Implanty nasalne stanowią wyspecjalizowaną grupę wszczepów stosowanych głównie w chirurgii szczękowo-twarzowej i otolaryngologii, które mają istotne znaczenie także w planowaniu i prowadzeniu kompleksowego leczenia stomatologicznego. Dzięki nim możliwa jest rekonstrukcja podparcia nosa, poprawa funkcji oddychania, przywrócenie prawidłowych proporcji twarzy oraz stworzenie stabilnych warunków dla przyszłej protetyki i implantologii zębowej. Zrozumienie ich budowy, wskazań i zależności z układem stomatognatycznym jest kluczowe dla lekarzy dentystów oraz studentów stomatologii.

Definicja, budowa i rodzaje implantów nasalnych

Pod pojęciem implantów nasalnych kryją się sztuczne elementy wszczepiane w obrębie nosa lub jego bezpośredniego podparcia szkieletowego (głównie okolica przedsionka nosa, grzbietu nosa oraz grzebienia przysiecznego szczęki). Ich zadaniem jest odtworzenie lub modyfikacja kształtu i funkcji nosa, a w szerszym ujęciu – przywrócenie równowagi estetyczno‑czynnościowej środkowej części twarzy. W stomatologii najistotniejszy jest wpływ tych implantów na relacje między szczęką, łukiem zębowym, wargą górną i podstawą nosa.

Implant nasalny ma postać stałego lub półelastycznego wszczepu, wykonanego z materiału o wysokiej biozgodności. Umieszczany jest w tkankach miękkich lub kostnych nosa, najczęściej w celu:

• rekonstrukcji pourazowej po złamaniach szczękowo‑nosowych,
• korekcji wrodzonych deformacji (np. rozszczep wargi i podniebienia),
• uzupełnienia podparcia nosa po rozległych zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy ustnej i zatok,
• stabilizacji tkanek miękkich nosa po dużych rekonstrukcjach protetycznych twarzy.

Do najczęściej stosowanych materiałów należą:

• silicon (silikon medyczny) – tworzywo syntetyczne o dobrej elastyczności, często wykorzystywane w korekcjach estetycznych oraz w rekonstrukcjach pośrednich,
• polietylen porowaty – pozwala na wrastanie tkanek, dając dobrą stabilizację długoterminową,
• tytan – używany zwłaszcza w elementach zakotwiczanych w kości, zbliżonych swoją koncepcją do klasycznych implantów zębowych,
• kompozyty polimerowe i bioceramiczne – stosowane rzadziej, zwykle w ramach indywidualnych rekonstrukcji.

Ze względu na lokalizację można wyróżnić następujące grupy:

• implanty grzbietu nosa – służące odbudowie długości i projekcji nosa,
• implanty czubka i skrzydełka nosa – korygujące kształt i symetrię,
• implanty przedsionka i kolumienki nosa – kluczowe w planowaniu rekonstrukcji warg i podparcia górnej wargi, istotne z punktu widzenia estetyki uśmiechu,
• implanty zakotwiczone w obrębie części przedniej szczęki i grzebienia przysiecznego – mające znaczenie zarówno dla otolaryngologa, jak i dla implantologa oraz protetyka stomatologicznego.

W stomatologii szczególną wagę przywiązuje się do tej ostatniej grupy, ponieważ odbudowa podparcia podstawy nosa bezpośrednio wpływa na profil wargi górnej, głębokość przedsionka jamy ustnej, a także na stabilność przyszłych uzupełnień protetycznych w odcinku przednim szczęki.

Znaczenie implantów nasalnych w stomatologii i chirurgii szczękowo-twarzowej

Choć implanty nasalne kojarzone są przede wszystkim z chirurgią plastyczną i otolaryngologią, ich rola w stomatologii oraz w chirurgii szczękowo‑twarzowej jest bardzo duża. Układ stomatognatyczny obejmuje nie tylko zęby, ale też kości szczęk, mięśnie, stawy skroniowo‑żuchwowe, a także tkanki miękkie warg i nosa. Zmiana w jednym z tych elementów nieuchronnie wpływa na pozostałe. Rekonstrukcje w obrębie nosa muszą być więc planowane z uwzględnieniem zgryzu, relacji szczęk, toru żucia i funkcji oddychania.

