Endodonta to lekarz dentysta, którego głównym obszarem zainteresowania jest wnętrze zęba, a więc miazga, kanały korzeniowe oraz tkanki otaczające korzeń. Jego praca skupia się na diagnozowaniu i leczeniu stanów zapalnych, urazów oraz powikłań związanych z chorobami miazgi. W dobie rosnącej świadomości pacjentów rola endodonty nieustannie zyskuje na znaczeniu, ponieważ dzięki jego umiejętnościom można uratować ząb, który jeszcze niedawno byłby kwalifikowany do usunięcia.

Kim dokładnie jest endodonta?

Endodonta to dentysta, który po ukończeniu podstawowych studiów stomatologicznych odbył dodatkowe, kilkuletnie szkolenie specjalizacyjne z zakresu endodoncji. Ten dział stomatologii zajmuje się rozpoznawaniem i leczeniem chorób miazgi zęba oraz tkanek okołowierzchołkowych. W praktyce oznacza to, że endodonta zajmuje się przede wszystkim leczeniem kanałowym, ale także diagnostyką bólu zęba, leczeniem powikłań po urazach oraz powtórnym leczeniem zębów już wcześniej leczonych kanałowo.

Specjalista endodonta ma szczególnie rozbudowaną wiedzę z zakresu anatomii wewnętrznej zęba. Zna liczne warianty przebiegu kanałów, ich rozwidleń, odgałęzień i zwężeń, a także typowe pułapki anatomiczne. Umiejętność prawidłowej interpretacji zdjęć RTG oraz tomografii stożkowej CBCT jest kluczowa, ponieważ kształt kanałów korzeniowych znacząco różni się między zębami, a nawet u tego samego pacjenta po dwóch stronach łuku zębowego. Endodonta potrafi przewidzieć możliwe komplikacje, dzięki czemu leczenie jest bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne.

Warto podkreślić, że endodonta jest lekarzem, który często pełni rolę konsultanta dla innych stomatologów. Gdy ogólny dentysta napotyka trudny przypadek – bardzo zakrzywione kanały, nietypowa anatomia, złamane narzędzie w kanale czy nawracający stan zapalny – kieruje pacjenta do endodonty. W wielu gabinetach to właśnie endodonta odpowiada za najbardziej skomplikowane procedury zachowawcze dotyczące zębów własnych pacjenta, które dzięki specjalistycznemu leczeniu mogą służyć przez kolejne lata.

Nie należy mylić endodonty z chirurgiem stomatologicznym. Chociaż obaj lekarze pracują w podobnym obszarze anatomicznym, różni ich podejście do leczenia. Zadaniem endodonty jest maksymalne zachowanie zęba i jego struktur wewnętrznych, natomiast chirurg częściej zajmuje się zabiegami z zakresu ekstrakcji, resekcji wierzchołków czy przygotowaniem jamy ustnej do implantacji. W praktyce obie te specjalizacje często współpracują, szczególnie przy złożonych przypadkach wymagających zarówno precyzyjnego leczenia kanałowego, jak i interwencji chirurgicznej.

Zakres kompetencji i umiejętności endodonty

Endodonta dysponuje szerokim zakresem kompetencji, które wykraczają poza samo opracowanie i wypełnienie kanałów korzeniowych. Jego zadaniem jest kompleksowa diagnostyka bólu zęba, różnicowanie dolegliwości miazgowych od problemów pochodzących z zatok, stawów skroniowo-żuchwowych czy tkanek przyzębia. Dzięki szczegółowemu wywiadowi, testom żywotności miazgi (reakcja na zimno, ciepło, bodźce elektryczne) oraz analizie zdjęć, endodonta jest w stanie określić, czy dany ząb wymaga leczenia kanałowego, obserwacji, czy może innego rodzaju terapii.

