Żel z chlorheksydyną jest jednym z najczęściej stosowanych preparatów antyseptycznych w stomatologii. Wyróżnia się silnym działaniem przeciwbakteryjnym, dobrą przyczepnością do tkanek jamy ustnej oraz stosunkowo wysokim profilem bezpieczeństwa. Jest wykorzystywany zarówno przez lekarzy dentystów w gabinecie, jak i przez pacjentów w warunkach domowych, przede wszystkim w leczeniu i profilaktyce chorób dziąseł oraz błony śluzowej jamy ustnej.

Charakterystyka i mechanizm działania żelu z chlorheksydyną

Żel z chlorheksydyną zawiera zwykle substancję czynną – chlorheksydynę w postaci gluconianu chlorheksydyny w stężeniu najczęściej 0,2% lub 0,5%. Jest to związek z grupy kationowych środków powierzchniowo czynnych o szerokim spektrum działania przeciw drobnoustrojom jamy ustnej. Preparat ma zazwyczaj konsystencję przezroczystego lub lekko opalizującego żelu, co ułatwia miejscową aplikację w określone obszary jamy ustnej, np. kieszonki dziąsłowe, okolice szwów po zabiegach chirurgicznych czy przy koronach i mostach.

Mechanizm działania chlorheksydyny polega na wiązaniu się dodatnio naładowanych cząsteczek z ujemnie naładowaną ścianą komórkową bakterii. Dochodzi do zaburzenia integralności błony komórkowej, zmiany przepuszczalności oraz utraty ważnych składników komórki. W niższych stężeniach chlorheksydyna wykazuje działanie bakteriostatyczne (hamuje namnażanie), a w wyższych – bakteriobójcze (powoduje śmierć komórki bakteryjnej). W stomatologii wykorzystuje się przede wszystkim jej zdolność do redukcji płytki nazębnej oraz ograniczania stanu zapalnego dziąseł.

Bardzo ważną cechą chlorheksydyny jest tzw. substantywność, czyli zdolność do długotrwałego wiązania się z tkankami, takimi jak śluzówka, błona śluzowa jamy ustnej, powierzchnia szkliwa i nabłonek dziąsłowy. Po aplikacji żelu substancja uwalnia się powoli, zapewniając przedłużony efekt antyseptyczny. Dzięki temu żel z chlorheksydyną jest szczególnie przydatny w miejscach trudnych do oczyszczenia mechanicznego, np. w okolicy głębokich kieszonek przyzębnych lub mostów protetycznych.

Preparat wykazuje aktywność przede wszystkim wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w znacznie mniejszym stopniu na drożdżaki i wirusy otoczkowe. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, że żel z chlorheksydyną skutecznie ogranicza rozwój głównych patogenów odpowiedzialnych za zapalenie dziąseł i choroby przyzębia, takich jak Streptococcus mutans, Porphyromonas gingivalis czy Aggregatibacter actinomycetemcomitans. Jednocześnie jego działanie nie jest ukierunkowane selektywnie, dlatego przy długotrwałym stosowaniu może modyfikować fizjologiczną mikroflorę jamy ustnej.

Zastosowanie żelu z chlorheksydyną w stomatologii

W praktyce stomatologicznej żel z chlorheksydyną znajduje wiele zastosowań, zarówno w leczeniu zachowawczym, periodontologii, jak i chirurgii stomatologicznej. Jest traktowany jako środek wspomagający, który nie zastępuje mechanicznego szczotkowania zębów, nitkowania i profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych, lecz uzupełnia je, zwłaszcza w sytuacjach, gdy efektywna higiena jest utrudniona.

Jednym z podstawowych wskazań jest leczenie i profilaktyka chorób przyzębia: zapalenia dziąseł oraz periodontitis. Żel stosuje się miejscowo w obrębie linii dziąsłowej, w kieszonkach przyzębnych, wokół implantów czy w okolicy ruchomych uzupełnień protetycznych. W przypadku pacjentów po profesjonalnym skalingu i kiretażu poddziąsłowym preparat może być aplikowany w kieszonki w celu ograniczenia namnażania bakterii i przyspieszenia gojenia. U chorych z zaawansowaną chorobą przyzębia żel bywa elementem terapii podtrzymującej pomiędzy wizytami u periodontologa.