W praktyce klinicznej implanty nasalne odgrywają istotną rolę w następujących sytuacjach:

• rekonstrukcje po rozszczepach wargi i podniebienia, gdzie brak prawidłowego podparcia nosa i przedsionka jamy ustnej wymaga współpracy chirurga, ortodonty, protetyka i logopedy,
• leczenie pourazowych zniekształceń twarzy po wypadkach komunikacyjnych, upadkach czy urazach sportowych, w których dochodzi do uszkodzenia części środkowej twarzy,
• leczenie po resekcjach guzów jamy nosowej, zatok przynosowych lub szczęki, gdy konieczne jest odtworzenie zarówno funkcji, jak i estetyki,
• kompleksowe plany leczenia pacjentów bezzębnych w szczęce, u których zanik kości oraz tkanek miękkich powoduje zapadnięcie wargi górnej i podstawy nosa.

W ostatnim przypadku zastosowanie implantów nasalnych często łączy się z klasycznymi implantami zębowymi, przeszczepami kostnymi oraz podniesieniem dna zatoki szczękowej. Odbudowa podparcia dna nosa i przedsionka jamy ustnej może znacznie poprawić wynik estetyczny protez stałych i ruchomych, a jednocześnie ułatwić prawidłową artykulację głosek oraz oddychanie przez nos.

W kontekście ortodoncji implanty nasalne bywają rozważane w złożonych przypadkach deformacji szkieletowych, kiedy to korekta relacji szczęk i łuków zębowych nie wystarcza do uzyskania harmonii profilu. W takich sytuacjach chirurg szczękowo‑twarzowy może zaplanować jednoczesne przeprowadzenie osteotomii szczęki oraz wszczepienie implantu nasalnego, aby skorygować zarówno ustawienie kości, jak i kształt nosa.

Dla lekarza dentysty szczególnie ważne jest zrozumienie, że:

• implant nasalny może wpływać na kształt przedsionka jamy ustnej i tym samym na przebieg zabiegów periodontologicznych,
• zmiana podparcia nosa przekłada się na relacje wargi górnej do siekaczy, co wpływa na planowanie długości koron protetycznych,
• nieprawidłowo zaplanowana rekonstrukcja nosa może zaburzać estetykę uśmiechu, nawet przy idealnie wykonanych uzupełnieniach protetycznych.

Dlatego przy planowaniu kompleksowego leczenia pacjenta, u którego rozważa się użycie implantów nasalnych, niezbędne jest interdyscyplinarne podejście: konsultacja otolaryngologiczna, chirurgiczna, ortodontyczna i protetyczna. Tylko wtedy uzyskuje się stabilny, funkcjonalny i estetyczny wynik.

Wskazania i przeciwwskazania do stosowania implantów nasalnych

Implanty nasalne nie są rozwiązaniem uniwersalnym, ale ich rola rośnie w miarę rozwoju chirurgii rekonstrukcyjnej. W kontekście stomatologii i chirurgii szczękowo‑twarzowej najważniejsze wskazania obejmują:

• wrodzone deformacje nosa i szczęk, szczególnie w zespołach rozszczepowych,
• pourazowe deformacje środkowej części twarzy,
• deformacje po usunięciu guzów nowotworowych lub zmian łagodnych powodujących ubytki tkanek,
• znaczące zaburzenia estetyki profilu w związku z zanikiem kości szczęki u pacjentów bezzębnych,
• korekcje wcześniejszych nieudanych zabiegów plastycznych nosa, które utrudniają funkcję ustno‑twarzową.

Z punktu widzenia stomatologii szczególnie istotna jest grupa pacjentów, u których zanik kości w przednim odcinku szczęki prowadzi do:

• zapadnięcia się podstawy nosa,
• skrócenia górnej wargi,
• nadmiernego uwidocznienia dziąseł przy uśmiechu (tzw. gummy smile) lub przeciwnie – braku ekspozycji siekaczy górnych,
• zaburzeń artykulacji niektórych głosek, zwłaszcza przy współistniejącym rozszczepie podniebienia.

