Aspekty prawne zabiegu stomatologicznego obejmują zespół norm regulujących relację pomiędzy lekarzem dentystą, pacjentem oraz innymi podmiotami systemu ochrony zdrowia. Dla pacjenta oznacza to przede wszystkim gwarancję bezpieczeństwa, przejrzystości i możliwości dochodzenia roszczeń. Dla lekarza – ramy odpowiedzialności zawodowej i cywilnej, ale również ochronę przed nieuzasadnionymi zarzutami. Zrozumienie podstawowych pojęć prawnych związanych z leczeniem stomatologicznym pozwala świadomie uczestniczyć w procesie terapeutycznym i minimalizować ryzyko konfliktów.

Podstawy prawne wykonywania zabiegów stomatologicznych

Każdy zabieg stomatologiczny jest działaniem medycznym, a więc podlega przepisom regulującym udzielanie świadczeń zdrowotnych. W Polsce kluczowe znaczenie mają: ustawa o działalności leczniczej, ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz przepisy dotyczące odpowiedzialności cywilnej i karnej. Uzupełniają je akty wykonawcze, wytyczne towarzystw naukowych oraz kodeks etyki lekarskiej, który choć nie jest ustawą, ma istotne znaczenie przy ocenie zachowania lekarza.

Prawo do wykonywania zawodu lekarza dentysty wynika z posiadania odpowiednich kwalifikacji (dyplom, staż, prawo wykonywania zawodu wydane przez właściwą izbę lekarską). Bez spełnienia tych warunków nie wolno przeprowadzać żadnych, nawet pozornie prostych, zabiegów stomatologicznych. Pacjent ma prawo oczekiwać, że osoba wykonująca świadczenie jest do tego uprawniona, a świadczenie odbywa się w podmiocie spełniającym wymagania sanitarne, organizacyjne i techniczne.

Aspekty prawne obejmują również kwestie związane z organizacją gabinetu: rejestrację podmiotu leczniczego, posiadanie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, prowadzenie dokumentacji medycznej oraz realizację obowiązków informacyjnych wobec pacjenta. Niedopełnienie któregokolwiek z tych elementów może skutkować sankcjami administracyjnymi, odpowiedzialnością dyscyplinarną lub cywilną.

Warto podkreślić, że zabieg stomatologiczny nie musi być skomplikowaną operacją – w rozumieniu prawnym każdy rodzaj interwencji, od profilaktycznego oczyszczania zębów po rozległe leczenie implantologiczne, podlega podobnym zasadom. Różnić się może stopień ryzyka, a co za tym idzie – zakres wymaganej informacji dla pacjenta oraz szczegółowość dokumentacji.

Zgoda pacjenta i obowiązek informacyjny dentysty

Centralnym elementem aspektów prawnych zabiegu stomatologicznego jest dobrowolna, świadoma zgoda pacjenta. Zgoda ta musi zostać poprzedzona rzetelnym poinformowaniem o diagnozie, proponowanej metodzie leczenia, możliwych alternatywach, potencjalnych powikłaniach i skutkach zaniechania leczenia. Obowiązek informacyjny ma charakter osobisty – lekarz nie może całkowicie przenieść go na personel pomocniczy, choć w praktyce może korzystać z ich wsparcia.

Zgoda może mieć formę ustną, dorozumianą (np. pacjent siada na fotelu i otwiera usta na wyraźną prośbę) lub pisemną. W stomatologii przyjmuje się, że w przypadku zabiegów obarczonych istotnym ryzykiem (np. leczenie chirurgiczne, implantacja, złożone zabiegi protetyczne) zasadą powinna być zgoda pisemna, potwierdzona podpisem pacjenta. Ma ona znaczenie dowodowe w razie sporu. Brak zgody lub jej pozorność może zostać zakwalifikowany jako naruszenie nietykalności cielesnej pacjenta, nawet jeżeli wynik zabiegu był medycznie prawidłowy.

