Badanie stomatologiczne to podstawowy, a jednocześnie niezwykle złożony element opieki nad jamą ustną. Pozwala nie tylko ocenić stan zębów, ale także tkanek przyzębia, błony śluzowej, języka, stawów skroniowo-żuchwowych oraz ogólnej funkcji narządu żucia. Jest pierwszym krokiem do zaplanowania leczenia, wczesnego wykrycia chorób i profilaktyki problemów, które mogłyby prowadzić do bólu, utraty zębów lub poważniejszych konsekwencji ogólnoustrojowych.

Cel i znaczenie badania stomatologicznego

Podstawowym celem badania stomatologicznego jest diagnoza aktualnego stanu zdrowia jamy ustnej pacjenta oraz identyfikacja czynników ryzyka rozwoju chorób w przyszłości. Dentysta nie ogranicza się wyłącznie do wyszukania ubytków próchnicowych; analizuje także funkcję zgryzu, jakość codziennej higieny, ewentualne parafunkcje (np. zgrzytanie zębami) oraz objawy chorób ogólnych manifestujących się w jamie ustnej. Dzięki temu badanie jest nie tylko oceną lokalną, ale elementem szerszej profilaktyki zdrowotnej.

Znaczenie badania stomatologicznego wynika z faktu, że wiele schorzeń rozwija się początkowo bezobjawowo. Wczesna próchnica, początki chorób przyzębia, drobne urazy śluzówki czy zmiany przednowotworowe zazwyczaj nie bolą i nie powodują dyskomfortu. Pacjent często trafia do gabinetu dopiero w sytuacji ostrego bólu, gdy możliwości zachowawczego leczenia są ograniczone, a jedyną opcją bywa leczenie kanałowe lub ekstrakcja zęba. Regularne, całościowe badanie umożliwia wdrożenie działań ochronnych dużo wcześniej.

Istotnym aspektem jest również rola badania stomatologicznego w kontekście chorób ogólnych. Stan jamy ustnej może wpływać na przebieg cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych, przewlekłych stanów zapalnych, a nawet na ryzyko powikłań pooperacyjnych. Przewlekłe ogniska zapalne w jamie ustnej są obciążeniem dla całego organizmu. Dentysta podczas badania może wychwycić sygnały świadczące o zaburzeniach odporności, niedoborach witaminowych, zaburzeniach hormonalnych, a także o schorzeniach autoimmunologicznych.

Badanie stomatologiczne pełni ponadto funkcję edukacyjną. W jego trakcie lekarz może zweryfikować sposób szczotkowania, używania nici dentystycznej, dobrania szczoteczki i pasty, a także nawyki dietetyczne wpływające na rozwój próchnicy. Zrozumienie mechanizmów powstawania chorób jamy ustnej motywuje pacjenta do zmiany zachowań i konsekwentnej profilaktyki.

Przygotowanie i wywiad medyczny

Badanie stomatologiczne rozpoczyna się od kontaktu słownego z pacjentem i zebrania szczegółowego wywiadu. Lekarz pyta o powód zgłoszenia, dolegliwości bólowe, ich czas trwania, charakter bólu, czynniki wywołujące oraz łagodzące objawy. Wywiad obejmuje również pytania o przebyte zabiegi stomatologiczne, częstotliwość wizyt kontrolnych, stosowane metody higieny jamy ustnej oraz używane preparaty.

Bardzo ważna jest część ogólnomedyczna. Stomatolog zbiera informacje o chorobach przewlekłych, takich jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby układu krzepnięcia, choroby serca, osteoporoza czy schorzenia neurologiczne. Pyta o przyjmowane leki, w tym antykoagulanty, leki immunosupresyjne, preparaty steroidowe, bisfosfoniany, a także o alergie, zwłaszcza na środki znieczulające, lateks czy antybiotyki. Wywiad ten ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa planowanych zabiegów.

W trakcie rozmowy dentysta zwraca uwagę na ogólny stan pacjenta: wygląd skóry, obecność obrzęków, trudności w oddychaniu, ewentualne objawy lęku lub niepokoju. U dzieci istotne jest poznanie nawyków, takich jak ssanie kciuka, oddychanie przez usta czy długotrwałe używanie smoczka, ponieważ mają one wpływ na rozwój zgryzu. U dorosłych znaczenie ma natomiast stres, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu oraz dieta, zwłaszcza częste przyjmowanie słodkich przekąsek i napojów gazowanych.