Ważnym elementem pracy endodonty jest opanowanie zaawansowanych technik pracy w powiększeniu. Standardem staje się użycie lup zabiegowych, a w coraz większej liczbie gabinetów – mikroskopu zabiegowego. Urządzenie to pozwala nawet kilkunastokrotnie powiększyć pole zabiegowe, co umożliwia odnalezienie dodatkowych kanałów, zlokalizowanie mikropęknięć, usunięcie złamanych narzędzi z kanału czy dokładne oczyszczenie trudno dostępnych odcinków. Praca w powiększeniu wymaga od endodonty nie tylko dużej zręczności manualnej, ale też cierpliwości i doskonałej koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Kolejną ważną kompetencją jest znajomość materiałów i technik obturacji, czyli wypełniania kanałów. Endodonta musi dobrać metodę wypełnienia do anatomii zęba, długości oraz szerokości kanałów, a także do ewentualnych perforacji czy resorpcji wewnętrznych. W jego arsenale znajdują się m.in. techniki wypełniania na zimno i na ciepło, systemy jednowiśniowe, pionowa kondensacja gutaperki czy nowoczesne bioceramiczne materiały uszczelniające. Celem jest uzyskanie szczelnego wypełnienia, które odetnie bakterie od środowiska wewnątrz kanału i uniemożliwi ich ponowne namnażanie.

Endodonta musi również doskonale znać zasady antyseptyki w leczeniu kanałowym. Oczyszczenie mechanicze kanałów to tylko część sukcesu – równie ważne jest chemiczne odkażenie przestrzeni korzeniowej za pomocą odpowiednich płynów irygacyjnych. Endodonta stosuje sekwencje płukań, aktywuje je ultradźwiękami lub za pomocą specjalnych systemów sonicznych, aby dotrzeć do bocznych odgałęzień kanałów i usunąć biofilm bakteryjny. Wiedza z zakresu mikrobiologii jamy ustnej i mechanizmów powstawania stanów zapalnych pozwala dobrać najskuteczniejszy protokół dla danego przypadku klinicznego.

Warto dodać, że specjalista endodonta powinien posiadać rozwinięte kompetencje interpersonalne. Leczenie kanałowe często budzi u pacjentów lęk i kojarzy się z bólem. Rolą lekarza jest szczegółowe wyjaśnienie przebiegu terapii, rozwianie obaw oraz zapewnienie komfortu w trakcie zabiegu. Umiejętność komunikacji, empatia i cierpliwość odgrywają tu równie ważną rolę jak doskonała technika. Dzięki temu pacjent zyskuje zaufanie do specjalisty i chętniej zgłasza się na kolejne etapy leczenia oraz wizyty kontrolne.

Narzędzia i technologie w pracy endodonty

Nowoczesny endodonta pracuje w otoczeniu zaawansowanych technologicznie urządzeń, które znacząco zwiększają skuteczność jego działań. Podstawą jest wspomniany mikroskop zabiegowy, umożliwiający precyzyjną pracę w głęboko położonym i niewielkim polu operacyjnym, jakim jest wnętrze zęba. Dzięki niemu specjalista może odnaleźć kanały dodatkowe, takie jak słynny kanał MB2 w górnym pierwszym trzonowcu, który bez powiększenia często pozostaje niezauważony, co bywa przyczyną niepowodzeń leczenia.

Drugim kluczowym elementem wyposażenia jest endometr, czyli elektroniczne urządzenie służące do pomiaru długości roboczej kanału. Precyzyjne określenie długości leczenia jest niezbędne, by usunąć zakażoną tkankę z całego kanału, jednocześnie nie przekraczając naturalnego otworu wierzchołkowego. Endometr w połączeniu z radiowizjografią cyfrową pozwala na bardzo dokładne ustalenie granic preparacji. Współczesne aparaty RTG umożliwiają wykonanie zdjęcia wewnątrzustnego z minimalną dawką promieniowania, a wynik jest od razu widoczny na ekranie komputera, co przyspiesza proces decyzyjny.

Niezastąpionym wsparciem w diagnostyce złożonych przypadków staje się tomografia CBCT. Trójwymiarowy obraz zęba i otaczających go struktur pozwala ocenić liczbę i przebieg kanałów, obecność resorpcji, pęknięć korzenia, zmian okołowierzchołkowych czy relacje z sąsiednimi strukturami anatomicznymi, np. zatoką szczękową czy kanałem nerwu zębodołowego dolnego. Endodonta, który potrafi prawidłowo interpretować obrazy CBCT, jest w stanie zaplanować leczenie z większą precyzją i przewidywalnością, a także uniknąć wielu powikłań.

W obszarze opracowania mechanicznego kanałów coraz częściej stosuje się narzędzia niklowo-tytanowe (NiTi). Charakteryzują się one dużą elastycznością, co pozwala bezpiecznie opracowywać zakrzywione kanały, minimalizując ryzyko ich transportacji czy perforacji. Endodonta korzysta z mikrosilników endodontycznych, które umożliwiają pracę narzędzi w trybie rotacyjnym lub oscylacyjnym, często z funkcją kontroli momentu obrotowego, co chroni narzędzia przed złamaniem w kanale. Dobór odpowiedniej sekwencji pilników, ich średnicy, stożkowatości oraz kolejności stosowania wymaga dużego doświadczenia klinicznego.

