Skaner wewnątrzustny stał się jednym z najważniejszych narzędzi współczesnej stomatologii cyfrowej. Umożliwia on przeniesienie obrazu jamy ustnej pacjenta do komputera, zastępując tradycyjne masy wyciskowe i metalowe łyżki. Dzięki temu proces diagnostyki, planowania leczenia oraz wykonywania prac protetycznych i ortodontycznych staje się szybszy, dokładniejszy i znacznie bardziej komfortowy dla pacjenta. Aby zrozumieć rolę tego urządzenia, warto przyjrzeć się zarówno jego budowie, zasadzie działania, jak i praktycznym zastosowaniom w codziennej pracy gabinetu stomatologicznego.

Definicja i budowa skanera wewnątrzustnego

Skaner wewnątrzustny to cyfrowe urządzenie diagnostyczne służące do wykonywania trójwymiarowych odwzorowań struktur w jamie ustnej, takich jak zęby, dziąsła, podniebienie czy fragmenty błony śluzowej. Zasadniczo zastępuje on tradycyjny wycisk, który uzyskiwano za pomocą łyżki wyciskowej oraz mas elastomerowych lub alginatowych. W odróżnieniu od tych metod, skan pozwala uzyskać obraz cyfrowy w formie pliku, który można od razu wykorzystać w oprogramowaniu do projektowania prac protetycznych, szyn czy aparatów ortodontycznych.

Budowa skanera wewnątrzustnego jest z pozoru prosta, ale w środku zawiera złożone podzespoły optyczne i elektroniczne. Najczęściej składa się z:

• rękojeści (tzw. „wand”), którą lekarz wprowadza do jamy ustnej pacjenta,
• końcówki roboczej o odpowiednio dobranym kształcie i rozmiarze, umożliwiającym dostęp do różnych obszarów łuku zębowego,
• systemu kamer lub czujników optycznych rejestrujących obraz powierzchni tkanek,
• źródła światła, często w postaci diod LED lub lasera, które oświetlają skanowany obszar,
• przewodu lub modułu bezprzewodowego łączącego skaner z komputerem lub stacją roboczą.

Współczesne skanery są projektowane z myślą o ergonomii i komforcie zarówno lekarza, jak i pacjenta. Rękojeści są lekkie, dobrze wyważone, często mają wymienne, sterylizowalne końcówki, co pozwala zachować wysoki poziom higieny. Oprogramowanie obsługujące skaner jest intuicyjne, z graficznymi podpowiedziami dotyczącymi obszarów, które należy jeszcze zeskanować. Pozwala to ograniczyć ryzyko błędu i skrócić czas potrzebny na wykonanie pełnego skanu.

Warto podkreślić, że skaner wewnątrzustny jest częścią większego ekosystemu stomatologii cyfrowej, w skład którego wchodzi także oprogramowanie CAD, urządzenia frezujące, drukarki 3D oraz systemy do cyfrowego planowania leczenia. Jego głównym zadaniem jest jak najwierniejsze odwzorowanie rzeczywistej anatomii pacjenta w formie cyfrowego modelu.

Zasada działania i rodzaje technologii skanowania

Podstawowa zasada działania skanera wewnątrzustnego polega na rejestracji trójwymiarowego obrazu powierzchni zębów oraz tkanek miękkich i przekształceniu go w cyfrowy model. Urządzenie wykonuje serię zdjęć lub pomiarów optycznych, a następnie łączy je w jednolity model 3D. Proces ten odbywa się w czasie rzeczywistym – lekarz widzi na ekranie pojawiający się stopniowo model łuków zębowych, co pozwala na bieżąco ocenić jakość skanu i ewentualnie uzupełnić brakujące fragmenty.

W zależności od producenta i generacji urządzenia, skanery mogą wykorzystywać różne technologie optyczne, takie jak:

• skanowanie na bazie światła strukturalnego – na powierzchnię zębów rzutowany jest określony wzór świetlny, którego deformacje są analizowane przez system w celu odtworzenia kształtu skanowanego obszaru,
• skanowanie laserowe – wąska wiązka lasera przesuwa się po powierzchni, a czujniki rejestrują jej odbicie, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie kształtu,
• skanowanie oparte o fotografie seryjne – bardzo szybka kamera wykonuje liczne ujęcia pod różnymi kątami, a algorytmy łączą je w model 3D.

