Krwawienie z dziąseł jest jednym z najczęstszych sygnałów, że w jamie ustnej dzieje się coś nieprawidłowego. Choć bywa bagatelizowane jako chwilowa dolegliwość, w stomatologii traktowane jest jako ważny objaw ostrzegawczy, mogący wskazywać zarówno na miejscowe choroby przyzębia, jak i na ogólnoustrojowe zaburzenia zdrowia. Zrozumienie przyczyn, mechanizmów i sposobów postępowania przy krwawieniu z dziąseł pozwala nie tylko zapobiegać utracie zębów, ale również ograniczyć ryzyko powikłań ogólnomedycznych, w tym chorób sercowo‑naczyniowych czy cukrzycy.

Definicja i mechanizm krwawienia z dziąseł

Krwawienie z dziąseł to objaw polegający na pojawianiu się krwi z tkanek dziąsłowych, najczęściej podczas szczotkowania zębów, nitkowania, jedzenia twardych pokarmów lub w trakcie badania stomatologicznego. Prawidłowe, zdrowe dziąsło przylega ściśle do zęba, ma różowawy kolor i nie krwawi nawet przy energicznym szczotkowaniu. Dlatego każde nawracające krwawienie uznaje się za stan patologiczny, wymagający diagnostyki.

W ujęciu histologicznym krwawienie jest efektem uszkodzenia lub zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych w obrębie brodawki dziąsłowej i brzegu dziąsła. Najczęściej dochodzi do niego w przebiegu stanu zapalnego, kiedy pod wpływem płytki bakteryjnej aktywowany jest układ odpornościowy. Neutrofile, makrofagi i limfocyty uwalniają mediatory zapalne, takie jak prostaglandyny, cytokiny czy enzymy proteolityczne. Prowadzi to do rozszerzenia naczyń, zwiększonego przepływu krwi, obrzęku tkanek oraz osłabienia integralności ściany naczyń, co ułatwia wydostawanie się krwi na zewnątrz przy nawet niewielkim urazie mechanicznym.

Krwawienie może mieć charakter punktowy, liniowy wzdłuż brzegu dziąsła, a w zaawansowanych stanach nawet rozległy, z obecnością skrzepów. Z punktu widzenia stomatologii ważne jest odróżnienie krwawienia wywołanego bodźcem (np. szczotkowaniem) od samoistnego, pojawiającego się bez wyraźnej przyczyny. Krwawienie samoistne sugeruje zwykle cięższy proces chorobowy, np. zaawansowane zapalenie przyzębia lub zaburzenia krzepnięcia.

Istotnym parametrem diagnostycznym jest wskaźnik krwawienia, oceniany podczas badania periodontologicznego za pomocą specjalnej sondy. Delikatne wprowadzenie sondy do kieszonki dziąsłowej i obserwacja, czy pojawia się krew, pozwala ocenić nasilenie zapalenia. Wysoki wskaźnik krwawienia koreluje z aktywnym stanem zapalnym oraz zwiększonym ryzykiem postępu choroby przyzębia.

Najczęstsze przyczyny krwawienia z dziąseł

Najważniejszą i najczęstszą przyczyną krwawienia z dziąseł jest obecność płytki bakteryjnej oraz kamienia nazębnego. Niewłaściwa higiena jamy ustnej prowadzi do gromadzenia się miękkiego osadu na granicy dziąsło–ząb. Z czasem, pod wpływem minerałów zawartych w ślinie, płytka twardnieje, przekształcając się w kamień naddziąsłowy i poddziąsłowy. Struktury te działają jak stały czynnik drażniący, podtrzymując przewlekły stan zapalny dziąseł.

Bezpośrednią konsekwencją jest zapalenie dziąseł (gingivitis), objawiające się zaczerwienieniem, obrzękiem, tkliwością i właśnie krwawieniem. Na tym etapie zmiany są odwracalne – po profesjonalnym oczyszczeniu zębów, instruktażu higieny i poprawie codziennych nawyków dziąsła zwykle wracają do zdrowia bez trwałych uszkodzeń.

Jeżeli jednak stan zapalny utrzymuje się długo, może przekształcić się w zapalenie przyzębia (periodontitis). W tym przypadku proces patologiczny obejmuje nie tylko dziąsła, ale też więzadła ozębnej i kość wyrostka zębodołowego. Powstają kieszonki przyzębne, dochodzi do utraty przyczepu łącznotkankowego i resorpcji kości. Krwawienie przy periodontitis jest zwykle obfitsze, często towarzyszy mu nieprzyjemny zapach z ust i ruchomość zębów.

