Laseroterapia przyzębia coraz częściej pojawia się w gabinetach stomatologicznych jako nowoczesne wsparcie leczenia chorób dziąseł i tkanek otaczających ząb. Ta metoda wykorzystuje skoncentrowaną wiązkę światła o określonej długości fali do precyzyjnego usuwania zmienionych chorobowo tkanek, dezynfekcji kieszonek przyzębnych oraz stymulacji procesów gojenia. Dobrze wykonana laseroterapia pozwala zmniejszyć stan zapalny, ból i obrzęk, a jednocześnie zwiększa skuteczność klasycznych procedur periodontologicznych, takich jak skaling czy kiretaż poddziąsłowy.

Na czym polega laseroterapia przyzębia w ujęciu stomatologicznym

Laseroterapia przyzębia to zestaw procedur wykonywanych przy użyciu urządzeń emitujących energię świetlną w postaci spójnej wiązki. W stomatologii wykorzystuje się różne typy laserów, m.in. lasery diodowe, erbowo-yagowe czy neodymowo-yagowe. Każdy typ charakteryzuje się inną długością fali, a co za tym idzie – odmiennym zakresem działania na tkanki. Podstawowym celem laseroterapii jest redukcja liczby bakterii w kieszonkach przyzębnych, usunięcie patologicznie zmienionej tkanki, a także stymulacja procesów regeneracyjnych w obrębie przyzębia.

Z punktu widzenia stomatologii zachowawczej i periodontologii laser zachowuje się jak niezwykle precyzyjne narzędzie chirurgiczne oraz biostymulacyjne, zdolne do cięcia, koagulacji i dezynfekcji. W praktyce klinicznej lekarz wprowadza cienkie włókno światłowodowe lub końcówkę roboczą do kieszonki dziąsłowej i przesuwa ją wzdłuż korzenia zęba. Energia lasera działa selektywnie na tkanki zmienione zapalnie, niszcząc bakterie i usuwając nabłonek kieszonki, jednocześnie ograniczając krwawienie dzięki efektowi koagulacji naczyń krwionośnych.

Istotą laseroterapii przyzębia jest połączenie efektu fototermicznego (podgrzewanie i odparowywanie wody w tkankach) z działaniem fotochemicznym oraz biostymulującym. W wyniku oddziaływania wiązki światła dochodzi do denaturacji białek i zniszczenia błon komórkowych drobnoustrojów, co skutecznie redukuje biofilm bakteryjny. Równocześnie niska dawka energii może stymulować fibroblasty, komórki śródbłonka oraz osteoblasty, co sprzyja regeneracji tkanek przyzębia i przyspiesza gojenie po zabiegu.

Laseroterapia przyzębia nie funkcjonuje jednak w oderwaniu od klasycznych metod leczenia chorób przyzębia. Najczęściej stanowi ona ważny element kompleksowego planu terapeutycznego, który obejmuje profesjonalne usunięcie złogów nazębnych, instruktaż higieny jamy ustnej oraz, jeśli to konieczne, leczenie farmakologiczne. Laser nie zastępuje dokładnego skalingu i kiretażu, lecz je uzupełnia, pozwalając na dogłębną dezynfekcję miejsc trudno dostępnych oraz ograniczenie liczby bakterii beztlenowych odpowiedzialnych za progresję periodontopatii.

Mechanizm działania i rodzaje zabiegów laseroterapii przyzębia

Mechanizm działania laseroterapii przyzębia opiera się na zjawisku selektywnej absorpcji energii świetlnej przez określone chromofory w tkankach, takie jak woda, hemoglobina czy melanina. W zależności od użytego lasera, energia ta zamieniana jest na ciepło, które prowadzi do waporyzacji tkanek, koagulacji naczyniowej lub wywołuje jedynie delikatne efekty biostymulujące. Dzięki temu lekarz może dobrać parametry zabiegu odpowiednie do stanu przyzębia oraz celu terapeutycznego – od agresywnego usuwania tkanek zapalnie zmienionych po łagodne wspomaganie gojenia.