Informacja udzielana pacjentowi musi być zrozumiała, dostosowana do jego wieku, stanu psychicznego i poziomu wiedzy. Lekarz powinien unikać nadmiernego żargonu, wyjaśniać pojęcia takie jak implant, korona, znieczulenie czy kanałowe leczenie w sposób przystępny. Z drugiej strony nie wolno ukrywać istotnych informacji o ryzyku, nawet gdy ich podanie może wywołać lęk pacjenta. Uczciwe przedstawienie możliwych powikłań (np. uszkodzenie nerwu, przejściowe dolegliwości bólowe, obrzęk, konieczność powtórnego zabiegu) jest elementem poszanowania autonomii pacjenta.

W przypadku pacjentów małoletnich lub ubezwłasnowolnionych zgodę wyrażają ich przedstawiciele ustawowi (najczęściej rodzice). W niektórych sytuacjach, zwłaszcza przy zabiegach niezagrażających bezpośrednio życiu, prawo wymaga także uwzględnienia zdania dziecka, jeżeli osiągnęło wiek pozwalający na świadome współdecydowanie. Konflikt między wolą rodzica a dobrem dziecka może prowadzić do konieczności interwencji sądu opiekuńczego, szczególnie przy zabiegach rozległych lub obarczonych dużym ryzykiem.

Wyjątkiem od konieczności uzyskania zgody jest stan nagły, gdy pacjent nie jest w stanie jej wyrazić, a zwłoka groziłaby poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. W stomatologii dotyczy to głównie ciężkich zakażeń, rozległych krwawień lub urazów twarzoczaszki. Nawet w takich sytuacjach lekarz powinien, o ile to możliwe, dążyć do szybkiego skontaktowania się z osobą uprawnioną do wyrażenia zgody.

Dokumentacja medyczna w gabinecie stomatologicznym

Dokumentacja medyczna jest jednym z najważniejszych narzędzi ochrony zarówno pacjenta, jak i lekarza. Powinna ona wiernie odzwierciedlać przebieg leczenia, począwszy od pierwszej wizyty, poprzez diagnostykę, plan leczenia, opis wykonanych zabiegów, zastosowanych materiałów, po kontrole i ewentualne powikłania. Rzetelna dokumentacja ułatwia kontynuację terapii, a w razie sporu stanowi podstawowy materiał dowodowy.

W ramach dokumentacji stomatologicznej istotne są nie tylko wpisy tekstowe, ale także zdjęcia RTG, tomografie, modele gipsowe, skany wewnątrzustne, karty znieczuleń, schematy uzębienia oraz potwierdzenia przekazanej informacji i uzyskanej zgody. W przypadku złożonych zabiegów, takich jak ortodoncja czy rozbudowana protetyka, szczególnie ważne jest odnotowanie planu leczenia i harmonogramu wizyt. Prawidłowe oznaczenie zębów, użytych systemów implantologicznych czy typów materiałów protetycznych ma znaczenie nie tylko medyczne, ale i prawne.

Z punktu widzenia pacjenta kluczowe jest prawo dostępu do dokumentacji, sporządzania jej kopii i wglądu w historię leczenia. Gabinet ma obowiązek przechowywania dokumentacji przez określony w przepisach okres, a następnie jej zniszczenia w sposób uniemożliwiający identyfikację danych osobowych. Nieprzestrzeganie tych zasad może prowadzić do zarzutów naruszenia ochrony danych i tajemnicy medycznej.

Warto zwrócić uwagę, że niedokładna lub niepełna dokumentacja często bywa oceniana na niekorzyść lekarza w postępowaniach sądowych czy przed rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej. Brak zapisu o pouczeniu pacjenta, o proponowanych alternatywach leczenia lub o odrzuceniu przez niego określonej procedury może spowodować, że wersja wydarzeń przedstawiona przez pacjenta zostanie uznana za bardziej wiarygodną. Dlatego tak istotne jest, aby aspekty prawne zabiegu stomatologicznego były integralnym elementem codziennej praktyki gabinetu.

Odpowiedzialność cywilna, karna i zawodowa dentysty

Aspekty prawne obejmują kilka płaszczyzn odpowiedzialności lekarza dentysty. Najczęściej omawiana jest odpowiedzialność cywilna, związana z obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej pacjentowi. Może ona dotyczyć zarówno szkody majątkowej (koszty dodatkowego leczenia, utrata zarobków), jak i niemajątkowej (krzywda, ból, cierpienie). Podstawą roszczeń jest zwykle zarzucenie błędu medycznego, zaniechania diagnostyki lub naruszenia praw pacjenta, np. brak rzetelnej informacji.