Inną grupą przyczyn są urazy mechaniczne. Zbyt twarda szczoteczka, agresywne szczotkowanie, niewłaściwe używanie nici dentystycznej, wykałaczek, a także niedopasowane protezy lub aparaty ortodontyczne mogą powodować mikrourazy dziąseł i doprowadzać do krwawienia. Tego typu krwawienie ustępuje zwykle po usunięciu czynnika drażniącego, jednak przewlekły uraz może sprzyjać rozwojowi stanu zapalnego.

Krwawienie z dziąseł może mieć również podłoże ogólnoustrojowe. Niedobory witamin, szczególnie witaminy C i K, sprzyjają zwiększonej kruchości naczyń oraz zaburzeniom krzepnięcia. Choroby hematologiczne, takie jak białaczki, małopłytkowość czy zaburzenia funkcji płytek krwi, często manifestują się pierwszymi objawami właśnie w jamie ustnej, pod postacią rozlanego krwawienia z dziąseł, wybroczyn czy trudno gojących się owrzodzeń.

Ważną rolę odgrywają także leki. Preparaty przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, heparyny, nowe doustne antykoagulanty), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) oraz niektóre leki przeciwpadaczkowe i immunosupresyjne mogą zwiększać skłonność do krwawień. U pacjentów przyjmujących takie środki każdy epizod nasilonego krwawienia powinien być konsultowany zarówno ze stomatologiem, jak i lekarzem prowadzącym.

U kobiet krwawienie z dziąseł nasila się często w okresach wahań hormonalnych: w czasie ciąży, dojrzewania, przy stosowaniu doustnej antykoncepcji czy w trakcie terapii hormonalnej. Zjawisko tzw. ciążowego zapalenia dziąseł wynika z wpływu progesteronu i estrogenów na naczynia oraz odpowiedź immunologiczną tkanek przyzębia. Dziąsła stają się bardziej przekrwione, obrzęknięte i skłonne do krwawień nawet przy prawidłowej higienie.

Objawy towarzyszące i znaczenie kliniczne

Krwawienie z dziąseł rzadko występuje w całkowitej izolacji. Zwykle towarzyszy mu zespół innych objawów, które pomagają w postawieniu rozpoznania i określeniu stopnia zaawansowania choroby. Najbardziej typowe to: zaczerwienienie i obrzęk brzegu dziąsłowego, zmiana konsystencji dziąseł (z jędrnych na miękkie, gąbczaste), nadwrażliwość na dotyk, uczucie rozpierania lub tzw. swędzenie dziąseł.

W przypadku zapalenia przyzębia często obserwuje się także odsłonięcie szyjek zębowych, wydłużenie koron klinicznych oraz zwiększoną ruchomość zębów. Pacjenci zgłaszają nieprzyjemny zapach z ust, metaliczny posmak, a czasem krwawienie zauważalne na poduszce po przespanej nocy. W ostrych stanach może pojawić się ból samoistny lub przy nagryzaniu, związany z obecnością ropnia przyzębnego.

Z punktu widzenia stomatologii krwawienie z dziąseł ma istotne znaczenie prognostyczne. Liczne badania wykazały, że wysoki wskaźnik krwawienia jest jednym z głównych czynników ryzyka utraty przyczepu łącznotkankowego i kości. Oznacza to, że pacjenci zaniedbujący ten objaw są bardziej narażeni na przedwczesną utratę zębów, konieczność leczenia protetycznego oraz zabiegów chirurgii periodontologicznej.

Duże znaczenie ma również aspekt ogólnomedyczny. Przewlekłe choroby przyzębia, na które wskazuje nawracające krwawienie, wiążą się ze zwiększonym stanem zapalnym w całym organizmie. Bakterie periodontopatogenne i ich toksyny mogą przenikać do krążenia, wpływając na ściany naczyń krwionośnych i procesy miażdżycowe. U pacjentów z nieleczonym periodontitis częściej obserwuje się chorobę wieńcową, udary niedokrwienne i zaostrzenia cukrzycy typu 2.