Najczęściej wykonywaną procedurą jest laserowa dezynfekcja kieszonek przyzębnych. Po przeprowadzeniu mechanicznego oczyszczenia powierzchni korzeni zębowych, stomatolog wprowadza końcówkę lasera do kieszonki i porusza nią równomiernie, tak aby wiązka światła dotarła do całej powierzchni ściany kieszonki. Wysoka temperatura wytwarzana na niewielkim obszarze powoduje zniszczenie bakterii oraz częściową koagulację tkanek ziarninowych. Otrzymany efekt to zmniejszenie głębokości kieszonek, redukcja krwawienia przy sondowaniu oraz poprawa kondycji dziąseł.

Innym rodzajem zabiegu jest laserowa modyfikacja śluzówkowo-dziąsłowa, stosowana w bardziej zaawansowanych stadiach chorób przyzębia. W tym przypadku laser wykorzystuje się do nacięć i wycięć w obrębie tkanek miękkich, na przykład przy zabiegach płatowych, wydłużaniu korony klinicznej czy plastyce wędzidełek. Zaletą takiego postępowania jest bardzo dobra hemostaza, ograniczenie obrzęku oraz możliwość przeprowadzenia zabiegu z użyciem mniejszej ilości środka znieczulającego. Dodatkowo zmniejszona ilość drobnoustrojów w polu operacyjnym poprawia komfort pozabiegowy i skraca czas rekonwalescencji.

W laseroterapii przyzębia pojawia się również pojęcie terapii fotodynamicznej (PDT). Polega ona na połączeniu działania lasera o określonej długości fali ze specjalnym fotouczulaczem nanoszonym do kieszonki przyzębnej. Fotouczulacz wiąże się z błonami komórkowymi bakterii, a następnie, pod wpływem światła lasera, dochodzi do reakcji fotochemicznych prowadzących do powstania reaktywnych form tlenu. Te z kolei niszczą drobnoustroje, nie uszkadzając przy tym tkanek gospodarza. Tego rodzaju zabieg może być szczególnie przydatny u pacjentów, u których nie można stosować klasycznych antybiotyków lub gdy istnieje wysokie ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej.

Kolejną grupą zastosowań są procedury biostymulacyjne niskoenergetyczną laseroterapią (LLLT). Tutaj energia lasera ma znacznie niższe natężenie i nie powoduje uszkodzeń tkanek, lecz stymuluje ich metabolizm. Badania wskazują na poprawę mikrokrążenia, zwiększenie produkcji kolagenu oraz przyspieszenie regeneracji nabłonka. W kontekście przyzębia biostymulacja może być stosowana po zabiegach chirurgicznych, wszczepieniu implantów, a także w leczeniu przewlekłych stanów zapalnych dziąseł, aby przyspieszyć gojenie i zmniejszyć dolegliwości bólowe.

Wskazania i przeciwwskazania do laseroterapii przyzębia

Laseroterapia przyzębia ma szeroki zakres wskazań, szczególnie w obszarze leczenia **chorób przyzębia** o różnym stopniu zaawansowania. Najczęściej stosuje się ją w terapii przewlekłego zapalenia przyzębia, zapalenia dziąseł o etiologii bakteryjnej, leczeniu kieszonek przyzębnych oraz w stanach zaostrzenia periodontopatii. Zabiegi laserowe zaleca się także jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego przyzębia, w tym podczas zabiegów płatowych, kiretażu otwartego, plastyki dziąseł czy korekty uśmiechu dziąsłowego (gummy smile). W wielu przypadkach laseroterapia stanowi istotny element planu leczenia ortodontycznego lub protetycznego, gdy konieczna jest poprawa warunków w obrębie tkanek miękkich przed dalszymi etapami terapii.