Przygotowanie do badania może obejmować również krótką instrukcję dla pacjenta. Zaleca się przyjście po wcześniejszym szczotkowaniu zębów, choć nawet przy niedokładnej higienie lekarz potrafi ocenić rzeczywisty stan jamy ustnej. Ważne jest, aby pacjent miał przy sobie listę przyjmowanych leków oraz dokumentację medyczną, jeśli leczy się z powodu chorób ogólnych, które mogą wpływać na przebieg leczenia stomatologicznego.

Badanie zewnątrzustne

Po zebraniu wywiadu dentysta przystępuje do badania zewnątrzustnego, które często bywa niedoceniane przez pacjentów, a ma ogromne znaczenie diagnostyczne. Obejmuje ono ocenę symetrii twarzy, ułożenia żuchwy względem szczęki, napięcia mięśni żucia, a także wyglądu skóry w okolicy ust, policzków i podbródka. Lekarz szuka oznak obrzęków, zaczerwienień, przetok ropnych, blizn oraz innych nieprawidłowości.

Kolejnym etapem jest palpacja węzłów chłonnych szyi, podżuchwowych i podbródkowych. Powiększone, bolesne węzły mogą świadczyć o toczącym się stanie zapalnym w jamie ustnej lub gardle, natomiast twarde, niebolesne guzki wymagają dalszej diagnostyki, gdyż mogą być związane z chorobami nowotworowymi. Badanie obejmuje również ocenę stawów skroniowo-żuchwowych – lekarz sprawdza, czy podczas otwierania i zamykania ust nie pojawiają się trzaski, przeskakiwanie, ograniczenie ruchu lub ból.

W trakcie badania zewnątrzustnego oceniany jest także profil twarzy, linia warg, ewentualne cofnięcie lub wysunięcie żuchwy. Informacje te są niezwykle przydatne w planowaniu leczenia ortodontycznego oraz protetycznego. W przypadku podejrzenia bruksizmu (zgrzytania zębami) lekarz bada napięcie mięśni skroniowych i żwaczy, często wyczuwalne jako zgrubienia lub miejsca bolesne przy ucisku.

Badanie zewnątrzustne stanowi ważną część całościowej oceny pacjenta, ponieważ wiele schorzeń jamy ustnej manifestuje się również na zewnątrz. Nieleczone ropnie okołowierzchołkowe, zapalenia kości czy zaawansowane choroby przyzębia mogą prowadzić do obrzęków twarzy, przetok skórnych i odkształceń rysów. Wczesne zauważenie takich objawów pozwala skierować pacjenta na odpowiednie leczenie i uniknąć ciężkich powikłań.

Badanie wewnątrzustne jamy ustnej

Badanie wewnątrzustne jest kluczowym elementem badania stomatologicznego, pozwalającym ocenić szczegółowo stan tkanek miękkich i twardych w jamie ustnej. Rozpoczyna się zazwyczaj od ogólnego obejrzenia warg, przedsionka jamy ustnej, policzków, dna jamy ustnej, podniebienia twardego i miękkiego, a także języka. Lekarz zwraca uwagę na kolor, ciągłość błony śluzowej, obecność nadżerek, owrzodzeń, przebarwień, zgrubień czy guzków.

Szczególną uwagę należy poświęcić językowi i jego brzegom bocznym, gdyż w tych lokalizacjach mogą pojawiać się zmiany przednowotworowe i nowotworowe. Dentysta ocenia kształt, ruchomość języka, obecność nalotu, pęknięć czy bolesnych zmian. Błona śluzowa policzków jest sprawdzana pod kątem otarć mechanicznych, np. od ostrych brzegów zębów, protez lub innych uzupełnień protetycznych. W przypadku pacjentów palących i nadużywających alkoholu każda nieregularna zmiana barwy lub struktury śluzówki wymaga szczególnej czujności.

Badanie obejmuje również ocenę ujść ślinianek, ilości i jakości wydzielanej śliny. Zbyt mała ilość śliny sprzyja rozwojowi próchnicy, kandydozy, nadwrażliwości oraz nieprzyjemnemu zapachowi z ust. Dentysta może zapytać pacjenta o uczucie suchości, trudności w połykaniu czy częste popijanie płynów. Z kolei obrzęk w okolicy ujścia przewodu ślinianki, ból podczas jedzenia czy wyczuwalne kamienie ślinowe mogą świadczyć o kamicy lub stanie zapalnym gruczołów ślinowych.

