Zęby nadliczbowe u dzieci to stosunkowo rzadkie, ale istotne z punktu widzenia rozwoju jamy ustnej zjawisko, z którym może zetknąć się zarówno stomatolog dziecięcy, jak i rodzice. Polega ono na obecności dodatkowych zębów poza prawidłową liczbą w łuku zębowym. Mogą one występować w uzębieniu mlecznym, mieszanym lub stałym, a ich obecność nierzadko prowadzi do zaburzeń zgryzowych, problemów estetycznych oraz trudności w prawidłowym wyrzynaniu się zębów. Zrozumienie, czym są zęby nadliczbowe, jakie są ich przyczyny, rodzaje i możliwości leczenia, pomaga podjąć odpowiednie decyzje diagnostyczne i terapeutyczne, a także uspokoić rodziców zaniepokojonych nieprawidłowym wyglądem uzębienia dziecka.

Definicja i podział zębów nadliczbowych u dzieci

Zęby nadliczbowe, określane fachowo jako hiperdoncja, to obecność dodatkowych zębów ponad fizjologiczną liczbę: 20 w uzębieniu mlecznym i 32 w uzębieniu stałym. U dzieci obserwuje się je najczęściej w okresie uzębienia mieszanego, kiedy w jamie ustnej współistnieją zęby mleczne i stałe. Dodatkowe zęby mogą mieć budowę zbliżoną do zębów prawidłowych lub kształt nietypowy, stożkowaty, guzkowaty czy zredukowany. Hiperdoncja nie jest jedynie ciekawostką anatomiczną – w praktyce klinicznej stanowi ważny czynnik ryzyka zaburzeń zgryzu oraz retencji zębów stałych.

W klasyfikacji stomatologicznej wyróżnia się kilka kryteriów podziału zębów nadliczbowych. Jednym z najważniejszych jest ich lokalizacja w łuku zębowym. Najczęściej występują w odcinku przednim szczęki, między górnymi siekaczami przyśrodkowymi. Taki ząb, zwany mesiodensem, bywa wykrywany przypadkowo na zdjęciu radiologicznym lub zauważany, gdy pojawia się w linii pośrodkowej podniebienia. Zęby nadliczbowe mogą także występować w okolicy przedtrzonowców, kłów, a znacznie rzadziej w odcinku trzonowcowym. W żuchwie spotyka się je rzadziej niż w szczęce.

Drugim ważnym kryterium jest ich morfologia. Wyróżnia się zęby nadliczbowe podobne kształtem do normalnych zębów, tzw. suplementarne, które niejako „powielają” istniejący ząb, oraz zęby dysplastyczne, o nieregularnej budowie. Te ostatnie mają często korony stożkowate, o wąskiej podstawie, a korzenie mogą być krótkie, zakrzywione lub zniekształcone. Różnice morfologiczne mają znaczenie przy planowaniu ekstrakcji oraz prognozowaniu potencjalnych powikłań.

Istotny jest także podział na zęby nadliczbowe czynne, które uległy wyrznięciu do jamy ustnej, oraz zęby zatrzymane, czyli pozostające w kości. Te drugie mogą latami nie dawać objawów i zostać rozpoznane dopiero w czasie diagnostyki radiologicznej prowadzonej z innego powodu, na przykład przy ocenie przyczyny opóźnionego wyrzynania siekaczy stałych.

U dzieci zęby nadliczbowe mogą występować pojedynczo lub mnogą, symetryczną grupą. Pojedynczy ząb nadliczbowy jest najczęstszym obrazem klinicznym, jednak w niektórych przypadkach, zwłaszcza związanych z zespołami genetycznymi, obserwuje się liczne dodatkowe zawiązki zębów rozproszone w obu łukach.

Przyczyny występowania zębów nadliczbowych

Etiologia hiperdoncji nie jest w pełni wyjaśniona, jednak przyjmuje się, że kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne, zaburzenia rozwojowe oraz nieprawidłowości w obrębie listewki zębowej. Według jednej z teorii, ząb nadliczbowy powstaje na skutek dodatkowego zawiązka rozwijającego się w obrębie listewki zębowej. Inna teoria zakłada tzw. rozszczepienie istniejącego zawiązka zęba, prowadzące do powstania dwóch koron lub nawet dwóch odrębnych zębów.