Laser znajduje zastosowanie również u pacjentów szczególnie wrażliwych na ból oraz u osób z lękiem przed zabiegami stomatologicznymi. Mniejsza liczba bodźców mechanicznych, ograniczone krwawienie i krótszy czas trwania zabiegu zwiększają akceptację procedur periodontologicznych. W wielu przypadkach laseroterapię można przeprowadzić przy użyciu mniejszej dawki środka znieczulającego, co ma znaczenie u pacjentów z obciążeniami internistycznymi lub nietolerancją dla wybranych substancji farmakologicznych.

Przeciwwskazania do laseroterapii przyzębia dzieli się na bezwzględne i względne. Do przeciwwskazań bezwzględnych zalicza się niekontrolowane choroby ogólnoustrojowe, takie jak niewyrównana cukrzyca czy ciężka niewydolność krążenia, a także aktywne choroby nowotworowe w obrębie jamy ustnej. Z uwagi na charakter promieniowania laserowego należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów stosujących leki fotouczulające oraz u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży. Względnym przeciwwskazaniem może być bardzo niski próg bólu oraz niemożność współpracy ze strony pacjenta, np. w przypadku niektórych zaburzeń neurologicznych lub psychicznych.

Ważnym elementem kwalifikacji do laseroterapii przyzębia jest dokładna diagnostyka stomatologiczna, obejmująca badanie kliniczne, pomiar głębokości kieszonek przyzębnych, ocenę ruchomości zębów oraz analizę radiologiczną. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad, uwzględniający choroby ogólnoustrojowe, przyjmowane leki, nawyki higieniczne i styl życia. Dopiero na tej podstawie formułuje się plan leczenia, w którym laser może zostać włączony jako element podstawowy lub uzupełniający terapię.

Przebieg zabiegu laseroterapii przyzębia w gabinecie stomatologicznym

Standardowy zabieg laseroterapii przyzębia poprzedza profesjonalne oczyszczenie zębów, obejmujące skaling naddziąsłowy i poddziąsłowy oraz piaskowanie. Usunięcie złogów nazębnych jest kluczowe, ponieważ kamień i płytka bakteryjna ograniczają dostęp wiązki lasera do tkanek oraz utrudniają skuteczną dezynfekcję. Po przygotowaniu pola zabiegowego lekarz zakłada pacjentowi oraz zespołowi ochronne okulary dostosowane do rodzaju używanego lasera, ponieważ bezpieczeństwo oczu stanowi jeden z najważniejszych aspektów pracy z tym urządzeniem.

Kolejnym etapem jest znieczulenie miejscowe, choć w wielu przypadkach, szczególnie przy powierzchownej dezynfekcji kieszonek, możliwe jest przeprowadzenie zabiegu bez znacznego znieczulania. Stomatolog dobiera parametry lasera, takie jak moc, czas naświetlania, tryb pracy ciągły lub impulsowy oraz rodzaj końcówki roboczej. Następnie końcówkę wprowadza się delikatnie do kieszonki dziąsłowej i prowadzi wzdłuż powierzchni korzenia, starając się pokryć całą jej długość i ściany. Ruchy są powolne i kontrolowane, aby zapewnić równomierne oddziaływanie promieniowania na tkanki.

Podczas zabiegu pacjent może odczuwać delikatne ciepło lub mrowienie, jednak dzięki precyzyjnemu dobraniu parametrów pracy lasera dyskomfort zwykle jest niewielki. W przypadku zabiegów chirurgicznych, takich jak laserowa plastyka dziąseł, lekarz wykonuje nacięcia lub wycinanie tkanek miękkich, jednocześnie osiągając efekt koagulacji i minimalizując krwawienie. Po zakończeniu procedury pole zabiegowe jest płukane roztworem antyseptycznym, a lekarz ocenia stopień redukcji krwawienia oraz wygląd dziąseł.