Ważnym elementem wewnątrzustnego badania jest też ocena podniebienia. Na podniebieniu twardym mogą występować wyrośla kostne (tori), które zwykle są zmianami łagodnymi, lecz istotnymi przy planowaniu protez. Podniebienie miękkie i okolica gardła badane są pod kątem stanów zapalnych, przerostu migdałków czy zmian w przebiegu chorób ogólnych. Całościowe oględziny jamy ustnej pozwalają wykryć m.in. grzybicę, liszaj płaski, leukoplakię i inne zmiany wymagające obserwacji lub biopsji.

Ocena uzębienia i przyzębia

Ocena uzębienia stanowi centralną część badania stomatologicznego. Dentysta analizuje obecność wszystkich zębów, notuje braki, zęby zatrzymane, zęby nadliczbowe, a także ich pozycję w łuku. Sprawdza stopień starcia koron, obecność pęknięć, ubytków próchnicowych oraz jakość istniejących wypełnień. Zwraca uwagę na szczelność wypełnień, obecność przebarwień przy brzegach, nieszczelności brzeżnych i ewentualne nieszczelne korony protetyczne.

Wykorzystując lusterko stomatologiczne, zgłębnik i czasami specjalne barwniki próchnicowe, lekarz ocenia powierzchnie żujące, styczne oraz okolice szyjek zębów. Wczesne zmiany próchnicowe mogą objawiać się jako białe plamy demineralizacji szkliwa, niewidoczne gołym okiem bez dokładnego oświetlenia. U dzieci i młodzieży szczególną uwagę zwraca się na bruzdy trzonowców i przedtrzonowców oraz na zęby niedawno wyrznięte, które są bardziej podatne na próchnicę.

Równie ważna jest ocena przyzębia, czyli tkanek otaczających i utrzymujących zęby: dziąseł, ozębnej, kości wyrostka zębodołowego oraz cementu korzeniowego. Dentysta sprawdza kolor, konsystencję, kształt dziąseł, obecność obrzęku, krwawienia przy delikatnym badaniu sondą, a także głębokość kieszonek dziąsłowych. Pomiar sondą periodontologiczną pozwala określić stopień zaawansowania parodontozy oraz ryzyko utraty zębów.

Ważnym elementem jest także ocena kamienia nazębnego i płytki bakteryjnej. Nadmierna ilość złogów, zwłaszcza poddziąsłowych, sprzyja przewlekłym stanom zapalnym przyzębia. Dentysta może posłużyć się specjalnymi wybarwieniami, aby pokazać pacjentowi miejsca najbardziej zaniedbane podczas codziennego szczotkowania. Dodatkowo ocenia się ruchomość zębów, recesje dziąsłowe, obecność ropni przyzębnych oraz ubytki klinowe czy nadwrażliwość szyjek.

W ocenie uzębienia uwzględnia się także aspekty funkcjonalne i estetyczne. Lekarz obserwuje, czy występują patologiczne kontakty zębów, zgryz otwarty, głęboki lub krzyżowy, a także ścieranie zębów związane z bruksizmem. Dla planowania leczenia rekonstrukcyjnego ważna jest ocena wysokości zwarciowej, układu linii uśmiechu, proporcji zębów oraz ich koloru. Wszystkie te elementy składają się na kompleksowy obraz sytuacji w jamie ustnej.

Badania dodatkowe i diagnostyczne

Badanie stomatologiczne często wymaga uzupełnienia o badania dodatkowe, które dostarczają informacji niewidocznych podczas zwykłego oglądania. Najpowszechniejszą metodą jest diagnostyka radiologiczna, obejmująca zdjęcia punktowe, pantomograficzne oraz w razie potrzeby tomografię komputerową stożkową (CBCT). Zdjęcie punktowe pozwala dokładnie ocenić stan korzeni, przywierzchołkowych tkanek kostnych oraz szczelność wypełnień kanałowych. Pantomogram natomiast daje ogólny obraz wszystkich zębów, stawów skroniowo-żuchwowych, zatok szczękowych i struktur kostnych twarzoczaszki.

CBCT zapewnia trójwymiarowy obraz, nieoceniony przy planowaniu leczenia implantologicznego, zabiegów chirurgicznych, oceny zębów zatrzymanych czy zmian torbielowatych. Umożliwia dokładne pomiary grubości kości, lokalizację struktur anatomicznych (np. kanału nerwu zębodołowego dolnego) oraz ocenę rozległości zmian zapalnych. Na podstawie wyników badań obrazowych dentysta może precyzyjniej zaplanować leczenie i przewidzieć potencjalne powikłania.