Odpowiedzialność karna w stomatologii występuje rzadziej, lecz ma poważniejsze konsekwencje dla lekarza. Może wchodzić w grę w sytuacjach rażącego niedbalstwa, prowadzącego do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, wykonywania zabiegów bez zgody pacjenta, fałszowania dokumentacji czy prowadzenia praktyki bez wymaganych uprawnień. Kwalifikacja czynu zależy od skutku (np. narażenie na niebezpieczeństwo, spowodowanie uszczerbku na zdrowiu) oraz stopnia zawinienia.

Odrębną kategorią jest odpowiedzialność zawodowa (dyscyplinarna) przed organami samorządu lekarskiego. Postępowania te dotyczą naruszeń zasad etyki i deontologii, a także nieprzestrzegania przepisów regulujących wykonywanie zawodu. Sankcje mogą obejmować upomnienie, naganę, karę pieniężną, ograniczenie zakresu wykonywania zawodu, a w skrajnych przypadkach – zawieszenie lub pozbawienie prawa wykonywania zawodu. Często sprawy dyscyplinarne łączą się ze skargami pacjentów na sposób traktowania, komunikację czy brak należytego szacunku.

Dla pacjenta istotne jest, że roszczenia odszkodowawcze są najczęściej zaspokajane z obowiązkowego ubezpieczenia OC lekarza dentysty lub podmiotu leczniczego. Dlatego każdy gabinet stomatologiczny ma obowiązek posiadania aktualnej polisy. Dla lekarza ubezpieczenie stanowi element zabezpieczenia finansowego, ale nie zwalnia z konieczności zachowania należytej staranności. Oceniając, czy doszło do błędu, bierze się pod uwagę aktualny stan wiedzy medycznej, obowiązujące standardy oraz okoliczności konkretnego przypadku.

Prawa pacjenta w gabinecie stomatologicznym

Prawa pacjenta stanowią fundament relacji prawnych w stomatologii. Najważniejszym z nich jest prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Pacjent ma prawo oczekiwać, że dentysta zastosuje procedury zgodne z naukowo uzasadnionymi standardami i wykona je z należytą starannością. Dotyczy to zarówno procedur refundowanych, jak i tych wykonywanych odpłatnie.

Kolejnym kluczowym prawem jest prawo do informacji – o stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach leczenia, rokowaniu, a także o kosztach planowanych zabiegów. W stomatologii, gdzie duża część świadczeń ma charakter komercyjny, przejrzyste przedstawienie wyceny oraz potencjalnych kosztów dodatkowych ma wymiar zarówno praktyczny, jak i prawny. Niejasne cenniki czy zmiana ceny bez wyjaśnienia mogą skutkować konfliktami i skargami.

Pacjent korzystający z usług stomatologicznych ma prawo do poszanowania intymności i godności. Oznacza to m.in. zapewnienie odpowiednich warunków badania, używanie środków ochrony osobistej, taktowną komunikację, unikanie komentarzy mogących poniżyć pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na dzieci, osoby starsze i pacjentów z niepełnosprawnościami, dla których wizyta w gabinecie może być dodatkowo stresująca.

Istotne jest również prawo do tajemnicy informacji związanych z leczeniem. Lekarz i personel medyczny zobowiązani są do zachowania w poufności wszelkich danych dotyczących pacjenta, w tym wyników badań, rozpoznań czy przebiegu wizyt. Udostępnienie tych informacji osobom trzecim wymaga zgody pacjenta lub podstawy prawnej. W praktyce stomatologicznej ma to szczególne znaczenie przy leczeniu osób niepełnoletnich, pacjentów znanych publicznie oraz w kontekście przekazywania danych firmom zewnętrznym (np. laboratoriom protetycznym).

Pacjent ma także prawo do zgłoszenia sprzeciwu wobec proponowanej metody leczenia, do zasięgnięcia drugiej opinii oraz do zmiany lekarza. W przypadku niezadowolenia z usługi stomatologicznej może złożyć reklamację w gabinecie, skargę do NFZ (jeżeli świadczenie było refundowane), do Rzecznika Praw Pacjenta, a także zwrócić się do sądu lub samorządu zawodowego lekarzy. Świadomość tych możliwości wzmacnia pozycję pacjenta, ale powinna także mobilizować do konstruktywnego dialogu z lekarzem przed podjęciem kroków formalnych.