Nie mniej ważne są systemy irygacji i aktywacji płynów płuczących. Nowoczesne protokoły leczenia zakładają stosowanie różnych roztworów chemicznych, które rozpuszczają pozostałości organiczne i nieorganiczne oraz niszczą bakterie. Aby zwiększyć skuteczność ich działania, endodonta wykorzystuje ultradźwięki, systemy soniczne czy specjalne igły o odpowiednim kształcie i średnicy. Prawidłowa irygacja ma kluczowe znaczenie dla powodzenia terapii, ponieważ to właśnie w bocznych odgałęzieniach i anastomozach kanałów często ukrywają się drobnoustroje odpowiedzialne za utrzymywanie się stanu zapalnego.

Elementem, który pacjent zauważa jako pierwszy, jest zastosowanie koferdamu, czyli gumowej osłony izolującej leczony ząb od reszty jamy ustnej. Endodonta rutynowo korzysta z tej techniki, aby zapewnić maksymalną czystość pola zabiegowego, chronić pacjenta przed połknięciem narzędzi lub płynów płuczących oraz zapobiec zanieczyszczeniu leczonego kanału śliną. Praca w suchym i dobrze odizolowanym polu znacząco poprawia skuteczność całej procedury oraz komfort lekarza.

Jak wygląda leczenie prowadzone przez endodontę?

Typowe leczenie endodontyczne rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i diagnostyki. Pacjent zgłasza się najczęściej z bólem zęba, nadwrażliwością na gorące lub zimne, obrzękiem lub przypadkowo wykrytą zmianą okołowierzchołkową na zdjęciu RTG. Endodonta przeprowadza testy żywotności, ocenia reakcję na opukiwanie, ucisk i termiczne bodźce, a następnie wykonuje zdjęcie radiologiczne, czasem także CBCT. Na tej podstawie stawia rozpoznanie, np. nieodwracalne zapalenie miazgi, martwica miazgi czy przewlekłe zapalenie tkanek okołowierzchołkowych.

Po postawieniu diagnozy lekarz omawia z pacjentem plan leczenia, możliwe alternatywy, rokowanie oraz przypuszczalną liczbę wizyt. Następnie, w znieczuleniu miejscowym, przystępuje do otwarcia komory zęba. Po założeniu koferdamu i uzyskaniu dostępu do kanałów, endodonta lokalizuje ich ujścia, określa ich liczbę i przebieg. Kolejnym krokiem jest ustalenie długości roboczej kanałów za pomocą endometru i zdjęcia kontrolnego, a następnie stopniowe opracowanie mechanicze przy użyciu pilników ręcznych lub maszynowych.

W trakcie preparacji kanałów nieustannie stosuje się płyny płuczące, które usuwają resztki miazgi, zainfekowaną zębinę i bakterie. W zależności od stanu zęba i stopnia zakażenia, leczenie może zostać zakończone w jednej wizycie lub rozłożone na kilka spotkań, z zastosowaniem środków odkażających umieszczanych w kanale między wizytami. Po pełnym opracowaniu i osuszeniu kanałów następuje etap wypełnienia, najczęściej gutaperką i uszczelniaczem, przy użyciu wybranej techniki obturacji. Końcową fazą jest odbudowa korony zęba materiałem kompozytowym lub przygotowanie do leczenia protetycznego, np. wykonania korony.

Endodonta zajmuje się również leczeniem powtórnym, czyli tzw. reendo. Jest ono konieczne, gdy pierwotne leczenie kanałowe zakończyło się niepowodzeniem, pojawiły się objawy bólowe lub utrzymuje się zmiana okołowierzchołkowa. Procedura reendo jest zwykle bardziej wymagająca: wymaga usunięcia starego wypełnienia z kanałów, często także wkładów koronowo-korzeniowych, oraz poradzenia sobie z ewentualnymi przeszkodami, takimi jak zobliterowane kanały, stopnie czy złamane narzędzia. W takich przypadkach doświadczenie endodonty i dostęp do zaawansowanego sprzętu mają kluczowe znaczenie dla sukcesu.