Z uwagi na te zależności stomatolodzy coraz częściej współpracują z lekarzami innych specjalności. Krwawienie z dziąseł u pacjenta z cukrzycą może wskazywać na niewyrównanie metaboliczne, a u osoby młodej z rozległymi wybroczynami – na możliwe choroby hematologiczne. Dlatego dokładny wywiad, badanie jamy ustnej oraz w razie potrzeby skierowanie na badania dodatkowe mają kluczowe znaczenie dla całościowej oceny stanu zdrowia.

Diagnostyka stomatologiczna i różnicowanie

Proces diagnostyczny rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu. Stomatolog pyta o czas trwania krwawienia, sytuacje, w których się pojawia, przyjmowane leki, choroby ogólne, styl życia, w tym palenie tytoniu i sposób odżywiania. Istotne jest także ustalenie, czy krwawienie występuje punktowo, czy dotyczy całej jamy ustnej, oraz czy towarzyszą mu inne objawy, takie jak osłabienie, gorączka, chudnięcie.

Następnie wykonywane jest badanie wewnątrzustne. Lekarz ocenia barwę, kształt i konsystencję dziąseł, obecność złogów nazębnych, ubytków próchnicowych, urazów mechanicznych czy źle dopasowanych wypełnień i protez. Przy pomocy sondy periodontologicznej mierzy głębokość kieszonek dziąsłowych, ocenia wskaźnik krwawienia oraz stopień recesji dziąsłowych. W razie potrzeby wykonywane są zdjęcia rentgenowskie, które pozwalają ocenić poziom kości wyrostka zębodołowego i wykryć zmiany zapalne.

W procesie różnicowania lekarz musi odróżnić proste zapalenie dziąseł od chorób przyzębia oraz od zmian o podłożu ogólnoustrojowym. Nasilone, rozlane krwawienie, obecność licznych wybroczyn na błonie śluzowej, powiększone węzły chłonne czy objawy ogólne (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała) skłaniają do podejrzenia schorzeń hematologicznych. W takich sytuacjach pacjent kierowany jest na badania krwi (morfologia, płytki krwi, wskaźniki krzepnięcia) i konsultację internistyczną lub hematologiczną.

Diagnostyka obejmuje także ocenę nawyków higienicznych pacjenta. Lekarz może poprosić o demonstrację sposobu szczotkowania czy nitkowania, aby ocenić, czy krwawienie nie jest skutkiem zbyt agresywnej techniki. Analiza diety pozwala wykryć niedobory pokarmowe, np. niskie spożycie świeżych warzyw i owoców, co może skutkować deficytem witaminy C. Czasem zalecane są badania w kierunku cukrzycy lub innych zaburzeń metabolicznych, zwłaszcza gdy stwierdza się rozległe, przewlekłe zmiany przyzębia.

Warto podkreślić, że krwawienie z dziąseł jest także istotnym elementem oceny przed planowanymi zabiegami stomatologicznymi i chirurgicznymi. Wzmożona skłonność do krwawień może wymagać modyfikacji planu leczenia, zastosowania specjalnych preparatów hemostatycznych lub wcześniejszej konsultacji z lekarzem prowadzącym w celu ewentualnej zmiany schematu farmakoterapii.

Leczenie i postępowanie w gabinecie stomatologicznym

Podstawą leczenia krwawienia z dziąseł jest usunięcie przyczyny, czyli przede wszystkim eliminacja płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego. W gabinecie stomatologicznym wykonuje się profesjonalne oczyszczanie, obejmujące skaling naddziąsłowy i poddziąsłowy, piaskowanie oraz polerowanie powierzchni zębów. Celem jest uzyskanie gładkich, wolnych od złogów struktur, do których trudniej przylega nowy biofilm bakteryjny.

W przypadkach zaawansowanego zapalenia przyzębia konieczne może być przeprowadzenie kiretażu zamkniętego lub otwartego, polegającego na mechanicznym usunięciu zainfekowanej ziarniny z kieszonek przyzębnych. Często stosuje się także miejscowe preparaty przeciwbakteryjne, np. żele lub chipy zawierające chlorheksydynę czy antybiotyki, umieszczane bezpośrednio w kieszonkach. W wybranych sytuacjach wdrażana jest ogólna antybiotykoterapia, zawsze po dokładnej analizie wskazań i przeciwwskazań.

