lęk związany z kolejną ingerencją. Dodatkowo, jeśli szwy pozostaną zbyt długo, mogą powodować przewlekłe drażnienie tkanek, nasilony stan zapalny i utrudnioną higienę.

Innym problemem jest podatność na kolonizację bakteryjną, szczególnie w przypadku nici plecionych lub wykonanych z bardziej porowatych materiałów. Osadzające się na nich resztki pokarmowe i płytka bakteryjna mogą prowadzić do nieprzyjemnego zapachu z ust, krwawienia z dziąseł oraz opóźnionego gojenia. Z tego powodu u pacjentów z niskim poziomem higieny jamy ustnej lub w sytuacjach podwyższonego ryzyka infekcji ważna jest częsta kontrola oraz dokładne instrukcje dotyczące czyszczenia okolicy zabiegowej.

Dodatkowo, w niektórych przypadkach nieresorbowalne nici mogą wywoływać miejscowe reakcje nadwrażliwości. Chociaż nowoczesne materiały syntetyczne są projektowane tak, aby minimalizować takie ryzyko, zdarzają się sytuacje, w których pacjent zgłasza „ciągnięcie”, swędzenie lub ból w miejscu szwu. Może to wynikać zarówno z indywidualnej reakcji tkanek, jak i z techniki szycia, napięcia nici czy kontaktu z ostrymi fragmentami wiązań. W razie utrzymującego się silnego dyskomfortu lekarz może rozważyć wcześniejsze usunięcie części szwów.

Instrukcje dla pacjenta i znaczenie higieny przy szwach nieresorbowalnych

Prawidłowa opieka po zabiegu chirurgicznym jest nie mniej ważna niż sama technika jego przeprowadzenia. Pacjent, u którego założono szwy nieresorbowalne, powinien otrzymać szczegółowe zalecenia dotyczące higieny jamy ustnej, diety, aktywności fizycznej i zgłaszania ewentualnych niepokojących objawów. Już w pierwszych godzinach po zabiegu wskazane jest unikanie intensywnego płukania ust, aby nie doprowadzić do wypłukania skrzepu. W kolejnych dniach zaleca się delikatne płukanki antyseptyczne oraz ostrożne szczotkowanie zębów z pominięciem bezpośredniego obszaru rany.

W miarę postępu gojenia wprowadza się coraz dokładniejsze oczyszczanie okolicy szwów. Zwykle stosuje się miękką szczoteczkę o małej główce, pozwalającą na precyzyjne manewrowanie w pobliżu linii szycia. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić również specjalne irygatory lub szczoteczki jednopęczkowe. Niezwykle ważne jest, by nie ciągnąć za nici i nie manipulować nimi językiem czy palcami, co mogłoby doprowadzić do rozluźnienia węzłów i rozejścia rany.

Pacjent powinien także zwracać uwagę na rodzaj spożywanych pokarmów. W okresie, gdy szwy nieresorbowalne są obecne, zaleca się dietę miękką, unikanie bardzo gorących, twardych i ostrych potraw, które mogłyby mechanicznie uszkodzić okolice zabiegową. Wskazane jest również ograniczenie palenia tytoniu i spożywania alkoholu, gdyż substancje te zaburzają proces gojenia i sprzyjają infekcjom. Ważna jest także odpowiednia podaż płynów oraz zbilansowana dieta bogata w białko, witaminy i mikroelementy.

Rolą lekarza jest uświadomienie pacjentowi, że obecność szwów nieresorbowalnych jest stanem przejściowym, a ewentualny lekki dyskomfort czy uczucie „ciągnięcia” są zazwyczaj normalne w pierwszych dniach po zabiegu. Należy jednocześnie podkreślić konieczność zgłoszenia się do gabinetu w razie silnego bólu, wyraźnego obrzęku, krwawienia czy wydzieliny ropnej. Tego rodzaju objawy mogą świadczyć o zakażeniu lub rozszczepieniu rany i wymagają pilnej interwencji.

Powikłania związane ze szwami nieresorbowalnymi i sposoby ich ograniczania

Mimo licznych zalet, stosowanie szwów nieresorbowalnych wiąże się z pewnym ryzykiem powikłań. Jednym z częstszych problemów jest miejscowe zapalenie w okolicy węzła, objawiające się zaczerwienieniem, bolesnością i niewielkim wysiękiem. Przyczyną bywa nagromadzenie płytki bakteryjnej lub zbyt długi czas pozostawania szwów. W takich sytuacjach lekarz może skrócić okres utrzymywania nici, oczyścić ranę oraz w razie potrzeby zastosować leczenie miejscowe lub ogólne.