Znaczna część przypadków ma podłoże genetyczne. Hiperdoncja może dziedziczyć się w sposób autosomalny dominujący z różną penetracją, co oznacza, że u niektórych członków rodziny objawy będą wyraźne, a u innych słabiej zaznaczone. W wywiadzie rodzinnym często stwierdza się występowanie zębów nadliczbowych u rodziców, rodzeństwa bądź dalszych krewnych. Wskazuje to na konieczność dokładniejszej diagnostyki u dzieci pochodzących z obciążonych rodzin, zwłaszcza gdy stwierdza się u nich opóźnione wyrzynanie zębów stałych.

W niektórych przypadkach zęby nadliczbowe wiążą się z określonymi zespołami uwarunkowanymi genetycznie, takimi jak zespół Gardnera, zespół rozszczepu wargi i podniebienia, dysostoza obojczykowo-czaszkowa czy inne zaburzenia rozwojowe. W tych jednostkach rozwój kości czaszki i twarzoczaszki jest zaburzony, a obecność licznych nadliczbowych zębów bywa charakterystyczną cechą diagnostyczną. Dlatego też znalezienie wielu nadliczbowych zębów u dziecka powinno skłonić stomatologa do poszerzenia diagnostyki i ewentualnej konsultacji z lekarzem genetykiem.

Czynniki środowiskowe i ogólnoustrojowe odgrywają mniejszą, lecz również rozważaną rolę. Niektórzy autorzy przypisują znaczenie zaburzeniom endokrynologicznym w okresie kształtowania się pierwotnego uzębienia, niedoborom lub nadmiarowi niektórych hormonów oraz nieprawidłowościom w wymianie mineralnej kości. Wspomina się także o możliwym wpływie urazów w okresie wczesnodziecięcym, które mogłyby zaburzać rozwój listewki zębowej, choć dowody na to są ograniczone.

W praktyce klinicznej u większości dzieci nie udaje się precyzyjnie określić jednego czynnika powodującego hiperdoncję. Zazwyczaj przyjmuje się wieloczynnikowy model etiopatogenezy, w którym predyspozycja genetyczna współistnieje z indywidualnymi uwarunkowaniami rozwojowymi organizmu dziecka. Kluczowa pozostaje zatem wczesna diagnostyka i monitorowanie rozwoju uzębienia, niezależnie od ustalenia konkretnej przyczyny wystąpienia zębów nadliczbowych.

Objawy kliniczne i możliwe powikłania

Zęby nadliczbowe u dzieci mogą przebiegać bezobjawowo, zwłaszcza gdy są zatrzymane głęboko w kości i nie powodują zaburzeń zgryzu. Często jednak ich obecność wiąże się z charakterystycznymi objawami, które skłaniają rodziców do wizyty u stomatologa. Najczęściej zauważane są nieprawidłowości w ułożeniu siekaczy górnych, takie jak rozsunięcie zębów i powstanie diastemy, przesunięcie jednego z siekaczy z linii pośrodkowej, skręcenie lub przechylenie korony, a także widoczny dodatkowy ząb w podniebieniu lub w linii pośrodkowej łuku.

Jednym z częstych powikłań jest opóźnione wyrzynanie zębów stałych. Ząb nadliczbowy, położony między zawiązkami siekaczy przyśrodkowych lub nad nimi, może mechanicznie blokować ich prawidłowe przemieszczenie się w kierunku jamy ustnej. W efekcie pojawia się sytuacja, w której po fizjologicznym czasie wymiany zęba mlecznego brak jest odpowiedniego zęba stałego w łuku, mimo że na zdjęciu rentgenowskim widoczny jest jego zawiązek. U niektórych dzieci ząb stały wyrzyna się w nienaturalnym położeniu, na przykład po stronie podniebiennej, co dodatkowo utrudnia funkcję żucia i wymowę.

Obecność zębów nadliczbowych może również sprzyjać powstawaniu wad zgryzu. Dodatkowe zęby zmniejszają ilość dostępnego miejsca w łuku, prowadząc do stłoczeń, rotacji koron, nieprawidłowych kontaktów międzyłukowych oraz problemów z prawidłową okluzją. W późniejszym wieku dziecka może to wymagać długotrwałego leczenia ortodontycznego, często z zastosowaniem aparatów stałych. Zęby nadliczbowe w odcinkach bocznych mogą także wpływać na wysokość zwarcia, tor żucia oraz przeciążenie niektórych zębów.