Oprócz badań radiologicznych stosuje się testy żywotności miazgi, polegające na sprawdzeniu reakcji zęba na bodźce termiczne lub elektryczne. Pomagają one odróżnić zęby wymagające leczenia endodontycznego od tych, w których ból pochodzi z innych struktur, np. z przyzębia lub stawów. W niektórych przypadkach wykonuje się także badania mikrobiologiczne płytki nazębnej lub kieszonek dziąsłowych, co ma znaczenie w terapii zaawansowanych chorób przyzębia.

W sytuacjach diagnostycznie niejednoznacznych konieczna bywa biopsja zmian w jamie ustnej. Polega ona na pobraniu fragmentu tkanki do badania histopatologicznego, aby wykluczyć lub potwierdzić proces nowotworowy, choroby autoimmunologiczne czy specyficzne infekcje. Stomatolog, dostrzegając podejrzaną zmianę, może sam wykonać biopsję lub skierować pacjenta do specjalisty chirurgii szczękowo-twarzowej lub patomorfologa.

Coraz większe znaczenie zyskują również nowoczesne narzędzia diagnostyczne, takie jak kamery wewnątrzustne, dzięki którym pacjent może na ekranie zobaczyć powiększony obraz swoich zębów i dziąseł. Ułatwia to zrozumienie problemu i zwiększa motywację do leczenia oraz profilaktyki. W niektórych gabinetach stosuje się także systemy fluorescencyjne do wykrywania wczesnej próchnicy lub zmian nowotworowych, które są niewidoczne w świetle białym.

Planowanie leczenia i dokumentacja medyczna

Na podstawie zebranego wywiadu, badania klinicznego oraz badań dodatkowych stomatolog opracowuje indywidualny plan leczenia. Uwzględnia on priorytety zdrowotne, takie jak eliminacja ognisk zakażenia, leczenie ostrych stanów bólowych, zatrzymanie postępu próchnicy i chorób przyzębia. Dopiero w dalszej kolejności planowane są zabiegi rekonstrukcyjne i estetyczne, np. licówki, wybielanie czy rozbudowane prace protetyczne. Plan leczenia powinien być dostosowany do możliwości finansowych, czasowych i zdrowotnych pacjenta.

Istotnym elementem jest omówienie z pacjentem różnych wariantów terapii, w tym ich zalet, ograniczeń i potencjalnych powikłań. Wspólne podejmowanie decyzji zwiększa zaufanie i zaangażowanie w proces leczenia. Lekarz wyjaśnia, dlaczego niektóre zabiegi muszą być wykonane w określonej kolejności, jakie są skutki zaniechania terapii oraz jak ważne są wizyty kontrolne. U osób z chorobami ogólnymi plan leczenia jest często konsultowany z lekarzem prowadzącym, np. kardiologiem czy diabetologiem.

Dokumentacja medyczna ma kluczowe znaczenie zarówno z punktu widzenia medycznego, jak i prawnego. Obejmuje opis stanu wyjściowego, wyniki badań dodatkowych, rozpoznania, zaplanowane i wykonane zabiegi, zastosowane materiały, a także zalecenia pozabiegowe. Często wykonywane są fotografie wewnątrzustne, które dokumentują postęp leczenia oraz ułatwiają planowanie rekonstrukcji protetycznych lub ortodontycznych.

Nowoczesne gabinety korzystają z cyfrowych systemów do rejestrowania wszystkich danych pacjenta. Pozwala to na łatwe śledzenie historii leczenia, porównywanie wyników z kolejnych wizyt oraz integrację z systemami radiologicznymi czy laboratoriami protetycznymi. Rzetelnie prowadzona dokumentacja sprzyja ciągłości opieki stomatologicznej, zwłaszcza gdy pacjent korzysta z usług kilku specjalistów, np. periodontologa, ortodonty i protetyka.

Rola regularnych kontroli stomatologicznych

Regularne badanie stomatologiczne, wykonywane zazwyczaj co 6–12 miesięcy, jest jednym z najważniejszych elementów profilaktyki. Pozwala wykryć wczesne zmiany próchnicowe, zanim pojawi się ból, a także monitorować stan przyzębia i skuteczność codziennej higieny. U dzieci wizyty kontrolne są niezbędne do obserwacji wyrzynania się zębów, oceny rozwoju zgryzu oraz kształtowania prawidłowych nawyków higienicznych.