Bezpieczeństwo zabiegu i standardy postępowania

Bezpieczeństwo zabiegu stomatologicznego jest nie tylko kwestią medyczną, ale również prawną. Przepisy nakładają obowiązek przestrzegania zasad higieny, sterylizacji narzędzi, stosowania wyrobów medycznych dopuszczonych do obrotu oraz prowadzenia nadzoru nad ich jakością. Naruszenie tych standardów może być uznane za niedbalstwo i stać się podstawą odpowiedzialności za zakażenia lub inne powikłania.

W stomatologii szczególnie ważne jest właściwe stosowanie znieczulenia i środków farmakologicznych. Lekarz ma obowiązek zebrania dokładnego wywiadu, uwzględniającego choroby współistniejące, przyjmowane leki, alergie oraz wcześniejsze reakcje niepożądane. Brak takiego wywiadu lub jego pobieżność zwiększa ryzyko powikłań, takich jak wstrząs anafilaktyczny czy groźne interakcje lekowe, i może być oceniony jako naruszenie zasad należytej staranności.

Standardy postępowania obejmują także właściwe planowanie i prowadzenie leczenia. W przypadku rozległej implantologii, leczenia ortodontycznego czy kompleksowej odbudowy zgryzu konieczne jest przygotowanie szerszego planu, często konsultowanego z innymi specjalistami. Pominięcie niezbędnej diagnostyki (np. zdjęć RTG, badania CBCT) lub podjęcie się zabiegu przekraczającego kompetencje lekarza bez skierowania do bardziej doświadczonego specjalisty może być uznane za działanie niezgodne z zasadami sztuki.

Przepisy oraz wytyczne fachowe wymagają także prawidłowego postępowania w przypadkach powikłań. Dentysta ma obowiązek udzielenia pacjentowi pomocy, poinformowania go o zaistniałej sytuacji, zaproponowania sposobu naprawy oraz – w razie potrzeby – skierowania do specjalistycznego ośrodka. Ukrywanie powikłań, bagatelizowanie objawów zgłaszanych przez pacjenta lub odmowa dalszej opieki mogą zostać ocenione jako naruszenie obowiązków zawodowych i praw pacjenta.

Aspekty prawne w zabiegach estetycznych i komercyjnych

Szczególnym obszarem stomatologii, w którym aspekty prawne odgrywają coraz większą rolę, są zabiegi o charakterze estetycznym: wybielanie zębów, licówki, rozbudowane rekonstrukcje kompozytowe, estetyczna protetyka czy elementy medycyny estetycznej w obrębie twarzy. W odróżnieniu od leczenia stricte zachowawczego, celem tych zabiegów jest często poprawa wyglądu, a nie tylko leczenie choroby. Wymaga to szczególnie dokładnego poinformowania pacjenta o realnych możliwościach, ograniczeniach oraz o tym, że efekt estetyczny ma częściowo subiektywny charakter.

Spory prawne w tym obszarze wynikają często z rozbieżności między oczekiwaniami pacjenta a rezultatem. Dlatego tak ważne jest udokumentowanie stanu wyjściowego (zdjęcia, skany, opisy), wspólne ustalenie możliwego efektu oraz ewentualne wykonanie wizualizacji lub mock-upów. Jasne określenie, co jest celem zabiegu, a co jedynie orientacyjnym przykładem, może znacząco zmniejszyć ryzyko roszczeń. Pacjent powinien zostać poinformowany, że nawet przy zastosowaniu najlepszych technologii efekt nie zawsze może być identyczny z pokazanymi wzorami.

W stomatologii estetycznej szczególnie ważna jest przejrzystość finansowa. Zabiegi te są z reguły w pełni odpłatne, a ich koszt bywa wysoki. Prawo wymaga, aby pacjent znał cenę całościowego planu leczenia oraz ewentualne koszty dodatkowe. Zmiana zakresu procedur, użycie droższych materiałów czy konieczność wykonania dodatkowych etapów (np. leczenia endodontycznego przed założeniem licówki) powinny być każdorazowo omawiane z pacjentem, najlepiej z potwierdzeniem w dokumentacji.