Oprócz samej geometrii coraz większe znaczenie ma również rejestracja koloru. Wiele skanerów umożliwia uzyskanie kolorowego modelu 3D, co ułatwia ocenę stanu tkanek, rozpoznanie granic preparacji pod korony oraz dobór odcienia materiału protetycznego. Kolorowy model jest także wygodniejszy w komunikacji z pacjentem, który łatwiej rozumie przebieg planowanego leczenia.

Istotnym elementem działania skanera jest oprogramowanie analizujące zebrane dane. Odpowiada ono za automatyczne usuwanie artefaktów (np. ruchu języka, nadmiaru śliny), korektę geometrii, wygładzanie powierzchni oraz łączenie poszczególnych fragmentów w całość. Nowoczesne algorytmy potrafią rozpoznać, które obszary są już wystarczająco dokładnie zeskanowane, a które wymagają dodatkowego przejazdu końcówką. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie bardzo wysokiej precyzji przy jednoczesnym skróceniu czasu badania.

Skanery wewnątrzustne różnią się również zakresem pola widzenia i szybkością akwizycji danych. Starsze generacje wymagały powolnego i bardzo dokładnego prowadzenia końcówki, natomiast nowoczesne urządzenia są bardziej tolerancyjne na ruch i umożliwiają płynne, niemal „malarskie” skanowanie całych łuków zębowych. To przekłada się na wygodę pracy lekarza oraz mniejsze zmęczenie pacjenta.

Zastosowanie skanera wewnątrzustnego w różnych dziedzinach stomatologii

Zakres zastosowań skanera wewnątrzustnego jest bardzo szeroki i obejmuje niemal wszystkie dziedziny stomatologii. Jednym z najważniejszych obszarów jest protetyka, gdzie urządzenie to służy do przygotowania cyfrowych wycisków pod korony, mosty, licówki, wkłady koronowo-korzeniowe oraz protezy. Zamiast klasycznych wycisków lekarz wykonuje skan, który następnie trafia do laboratorium protetycznego lub do systemu CAD/CAM w gabinecie. Na jego podstawie technik projektuje oraz wykonuje uzupełnienia, często w bardzo krótkim czasie, nawet tego samego dnia.

W ortodoncja skaner umożliwia stworzenie precyzyjnego modelu łuków zębowych służącego do diagnostyki wad zgryzu, planowania terapii oraz wykonywania aparatów stałych i ruchomych. Jest on niezbędny w przypadku nowoczesnych systemów przezroczystych nakładek korygujących ustawienie zębów. Cyfrowy model można modyfikować w specjalistycznym oprogramowaniu, przesuwając wirtualnie zęby do pożądanego położenia i projektując serię kolejnych nakładek, które realizują plan leczenia krok po kroku.

W implantologia skaner wewnątrzustny łączy się z obrazami tomografii CBCT, co pozwala na precyzyjne planowanie położenia implantów zębowych. Lekarz ma możliwość stworzenia cyfrowego szablonu chirurgicznego, dzięki któremu zabieg wszczepienia implantu przebiega z większą dokładnością i przewidywalnością. Po integracji implantu z kością skaner jest używany do pobrania cyfrowego wycisku pod łącznik i koronę implantologiczną, bez konieczności stosowania klasycznych transferów i łyżek wyciskowych.

W stomatologia estetyczna skaner odgrywa kluczową rolę w planowaniu uśmiechu. Cyfrowy model zębów może być połączony ze zdjęciami twarzy pacjenta, co pozwala zaprojektować przyszły kształt, długość i ustawienie zębów w harmonii z wargami, linią uśmiechu oraz rysami twarzy. Takie rozwiązania określa się często jako cyfrowe projektowanie uśmiechu (Digital Smile Design). Pacjent może zobaczyć symulację efektu końcowego jeszcze przed rozpoczęciem leczenia, co zwiększa jego zaangażowanie i zaufanie.

W stomatologia zachowawcza skaner jest wykorzystywany do dokładnej oceny ubytków, monitorowania zużycia zębów, a także do projektowania precyzyjnych wypełnień pośrednich typu inlay, onlay czy overlay. Cyfrowy model pozwala na bardzo dokładne dopasowanie brzegów wypełnienia, co ma znaczenie dla szczelności i trwałości odbudowy. Dodatkowo skanowanie umożliwia prowadzenie dokumentacji zmian w czasie, np. ścierania zębów u pacjentów z parafunkcjami.