Instrukcje pozabiegowe obejmują zalecenie unikania bardzo gorących i pikantnych potraw przez pierwsze godziny po zabiegu, utrzymanie starannej higieny jamy ustnej z użyciem miękkiej szczoteczki oraz ewentualne stosowanie płukanek antyseptycznych. W wielu przypadkach nie ma konieczności zakładania szwów ani opatrunków chirurgicznych, co zwiększa komfort pacjenta i upraszcza proces gojenia. Kontrola periodontologiczna przeprowadzana jest zwykle po kilku tygodniach, aby ocenić zmniejszenie głębokości kieszonek oraz stabilizację stanu przyzębia.

Często laseroterapia nie ogranicza się do jednorazowego zabiegu. W zależności od zaawansowania choroby przyzębia lekarz może zaplanować serię wizyt, podczas których wykonywana jest powtarzalna dezynfekcja kieszonek lub biostymulacja tkanek. U pacjentów z dużym ryzykiem nawrotu periodontopatii, np. palaczy lub osób z cukrzycą, regularne wizyty kontrolne i ewentualne zabiegi podtrzymujące z użyciem lasera stanowią element długofalowej strategii leczenia.

Zalety i ograniczenia laseroterapii przyzębia

Laseroterapia przyzębia posiada szereg zalet, które sprawiają, że coraz więcej gabinetów stomatologicznych włącza ją do swojej oferty. Najważniejszą z nich jest wysoka precyzja działania – wiązka światła skoncentrowana jest na niewielkim obszarze, co umożliwia selektywne oddziaływanie na zmienione chorobowo tkanki i bakterie, przy jednoczesnym oszczędzeniu zdrowych struktur. Dzięki temu zabieg jest mniej inwazyjny niż klasyczne techniki chirurgiczne, co przekłada się na mniejszy ból, obrzęk i krwawienie oraz szybszy powrót do pełnej funkcji żucia.

Kolejną zaletą jest efekt sterylizujący. Energia lasera skutecznie niszczy bakterie patogenne, w tym drobnoustroje beztlenowe odpowiedzialne za destrukcję tkanek przyzębia. Ograniczenie liczby bakterii w kieszonkach przyzębnych zmniejsza ryzyko nawrotów choroby oraz pozwala uzyskać lepszą odpowiedź tkanek na leczenie mechaniczne. Dodatkową korzyścią jest poprawa komfortu zabiegu dla pacjenta, który odczuwa mniej drgań i dźwięków niż przy tradycyjnych metodach mechanicznych.

Mimo licznych zalet laseroterapia przyzębia nie jest pozbawiona ograniczeń. Po pierwsze, nie zastępuje ona prawidłowej higieny jamy ustnej ani regularnych wizyt profilaktycznych u stomatologa. Jeżeli pacjent nie będzie usuwał codziennie płytki bakteryjnej poprzez szczotkowanie i nitkowanie, choroba przyzębia prawdopodobnie powróci, niezależnie od zastosowanej technologii. Po drugie, skuteczność laseroterapii w dużej mierze zależy od umiejętności lekarza, właściwego doboru parametrów zabiegu oraz odpowiedniej kwalifikacji pacjentów.

Kolejne ograniczenie dotyczy kosztów. Zakup i utrzymanie sprzętu laserowego są stosunkowo drogie, co przekłada się na wyższą cenę zabiegów w porównaniu z tradycyjnymi metodami periodontologicznymi. Dla części pacjentów może to stanowić barierę finansową. Nie wszystkie typy chorób przyzębia reagują na laseroterapię w jednakowym stopniu; w zaawansowanych przypadkach z dużą utratą kości wyrostka zębodołowego konieczne są często klasyczne zabiegi chirurgiczne, a laser pełni jedynie rolę wspomagającą.