W takich przypadkach sama rekonstrukcja kostna i wprowadzenie implantów zębowych może nie wystarczyć, jeśli nie zostanie uwzględniona potrzeba poprawy podparcia nosa. Wszczepienie dobrze zaplanowanego implantu nasalnego pozwala często osiągnąć naturalniejszy profil i poprawę funkcji bez konieczności bardziej rozległych zabiegów ortognatycznych.

Przeciwwskazania do stosowania implantów nasalnych obejmują przede wszystkim:

• aktywną chorobę nowotworową w obrębie twarzoczaszki,
• niekontrolowane choroby ogólnoustrojowe, zwłaszcza cukrzycę i zaburzenia krzepnięcia,
• zaburzenia odporności, które mogą zwiększać ryzyko infekcji i niepowodzenia zabiegu,
• poważne nałogi (głównie ciężkie palenie tytoniu),
• niewyrównane choroby przyzębia lub ciężkie stany zapalne w jamie ustnej i zatokach przynosowych,
• nieprawidłową higienę jamy ustnej oraz brak współpracy pacjenta.

Szczególnie istotne jest wcześniejsze opanowanie wszystkich ognisk zakażenia w jamie ustnej – od próchnicy po zaawansowaną chorobę przyzębia – ponieważ infekcje mogą łatwo szerzyć się w kierunku zatok oraz obszaru nosa, zagrażając stabilności implantu nasalnego. Z tego powodu stomatolog pełni kluczową rolę przygotowawczą, opracowując plan higienizacji, leczenia zachowawczego i ewentualnych ekstrakcji zębów przed planowaną rekonstrukcją nosa.

Procedura zabiegowa i planowanie leczenia

Planowanie wszczepienia implantu nasalnego wymaga bardzo precyzyjnej diagnostyki, która obejmuje zarówno ocenę tkanek nosa i zatok, jak i dokładną analizę struktur stomatognatycznych. Typowe postępowanie podzielić można na kilka etapów:

• badanie kliniczne i dokumentacja fotograficzna twarzy oraz profilu pacjenta,
• ocena zgryzu, relacji szczęk, ekspozycji zębów przy uśmiechu oraz położenia warg,
• badania obrazowe – zwykle tomografia komputerowa CBCT obejmująca jamę nosową, zatoki i szczęki,
• opracowanie modelu 3D czaszki, który pozwala na wirtualne planowanie położenia wszczepu,
• konsultacja interdyscyplinarna: chirurg szczękowo‑twarzowy, otolaryngolog, protetyk, ortodonta, a nierzadko także logopeda.

Następnie opracowuje się szczegółowy plan leczenia, który uwzględnia:

• rodzaj i kształt implantu,
• punkt zakotwiczenia w kości (jeżeli implant ma elementy kostne),
• kolejność zabiegów – np. czy najpierw wykonywany jest zabieg w obrębie nosa, czy też augmentacja kości szczęki oraz wprowadzenie implantów zębowych,
• ostateczny kształt i ustawienie warg w relacji do łuku zębowego.

Zabieg wszczepienia implantu nasalnego przeprowadza się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym lub głębokim znieczuleniu miejscowym z sedacją, szczególnie gdy towarzyszą mu inne procedury chirurgiczne. Dostęp operacyjny zależy od lokalizacji i typu implantatu – może być zewnętrzny (np. cięcie w obrębie kolumienki, skrzydełka nosa) lub wewnątrzustny, co ma szczególne znaczenie dla chirurgii szczękowo‑twarzowej.

Wykorzystanie dostępu wewnątrzustnego pozwala:

• ograniczyć widoczne blizny na twarzy,
• połączyć zabieg z jednoczesną augmentacją kości przedniego odcinka szczęki,
• wprowadzić elementy tytanowe zakotwiczone w kości w obrębie grzebienia przysiecznego.