Wreszcie, skaner wewnątrzustny wspiera diagnostyka i profilaktyka. Dzięki możliwości powtarzania skanów w określonych odstępach czasu można obserwować progresję recesji dziąseł, przesunięcia zębów, ścieranie szkliwa czy zmiany w uzębieniu dzieci. Porównanie modeli 3D z różnych wizyt jest bardziej obiektywne niż subiektywna ocena na podstawie pamięci czy szkiców w dokumentacji papierowej.

Przewaga skanera wewnątrzustnego nad tradycyjnymi wyciskami

Tradycyjne wyciski, choć wciąż stosowane, mają wiele ograniczeń. Stosowanie łyżek i mas wyciskowych wiąże się z dyskomfortem pacjenta, odruchem wymiotnym, nieprzyjemnym smakiem i zapachem materiału. Dodatkowo istnieje ryzyko deformacji wycisku podczas wyjmowania z jamy ustnej, przechowywania czy transportu do laboratorium. Każdy etap analogowy wprowadza potencjalny błąd, który może skutkować niedokładnym dopasowaniem pracy protetycznej.

Skaner wewnątrzustny eliminuje większość tych problemów. Sam proces skanowania jest zwykle krótszy i znacznie bardziej komfortowy. Pacjent nie musi przebywać z wypełnioną masą jamą ustną przez długi czas, a odruch wymiotny jest wyraźnie mniejszy, zwłaszcza przy umiejętnym prowadzeniu końcówki skanera. Obraz powstaje bezpośrednio w komputerze, co minimalizuje ryzyko deformacji i błędów wynikających z obróbki materiałów.

Jedną z największych zalet jest możliwość natychmiastowej kontroli jakości. Jeśli lekarz zauważy braki w skanie lub zakłócenia, może od razu powtórzyć skanowanie wybranego fragmentu, bez konieczności rozpoczynania całej procedury od nowa. Oprogramowanie wskazuje obszary, które wymagają uzupełnienia, co dodatkowo zwiększa precyzję. W tradycyjnym wycisku błędy często ujawniają się dopiero w laboratorium lub podczas przymiarki, co wymusza ponowne pobranie wycisku i opóźnia leczenie.

Istotna jest również efektywność komunikacji z laboratorium protetycznym. Zamiast fizycznie wysyłać wycisk lub gipsowy model, lekarz przesyła plik cyfrowy za pomocą bezpiecznego łącza internetowego. Skraca to czas oczekiwania, zmniejsza ryzyko uszkodzenia materiału i ułatwia współpracę między lekarzem a technikiem. Technicy mogą szybko dopytać o szczegóły, przesłać wizualizacje projektów, a w razie potrzeby otrzymać poprawiony skan.

Nie można pominąć również aspektu ekologicznego i ekonomicznego. Zastosowanie skanera wewnątrzustnego zmniejsza zużycie materiałów wyciskowych, gipsu, łyżek oraz środków dezynfekcyjnych. Ogranicza się ilość odpadów generowanych podczas pracy, co ma znaczenie zwłaszcza w dużych praktykach. Choć inwestycja w skaner jest początkowo kosztowna, w dłuższej perspektywie może prowadzić do obniżenia kosztów funkcjonowania gabinetu i zwiększenia efektywności pracy.

Proces skanowania krok po kroku

Aby lepiej zrozumieć funkcjonowanie skanera wewnątrzustnego w praktyce, warto omówić typowy przebieg wizyty, podczas której wykonywany jest skan. Na początku lekarz przygotowuje jamę ustną pacjenta: usuwa nadmiar śliny, osusza powierzchnie zębów, ewentualnie odsuwa policzki i wargi przy pomocy retraktorów. W niektórych przypadkach stosuje się proszki lub spray kontrastowy, choć wiele nowoczesnych skanerów działa w trybie bezproszkowym.

Następnie lekarz uruchamia skaner i rozpoczyna rejestrację obrazu, zwykle od jednego z zębów trzonowych, stopniowo przesuwając końcówkę wzdłuż łuku zębowego. Na ekranie monitora w czasie rzeczywistym pojawia się model 3D, który dokładnie odwzorowuje skanowane struktury. Oprogramowanie wskazuje kolorystycznie obszary niedoskanowane, co pozwala lekarzowi wrócić do nich i uzupełnić dane. Zazwyczaj skanowany jest najpierw jeden łuk, potem drugi, a na końcu zgryz, czyli kontakt zębów górnych i dolnych.