Drugą ważną grupą wskazań są stany po zabiegach chirurgicznych w jamie ustnej, takich jak usunięcie zęba (ekstrakcja), zabiegi na błonie śluzowej, zabiegi implantologiczne czy operacje periodontologiczne (np. operacje płatowe). W tych sytuacjach żel z chlorheksydyną ogranicza ryzyko zakażenia miejsca zabiegu, zmniejsza liczbę bakterii w ranie oraz sprzyja prawidłowemu gojeniu. Pacjent najczęściej otrzymuje zalecenie delikatnego nanoszenia żelu w okolicę szwów lub rany przy pomocy czystego palca, patyczka higienicznego czy miękkiego aplikatora.

W praktyce ortodontycznej żel z chlorheksydyną bywa stosowany u pacjentów z aparatami stałymi, u których higiena around zamków i łuków jest utrudniona. Miejscowa aplikacja w obrębie najbardziej narażonych obszarów pozwala ograniczyć nadmierne gromadzenie się płytki i rozwój zapalenia dziąseł. Podobnie u użytkowników protez częściowych i całkowitych żel może być wykorzystywany przy stanach zapalnych pod płytą protezy lub w zapaleniu kątów ust, choć w tych przypadkach często rozważa się również inne preparaty, np. przeciwgrzybicze.

Żel z chlorheksydyną może być też stosowany w przypadkach urazów błony śluzowej jamy ustnej – otarć, nadżerek, owrzodzeń pourazowych, a także przy aftach nawrotowych jako środek wspomagający higienę i redukujący florę bakteryjną. Nie jest to jednak preparat przyczynowy dla aft, a jedynie element łagodzący przebieg i ograniczający wtórne zakażenia. Dodatkowo bywa używany przy stanach zapalnych brodawek okołootworowych w okolicy pierścieni i kolczyków warg, języka czy policzków.

W stomatologii dziecięcej żel z chlorheksydyną stosuje się ostrożnie i najczęściej w starszych grupach wiekowych, które potrafią współpracować i nie połykają preparatu. Najczęstsze wskazania to miejscowe leczenie zapalenia dziąseł przy słabej higienie, u pacjentów ortodontycznych lub po zabiegach chirurgicznych. Zawsze konieczna jest ocena korzyści i potencjalnego ryzyka, a także dokładne przeszkolenie pacjenta i opiekunów w zakresie stosowania.

Formy preparatu i różnice między żelem a płynem z chlorheksydyną

Chlorheksydyna jest dostępna w różnych postaciach farmaceutycznych: płynach do płukania jamy ustnej, sprayu, żelu, a nawet w formie lakierów czy żeli profesjonalnych aplikowanych w gabinecie. Wybór odpowiedniej postaci zależy od wskazania, wieku pacjenta, zakresu zmian oraz możliwości współpracy.

Żel z chlorheksydyną w porównaniu z płynem do płukania ma wyraźnie wyższą lepkość i większą zdolność do utrzymywania się na powierzchni tkanek. Dzięki temu możliwe jest dłuższe i bardziej skoncentrowane działanie w miejscu aplikacji. Sprawdza się to szczególnie w miejscach trudno dostępnych dla płynu lub tam, gdzie płukanka mogłaby zostać szybko usunięta przez ślinę. Żel nie wymaga intensywnego płukania całej jamy ustnej, co ma znaczenie np. u pacjentów z zaburzeniami połykania czy ograniczoną mobilnością.

Płyny z chlorheksydyną stosuje się zwykle do krótkotrwałych kuracji płukania jamy ustnej, np. przez 1–2 tygodnie po zabiegach chirurgicznych lub przy nasilonym zapaleniu dziąseł. Umożliwiają one dotarcie do wszystkich zakamarków jamy ustnej, ale jednocześnie mają mniejszą możliwość celowanego działania w konkretnym miejscu. Żel natomiast jest preparatem bardziej „punktowym”, aplikowanym na określony obszar, co pozwala na wyższe stężenie substancji czynnej lokalnie przy mniejszym jej rozproszeniu w ślinie.

Istnieją też specjalne żele periodontologiczne zawierające wyższe stężenia chlorheksydyny (np. 1% lub 2%), przeznaczone do profesjonalnej aplikacji w gabinecie, często z użyciem strzykawek z kaniulą do kieszonek przyzębnych. Takie preparaty stosuje się w terapii zaawansowanych postaci chorób przyzębia i nie są one przeznaczone do samodzielnego użycia w domu. Różnią się one od dostępnych w aptece żeli do stosowania domowego nie tylko stężeniem, ale również składem pomocniczym zapewniającym odpowiedni czas kontaktu z tkankami.