W trakcie regularnych kontroli dentysta może wykonywać niewielkie korekty wypełnień, usuwać kamień nazębny, polerować powierzchnie zębów i przeprowadzać profilaktyczne lakowanie bruzd. To działania mało inwazyjne, często bezbolesne, a przynoszące duże korzyści zdrowotne. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem próchnicy lub parodontozy zaleca się częstsze wizyty, nawet co 3–4 miesiące, w celu monitorowania i modyfikacji planu profilaktycznego.

Kontrole stomatologiczne są też okazją do wczesnego wykrywania zmian przednowotworowych w jamie ustnej. Regularne oględziny błony śluzowej przez doświadczonego lekarza zwiększają szansę na wychwycenie podejrzanych zmian na etapie, gdy leczenie jest znacznie skuteczniejsze i mniej obciążające dla pacjenta. W połączeniu z edukacją dotyczącą ograniczenia palenia, alkoholu i zdrowej diety stanowią ważny element profilaktyki onkologicznej.

Systematyczne badania stomatologiczne wpływają także na jakość życia. Dobrze funkcjonujący narząd żucia ułatwia spożywanie różnorodnych pokarmów, co przekłada się na lepszy stan odżywienia. Brak bólu, estetyczny uśmiech i świeży oddech poprawiają samopoczucie oraz pewność siebie w kontaktach społecznych i zawodowych. Regularne wizyty umożliwiają utrzymanie uzyskanych efektów leczenia w długiej perspektywie.

Znaczenie badania stomatologicznego w różnych dziedzinach stomatologii

Badanie stomatologiczne ma nieco odmienny charakter w zależności od dziedziny, w której działa lekarz. W stomatologii zachowawczej i endodoncji nacisk kładzie się na wykrywanie próchnicy, ocenę stanu miazgi i tkanek okołowierzchołkowych oraz szczelności wypełnień. W stomatologii dziecięcej dodatkowo ocenia się rozwój uzębienia mlecznego i stałego, współpracę dziecka oraz obecność wad zgryzu, które wymagają wczesnej interwencji.

W periodontologii badanie koncentruje się na szczegółowej ocenie przyzębia: pomiarze głębokości kieszonek, stopnia ruchomości zębów, recesji dziąseł i ilości tkanek podtrzymujących. W protetyce kluczowe jest natomiast określenie warunków zgryzowych, przestrzeni protetycznej, jakości podłoża protetycznego oraz oczekiwań estetycznych pacjenta. Każda z tych specjalności wykorzystuje to samo ogólne badanie stomatologiczne, rozszerzając je o specyficzne procedury diagnostyczne.

W ortodoncji badanie stomatologiczne ma szczególne znaczenie w kontekście rozwoju szczęk i relacji między nimi. Obejmuje pomiary kątów, analizę modeli gipsowych lub cyfrowych łuków zębowych, ocenę toru ruchu żuchwy i pozycji spoczynkowej warg. Z kolei w chirurgii stomatologicznej badanie służy ocenie warunków anatomicznych przed ekstrakcjami, zabiegami resekcyjnymi, implantologicznymi czy plastyką wędzidełek.

Istnieje także ścisły związek między badaniem stomatologicznym a medycyną ogólną. W przypadku pacjentów z chorobami przewlekłymi, takimi jak niewydolność serca, niewydolność nerek, zaburzenia krzepnięcia czy choroby nowotworowe, stomatolog musi uwzględnić dodatkowe ograniczenia i zagrożenia. Odpowiednio przeprowadzone badanie i dokumentacja są podstawą do ustalenia, które zabiegi są bezpieczne, jakie modyfikacje są konieczne oraz kiedy wymagana jest hospitalizacja lub osłona antybiotykowa.

Najczęstsze obawy pacjentów a przebieg badania

Wielu pacjentów odczuwa lęk przed wizytą u dentysty, często wynikający z wcześniejszych, nieprzyjemnych doświadczeń lub stereotypów. Obawy mogą dotyczyć bólu, kosztów leczenia, wstydu z powodu zaniedbanego stanu zębów, a także braku kontroli nad sytuacją w fotelu. Prawidłowo przeprowadzone badanie stomatologiczne uwzględnia te aspekty i ma na celu zbudowanie relacji opartej na zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa.