Kiedy warto zgłosić się do endodonty?

Pacjent powinien rozważyć konsultację u endodonty w kilku typowych sytuacjach klinicznych. Po pierwsze, gdy pojawia się silny, samoistny ból zęba, nasilający się w nocy lub przy kontakcie z gorącymi napojami. Tego typu dolegliwości często świadczą o nieodwracalnym zapaleniu miazgi, które wymaga leczenia kanałowego. Po drugie, gdy ząb staje się wrażliwy na nagryzanie, wydaje się “za wysoki” lub pojawia się obrzęk dziąsła czy policzka w okolicy danego zęba.

Kolejnym wskazaniem do wizyty u endodonty jest sytuacja, gdy na zdjęciu RTG lub CBCT stwierdzono zmianę okołowierzchołkową, nawet jeśli ząb nie sprawia obecnie dolegliwości. Zmiany te mogą być oznaką przewlekłego stanu zapalnego tkanek otaczających wierzchołek korzenia, często będącego konsekwencją martwicy miazgi. Nieleczone ogniska zapalne mogą stać się źródłem powikłań ogólnoustrojowych, dlatego ich obecność wymaga dokładnej oceny i najczęściej leczenia endodontycznego.

Endodonta jest również właściwym specjalistą do oceny zębów po urazach, np. po wybiciu, zwichnięciu czy złamaniu korony i korzenia. Uraz mechaniczny może prowadzić do uszkodzenia naczyń i nerwów zaopatrujących miazgę, a w konsekwencji do jej martwicy. W takich przypadkach konieczne bywa leczenie kanałowe, często połączone z dodatkowymi zabiegami, jak np. repozycja zęba, unieruchomienie szyną czy leczenie resorpcji zewnętrznych i wewnętrznych. Szybka interwencja endodonty zwiększa szanse na zachowanie zęba.

Warto także skorzystać z konsultacji endodontycznej, gdy planowane jest rozległe leczenie protetyczne lub ortodontyczne. Zęby, które w przeszłości były leczone zachowawczo, ale budzą wątpliwości co do żywotności, mogą wymagać oceny przed wykonaniem koron, mostów czy przed przemieszczeniami ortodontycznymi. Endodonta jest w stanie ocenić rokowanie poszczególnych zębów, zasugerować ewentualne leczenie kanałowe lub reendo, a tym samym wpłynąć na długoterminowy sukces całego planu terapeutycznego.

Różnice między endodontą a stomatologiem ogólnym

Każdy dentysta po studiach ma uprawnienia do wykonywania leczenia kanałowego. Różnica między stomatologiem ogólnym a endodontą polega przede wszystkim na stopniu wyspecjalizowania, doświadczeniu i dostępie do zaawansowego sprzętu. Stomatolog ogólny zwykle podejmuje się prostszych przypadków: zębów jednokanałowych, stosunkowo prostych anatomicznie, bez rozległych zmian okołowierzchołkowych. Gdy sytuacja jest bardziej złożona, lekarz kieruje pacjenta do endodonty.

Endodonta, dzięki wieloletniemu szkoleniu specjalizacyjnemu, ma znacznie większe doświadczenie w radzeniu sobie z nietypowymi konfiguracjami kanałów, powikłaniami leczenia, perforacjami czy złamanymi narzędziami. Jego gabinet jest zazwyczaj wyposażony w mikroskop, endometr, nowoczesny aparat RTG i często tomograf CBCT lub przynajmniej współpracuje z pracownią, która takie badania wykonuje. Pozwala to na bardziej szczegółową diagnostykę i precyzyjne planowanie leczenia.

Różnica może dotyczyć także podejścia do trudnych decyzji klinicznych. Stomatolog ogólny, oceniając ząb z rozległym zniszczeniem korony, skomplikowanym przebiegiem kanałów i rozległą zmianą zapalną, może skłaniać się ku ekstrakcji jako rozwiązaniu prostszemu i szybszemu. Endodonta natomiast, dysponując odpowiednimi narzędziami i umiejętnościami, często jest w stanie zaproponować leczenie zachowawcze, dające szansę na uratowanie zęba. Oczywiście ostateczna decyzja zależy od rokowania, stanu przyzębia, jakości kości i planowanego leczenia protetycznego, jednak specjalista endodonta zwykle potrafi wydobyć z danego przypadku maksimum możliwości terapeutycznych.