Współpraca z laboratorium protetycznym i innymi podmiotami

Wykonywanie wielu zabiegów stomatologicznych wymaga współpracy z zewnętrznymi podmiotami, takimi jak laboratoria protetyczne, pracownie diagnostyczne czy firmy dostarczające wyroby medyczne. Na gruncie prawnym lekarz pozostaje odpowiedzialny za całość procesu leczenia, nawet jeżeli część prac jest wykonywana poza gabinetem. Oznacza to konieczność wyboru partnerów spełniających wymagania jakościowe i formalne oraz nadzór nad tym, jak realizowane są zlecenia.

W przypadku wyrobów protetycznych, takich jak korony, mosty czy protezy, kluczowe są certyfikaty zgodności, oznaczenie użytych materiałów i możliwość ich identyfikacji w przyszłości. Lekarz powinien dysponować informacją, z jakiego stopu, ceramiki czy tworzywa wykonano dany element, co ma znaczenie zarówno medyczne (np. alergie, kompatybilność), jak i prawne (możliwość dochodzenia roszczeń w razie wady materiału). W wielu krajach wymagane jest wydawanie kart wyrobu protetycznego pacjentowi.

Przy przekazywaniu danych do laboratoriów czy pracowni RVG lekarz musi przestrzegać przepisów o ochronie danych osobowych. Zakres przekazywanych informacji powinien być ograniczony do tych niezbędnych do realizacji zlecenia, a podmioty współpracujące muszą zapewniać odpowiedni poziom bezpieczeństwa danych. Umowy z laboratoriami często zawierają zapisy dotyczące odpowiedzialności za wady wykonania, jednak wobec pacjenta to gabinet stomatologiczny pozostaje pierwszym adresatem roszczeń.

Nowe technologie a regulacje prawne w stomatologii

Rozwój nowych technologii, takich jak cyfrowe planowanie leczenia, skanowanie wewnątrzustne, druk 3D czy telekonsultacje, tworzy dodatkowe wyzwania prawne. Z jednej strony zwiększają one precyzję diagnostyki i komfort pacjenta, z drugiej – generują nowe typy danych, wymagające ochrony, oraz stawiają pytania o odpowiedzialność za ewentualne błędy systemów informatycznych. Lekarz pozostaje odpowiedzialny za interpretację wyników i podejmowane decyzje terapeutyczne, nawet jeżeli korzysta z zaawansowanego oprogramowania.

Telemedycyna w stomatologii, np. zdalne konsultacje ortodontyczne, porady wstępne czy kontrola gojenia po zabiegu implantologicznym, musi odbywać się z poszanowaniem praw pacjenta, w tym prawa do informacji i ochrony danych. Ograniczenia zdalnej oceny stanu jamy ustnej wymagają wyraźnego zakomunikowania pacjentowi, że konsultacja nie zastępuje pełnego badania, chyba że jej celem jest jedynie wstępna porada lub kwalifikacja.

Istotne jest także właściwe dokumentowanie zgód na wykorzystanie zdjęć wewnątrzustnych i zewnętrznych do celów dydaktycznych, marketingowych lub naukowych. Coraz częściej gabinety prezentują efekty leczenia na stronach internetowych czy w mediach społecznościowych. Publikacja takich materiałów bez jednoznacznej zgody pacjenta narusza jego prawo do prywatności i może stać się podstawą poważnych roszczeń. Zgoda powinna precyzować zakres i cel wykorzystania materiałów.

Znaczenie świadomości prawnej dla pacjenta i dentysty

Znajomość aspektów prawnych zabiegu stomatologicznego jest istotna zarówno dla pacjenta, jak i dla lekarza. Pacjent świadomy swoich praw i obowiązków (np. konieczności przestrzegania zaleceń po zabiegu) lepiej współpracuje podczas leczenia, zadaje bardziej precyzyjne pytania i rzadziej wchodzi w konflikty wynikające z nieporozumień. Rozumie też, że nie każdy niekorzystny wynik leczenia jest automatycznie błędem, zwłaszcza gdy został uprzedzony o ryzyku powikłań.