Istotnym elementem terapii jest edukacja pacjenta. Stomatolog lub higienistka instruuje co do prawidłowej techniki szczotkowania, doboru odpowiedniej szczoteczki (najczęściej o miękkim lub średnim włosiu), właściwego używania nici dentystycznych, irygatorów i szczoteczek międzyzębowych. Podkreśla się wagę regularnego stosowania past z fluorem i środków przeciwzapalnych oraz ograniczenia używek, zwłaszcza palenia tytoniu, które znacząco pogarsza rokowanie przy chorobach przyzębia.

W przypadku krwawienia o podłożu ogólnoustrojowym leczenie wymaga współpracy z innymi specjalistami. Przy niedoborach witamin zaleca się suplementację oraz modyfikację diety. U pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe konieczne może być dostosowanie ich dawki przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, zawsze jednak decyzję podejmuje lekarz prowadzący terapię ogólną. W chorobach hematologicznych priorytetem jest stabilizacja stanu ogólnego, natomiast leczenie stomatologiczne prowadzi się równolegle, z zachowaniem szczególnej ostrożności.

W ostrych epizodach silnego krwawienia z dziąseł stosuje się miejscowe środki hemostatyczne: gazy nasączone roztworami obkurczającymi naczynia, preparaty zawierające kwas traneksamowy, gąbki kolagenowe czy szwy, jeśli krwawienie pochodzi z konkretnego miejsca po zabiegu chirurgicznym. Równocześnie poszukuje się przyczyny tak nasilonego objawu, aby zapobiec jego nawrotom.

Profilaktyka i znaczenie higieny jamy ustnej

Zapobieganie krwawieniu z dziąseł opiera się na codziennej, systematycznej higienie jamy ustnej oraz regularnych wizytach kontrolnych u stomatologa. Kluczowe jest szczotkowanie zębów minimum dwa razy dziennie przez około dwie minuty, przy użyciu odpowiedniej techniki, takiej jak metoda wymiatająca czy technika Bassa, polegająca na ustawieniu włosia pod kątem w okolicy brzegu dziąsła i delikatnych ruchach drgających.

Nie można pomijać czyszczenia przestrzeni międzyzębowych, gdzie najczęściej zalega płytka bakteryjna. Nici dentystyczne, szczoteczki międzyzębowe czy irygatory wodne pozwalają dotrzeć do miejsc niedostępnych dla klasycznej szczoteczki. Dodatkowo stosowanie płynów do płukania jamy ustnej o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwzapalnym pomaga zmniejszyć ilość bakterii oraz łagodzi objawy zapalenia dziąseł. Należy jednak pamiętać, że płyny nie zastępują mechanicznego oczyszczania zębów, a jedynie je uzupełniają.

W profilaktyce dużą rolę odgrywa dieta bogata w warzywa i owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe oraz odpowiednie nawodnienie. Zawarte w nich witaminy (zwłaszcza C, A, E i grupa B) oraz składniki mineralne wspierają prawidłową funkcję układu odpornościowego i procesy gojenia tkanek. Ograniczenie cukrów prostych pomaga nie tylko w kontroli próchnicy, ale również w utrzymaniu stabilnego środowiska bakteryjnego przyzębia.

Regularne wizyty kontrolne, co 6–12 miesięcy, umożliwiają wczesne wykrycie pierwszych oznak zapalenia dziąseł i wdrożenie prostych działań zapobiegawczych, takich jak profesjonalne oczyszczanie czy instruktaż higieny. U osób z podwyższonym ryzykiem chorób przyzębia, np. palaczy, pacjentów z cukrzycą czy obciążonym wywiadem rodzinnym, zaleca się krótsze odstępy między wizytami, nawet co 3–4 miesiące.

Nie do przecenienia jest także edukacja od najmłodszych lat. Nauka prawidłowych nawyków higienicznych u dzieci, regularne kontrole ortodontyczne oraz profilaktyka próchnicy zmniejszają ryzyko rozwoju przewlekłych stanów zapalnych dziąseł w wieku dorosłym. Świadomość, że krwawienie z dziąseł nie jest zjawiskiem normalnym, lecz sygnałem ostrzegawczym, powinna być jednym z podstawowych elementów edukacji zdrowotnej społeczeństwa.