W literaturze naukowej wciąż prowadzi się badania nad długoterminową skutecznością laseroterapii przyzębia i jej wyższością nad tradycyjnym leczeniem. Wiele analiz potwierdza korzystny wpływ laserów na redukcję krwawienia przy sondowaniu oraz zmniejszenie głębokości kieszonek, jednak wyniki bywają zróżnicowane w zależności od projektu badania, typu lasera i przyjętych parametrów pracy. Dlatego laseroterapia powinna być traktowana jako nowoczesne, cenne narzędzie w rękach doświadczonego stomatologa, a nie uniwersalne rozwiązanie zastępujące wszystkie inne metody leczenia.

Laseroterapia przyzębia a inne metody leczenia chorób przyzębia

W praktyce klinicznej laseroterapia przyzębia najczęściej funkcjonuje jako uzupełnienie klasycznych metod leczenia. Podstawą terapii chorób przyzębia pozostaje dokładne usunięcie złogów nazębnych oraz wygładzenie korzeni zębów, czyli skaling i kiretaż. Te zabiegi mechaniczne pozwalają na fizyczne usunięcie biofilmu bakteryjnego oraz kamienia, które są główną przyczyną rozwoju zapalenia przyzębia. Laser dodaje do tego procesu element zaawansowanej dezynfekcji i stymulacji gojenia, lecz nie jest w stanie zastąpić właściwej higieny i oczyszczenia mechanicznego.

W porównaniu z farmakologicznym leczeniem chorób przyzębia, opartym na stosowaniu antybiotyków ogólnych lub miejscowych, laseroterapia ma tę zaletę, że nie wywołuje zjawiska selekcji szczepów opornych oraz nie obciąża organizmu pacjenta dodatkowymi lekami. Jest to szczególnie istotne u osób z wielochorobowością lub z przeciwwskazaniami do antybiotykoterapii. Z drugiej strony, w ciężkich i uogólnionych postaciach periodontopatii laseroterapia może okazać się niewystarczająca i konieczne bywa połączenie obu metod – mechanicznej, laserowej i farmakologicznej.

W odniesieniu do zabiegów chirurgicznych przyzębia, takich jak kiretaż otwarty czy operacje płatowe, laser oferuje możliwość mniej inwazyjnej interwencji w wybranych przypadkach. Dzięki efektowi koagulacji ogranicza się krwawienie, a mniejszy uraz tkanek może przyspieszać gojenie. Jednak w sytuacjach znacznej utraty kości, konieczności rekonturingu wyrostka zębodołowego czy zaawansowanych deformacji tkanek miękkich, klasyczne techniki chirurgiczne wciąż pozostają złotym standardem. Stomatolog może zdecydować o zastosowaniu lasera do precyzyjnych nacięć oraz dezynfekcji pola zabiegowego, lecz nie zastąpi nim kompleksowej chirurgii regeneracyjnej.

Coraz większą rolę odgrywa także współpraca laseroterapii przyzębia z implantologią. U pacjentów z brakami zębowymi leczenie przyzębia przed wszczepieniem implantów ma kluczowe znaczenie dla powodzenia całej terapii. Laser może zostać wykorzystany do przygotowania tkanek miękkich, dezynfekcji miejsc poekstrakcyjnych oraz leczenia periimplantitis, czyli zapaleń tkanek wokół implantów. Dzięki działaniu antybakteryjnemu i biostymulacyjnemu możliwe jest uzyskanie lepszych warunków dla integracji implantu z kością oraz stabilniejszego długoterminowego wyniku leczenia.

Bezpieczeństwo i standardy pracy z laserem w stomatologii

Stosowanie lasera w stomatologii wymaga przestrzegania określonych zasad bezpieczeństwa. Zarówno lekarz, asysta, jak i pacjent muszą być wyposażeni w okulary ochronne dostosowane do długości fali używanego lasera. Gabinet powinien być odpowiednio oznakowany, a wejście do pomieszczenia w czasie pracy z laserem kontrolowane, aby uniknąć przypadkowego narażenia osób postronnych na działanie promieniowania. Dodatkowo, końcówki robocze i włókna światłowodowe muszą być właściwie dezynfekowane lub sterylizowane, zgodnie z obowiązującymi procedurami.