Pacjenci często pytają, czy lepiej stosować płyn, czy żel z chlorheksydyną. Odpowiedź zależy od konkretnej sytuacji klinicznej. Jeśli celem jest ogólna redukcja ilości bakterii w całej jamie ustnej, np. przed zabiegiem czy przy uogólnionym zapaleniu dziąseł, wygodniejszy jest płyn do płukania. Natomiast gdy należy działać miejscowo – w okolicy pojedynczego zęba, rany po ekstrakcji, implantów lub wody dziąsła przy aparacie ortodontycznym – znacznie lepiej sprawdza się żel, który można po prostu posmarować na dany obszar.

Zasady stosowania i typowe schematy terapeutyczne

Bezpieczne używanie żelu z chlorheksydyną wymaga przestrzegania kilku podstawowych zasad. Po pierwsze, preparat najczęściej stosuje się miejscowo 2–3 razy dziennie, zwykle po wykonaniu dokładnej higieny jamy ustnej. Przed aplikacją zęby powinny być wyszczotkowane pastą bez zawartości anionowych detergentów (lub umyte co najmniej 30 minut wcześniej), ponieważ niektóre substancje w pastach, zwłaszcza laurylosiarczan sodu, mogą zmniejszać aktywność chlorheksydyny.

Niewielką ilość żelu nakłada się na czysty palec, patyczek higieniczny, końcówkę szczoteczki międzyzębowej lub specjalny aplikator, a następnie wprowadza w miejsce zmian – np. na brzegi dziąseł, wokół rany, w okolice implantów. Po aplikacji zaleca się powstrzymanie od jedzenia i picia przez co najmniej 30 minut, aby umożliwić wchłonięcie i związanie preparatu z tkankami. W przypadku głębszych kieszonek przyzębnych lekarz może zastosować żel o wyższym stężeniu bezpośrednio w kieszonkę, co należy do zabiegów gabinetowych.

Czas stosowania żelu z chlorheksydyną jest zazwyczaj ograniczony. Standardowe kuracje trwają od kilku dni do maksymalnie 2–3 tygodni, w zależności od rodzaju problemu i zaleceń dentysty. Długotrwałe, przewlekłe stosowanie bez kontroli specjalisty jest niewskazane, ze względu na możliwość powikłań, takich jak przebarwienia zębów czy zaburzenia flory bakteryjnej. W terapii chorób przyzębia lekarz często zaleca stosowanie żelu w cyklach, w połączeniu z innymi metodami higieny i leczenia przyczynowego.

Podczas kuracji żelem z chlorheksydyną warto unikać spożywania produktów o intensywnym zabarwieniu, takich jak kawa, herbata, czerwone wino czy mocno barwiące przyprawy. Mogą one nasilać ewentualne przebarwienia szkliwa i wypełnień, które stanowią jedno z częstszych działań niepożądanych chlorheksydyny. W przypadku pacjentów szczególnie wrażliwych na zmianę smaku lub przebarwienia, lekarz może rozważyć skrócenie czasu terapii lub zastosowanie innej formy preparatu.

Należy również pamiętać, że żel z chlorheksydyną jest środkiem miejscowym, nie zastępuje codziennego szczotkowania ani nitkowania zębów. Jego rola polega na wsparciu standardowej higieny i leczenia stomatologicznego, a nie na całkowitym zastąpieniu mechanicznego usuwania płytki bakteryjnej. Lekarz stomatolog lub higienistka powinni każdorazowo poinstruować pacjenta o prawidłowej technice stosowania, by uniknąć połknięcia większej ilości preparatu oraz zapewnić jego maksymalną skuteczność.

Korzyści kliniczne i skuteczność żelu z chlorheksydyną

W licznych badaniach klinicznych wykazano, że preparaty z chlorheksydyną, w tym żele, skutecznie redukują ilość bakterii w jamie ustnej, zmniejszają nasilenie zapalenia dziąseł i krwawienia dziąsłowego. W praktyce stomatologicznej przekłada się to na szybsze gojenie tkanek przyzębia po zabiegach, lepszą kontrolę płytki nazębnej w trudno dostępnych miejscach oraz ograniczenie ryzyka powikłań infekcyjnych po zabiegach chirurgicznych.