Związek krwawienia z dziąseł z chorobami ogólnymi

Coraz więcej badań wskazuje na ścisły związek między chorobami przyzębia a szeregiem schorzeń ogólnoustrojowych. Przewlekłe zapalenie dziąseł i tkanek przyzębia, objawiające się m.in. nawracającym krwawieniem, traktowane jest dziś jako stan zapalny o niskiej intensywności, ale dużym zasięgu, mogący wpływać na funkcjonowanie całego organizmu. Bakterie periodontopatogenne, takie jak Porphyromonas gingivalis czy Aggregatibacter actinomycetemcomitans, przenikają do krwi, oddziałując na śródbłonek naczyń i procesy miażdżycowe.

U pacjentów z nieleczonym periodontitis obserwuje się częstsze występowanie choroby niedokrwiennej serca, zawałów i udarów mózgu. Mechanizm polega m.in. na nasiloną produkcję białek ostrej fazy i cytokin prozapalnych, które przyczyniają się do destabilizacji blaszki miażdżycowej. Z kolei u chorych na cukrzycę przewlekłe zapalenie przyzębia utrudnia kontrolę glikemii, a wysokie stężenie glukozy we krwi sprzyja nasileniu procesów destrukcyjnych w obrębie przyzębia, tworząc błędne koło.

Krwawienie z dziąseł może być również jednym z pierwszych objawów białaczek, zwłaszcza ostrych. W przebiegu tych chorób dochodzi do spadku liczby płytek krwi oraz zaburzeń funkcji granulocytów, co skutkuje nie tylko skłonnością do krwawień, ale także zwiększoną podatnością na infekcje. Dziąsła mogą być znacznie powiększone, miękkie, z tendencją do samoistnego krwawienia. W takich sytuacjach stomatolog pełni ważną rolę w szybkiej identyfikacji problemu i skierowaniu pacjenta na dalszą diagnostykę.

Istnieją także doniesienia o związku chorób przyzębia z powikłaniami ciąży, takimi jak przedwczesny poród czy niska masa urodzeniowa dziecka. U kobiet w ciąży krwawienie z dziąseł nie powinno być traktowane jako norma, lecz jako wskazanie do konsultacji stomatologicznej i wdrożenia bezpiecznych metod leczenia oraz profilaktyki. W ten sposób można ograniczyć ogólnoustrojowe konsekwencje przewlekłego stanu zapalnego.

Znaczenie krwawienia z dziąseł w praktyce stomatologicznej

Dla stomatologa krwawienie z dziąseł stanowi istotny wskaźnik diagnostyczny, prognozujący i terapeutyczny. W codziennej praktyce służy do oceny skuteczności leczenia periodontologicznego – zmniejszanie się wskaźnika krwawienia po skalingu i wprowadzeniu odpowiedniej higieny świadczy o wyciszaniu stanu zapalnego. Utrzymywanie się krwawienia mimo interwencji skłania do poszukiwania dodatkowych przyczyn, takich jak palenie tytoniu, choroby ogólne czy niewłaściwe nawyki higieniczne pacjenta.

W planowaniu kompleksowego leczenia stomatologicznego, obejmującego zabiegi protetyczne, chirurgiczne czy implantologiczne, stan dziąseł ma znaczenie fundamentalne. Obecność aktywnego zapalenia i krwawienia zwiększa ryzyko powikłań pooperacyjnych, opóźnia gojenie i może prowadzić do niepowodzeń leczenia implantologicznego. Dlatego często pierwszym etapem terapii jest stabilizacja stanu przyzębia, redukcja krwawienia i uzyskanie zdrowych tkanek otaczających zęby.

Krwawienie z dziąseł ma także wymiar edukacyjny i motywacyjny. Wizualny kontakt pacjenta z krwią podczas szczotkowania czy zabiegów higienicznych bywa silnym bodźcem skłaniającym do zmiany nawyków. Stomatolog może wykorzystać ten moment, aby wytłumaczyć mechanizmy rozwoju choroby, przedstawić możliwe powikłania oraz wspólnie z pacjentem opracować indywidualny plan profilaktyki. Celem jest nie tylko zatrzymanie krwawienia, ale też długoterminowe utrzymanie zdrowia przyzębia.

Podsumowanie

Krwawienie z dziąseł jest kluczowym objawem w stomatologii, sygnalizującym najczęściej stan zapalny tkanek okołozębowych. Nie należy go lekceważyć ani traktować jako normalnej reakcji organizmu na szczotkowanie. W większości przypadków wynika z obecności płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego, jednak może również wskazywać na poważne choroby ogólnoustrojowe, w tym zaburzenia krzepnięcia czy schorzenia hematologiczne.