Po umieszczeniu implantu następuje etap kontroli położenia z wykorzystaniem śródoperacyjnej radiologii lub nawigacji komputerowej. Prawidłowe ustawienie jest kluczowe dla zachowania symetrii twarzy i harmonii z łukiem zębowym. Zaniedbanie tego etapu może skutkować koniecznością reoperacji, szczególnie gdy planowana jest później rozbudowana rehabilitacja protetyczna.

Okres gojenia obejmuje zwykle kilka tygodni do kilku miesięcy. W tym czasie istotną rolę pełni lekarz dentysta, który:

• nadzoruje higienę jamy ustnej,
• kontroluje stan przyzębia i ewentualne ogniska zapalne,
• w zaawansowanych przypadkach wprowadza tymczasowe uzupełnienia protetyczne w taki sposób, aby nie zaburzały gojenia tkanek nosa i przedsionka jamy ustnej.

Dopiero po ustabilizowaniu tkanek i ostatecznym ukształtowaniu profilu wargi górnej można bezpiecznie wykonać docelowe uzupełnienia protetyczne, takie jak mosty, korony na implantach czy protezy overdenture.

Powikłania, ryzyko i opieka pooperacyjna

Jak każdy zabieg chirurgiczny, wszczepienie implantu nasalnego wiąże się z określonym ryzykiem. Do najczęstszych powikłań należą:

• infekcje w obrębie implantu i tkanek otaczających,
• przesunięcie lub rotacja implantu, skutkujące zaburzeniem symetrii nosa,
• ekstruzja (przebicie) wszczepu do jamy nosa lub tkanek miękkich,
• przewlekły ból, dyskomfort lub uczucie ucisku,
• reakcje zapalne na materiał wszczepu, choć występują rzadko w przypadku nowoczesnych tworzyw.

W kontekście stomatologicznym istotne jest, że infekcje w obszarze jamy ustnej, zatok szczękowych lub przyzębia mogą szerzyć się w kierunku nosa i zatok przynosowych, zagrażając stabilności implantu nasalnego. Z tego powodu utrzymanie higieny jamy ustnej i regularne kontrole u dentysty są integralną częścią opieki pooperacyjnej.

Standardowy protokół pooperacyjny obejmuje:

• podawanie antybiotyków i leków przeciwzapalnych według zaleceń chirurga,
• unikanie urazów nosa i okolicy środkowej twarzy,
• czasowe ograniczenie wysiłku fizycznego i czynności zwiększających ciśnienie śródczaszkowe (np. intensywne wydmuchiwanie nosa),
• delikatną higienę nosa oraz regularne płukanie jamy ustnej preparatami antyseptycznymi,
• kontrolę u chirurga i dentysty w ustalonych terminach.

Lekarz stomatolog, szczególnie w przypadku pacjentów z równolegle prowadzonym leczeniem protetycznym czy ortodontycznym, powinien:

• dostosować harmonogram świadczeń do procesu gojenia tkanek nosa,
• unikać wykonywania zabiegów mogących destabilizować okolice przedsionka jamy ustnej,
• wcześnie reagować na objawy zapalne, takie jak obrzęk, ból, ropna wydzielina czy nieprzyjemny zapach z jamy nosowej lub ustnej.

W razie wystąpienia poważnych powikłań, takich jak przemieszczenie implantu lub nasilony stan zapalny, konieczna jest szybka interwencja chirurgiczna. Niekiedy wymaga to usunięcia wszczepu, a dopiero po pełnym wygojeniu tkanek można rozważyć ponowną rekonstrukcję. W takim scenariuszu szczególnie ważna jest rola protetyka, który planuje tymczasowe uzupełnienia minimalizujące deformacje estetyczne i funkcjonalne w okresie przejściowym.

Rola implantów nasalnych w estetyce uśmiechu i rehabilitacji protetycznej

Estetyka uśmiechu nie zależy wyłącznie od kształtu i koloru zębów, ale także od położenia warg, nosa oraz relacji tkanek miękkich do szkieletu twarzy. Implanty nasalne mogą w znaczący sposób poprawiać tzw. estetykę perioralną, co ma ogromne znaczenie dla powodzenia skomplikowanych rekonstrukcji protetycznych.