Jedną z kluczowych korzyści jest możliwość precyzyjnego, miejscowego działania. Żel można nałożyć dokładnie tam, gdzie występuje problem, np. wokół pojedynczego zęba, przy którym utrzymuje się kieszonka przyzębna, lub w okolicę wszczepionego implantu, gdzie higiena jest utrudniona, a ryzyko zapalenia okołoimplantowego wysokie. Taka forma terapii miejscowej pozwala na osiągnięcie wysokiego stężenia substancji czynnej lokalnie przy minimalnym narażeniu całej jamy ustnej.

Dodatkowo żel z chlorheksydyną dzięki swojej lepkości może działać jak swoista „bariera” ochronna, pokrywając delikatnie powierzchnię błony śluzowej i mechanicznie osłaniając ją przed czynnikami drażniącymi, takimi jak tarcie protezy, aparat ortodontyczny czy ostre krawędzie uzupełnień protetycznych. W połączeniu z działaniem przeciwbakteryjnym przyczynia się to do redukcji dolegliwości bólowych i szybszej regeneracji uszkodzonych tkanek.

Warto również podkreślić, że chlorheksydyna wykazuje stosunkowo dobrą tolerancję przez błonę śluzową jamy ustnej, a reakcje alergiczne należą do rzadkości. Dzięki temu żel może być bezpiecznie stosowany u szerokiej grupy pacjentów, w tym u osób starszych, z chorobami ogólnymi czy przyjmujących liczne leki systemowe, pod warunkiem przestrzegania zaleceń lekarza. Jego zaletą jest także krótki czas potrzebny do osiągnięcia efektu – zmniejszenie krwawienia i zaczerwienienia dziąseł może być zauważalne już po kilku dniach stosowania.

Skuteczność żelu z chlorheksydyną zależy jednak w dużym stopniu od współpracy pacjenta. Nieprawidłowe nakładanie preparatu, zbyt krótki czas terapii, pomijanie regularnej higieny mechanicznej czy niestosowanie się do zaleceń dietetycznych (np. nadmierne spożywanie kawy i herbaty) mogą ograniczyć efekty leczenia. Dlatego tak ważna jest rola edukacji pacjenta i regularne kontrole stomatologiczne, podczas których ocenia się stan przyzębia i potrzebę kontynuacji lub modyfikacji terapii.

Działania niepożądane, przeciwwskazania i środki ostrożności

Jak każdy preparat farmakologiczny, także żel z chlorheksydyną może wywoływać działania niepożądane. Najczęściej opisywanym problemem są tymczasowe przebarwienia szkliwa, wypełnień kompozytowych, języka oraz protez ruchomych. Przebarwienia te przybierają zwykle barwę żółtobrązową lub brunatną i pojawiają się po kilku–kilkunastu dniach stosowania. Choć mogą być nieestetyczne, zazwyczaj są usuwane podczas profesjonalnego oczyszczania zębów w gabinecie stomatologicznym.

Innym stosunkowo częstym działaniem ubocznym jest przejściowa zmiana odczuwania smaku – pacjenci zgłaszają uczucie metalicznego posmaku w ustach lub osłabienie czucia smaków słodkiego i słonego. Zjawisko to zwykle ustępuje samoistnie po zakończeniu kuracji. U części osób może pojawić się także uczucie pieczenia, suchości w jamie ustnej lub lekkie podrażnienie błony śluzowej, szczególnie przy zbyt częstym lub długotrwałym stosowaniu.

Rzadziej dochodzi do reakcji nadwrażliwości, takich jak obrzęk błony śluzowej, silny rumień, pęcherzyki czy uogólnione objawy alergiczne. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania preparatu i kontakt z lekarzem. Przeciwwskazaniem do stosowania żelu z chlorheksydyną jest stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na chlorheksydynę lub którykolwiek ze składników pomocniczych. Ostrożność zaleca się również u osób z ciężkimi chorobami śluzówki jamy ustnej, gdzie dodatkowe podrażnienie mogłoby nasilić objawy.

Żel z chlorheksydyną przeznaczony jest do stosowania miejscowego w jamie ustnej, nie powinien być połykany ani stosowany na duże powierzchnie skóry. U dzieci należy zachować szczególną ostrożność, by uniknąć przypadkowego połknięcia większej ilości preparatu. W razie dostania się żelu do oczu trzeba je natychmiast przepłukać dużą ilością wody i zgłosić się do lekarza. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania kilku różnych produktów z chlorheksydyną (np. żelu i płynu) bez wyraźnego zalecenia lekarza, ponieważ może to nasilać ryzyko działań ubocznych.