Do innych możliwych konsekwencji należy zwiększone ryzyko próchnicy i zapaleń dziąseł. Dodatkowe zęby, szczególnie o nietypowym kształcie, tworzą retencyjne miejsca sprzyjające zaleganiu płytki nazębnej. Trudniejsza higiena tej okolicy powoduje szybsze odkładanie się kamienia nazębnego i stanów zapalnych tkanek miękkich. U dzieci niewspółpracujących lub przejawiających lęk przed zabiegami stomatologicznymi utrzymanie prawidłowej higieny wokół anomalii zębowych jest dodatkowo utrudnione.

Rzadziej obserwuje się powstawanie torbieli wokół zatrzymanych zębów nadliczbowych. Torbiele te, rozwijając się, mogą powodować resorpcję korzeni zębów sąsiednich, przemieszczenie zawiązków oraz zanik kości. W takich przypadkach konieczne jest kompleksowe leczenie chirurgiczne i ortodontyczne, aby odtworzyć prawidłową architekturę łuków zębowych. Wśród objawów zgłaszanych przez dzieci można wówczas spotkać ból, uczucie rozpierania lub dyskomfort przy nagryzaniu.

Aspektem, którego nie można pominąć, jest komponent estetyczny i psychologiczny. Widoczny w przednim odcinku dodatkowy ząb lub znaczne przesunięcie siekaczy mogą stać się źródłem kompleksów i problemów z samooceną u dziecka, zwłaszcza w wieku szkolnym. Może to wpływać na kontakty rówieśnicze, niechęć do uśmiechania się oraz pogorszenie jakości życia. Dlatego leczenie zębów nadliczbowych nie dotyczy wyłącznie kwestii funkcjonalnych, ale również znaczenia estetyki uśmiechu w rozwoju psychospołecznym.

Diagnostyka zębów nadliczbowych u dzieci

Wczesna i prawidłowa diagnostyka hiperdoncji ma kluczowe znaczenie dla zaplanowania odpowiedniego leczenia. Podstawą jest dokładne badanie kliniczne, obejmujące ocenę liczby, ustawienia i kształtu zębów, a także analizę zgryzu. Stomatolog dziecięcy zwraca uwagę na asymetrię łuku, nieprawidłowe przerwy między zębami, opóźnione wyrzynanie się zębów stałych oraz obecność struktur przypominających korony w nietypowych miejscach, np. na podniebieniu.

Niezastąpioną rolę odgrywa diagnostyka radiologiczna. Najczęściej wykorzystywane jest zdjęcie pantomograficzne, które pozwala ocenić jednocześnie oba łuki zębowe, zawiązki zębów stałych, strukturę kości oraz ewentualne zęby zatrzymane. W przypadku podejrzenia pojedynczego zęba nadliczbowego w odcinku przednim stosuje się również zdjęcia zębowe wewnątrzustne, takie jak zdjęcia okołowierzchołkowe czy zgryzowe. Umożliwiają one precyzyjne określenie położenia korzenia oraz relacji względem sąsiednich zębów.

Coraz częściej w diagnostyce trudnych przypadków wykorzystuje się tomografię komputerową stożkową (CBCT). Badanie to daje trójwymiarowy obraz struktur kostnych i zębowych, co jest szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy ząb nadliczbowy zlokalizowany jest blisko ważnych struktur anatomicznych lub towarzyszy mu zmiana torbielowata. CBCT pozwala na bardzo dokładne zaplanowanie zabiegu chirurgicznego, ograniczając ryzyko uszkodzenia zębów sąsiednich i korzeni.

W procesie diagnostycznym istotne jest również uwzględnienie aspektu ogólnomedycznego. Wywiad rodzinny, ewentualne współistnienie innych nieprawidłowości rozwojowych, cech dysmorficznych twarzy czy wcześniejszych rozpoznań pediatrycznych mogą sugerować obecność zespołów genetycznych. W takiej sytuacji stomatolog może skierować dziecko na konsultację do specjalisty, np. genetyka klinicznego lub ortodonty z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z wadami wrodzonymi.