W praktyce pacjent może trafić do endodonty zarówno z własnej inicjatywy, jak i na skierowanie innego dentysty. Coraz częściej gabinety stomatologiczne działają w modelu zespołowym, gdzie lekarz ogólny, endodonta, protetyk, periodontolog i ortodonta współpracują, aby zapewnić pacjentowi kompleksową opiekę. W takim modelu endodonta pełni kluczową rolę w planowaniu leczenia zachowawczego zębów, które mają być filarami przyszłych prac protetycznych lub uczestniczą w złożonych planach ortodontycznych.

Znaczenie endodoncji dla zachowania własnych zębów

Współczesna stomatologia kładzie ogromny nacisk na zachowanie własnych zębów pacjenta tak długo, jak to możliwe. Choć implanty i nowoczesne rozwiązania protetyczne znacząco poprawiły możliwości uzupełniania braków, żaden nawet najbardziej zaawansowany system nie dorównuje biologicznie i funkcjonalnie naturalnemu zębowi. Zadaniem endodonty jest właśnie stworzenie warunków, w których ząb z chorą miazgą może nadal pełnić swoje funkcje w jamie ustnej przez wiele lat.

Prawidłowo przeprowadzone leczenie endodontyczne pozwala wyeliminować ból, usunąć zakażoną tkankę i doprowadzić do wygojenia zmian okołowierzchołkowych. Ząb po leczeniu kanałowym, odpowiednio odbudowany protetycznie lub zachowawczo, może służyć jako filar mostu, podparcie dla protezy szkieletowej czy element utrzymujący zgryz w prawidłowej wysokości. Zachowanie zęba zapobiega także zanikowi kości w miejscu ekstrakcji, który w przyszłości mógłby utrudniać wprowadzenie implantu lub wymagać dodatkowych zabiegów augmentacyjnych.

Znaczenie endodoncji wykracza poza samą jamę ustną. Nieleczone ogniska zapalne w obrębie korzeni zębów mogą stanowić źródło zakażenia dla całego organizmu. Coraz więcej badań wskazuje na powiązania między przewlekłymi stanami zapalnymi w jamie ustnej a chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca czy powikłania reumatologiczne. Endodonta, eliminując przewlekłe ogniska zakażenia w obrębie korzeni zębów, przyczynia się pośrednio do poprawy ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Szkolenie i droga zawodowa endodonty

Aby zostać endodontą, lekarz dentysta musi ukończyć studia stomatologiczne, a następnie odbyć kilka lat szkolenia specjalizacyjnego z zakresu endodoncji. Program ten obejmuje zarówno zajęcia teoretyczne, jak i intensywną praktykę kliniczną pod okiem doświadczonych specjalistów. W trakcie szkolenia lekarz uczy się zaawansowanych technik leczenia kanałowego, pracy w powiększeniu, interpretacji badań radiologicznych, a także radzenia sobie z powikłaniami i trudnymi przypadkami klinicznymi.

Endodonta nieustannie aktualizuje swoją wiedzę, uczestnicząc w kursach, konferencjach i szkoleniach praktycznych. Dynamiczny rozwój technologii w tej dziedzinie sprawia, że nowe systemy narzędzi, materiały wypełniające i techniki irygacji pojawiają się na rynku regularnie. Lekarz, który chce utrzymać wysoki poziom usług, musi być na bieżąco z aktualnymi wytycznymi towarzystw naukowych i wynikami badań klinicznych, które porównują skuteczność różnych metod terapii.

Wielu endodontów angażuje się również w działalność naukową i dydaktyczną. Prowadzą zajęcia dla studentów stomatologii, szkolą młodszych kolegów, publikują prace w czasopismach naukowych, a także biorą udział w badaniach nad nowymi materiałami i procedurami. Dzięki temu praktyka kliniczna korzysta bezpośrednio z postępu naukowego, a pacjenci zyskują dostęp do coraz skuteczniejszych i bezpieczniejszych metod leczenia.

Jak wybrać dobrego endodontę?

Wybór odpowiedniego specjalisty ma duże znaczenie dla powodzenia leczenia kanałowego, szczególnie w trudnych przypadkach. Przy podejmowaniu decyzji warto zwrócić uwagę na kilka elementów. Jednym z nich jest wykształcenie – dobrze, jeśli lekarz posiada tytuł specjalisty endodonty lub ukończył liczne kursy z zakresu endodoncji mikroskopowej. Istotne jest także doświadczenie kliniczne, szczególnie w leczeniu zębów wielokanałowych, powtórnym leczeniu kanałowym oraz przypadkach powikłanych.