Personel medyczny obsługujący laser powinien przejść specjalistyczne szkolenia teoretyczne i praktyczne, obejmujące zarówno obsługę urządzenia, jak i zasady doboru parametrów zabiegowych. Nieprawidłowe użycie lasera, zbyt wysoka moc lub zbyt długi czas ekspozycji mogą prowadzić do uszkodzenia tkanek, nadmiernego nagrzania miazgi zęba czy opóźnienia gojenia. Dlatego kluczowe jest, aby każde użycie lasera było poprzedzone analizą stanu przyzębia, oceną grubości tkanek oraz uwzględniało indywidualną reakcję pacjenta na bodźce termiczne.

W nowoczesnych urządzeniach laserowych stosuje się liczne zabezpieczenia techniczne, takie jak systemy kontroli mocy, sygnały dźwiękowe informujące o pracy w trybie aktywnym oraz blokady uniemożliwiające przypadkowe wyzwolenie wiązki. Mimo to odpowiedzialność za prawidłowe użycie sprzętu spoczywa na lekarzu, który powinien zawsze stosować się do zaleceń producenta oraz aktualnych wytycznych naukowych. Regularne przeglądy i serwisowanie lasera są niezbędne dla utrzymania jego pełnej sprawności i dokładności parametrów pracy.

Pod względem ogólnoustrojowym laseroterapia przyzębia jest uznawana za metodę bezpieczną, o niewielkim ryzyku powikłań, pod warunkiem przestrzegania zaleceń i właściwej kwalifikacji pacjentów. Krótkotrwałe dolegliwości pozabiegowe, takie jak wrażliwość dziąseł czy lekkie krwawienie, zwykle ustępują samoistnie po kilku dniach. Poważniejsze powikłania są rzadkie i najczęściej wynikają z błędów technicznych lub nieprzestrzegania zaleceń pozabiegowych. Dlatego tak istotne jest, aby pacjent pozostawał w stałym kontakcie z lekarzem prowadzącym i zgłaszał wszelkie niepokojące objawy.

Znaczenie laseroterapii przyzębia w profilaktyce i długoterminowej opiece periodontologicznej

Laseroterapia przyzębia odgrywa coraz większą rolę nie tylko w leczeniu aktywnych stanów zapalnych, ale także w długoterminowej profilaktyce chorób przyzębia. U pacjentów po zakończonej terapii periodontologicznej, u których udało się opanować stan zapalny i ustabilizować przyzębie, kluczowe znaczenie ma utrzymanie uzyskanych efektów. Regularne wizyty kontrolne, profesjonalne oczyszczanie zębów oraz, w razie potrzeby, okresowa dezynfekcja kieszonek przyzębnych za pomocą lasera, pomagają zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby.

Laser może być wykorzystywany również jako narzędzie edukacyjne i motywujące pacjentów do poprawy nawyków higienicznych. Widoczna różnica w wyglądzie dziąseł po zabiegu, zmniejszenie krwawienia oraz ustąpienie nieprzyjemnego zapachu z ust często przekonują pacjentów o znaczeniu profesjonalnego leczenia i codziennej pielęgnacji. Stomatolog, edukując pacjenta, powinien podkreślać, że nawet najbardziej zaawansowane technologie, w tym laseroterapia, nie zastąpią dokładnego szczotkowania, nitkowania i stosowania odpowiednich środków wspomagających higienę jamy ustnej.

W perspektywie długoterminowej istotne jest także powiązanie laseroterapii przyzębia z ogólnym stanem zdrowia pacjenta. Liczne badania wskazują na związek między chorobami przyzębia a schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, cukrzycą, a nawet powikłaniami ciąży. Skuteczne leczenie i utrzymanie zdrowia przyzębia mogą więc mieć wpływ nie tylko na zachowanie własnych zębów, ale również na ogólną kondycję organizmu. Laseroterapia, jako element nowoczesnej opieki periodontologicznej, może przyczynić się do lepszej kontroli ognisk zapalnych oraz poprawy jakości życia pacjenta.