Diagnostyka ortodontyczna ma szczególne znaczenie, gdy obecność zębów nadliczbowych wpływa już na zgryz lub istnieje wysokie ryzyko rozwoju wady. Ortodonta wykonuje szczegółową analizę modeli gipsowych lub skanów cyfrowych łuków zębowych, oceniając ilość miejsca, potencjał wzrostowy kości oraz relacje międzyłukowe. Na tej podstawie podejmuje decyzję o kolejności zabiegów, ewentualnym wczesnym usunięciu zęba nadliczbowego i terminie rozpoczęcia leczenia ortodontycznego.

Możliwości leczenia i postępowania zębów nadliczbowych

Postępowanie terapeutyczne w przypadku zębów nadliczbowych u dzieci jest zindywidualizowane i zależy od wielu czynników: liczby dodatkowych zębów, ich położenia, stopnia wyrznięcia, wpływu na rozwój zgryzu oraz wieku pacjenta. Główne strategie obejmują obserwację, planowe usunięcie chirurgiczne lub, w wybranych sytuacjach, zachowanie zęba nadliczbowego w łuku, jeśli pełni on pożyteczną funkcję.

Obserwacja, czyli postawa wyczekująca, jest wybierana w przypadkach, gdy ząb nadliczbowy jest niewielki, nie powoduje zaburzeń w wyrzynaniu zębów stałych i nie wpływa na estetykę. Regularne kontrole stomatologiczne i radiologiczne pozwalają śledzić dynamikę wyrzynania, ewentualne przemieszczenia oraz stan tkanek otaczających. Taka strategia jest jednak możliwa tylko wtedy, gdy dziecko jest pod stałą opieką stomatologiczną, a rodzice są świadomi konieczności systematycznych wizyt.

W wielu przypadkach konieczne jest usunięcie zęba nadliczbowego w warunkach chirurgicznych. Zabieg przeprowadzany jest zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym, a u dzieci bardzo niespokojnych lub obciążonych dodatkowymi problemami zdrowotnymi można rozważyć sedację lub znieczulenie ogólne. Chirurg stomatologiczny lub doświadczony pedodonta dokonuje cięcia w obrębie dziąsła, odsłania ząb nadliczbowy, usuwa go z zachowaniem ostrożności względem sąsiednich zawiązków zębów stałych, a następnie zszywa ranę. Po zabiegu niezbędne jest monitorowanie gojenia oraz kontrola radiologiczna.

Wczesne usunięcie mesiodensu, zwłaszcza jeśli blokuje on wyrzynanie siekaczy przyśrodkowych, często pozwala na samoistne przemieszczenie się tych zębów do prawidłowej pozycji. W takich przypadkach leczenie ortodontyczne może być ograniczone do niewielkiej korekty ustawienia zębów. Jeśli jednak ząb stały przez dłuższy czas pozostawał zatrzymany lub przemieścił się do nietypowej pozycji, konieczne bywa kompleksowe leczenie ortodontyczne z zastosowaniem aparatów stałych oraz ewentualnym odsłonięciem chirurgicznym zęba stałego i jego ortodontyczną trakcją do łuku.

Niekiedy, szczególnie w uzębieniu mlecznym, ząb nadliczbowy o prawidłowej budowie anatomicznej może zostać zachowany i pełnić funkcję w łuku zębowym. Dotyczy to sytuacji, gdy brakuje zawiązka zęba stałego, a dodatkowy ząb mleczny może zapewnić długotrwałe utrzymanie miejsca i funkcji żucia. Decyzja taka wymaga dokładnej oceny radiologicznej oraz planu długofalowej obserwacji, gdyż z czasem może okazać się konieczna jego ekstrakcja z przyczyn ortodontycznych lub protetycznych.

W leczeniu dzieci z licznymi zębami nadliczbowymi konieczne jest podejście interdyscyplinarne. W proces zaangażowani są: stomatolog dziecięcy, ortodonta, chirurg stomatologiczny, a w razie potrzeby także logopeda i psycholog. Tylko skoordynowane działania umożliwiają osiągnięcie optymalnych efektów funkcjonalnych i estetycznych przy jednoczesnym zminimalizowaniu stresu związanego z leczeniem.