Innym powikłaniem jest rozejście rany, zwykle wskutek przedwczesnego pęknięcia szwu, zbyt luźnego zawiązania, urazu mechanicznego lub nieprzestrzegania zaleceń przez pacjenta. Rozejście brzegów może prowadzić do opóźnionego gojenia, powstania ubytków w tkankach miękkich lub gorszego efektu estetycznego. W przypadku znaczącego rozejścia konieczne bywa ponowne założenie szwów lub zastosowanie alternatywnych metod zamknięcia rany, takich jak kleje tkankowe.

Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne lub nadwrażliwość na materiał szewny. Objawiają się one nasilonym stanem zapalnym, świądem, a niekiedy nawet powstawaniem ziarniny wokół szwu. W takich sytuacjach podstawowym postępowaniem jest usunięcie drażniących nici i zastąpienie ich innym rodzajem szwu lub odpowiednią metodą zabezpieczenia rany. Dlatego tak istotne jest, aby w wywiadzie przedzabiegowym zebrać informacje o ewentualnych reakcjach uczuleniowych na materiały medyczne.

Na przebieg gojenia wpływają także czynniki ogólnoustrojowe pacjenta. Cukrzyca, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia krzepnięcia, przyjmowanie leków przeciwkrzepliwych czy immunosupresyjnych – wszystkie te elementy mogą modyfikować reakcję organizmu na obecność szwów nieresorbowalnych. W grupach ryzyka kluczowa jest ścisła współpraca pomiędzy lekarzem prowadzącym a dentystą, indywidualne ustalenie planu leczenia oraz częstsza kontrola po zabiegu.

Ograniczanie powikłań związanych ze szwami nieresorbowalnymi wymaga kompleksowego podejścia. Obejmuje ono dobór odpowiedniego materiału, staranną technikę szycia, prawidłowe przygotowanie pola operacyjnego, a także edukację pacjenta i właściwą kontrolę pooperacyjną. W nowoczesnej stomatologii stosuje się liczne protokoły postępowania, których celem jest minimalizacja ryzyka zakażeń, szybkie wykrywanie problemów i utrzymywanie wysokiej jakości opieki chirurgicznej.

Znaczenie szwów nieresorbowalnych w kontekście rozwoju współczesnej stomatologii

Rozwój chirurgii stomatologicznej, implantologii i periodontologii nie byłby możliwy bez równoległego postępu w dziedzinie materiałów szewnych. Szwy nieresorbowalne, choć stanowią technicznie prosty element wyposażenia gabinetu, odgrywają ogromną rolę w powodzeniu zabiegów. Ich właściwości mechaniczne, biologiczne i użytkowe przekładają się na stabilność płatów, jakość gojenia oraz długoterminowy wynik leczenia. Dla dentysty stanowią narzędzie umożliwiające precyzyjne kształtowanie tkanek miękkich, co ma kluczowe znaczenie nie tylko dla funkcji, ale i dla estetyki uśmiechu.

Nowoczesne podejście do leczenia stomatologicznego koncentruje się na minimalnej inwazyjności, przewidywalności wyników oraz komforcie pacjenta. W tym kontekście szwy nieresorbowalne muszą spełniać wysokie wymagania: być wytrzymałe, elastyczne, mało reagujące z tkankami i łatwe do usunięcia. Prowadzone są liczne badania nad nowymi odmianami włókien, powłok antybakteryjnych czy modyfikacjami powierzchni nici, które mają na celu dalsze ograniczenie kolonizacji bakteryjnej i ułatwienie procesu gojenia.

Jednocześnie rośnie świadomość pacjentów w zakresie znaczenia tkanek miękkich otaczających zęby i implanty. Estetyka dziąseł, linia uśmiechu, proporcje korony klinicznej – wszystkie te elementy są coraz częściej analizowane i planowane z wyprzedzeniem. Szwy nieresorbowalne, dzięki swojej stabilności, umożliwiają lekarzowi precyzyjne modelowanie brzegu dziąsła, co w wielu przypadkach przesądza o sukcesie estetycznym rekonstrukcji protetycznych.