Dokładna diagnostyka, obejmująca wywiad, badanie kliniczne, ewentualne badania radiologiczne i laboratoryjne, pozwala na ustalenie przyczyny i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Podstawą terapii jest profesjonalne oczyszczenie zębów, edukacja higieniczna oraz, w razie potrzeby, leczenie periodontologiczne lub ogólnomedyczne. Kluczową rolę odgrywa profilaktyka – codzienna, prawidłowa higiena jamy ustnej, zdrowa dieta, ograniczenie używek i regularne wizyty kontrolne.

Z perspektywy ogólnego stanu zdrowia krwawienie z dziąseł powinno być traktowane jako sygnał ostrzegawczy, skłaniający do wnikliwej oceny zarówno jamy ustnej, jak i kondycji całego organizmu. Wczesne rozpoznanie i właściwe postępowanie pozwalają zapobiec utracie zębów, poprawić jakość życia pacjenta oraz zredukować ryzyko powikłań ogólnoustrojowych związanych z przewlekłym stanem zapalnym w obrębie przyzębia.

FAQ

Dlaczego moje dziąsła krwawią przy szczotkowaniu?
Najczęściej przyczyną jest nagromadzenie płytki bakteryjnej i rozwijające się zapalenie dziąseł. Pod wpływem toksyn bakteryjnych naczynia w dziąsłach stają się bardziej przepuszczalne i kruchliwe, więc nawet delikatny uraz podczas szczotkowania powoduje krwawienie. Czasem problem nasila zbyt twarda szczoteczka lub agresywna technika mycia. Jeśli objaw utrzymuje się dłużej niż kilka dni, warto zgłosić się do stomatologa.

Czy krwawienie z dziąseł może być niebezpieczne dla zdrowia ogólnego?
Sporadyczne, niewielkie krwawienie samo w sobie zwykle nie stanowi bezpośredniego zagrożenia, ale przewlekłe zapalenie dziąseł i przyzębia wiąże się z podwyższonym stanem zapalnym w całym organizmie. Bakterie i ich toksyny mogą przenikać do krwiobiegu, wpływając na rozwój miażdżycy, chorób serca, zaostrzenie cukrzycy czy powikłania ciąży. Dlatego nawracające krwawienie z dziąseł wymaga diagnostyki i leczenia.

Jak mogę samodzielnie ograniczyć krwawienie z dziąseł?
Podstawą jest poprawa higieny jamy ustnej: regularne, delikatne szczotkowanie dwa razy dziennie, codzienne oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych oraz stosowanie płynów do płukania o działaniu przeciwzapalnym. Warto wybrać miękką szczoteczkę i unikać zbyt silnego nacisku. Znaczenie ma też dieta bogata w warzywa i owoce oraz ograniczenie palenia tytoniu. Jeśli mimo tych działań krwawienie nie ustępuje, konieczna jest wizyta w gabinecie.

Czy krwawienie z dziąseł zawsze oznacza chorobę przyzębia?
Nie zawsze, choć jest to najczęstsza przyczyna. Krwawienie może wynikać także z urazu mechanicznego, niedoborów witamin (zwłaszcza C i K), przyjmowania leków przeciwzakrzepowych czy chorób krwi. Zdarza się również fizjologiczne nasilenie krwawienia w ciąży lub okresie dojrzewania, związane ze zmianami hormonalnymi. Kluczowe jest ustalenie, czy krwawienie ma charakter przewlekły i czy towarzyszą mu inne objawy, np. obrzęk, ból, ruchomość zębów.

Kiedy z krwawiącymi dziąsłami powinienem zgłosić się do lekarza?
Wizyta u stomatologa jest wskazana, gdy krwawienie utrzymuje się dłużej niż około tydzień mimo poprawy higieny lub gdy jest obfite, samoistne i towarzyszy mu ból, obrzęk czy nieprzyjemny zapach z ust. Pilnej konsultacji wymaga sytuacja, gdy oprócz krwawienia z dziąseł pojawiają się wybroczyny na skórze, częste siniaki, gorączka czy osłabienie – może to sugerować chorobę ogólną i wymaga rozszerzonej diagnostyki.