Po zakończeniu skanowania lekarz dokonuje wstępnej oceny jakości modelu: sprawdza, czy granice preparacji pod koronę są dobrze widoczne, czy nie ma artefaktów i braków. Jeśli wszystko jest w porządku, skan zostaje zapisany i może zostać poddany dalszej obróbce. Oprogramowanie umożliwia przycięcie zbędnych fragmentów, wygładzenie powierzchni oraz przygotowanie modelu do wysłania do laboratorium lub do modułu projektowania CAD.

Cały proces, w zależności od doświadczenia lekarza i rozległości obszaru, zajmuje od kilku do kilkunastu minut. Dla pacjenta jest to zwykle znacznie mniej uciążliwe niż tradycyjne wyciski, a dodatkowo może on na bieżąco obserwować na ekranie swoje zęby w powiększeniu. Taka wizualizacja bywa pomocna w edukacji, pokazaniu ubytków, kamienia nazębnego czy planowanego zakresu leczenia.

W przypadku bardziej złożonych prac, jak rozległe mosty czy pełne rekonstrukcje, proces skanowania może wymagać większej precyzji i cierpliwości. Doświadczony lekarz potrafi jednak tak zaplanować kolejność skanowania, aby zminimalizować ryzyko błędu i konieczność powtórek. Istotne jest również przestrzeganie zaleceń producenta dotyczących konserwacji i kalibracji urządzenia, co ma wpływ na dokładność pomiarów.

Wymagania, ograniczenia i wyzwania w stosowaniu skanera

Mimo licznych zalet, skaner wewnątrzustny nie jest rozwiązaniem całkowicie pozbawionym ograniczeń. Jednym z wyzwań jest dostęp do trudnych obszarów, takich jak bardzo dystalne fragmenty łuków zębowych, okolice zębów mądrości czy głębokie kieszenie dziąsłowe. W tych miejscach widoczność może być ograniczona przez język, policzki lub trudności z szerokim otwarciem ust. W takich sytuacjach niezbędne są odpowiednie umiejętności operatora oraz zastosowanie retraktorów i luster.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na jakość skanu jest obecność śliny, krwi czy resztek materiałów stomatologicznych. Nadmierne nawilżenie powierzchni może powodować zakłócenia w odczycie optycznym, dlatego tak ważne jest staranne osuszenie pola zabiegowego. U pacjentów z nasilonym krwawieniem dziąseł lub w trakcie niektórych zabiegów chirurgicznych wykonanie idealnego skanu bywa utrudnione i wymaga doświadczenia oraz cierpliwości.

Istotne są również indywidualne cechy pacjentów. U osób z bardzo nasilonym odruchem wymiotnym, z zaburzeniami współpracy czy u małych dzieci proces skanowania może wymagać dodatkowego czasu i empatii. Z drugiej strony, dla wielu pacjentów metoda ta i tak jest bardziej komfortowa niż tradycyjne wyciski, co przemawia za jej stosowaniem nawet w trudniejszych przypadkach.

Z punktu widzenia gabinetu stomatologicznego wyzwaniem może być inwestycja finansowa oraz konieczność szkolenia personelu. Skaner wewnątrzustny to zaawansowane technologicznie urządzenie, którego obsługa wymaga nauki i praktyki. Lekarz oraz asystentka muszą poznać nie tylko technikę skanowania, ale także zasady pracy z oprogramowaniem, integrację z laboratorium oraz podstawy projektowania cyfrowego. Nieumiejętne korzystanie z urządzenia może prowadzić do błędów i rozczarowań, dlatego tak ważne są kursy i wsparcie producenta.

Warto również wspomnieć o kompatybilności systemów. Rynek stomatologii cyfrowej jest zróżnicowany, a poszczególne urządzenia i programy mogą korzystać z różnych formatów plików. Kluczowe jest, aby skaner umożliwiał eksport danych w otwartych standardach, takich jak STL czy OBJ, co ułatwia współpracę z różnymi laboratoriami i oprogramowaniem. Zamknięte systemy mogą ograniczać swobodę wyboru partnerów i utrudniać przyszłą rozbudowę infrastruktury cyfrowej gabinetu.