W miarę rozwoju technologii laserowych oraz wzrostu dostępności specjalistycznych szkoleń dla stomatologów można spodziewać się dalszego zwiększania roli laseroterapii przyzębia w praktyce klinicznej. Nowe generacje urządzeń oferują coraz większą precyzję, możliwość dostosowywania parametrów pracy do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz integrację z innymi technologiami, takimi jak cyfrowe planowanie leczenia czy mikroskopia zabiegowa. Pozwala to traktować laseroterapię nie jako chwilową modę, lecz jako trwały element rozwoju nowoczesnej stomatologii.

FAQ

1. Czy laseroterapia przyzębia jest bolesna?
Większość pacjentów opisuje laseroterapię przyzębia jako zabieg mało bolesny, porównywalny lub łagodniejszy niż klasyczny skaling. Zwykle stosuje się znieczulenie miejscowe żelem lub zastrzykiem, zwłaszcza przy głębokich kieszonkach. Podczas pracy lasera można odczuwać delikatne ciepło lub mrowienie. Po zabiegu możliwa jest przejściowa wrażliwość dziąseł, która zwykle ustępuje w ciągu kilku dni bez konieczności intensywnego leczenia.

2. Ile zabiegów laseroterapii przyzębia jest potrzebnych?
Liczba zabiegów zależy od stopnia zaawansowania choroby przyzębia, głębokości kieszonek oraz ogólnej reakcji tkanek na leczenie. U części pacjentów wystarcza jednorazowa laserowa dezynfekcja po skalingu, u innych konieczna jest seria zabiegów w odstępach kilku tygodni. W terapii podtrzymującej, po zakończonym leczeniu periodontologicznym, laseroterapię można powtarzać co kilka miesięcy, aby zmniejszyć ryzyko nawrotów i kontrolować miejscowy stan zapalny.

3. Czy laseroterapia przyzębia może zastąpić skaling i kiretaż?
Laseroterapia nie zastępuje mechanicznego usuwania płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego, lecz stanowi jego uzupełnienie. Wiązka lasera nie usuwa twardych złogów z powierzchni korzeni, dlatego przed zabiegiem konieczny jest dokładny skaling i kiretaż. Laser stosuje się głównie do dezynfekcji kieszonek, redukcji bakterii oraz stymulacji gojenia tkanek. Pominięcie oczyszczania mechanicznego znacząco obniżyłoby skuteczność całej terapii periodontologicznej.

4. Czy każdy pacjent z chorobą przyzębia może skorzystać z laseroterapii?
Większość pacjentów z zapaleniem dziąseł lub przyzębia może być kwalifikowana do laseroterapii, jednak ostateczną decyzję podejmuje stomatolog po analizie stanu ogólnego i miejscowego. Przeciwwskazaniem bywają niektóre ciężkie choroby ogólnoustrojowe, aktywne zmiany nowotworowe, stosowanie leków fotouczulających czy brak współpracy pacjenta. Niezbędna jest też gotowość do utrzymania dobrej higieny jamy ustnej, bo bez niej efekty laseroterapii będą krótkotrwałe.

5. Jakie są możliwe powikłania po laseroterapii przyzębia?
Po prawidłowo przeprowadzonym zabiegu najczęściej obserwuje się jedynie łagodną wrażliwość lub niewielkie krwawienie, które ustępują po kilku dniach. Rzadko może dojść do przejściowego nasilenia bólu, podrażnienia tkanek czy opóźnionego gojenia, zwykle w następstwie niewłaściwych parametrów lasera lub nieprzestrzegania zaleceń pozabiegowych. Bardzo istotne jest, aby zabieg wykonywał przeszkolony lekarz, a pacjent zgłaszał się na kontrole i informował o wszelkich niepokojących objawach.