Dla lekarza dentysty wiedza prawna jest narzędziem ochrony własnej praktyki. Uporządkowane procedury informowania pacjenta, zbierania zgód, prowadzenia dokumentacji oraz reagowania na reklamacje zmniejszają ryzyko eskalacji problemów. Przejrzysta komunikacja, cierpliwe wyjaśnianie wątpliwości i otwartość na rozmowę o efektach leczenia często zapobiegają przechodzeniu sporu na drogę prawną. Aspekty prawne i etyczne nie są wrogiem nowoczesnej stomatologii – przeciwnie, stanowią jej stabilny fundament.

Ostatecznie dobrze ugruntowane ramy prawne pozwalają rozwijać innowacyjne metody leczenia przy zachowaniu wysokiego poziomu ochrony pacjenta. Gabinet, w którym respektuje się prawa pacjenta, dba o jakość dokumentacji, regularnie aktualizuje wiedzę medyczną i prawną oraz transparentnie komunikuje się w sprawach medycznych i finansowych, buduje trwałe zaufanie. To zaufanie jest najcenniejszym kapitałem w relacji dentysta–pacjent i jednym z najskuteczniejszych zabezpieczeń przed konfliktami i roszczeniami.

FAQ

1. Czy każdy zabieg stomatologiczny wymaga pisemnej zgody pacjenta?
Nie każdy zabieg musi być potwierdzony na piśmie, ale każdy wymaga świadomej zgody. Przy prostych procedurach wystarcza zgoda ustna lub dorozumiana, np. pacjent siada na fotelu i współpracuje z lekarzem. Pisemna forma jest zalecana przy zabiegach obarczonych większym ryzykiem, takich jak chirurgia, implantologia czy rozległe rekonstrukcje. Daje ona lepszą ochronę obu stronom na wypadek przyszłych sporów.

2. Co mogę zrobić, jeśli uważam, że w gabinecie stomatologicznym popełniono błąd?
W pierwszej kolejności warto porozmawiać z lekarzem, poprosić o wyjaśnienie sytuacji i wgląd do dokumentacji medycznej. Można też zasięgnąć drugiej opinii u innego specjalisty. Jeśli wątpliwości pozostają, pacjent ma prawo złożyć reklamację w gabinecie, skargę do NFZ (przy świadczeniach refundowanych), do Rzecznika Praw Pacjenta lub rzecznika odpowiedzialności zawodowej. W sprawach odszkodowawczych właściwy jest sąd cywilny.

3. Czy dentysta może odmówić leczenia, jeśli nie zgadzam się na proponowany plan?
Lekarz ma prawo odmówić wykonania zabiegu, który jego zdaniem jest medycznie nieuzasadniony lub zbyt ryzykowny w porównaniu z korzyściami. Powinien jednak wyjaśnić powody odmowy i, jeśli to możliwe, zaproponować inne, bezpieczniejsze rozwiązanie. Nie może odmówić pomocy w sytuacjach nagłych, zagrażających zdrowiu lub życiu. Pacjent ma prawo poszukać innego specjalisty i zasięgnąć kolejnej opinii na temat swojego leczenia.

4. Jakie prawa mam w zakresie dostępu do dokumentacji stomatologicznej?
Pacjent ma prawo wglądu do własnej dokumentacji, sporządzania jej kopii, odpisów lub wydruków. Gabinet może pobrać opłatę za ich przygotowanie, ale jej wysokość jest limitowana przepisami. Dokumentacja powinna obejmować opisy wizyt, rozpoznań, wykonanych zabiegów, zastosowanych materiałów oraz wyniki badań. Odmowa udostępnienia dokumentacji lub nadmierne utrudnianie dostępu narusza prawa pacjenta i może być podstawą skargi do odpowiednich organów.

5. Czy gabinet może publikować moje zdjęcia „przed i po” w internecie?
Publikacja zdjęć, nawet bez podawania nazwiska, wymaga wyraźnej zgody pacjenta. Zgoda powinna być konkretna, wskazywać cel (np. materiały edukacyjne, strona internetowa gabinetu) oraz zakres wykorzystania. Pacjent ma prawo odmówić zgody bez negatywnych konsekwencji dla leczenia oraz może ją w przyszłości cofnąć, domagając się usunięcia materiałów. Udostępnianie zdjęć bez zgody narusza prawo do prywatności i może skutkować roszczeniami odszkodowawczymi.