Znaczenie skanera wewnątrzustnego w komunikacji z pacjentem i planowaniu leczenia

Skaner wewnątrzustny pełni nie tylko funkcję techniczną, ale także edukacyjną i komunikacyjną. Możliwość pokazania pacjentowi jego własnych zębów w formie trójwymiarowego modelu, obracanego i powiększanego na ekranie, ma ogromną wartość w procesie wyjaśniania diagnozy i planu leczenia. Pacjent widzi dokładnie pęknięcia szkliwa, ubytki, recesje dziąseł czy nieprawidłowe kontakty zgryzowe, co ułatwia zrozumienie potrzeby interwencji.

Cyfrowy model może być także wykorzystywany do symulacji efektów leczenia. W ortodoncji pacjent może zobaczyć przewidywane ustawienie zębów po zakończeniu terapii, a w stomatologii estetycznej – planowany kształt nowych koron lub licówek. Taka wizualizacja zwiększa motywację do podjęcia leczenia, buduje zaufanie do lekarza i zmniejsza lęk przed nieznanym. Dodatkowo pozwala uniknąć nieporozumień co do oczekiwań i realnych możliwości terapii.

W kontekście dokumentacji medycznej skan stanowi precyzyjny zapis stanu uzębienia w konkretnym momencie. Można go porównać do serii zdjęć, ale z dużo większą ilością informacji przestrzennych. Ułatwia to monitorowanie postępów leczenia, kontrolę stabilności efektów oraz ocenę ewentualnych powikłań. W przypadku sporów prawnych lub konieczności konsultacji z innymi specjalistami cyfrowa dokumentacja bywa bardzo cennym materiałem.

Skaner wewnątrzustny usprawnia również komunikację z laboratorium protetycznym. Lekarz może dołączyć do skanu komentarze, zdjęcia wewnątrzustne, zdjęcia twarzy, a nawet krótkie filmy, co ułatwia zrozumienie oczekiwań estetycznych i funkcjonalnych. Technicy protetyczni z kolei mogą przesłać wizualizacje projektów koron, mostów czy protez, które lekarz omawia z pacjentem przed ostatecznym wykonaniem pracy. Cały proces staje się bardziej przejrzysty i przewidywalny.

Nie można także pominąć aspektu psychologicznego i wizerunkowego. Obecność skanera wewnątrzustnego w gabinecie jest często postrzegana przez pacjentów jako oznaka nowoczesności i wysokiego poziomu technologicznego. Wzmacnia to zaufanie do lekarza i może stanowić element przewagi konkurencyjnej na rynku usług stomatologicznych. Jednocześnie ważne jest, aby technologia ta była prezentowana nie jako gadżet, lecz jako narzędzie realnie poprawiające jakość leczenia.

Perspektywy rozwoju i integracji skanera wewnątrzustnego z innymi technologiami

Rozwój skanerów wewnątrzustnych jest ściśle związany z ogólnymi trendami w medycynie cyfrowej i inżynierii biomedycznej. Producenci dążą do jeszcze większej miniaturyzacji urządzeń, poprawy ergonomii, zwiększenia szybkości skanowania oraz dokładności pomiarów. Opracowywane są nowe algorytmy przetwarzania obrazu, które lepiej radzą sobie z błyszczącymi powierzchniami szkliwa, śliną czy ruchem tkanek miękkich.

Coraz większą rolę odgrywa integracja skanerów z innymi systemami diagnostycznymi, takimi jak tomografia CBCT czy skanery twarzy. Połączenie danych z różnych źródeł w jednym środowisku programowym pozwala na kompleksowe planowanie leczenia, uwzględniające zarówno twarde, jak i miękkie tkanki, a także estetykę twarzy. W implantologii umożliwia to tworzenie wirtualnych modeli, na których lekarz może symulować zabiegi i dopasowywać implanty do warunków kostnych oraz okluzji.

Istotnym kierunkiem rozwoju jest również sztuczna inteligencja. Algorytmy uczące się mogą automatycznie rozpoznawać struktury anatomiczne, wykrywać potencjalne ubytki, kamień nazębny czy nieprawidłowości zgryzu, wspierając lekarza w diagnostyce. Mogą także podpowiadać optymalne ścieżki skanowania, korygować artefakty i sugerować kolejne etapy pracy. Taka automatyzacja nie zastąpi wiedzy i doświadczenia lekarza, ale może znacząco przyspieszyć proces i zmniejszyć ryzyko pomyłek.