Profilaktyka i rola rodziców w postępowaniu

Choć nie ma możliwości zapobiegania powstawaniu zębów nadliczbowych na poziomie genetycznym, ogromne znaczenie ma wczesne wykrycie problemu i właściwe pokierowanie dziecka do specjalisty. Rodzice odgrywają kluczową rolę w obserwowaniu rozwoju uzębienia, zgłaszaniu się na wizyty kontrolne oraz realizacji zaleceń stomatologa. Regularne kontrole od wczesnego dzieciństwa, najlepiej od pojawienia się pierwszego zęba, pozwalają na wczesne uchwycenie nieprawidłowości w liczbie lub ustawieniu zębów.

W sytuacjach, gdy w rodzinie występowały już przypadki hiperdoncji, lekarz może zaproponować wykonanie zdjęcia pantomograficznego w odpowiednim wieku, zwykle w okresie, gdy powinny pojawić się siekacze stałe. Umożliwia to wcześniejsze zaplanowanie ewentualnego zabiegu chirurgicznego i zmniejsza ryzyko poważnych zaburzeń zgryzowych. Rodzice powinni być poinformowani o możliwych objawach sugerujących obecność zęba nadliczbowego, takich jak długotrwały brak wyrzynania zęba stałego po jego spodziewanym terminie, pojawienie się dodatkowego ząbka na podniebieniu czy znaczne przesunięcie zębów przednich.

Niezwykle istotna jest dbałość o higienę jamy ustnej dziecka. Obecność zębów nadliczbowych zwiększa liczbę trudnodostępnych miejsc w łuku zębowym, co sprzyja gromadzeniu się płytki nazębnej. Rodzice powinni pomagać dziecku w szczotkowaniu zębów, dobierając odpowiednią szczoteczkę i pastę z fluorem, a w razie potrzeby stosując nitkowanie lub szczoteczki międzyzębowe. Regularne profesjonalne oczyszczanie zębów w gabinecie stomatologicznym pomaga ograniczyć ryzyko próchnicy i chorób przyzębia, które mogłyby dodatkowo skomplikować plan leczenia.

Nie należy pomijać aspektu edukacyjnego i psychologicznego. Dziecko musi rozumieć, dlaczego konieczne są badania radiologiczne, zabiegi chirurgiczne czy leczenie ortodontyczne. Wyjaśnienie na prostym, dostosowanym do wieku języku, czym są zęby nadliczbowe, ułatwia współpracę i zmniejsza lęk przed zabiegami. Rodzice, którzy spokojnie i rzeczowo tłumaczą dziecku kolejne etapy terapii, znacząco wpływają na jej powodzenie i komfort psychiczny małego pacjenta.

Współpraca rodziców z zespołem stomatologicznym obejmuje także dbanie o terminowość wizyt, przestrzeganie zaleceń pozabiegowych oraz zgłaszanie wszelkich niepokojących objawów, takich jak ból, obrzęk czy krwawienia po zabiegu. Tylko dzięki tak kompleksowemu podejściu możliwe jest skuteczne i bezpieczne leczenie zębów nadliczbowych u dzieci.

Znaczenie wczesnej interwencji dla rozwoju zgryzu

Wczesne rozpoznanie i leczenie zębów nadliczbowych ma istotny wpływ na prawidłowy rozwój zgryzu oraz harmonijny wzrost szczęk i żuchwy. Zaniedbanie problemu może prowadzić do trudnych do skorygowania wad, wymagających wieloletniego leczenia ortodontycznego, a niekiedy także zabiegów chirurgicznych w wieku dorosłym. Dlatego stomatolodzy dziecięcy i ortodonci kładą duży nacisk na timing interwencji – wybór momentu, w którym usunięcie zęba nadliczbowego przyniesie największe korzyści przy najmniejszym ryzyku powikłań.

W przypadku mesiodensu blokującego wyrzynanie siekaczy górnych zdecydowana większość specjalistów zaleca jego usunięcie w relatywnie młodym wieku, po uwidocznieniu się korzeni siekaczy na zdjęciu radiologicznym, ale jeszcze przed pełnym uformowaniem ich wierzchołków. Pozwala to na wykorzystanie naturalnych sił wyrzynania i spontanicznego ustawienia się zębów w łuku. Jeżeli interwencja zostanie opóźniona, może dojść do trwałego przemieszczenia zębów i konieczności intensywnego leczenia aparatami stałymi.