Stosowanie żelu z chlorheksydyną w okresie ciąży i karmienia piersią wymaga indywidualnej oceny lekarza. Ogólnie przyjmuje się, że miejscowe, krótkotrwałe użycie pod nadzorem specjalisty jest możliwe, jednak każdorazowo należy rozważyć stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka. Pacjentki w ciąży powinny unikać samodzielnego sięgania po preparaty farmakologiczne bez wcześniejszej konsultacji stomatologicznej lub lekarskiej.

Rola żelu z chlorheksydyną w profilaktyce i leczeniu chorób przyzębia

Choroby przyzębia należą do najczęstszych problemów w stomatologii osób dorosłych. Ich główną przyczyną jest nagromadzenie płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego w okolicach szyjek zębów i w kieszonkach dziąsłowych. Skuteczne leczenie wymaga kompleksowego podejścia: profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych, korekty czynników miejscowych (np. nieprawidłowych wypełnień), modyfikacji nawyków pacjenta oraz stosowania środków chemicznych wspomagających kontrolę płytki, takich jak chlorheksydyna.

Żel z chlorheksydyną pełni w tym schemacie ważną rolę jako środek wspomagający. Po zabiegach skalingu naddziąsłowego i poddziąsłowego oraz kiretażu lekarz może zalecić miejscowe aplikacje żelu w okolicę krwawiących dziąseł i leczonych kieszonek. Celem jest ograniczenie kolonizacji oczyszczonych powierzchni zęba przez patogenne bakterie oraz stworzenie warunków sprzyjających odbudowie przyczepu łącznotkankowego. W fazie podtrzymującej terapia żelem bywa wdrażana okresowo, np. przy 2-tygodniowych cyklach kilka razy w roku.

W profilaktyce zapaleń dziąseł żel może być stosowany u pacjentów, którzy mają trudności z utrzymaniem idealnej higieny, np. z powodu aparatu ortodontycznego, ciasnych stłoczeń zębów, ograniczonej sprawności manualnej czy chorób ogólnych. Nie zastępuje on szczotkowania ani nitkowania, ale wzmacnia ich efekt antybakteryjny, redukując ilość bakterii w najtrudniej dostępnych obszarach. Regularne kontrole u dentysty pozwalają ocenić, czy i jak często takie kuracje są potrzebne.

Warto podkreślić, że samo zastosowanie żelu z chlorheksydyną bez usunięcia kamienia nazębnego i likwidacji płytki w sposób mechaniczny nie przyniesie trwałej poprawy stanu przyzębia. Preparat ten powinien być traktowany jako element szerzej zakrojonej strategii terapeutycznej, obejmującej zarówno działania w gabinecie, jak i codzienną profilaktykę domową. Skuteczna kontrola chorób przyzębia wymaga bowiem ograniczenia zarówno ilości bakterii, jak i ich nisz retencyjnych (np. kamienia, nawisających wypełnień, nieprawidłowych koron).

Praktyczne wskazówki dla pacjentów stosujących żel z chlorheksydyną

Pacjent, który otrzymuje zalecenie stosowania żelu z chlorheksydyną, powinien przede wszystkim dokładnie zrozumieć cel terapii i sposób użycia preparatu. Należy pamiętać, że jest to środek o silnym działaniu antyseptycznym, więc jego stosowanie „na wszelki wypadek” lub przez wiele miesięcy bez kontroli dentysty jest niewłaściwe. Preparat najlepiej używać zgodnie ze schematem czasowym ustalonym przez lekarza, np. 2 razy dziennie przez 10–14 dni, po czym zgłosić się na kontrolę.

W codziennej praktyce warto wyrobić sobie nawyk najpierw bardzo dokładnego umycia zębów, oczyszczenia przestrzeni międzyzębowych i ewentualnie użycia szczoteczek międzyzębowych lub irygatora, a dopiero potem nałożenia żelu na miejsca wskazane przez stomatologa. Po aplikacji nie należy intensywnie płukać jamy ustnej wodą, jeść ani pić przez co najmniej pół godziny. Pozwala to na pełne wykorzystanie właściwości substantywnych chlorheksydyny i zapewnia skuteczniejszą redukcję bakterii.