Skaner wewnątrzustny jest również ważnym elementem łańcucha produkcji w stomatologii opartej o druk 3D. Cyfrowy model zębów może być bezpośrednio wykorzystywany do druku modeli roboczych, szablonów chirurgicznych, szyn zgryzowych czy nawet tymczasowych uzupełnień protetycznych. Takie podejście skraca czas od diagnostyki do wykonania pracy i zwiększa możliwości personalizacji wyrobów medycznych.

W perspektywie długoterminowej można spodziewać się dalszej miniaturyzacji końcówek skanujących, poprawy komfortu pacjenta, a także zwiększenia dostępności tej technologii w mniejszych gabinetach. Postęp technologiczny zwykle wiąże się ze stopniowym spadkiem cen urządzeń, co może przyczynić się do upowszechnienia skanerów również w praktykach ogólnostomatologicznych, a nie tylko w wyspecjalizowanych centrach.

Równocześnie rośnie znaczenie kwestii bezpieczeństwa danych. Cyfrowe modele 3D zawierają wrażliwe informacje medyczne, dlatego konieczne jest stosowanie odpowiednich zabezpieczeń, szyfrowania transmisji oraz procedur ochrony prywatności pacjentów. Rozwój regulacji prawnych i standardów w tym obszarze będzie szedł w parze z dalszą cyfryzacją stomatologii.

FAQ

Jak dokładny jest skaner wewnątrzustny w porównaniu z tradycyjnymi wyciskami?
Nowoczesne skanery wewnątrzustne osiągają bardzo wysoką precyzję, często przewyższającą dokładność tradycyjnych wycisków, zwłaszcza przy większych pracach. Dokładność zależy od modelu urządzenia, warunków w jamie ustnej oraz doświadczenia operatora. W większości zastosowań klinicznych precyzja jest w pełni wystarczająca do wykonania dobrze dopasowanych koron, mostów czy nakładek ortodontycznych.

Czy skanowanie wewnątrzustne jest bezpieczne i komfortowe dla pacjenta?
Procedura skanowania jest nieinwazyjna, bezbolesna i nie wymaga stosowania promieniowania jonizującego. Końcówka skanera jest zwykle smukła i zaokrąglona, aby zminimalizować dyskomfort. Dla większości pacjentów jest to znacznie przyjemniejsze doświadczenie niż tradycyjny wycisk z użyciem masy, szczególnie u osób z silnym odruchem wymiotnym. Krótszy czas badania dodatkowo poprawia tolerancję zabiegu.

Czy każdy pacjent może mieć wykonany skan zamiast tradycyjnego wycisku?
W zdecydowanej większości przypadków skanowanie jest możliwe i zalecane, jednak istnieją sytuacje, w których może być utrudnione, na przykład przy bardzo ograniczonym otwarciu ust, obfitym krwawieniu czy skrajnie trudnych warunkach anatomicznych. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz, oceniając możliwości uzyskania wystarczająco dokładnego modelu. W nielicznych przypadkach nadal konieczne może być zastosowanie klasycznego wycisku.

Ile trwa wykonanie skanu wewnątrzustnego całej jamy ustnej?
Czas skanowania zależy od rodzaju skanera, doświadczenia operatora oraz współpracy pacjenta. Średnio pełny skan jednego łuku zębowego zajmuje kilka minut, a obydwu łuków wraz ze zgryzem kilkanaście minut. W prostych przypadkach, takich jak pojedyncza korona, proces bywa krótszy niż przygotowanie i związanie materiału wyciskowego, co skraca całkowity czas wizyty.

Czy skaner wewnątrzustny całkowicie zastąpi tradycyjne wyciski w stomatologii?
Skanery wewnątrzustne stopniowo wypierają klasyczne wyciski w wielu obszarach, szczególnie w protetyce, ortodoncji i implantologii. Jednak pełne zastąpienie może być długim procesem, ponieważ istnieją specyficzne sytuacje kliniczne, w których tradycyjne metody nadal sprawdzają się dobrze. W praktyce wiele gabinetów stosuje obecnie model hybrydowy, korzystając głównie z technologii cyfrowych, ale zachowując umiejętność wykonania wycisku analogowego, gdy jest to potrzebne.