W odcinkach bocznych łuku decyzja o czasie usunięcia zęba nadliczbowego bywa bardziej złożona. Należy uwzględnić rozwój korzeni zębów stałych, obecność lub brak miejsca w łuku, a także czynniki ogólnoustrojowe, takie jak stan zdrowia dziecka czy jego zdolność do współpracy. Zbyt wczesna ekstrakcja może uszkodzić sąsiednie zawiązki, natomiast zbyt późna – utrudnić lub uniemożliwić samodzielne wyrznięcie się zębów stałych. Dlatego tak istotna jest regularna kontrola radiologiczna i elastyczne dostosowywanie planu postępowania.

Wczesna interwencja ma również znaczenie dla prawidłowej funkcji narządu żucia. Poprzez usunięcie przeszkód w wyrzynaniu i korektę ustawienia zębów możliwe jest uzyskanie stabilnej, zbilansowanej okluzji. Prawidłowy zgryz sprzyja równomiernemu rozkładowi sił żucia, zapobiega nadmiernemu ścieraniu szkliwa, przeciążeniom stawów skroniowo-żuchwowych oraz nieprawidłowym nawykom, takim jak jednostronne żucie. Z kolei harmonijny uśmiech w okresie szkolnym ma ogromny wpływ na samoocenę i relacje społeczno-emocjonalne dziecka.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

1. Czy zęby nadliczbowe u dzieci zawsze trzeba usuwać?
Nie w każdym przypadku konieczne jest usunięcie zębów nadliczbowych. Decyzja zależy od ich położenia, wpływu na wyrzynanie i ustawienie zębów stałych oraz od ewentualnych dolegliwości. Jeśli dodatkowy ząb nie zaburza zgryzu ani estetyki, a badania radiologiczne nie wykazują patologii, lekarz może zalecić jedynie obserwację. W większości sytuacji, zwłaszcza przy mesiodensie, ekstrakcja jest jednak elementem profilaktyki wad zgryzu.

2. W jakim wieku najlepiej wykonać pierwsze zdjęcie w kierunku zębów nadliczbowych?
U dzieci z podejrzeniem hiperdoncji lub obciążonym wywiadem rodzinnym zaleca się wykonanie zdjęcia pantomograficznego w okresie, gdy powinny wyrzynać się siekacze stałe, zwykle między 6. a 8. rokiem życia. Pozwala to ocenić obecność i położenie zawiązków oraz ewentualnych zębów nadliczbowych zanim spowodują one poważne zaburzenia. W przypadku nieprawidłowości lekarz może zaplanować dalszą diagnostykę i ewentualne leczenie.

3. Czy ząb nadliczbowy może odrosnąć po usunięciu?
Po prawidłowym chirurgicznym usunięciu zęba nadliczbowego nie odrasta on, ponieważ wraz z zębem usuwa się jego korzeń i zawiązek. Zdarzają się jednak sytuacje, w których w jamie ustnej występowało kilka zębów nadliczbowych, a badania obrazowe nie ujawniły wszystkich jednocześnie. Wówczas po ekstrakcji jednego zęba mogą ujawnić się kolejne. Nie jest to jednak odrastanie, lecz wcześniej niewykryty ząb. Regularna kontrola radiologiczna minimalizuje to ryzyko.

4. Jak wygląda zabieg usunięcia zęba nadliczbowego u dziecka?
Zabieg przeprowadzany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu dziecko nie odczuwa bólu, a jedynie dotyk i ucisk. Chirurg wykonuje niewielkie nacięcie dziąsła, odsłania koronę zęba, usuwa go z kości, a następnie zakłada szwy. Po zabiegu mogą wystąpić niewielki obrzęk i tkliwość, które ustępują po kilku dniach. W przypadku dzieci bardzo niespokojnych lub z chorobami ogólnymi można rozważyć sedację lub znieczulenie ogólne w warunkach szpitalnych.

5. Czy zęby nadliczbowe u dziecka zawsze oznaczają chorobę genetyczną?
Pojedynczy ząb nadliczbowy, zwłaszcza w okolicy siekaczy górnych, najczęściej ma charakter izolowany i nie wiąże się z poważną chorobą ogólnoustrojową. Jednak liczne, symetrycznie rozmieszczone zęby nadliczbowe mogą być jednym z objawów zespołów genetycznych, takich jak dysostoza obojczykowo-czaszkowa czy zespół Gardnera. W takich sytuacjach lekarz może zalecić dodatkowe badania i konsultację z genetykiem, aby wykluczyć lub potwierdzić obecność schorzenia ogólnoustrojowego.