Kolejnym kryterium jest wyposażenie gabinetu. Obecność mikroskopu zabiegowego, endometru, radiowizjografii cyfrowej oraz dostęp do badania CBCT znacząco podnoszą poziom diagnostyki i precyzji leczenia. Warto również zwrócić uwagę, czy lekarz rutynowo stosuje koferdam, jakie techniki wypełniania kanałów preferuje i czy korzysta z nowoczesnych narzędzi NiTi. Informacje te często można znaleźć na stronie internetowej gabinetu lub uzyskać podczas wstępnej konsultacji.

Nie bez znaczenia są opinie innych pacjentów oraz rekomendacje stomatologów ogólnych, którzy z danym endodontą współpracują. Dobre doświadczenia innych osób zwiększają szansę, że leczenie przebiegnie sprawnie i w przyjaznej atmosferze. Warto także zwrócić uwagę na sposób komunikacji lekarza: czy dokładnie wyjaśnia plan leczenia, przedstawia możliwe opcje terapeutyczne, informuje o rokowaniu oraz odpowiada na pytania w sposób jasny i zrozumiały. Taka postawa buduje zaufanie i ułatwia współpracę na każdym etapie terapii.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o endodontę

Kim jest endodonta i czym różni się od zwykłego dentysty?

Endodonta to lekarz dentysta, który specjalizuje się w leczeniu chorób miazgi zęba i tkanek okołowierzchołkowych, czyli przede wszystkim w leczeniu kanałowym. W porównaniu ze stomatologiem ogólnym ma on bardziej zaawansowane szkolenie w tym zakresie, częściej korzysta z mikroskopu i nowoczesnych technologii oraz zajmuje się trudnymi, złożonymi przypadkami, w tym powtórnym leczeniem kanałowym zębów już wcześniej leczonych.

Kiedy powinienem zgłosić się do endodonty, a nie do zwykłego dentysty?

Do endodonty warto trafić, gdy ból zęba jest silny, nawracający, towarzyszy mu obrzęk lub gdy wcześniejsze leczenie kanałowe nie przyniosło trwałej poprawy. Wskazaniem jest też obecność dużych zmian okołowierzchołkowych na zdjęciu RTG, złamane narzędzie w kanale, nietypowa anatomia kanałów czy planowane rozległe leczenie protetyczne. Często to stomatolog ogólny kieruje do endodonty, gdy uzna przypadek za szczególnie trudny.

Czy leczenie u endodonty jest bolesne?

Leczenie prowadzone przez endodontę odbywa się w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu zabieg jest dla większości pacjentów komfortowy. Specjalista stosuje nowoczesne techniki znieczulania i w razie potrzeby dobiera dodatkowe dawki, aby wyeliminować ból. Po zabiegu możliwa jest przejściowa tkliwość przy nagryzaniu, jednak zwykle ustępuje ona w ciągu kilku dni. W razie nasilonych dolegliwości endodonta może zalecić odpowiednie leki przeciwbólowe.

Jakie są szanse powodzenia leczenia kanałowego u endodonty?

Skuteczność leczenia kanałowego u doświadczonego endodonty, z zastosowaniem mikroskopu i nowoczesnych metod, sięga często ponad 90% w prostych przypadkach. Rokowanie zależy jednak od wielu czynników: stopnia zniszczenia zęba, wielkości zmian zapalnych, obecności pęknięć korzenia czy wcześniejszych prób leczenia. Specjalista po badaniu klinicznym i analizie zdjęć radiologicznych może w przybliżeniu określić prognozę dla konkretnego zęba.

Czy każdy ząb można uratować dzięki leczeniu endodontycznemu?

Nie każdy ząb nadaje się do leczenia kanałowego, nawet u doświadczonego endodonty. Przeciwwskazaniem mogą być m.in. głębokie pęknięcie lub złamanie korzenia, znaczny zanik kości wokół wierzchołka czy brak możliwości odpowiedniej odbudowy korony zęba. Zadaniem endodonty jest rzetelna ocena stanu zęba i przedstawienie pacjentowi realnych szans powodzenia. Jeśli rokowanie jest niekorzystne, lekarz może zalecić ekstrakcję i zaplanować dalsze leczenie protetyczne lub implantologiczne.