Jeżeli podczas stosowania żelu pojawią się niepokojące objawy, takie jak silne pieczenie, obrzęk, świąd, pęcherzyki lub nasilone zaburzenia smaku, należy skontaktować się z lekarzem w celu zweryfikowania, czy nie jest to reakcja nadwrażliwości. W przypadku zauważenia przebarwień zębów warto zachować spokój – w większości sytuacji są one odwracalne i mogą zostać usunięte podczas profesjonalnego czyszczenia. Nie należy natomiast samodzielnie przerywać leczenia bez konsultacji, jeśli zostało ono zalecone w ramach terapii chorób przyzębia lub po zabiegu chirurgicznym.

Żel z chlorheksydyną powinien być przechowywany w miejscu niedostępnym dla małych dzieci. Po otwarciu tubki warto zwrócić uwagę na czystość końcówki aplikacyjnej, aby uniknąć jej zabrudzenia śliną lub resztkami jedzenia. Z tego względu lepiej nie dotykać końcówką bezpośrednio zmian chorobowych, ale najpierw nałożyć niewielką ilość żelu na czysty palec lub patyczek. W ten sposób ogranicza się ryzyko zanieczyszczenia całego opakowania drobnoustrojami.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o żel z chlorheksydyną

1. Jak długo mogę bezpiecznie stosować żel z chlorheksydyną?
Standardowo kuracje żelem trwają od kilku dni do około 2–3 tygodni, w zależności od wskazania i zaleceń dentysty. Dłuższe, ciągłe stosowanie może zwiększać ryzyko przebarwień zębów, zaburzeń smaku czy podrażnienia błony śluzowej. Jeśli po zakończeniu zaleconego okresu objawy nie ustępują lub nawracają, nie należy samodzielnie przedłużać kuracji, tylko zgłosić się na kontrolę stomatologiczną.

2. Czy żel z chlorheksydyną może zastąpić szczotkowanie zębów?
Nie, żel z chlorheksydyną nie zastępuje mechanicznego oczyszczania zębów. Jego zadaniem jest chemiczna redukcja bakterii i wsparcie leczenia chorób dziąseł oraz tkanek przyzębia, ale nie usuwa on płytki nazębnej ani kamienia. Podstawą profilaktyki pozostaje regularne szczotkowanie, nitkowanie i profesjonalne zabiegi higienizacyjne. Żel należy traktować jako element terapii uzupełniającej, stosowany czasowo według zaleceń lekarza.

3. Czy po zastosowaniu żelu z chlorheksydyną mogę od razu jeść i pić?
Po aplikacji żelu zaleca się wstrzymanie od jedzenia i picia przez co najmniej 30 minut. Ten czas pozwala na związanie chlorheksydyny z powierzchnią błony śluzowej i zębów, co wydłuża jej działanie przeciwbakteryjne. Spożycie posiłku lub napoju bezpośrednio po nałożeniu preparatu może mechanicznie go usunąć i znacząco zmniejszyć skuteczność terapii. Warto też ograniczyć w tym okresie mocno barwiące napoje.

4. Czy żel z chlorheksydyną jest bezpieczny dla dzieci?
U dzieci żel z chlorheksydyną stosuje się ostrożnie i zwykle dopiero wtedy, gdy są w stanie wypluć nadmiar śliny i nie połykają preparatu. O jego zastosowaniu decyduje lekarz, dobierając stężenie i czas trwania terapii. Najczęściej wykorzystuje się go krótkotrwale, np. przy zapaleniu dziąseł lub po zabiegach chirurgicznych. Konieczne jest dokładne przeszkolenie rodziców i kontrola, by dziecko nie używało żelu samodzielnie bez nadzoru.

5. Co zrobić, jeśli po żelu z chlorheksydyną pojawiły się przebarwienia zębów?
Przebarwienia związane ze stosowaniem chlorheksydyny pojawiają się dość często, zwłaszcza przy dłuższej kuracji i spożywaniu kawy, herbaty czy czerwonego wina. Zazwyczaj mają charakter powierzchowny i można je usunąć podczas profesjonalnego czyszczenia zębów w gabinecie. Nie należy samodzielnie używać agresywnych środków wybielających. Warto omówić z dentystą czas trwania kolejnych kuracji i ewentualną zmianę formy preparatu.