Dobry stomatolog rozpoczyna badanie od rozmowy, wyjaśnia każdy etap postępowania i zachęca pacjenta do zadawania pytań. Informuje, jakie narzędzia będzie wykorzystywał i co pacjent może odczuwać. W razie potrzeby proponuje przerwy podczas badania, a u osób bardzo lękliwych może rozważyć zastosowanie metod sedacji lub farmakologicznego wsparcia. Samo badanie diagnostyczne jest zazwyczaj mało inwazyjne i rzadko wymaga znieczulenia, co warto pacjentowi podkreślić.

Istotną rolę odgrywa także atmosfera w gabinecie: spokojny ton głosu, cierpliwość, poszanowanie intymności i brak oceniania pacjenta za dotychczasowe zaniedbania. Wielu ludzi unika dentysty z powodu wstydu, obawiając się negatywnych komentarzy. Tymczasem zadaniem lekarza jest pomoc, a nie moralizowanie. Empatyczne podejście sprawia, że pacjent częściej decyduje się na regularne badania, zamiast czekać do momentu ostrego bólu.

Przebieg badania może być modyfikowany w zależności od potrzeb i możliwości pacjenta. U osób z silnym odruchem wymiotnym, znaczną niepełnosprawnością, u dzieci w wieku przedszkolnym czy u seniorów z ograniczoną sprawnością manualną dentysta stosuje odpowiednie techniki i pomoce, aby badanie przeprowadzić możliwie komfortowo. Świadomość, że stomatologia oferuje liczne rozwiązania ułatwiające diagnostykę, pomaga przełamać lęk i zachęca do podjęcia leczenia.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

Jak często powinno się wykonywać badanie stomatologiczne?
U większości osób zaleca się badanie stomatologiczne co 6–12 miesięcy. Częstotliwość zależy jednak od indywidualnego ryzyka próchnicy i chorób przyzębia, wieku, nawyków higienicznych oraz chorób ogólnych. Pacjenci z cukrzycą, ciążą, zaawansowaną parodontozą lub licznymi uzupełnieniami protetycznymi zwykle wymagają kontroli nawet co 3–4 miesiące, aby wcześnie wychwycić ewentualne problemy.

Czy badanie stomatologiczne jest bolesne?
Samo badanie diagnostyczne zazwyczaj nie jest bolesne. Obejmuje oględziny jamy ustnej, delikatne badanie sondą i ewentualne wykonanie zdjęć radiologicznych. Dyskomfort może pojawić się, gdy istnieją już bardzo wrażliwe lub zaawansowanie zniszczone zęby, jednak lekarz może zastosować miejscowe znieczulenie nawet na etapie diagnostyki. Celem jest maksymalne ograniczenie dolegliwości i zapewnienie pacjentowi poczucia bezpieczeństwa.

Jak wygląda pierwsza wizyta u dentysty u dziecka?
Pierwsza wizyta u dziecka ma zwykle charakter adaptacyjny. Lekarz pokazuje maluchowi gabinet, fotel, lusterko, delikatnie zagląda do buzi i ocenia stan zębów mlecznych oraz wyrzynających się zębów stałych. Ważna jest rozmowa z rodzicami na temat diety, higieny i nawyków, takich jak smoczek czy ssanie kciuka. Jeśli dziecko czuje się bezpiecznie, można od razu wykonać proste zabiegi profilaktyczne, np. lakowanie bruzd.

Czy przed badaniem stomatologicznym trzeba wykonywać specjalne przygotowania?
Najważniejsze jest standardowe umycie zębów przed wizytą, choć nawet przy słabszej higienie lekarz i tak oceni realny stan jamy ustnej. Warto zabrać listę przyjmowanych leków, wyniki badań ogólnych, jeśli są istotne, oraz informację o alergiach. Nie zaleca się spożywania obfitych posiłków tuż przed wizytą, zwłaszcza w przypadku pacjentów z silnym odruchem wymiotnym. W większości przypadków nie są potrzebne żadne inne, szczególne przygotowania.

Dlaczego dentysta wykonuje zdjęcia rentgenowskie podczas badania?
Zdjęcia rentgenowskie pozwalają zobaczyć struktury niewidoczne gołym okiem, takie jak korzenie zębów, kość otaczającą zęby, zmiany zapalne czy ukryte ubytki między zębami. Dzięki nim można dokładniej zaplanować leczenie i uniknąć powikłań. Dawka promieniowania w nowoczesnych aparatach jest niewielka i bezpieczna przy racjonalnym stosowaniu. Zdjęcia wykonuje się tylko wtedy, gdy są rzeczywiście potrzebne do postawienia trafnej diagnozy.