Warto też zauważyć, że stosowanie szwów nieresorbowalnych ma wymiar edukacyjny. Dla studentów stomatologii i młodych lekarzy nauka technik szycia na tego typu niciach jest podstawowym ćwiczeniem manualnym, kształtującym ich umiejętności chirurgiczne. Opanowanie pracy z igłą, właściwego chwytania tkanek, regulacji napięcia i wiązania węzłów jest fundamentem dalszego rozwoju zawodowego. W tym sensie szwy nieresorbowalne pozostają nie tylko narzędziem klinicznym, ale i ważnym elementem szkolenia przyszłych specjalistów.

Podsumowując, choć na pierwszy rzut oka szwy nieresorbowalne mogą wydawać się prostym, technicznym detalem zabiegu, w rzeczywistości stanowią jeden z filarów skutecznej chirurgii stomatologicznej. Dzięki nim możliwe jest przewidywalne gojenie ran, kontrola przebiegu leczenia, stabilizacja tkanek oraz osiągnięcie wysokiej jakości wyników funkcjonalnych i estetycznych. Prawidłowe zrozumienie ich roli, zalet, ograniczeń i zasad stosowania jest niezbędne zarówno dla lekarzy, jak i dla pacjentów chcących świadomie uczestniczyć w procesie leczenia.

FAQ

Jak długo szwy nieresorbowalne mogą pozostawać w jamie ustnej?
Standardowo w prostych ekstrakcjach chirurgicznych szwy utrzymuje się około 7–10 dni, natomiast po zabiegach periodontologicznych czy implantologicznych czas ten może sięgać nawet 14 dni, a w szczególnych sytuacjach dłużej. Ostateczną decyzję o terminie usunięcia zawsze podejmuje lekarz na podstawie oceny gojenia, stanu tkanek oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak choroby ogólne czy nawyki higieniczne.

Czy usuwanie szwów nieresorbowalnych jest bolesne?
Większość pacjentów odczuwa jedynie lekki dyskomfort lub krótkotrwałe „ukłucie” podczas przecinania i wyciągania nici. Zwykle nie ma potrzeby stosowania znieczulenia, ponieważ tkanki są już w znacznym stopniu wygojone. Jeśli jednak okolica jest nadal tkliwa lub pacjent ma niski próg bólu, lekarz może zdecydować się na miejscowe znieczulenie powierzchniowe lub infiltracyjne, aby zapewnić maksymalny komfort w trakcie zabiegu usuwania szwów.

Jak należy dbać o higienę jamy ustnej przy szwach nieresorbowalnych?
W pierwszych dniach zaleca się delikatne płukanki antyseptyczne, unikanie intensywnego płukania tuż po zabiegu i ostrożne szczotkowanie zębów z pominięciem obszaru rany. Po kilku dobach można stopniowo włączać miękką szczoteczkę w pobliżu linii szwów, pamiętając, by nie ciągnąć za nici. Wskazane jest też ograniczenie palenia tytoniu i spożywania alkoholu. W razie wątpliwości co do techniki czyszczenia najlepiej poprosić lekarza o indywidualne instrukcje.

Jakie objawy przy szwach nieresorbowalnych powinny zaniepokoić pacjenta?
Do alarmujących symptomów należą nasilający się ból, wyraźny obrzęk, gorączka, krwawienie nieustępujące po ucisku, wydzielina ropna lub nieprzyjemny zapach z okolicy rany. Niepokojące jest także widoczne rozejście brzegów rany lub uczucie, że szwy „pękły”. W każdej z tych sytuacji należy jak najszybciej skontaktować się z gabinetem stomatologicznym, ponieważ może być konieczne oczyszczenie rany, zmiana opatrunku, korekta szwów lub włączenie dodatkowego leczenia.

Czy zawsze można zastąpić szwy nieresorbowalne szwami wchłanialnymi?
Nie w każdym przypadku zastosowanie nici wchłanialnych będzie równie korzystne. Przy rozległych płatach, zabiegach implantologicznych lub zaawansowanej chirurgii przyzębia często potrzebna jest dłuższa i przewidywalna stabilizacja, jaką dają szwy nieresorbowalne. Pozwalają one lekarzowi elastycznie dobrać czas ich pozostawania i ocenić gojenie przed usunięciem. Wybór rodzaju szwu powinien być więc indywidualnie dostosowany do typu zabiegu, warunków miejscowych i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.