W praktyce protetycznej często obserwuje się pacjentów z bezzębną szczęką, u których:

• z powodu zaniku kości dochodzi do skrócenia górnej wargi,
• podstawa nosa zapada się,
• linie fałdów nosowo‑wargowych stają się głębsze,
• uśmiech traci naturalne proporcje.

Same protezy całkowite lub mosty na implantach mogą poprawić podparcie tkanek miękkich, ale nie zawsze są w stanie odtworzyć pełne wypełnienie okolicy podstawy nosa. Wówczas zastosowanie dobrze dobranego implantu nasalnego bywa kluczem do odzyskania naturalnego wyglądu twarzy. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów po rozległych zabiegach onkologicznych, gdzie istnieją znaczne ubytki tkanek.

W procesie planowania estetyki uśmiechu uwzględnia się takie parametry, jak:

• ekspozycja zębów w spoczynku i podczas uśmiechu,
• poziom linii wargowej,
• kontur czerwieni wargowej,
• projekcja podstawy nosa i długość kolumienki.

Zastosowanie implantów nasalnych może skorygować niektóre z tych parametrów, szczególnie gdy deformacje wynikają z braku podparcia szkieletowego. W efekcie końcowym pacjent nie tylko uzyskuje estetyczne uzupełnienia protetyczne, ale także bardziej harmonijny profil i wyraz twarzy. Dla wielu chorych, zwłaszcza po chorobach nowotworowych, ma to ogromny wpływ na jakość życia, pewność siebie i funkcjonowanie społeczne.

Należy jednak podkreślić, że przeszczepy kostne, implanty zębowe, implanty nasalne oraz zaawansowane uzupełnienia protetyczne są elementami jednego, spójnego planu leczenia. Sukces zależy od właściwej kolejności działań, precyzyjnej współpracy zespołu specjalistów oraz rzetelnej edukacji pacjenta w zakresie higieny i postępowania pooperacyjnego.

Nowoczesne technologie i kierunki rozwoju implantów nasalnych

Postęp technologiczny w dziedzinie implantologii i chirurgii rekonstrukcyjnej wpływa także na rozwój implantów nasalnych. Współczesne rozwiązania obejmują:

• projektowanie indywidualnych implantów w technologii CAD/CAM, na podstawie trójwymiarowych skanów czaszki,
• druk 3D z wykorzystaniem biokompatybilnych materiałów polimerowych i tytanu,
• nawigację komputerową w czasie rzeczywistym podczas zabiegu,
• łączenie implantów nasalnych z systemami mocowania epitez twarzy (np. po rozległych resekcjach onkologicznych z utratą nosa).

Dzięki indywidualnemu projektowaniu możliwe jest uzyskanie idealnego dopasowania do anatomii pacjenta, co poprawia zarówno estetykę, jak i stabilność wszczepu. W stomatologii przekłada się to na większe możliwości precyzyjnego dopasowania rekonstrukcji protetycznej do tkanek miękkich i kości twarzy, a tym samym na lepsze wyniki funkcjonalne i estetyczne.

Coraz częściej rozważa się również stosowanie materiałów bioaktywnych, które nie tylko są obojętne dla organizmu, ale też sprzyjają integracji z tkankami. W dłuższej perspektywie może to umożliwić tworzenie hybrydowych rozwiązań, łączących funkcję klasycznego implantu nasalnego z elementami stymulującymi regenerację kości lub chrząstki.

Istotnym kierunkiem rozwoju jest także integracja danych z badań ortodontycznych, protetycznych i otolaryngologicznych w jednym oprogramowaniu planistycznym. Pozwala to na symulację różnych wariantów leczenia, takich jak:

• różne położenia implantów zębowych i nasalnych,
• różne ustawienia szczęk po planowanej osteotomii,
• zmiany w kształcie nosa i warg przy zastosowaniu różnych typów implantów.

Dzięki temu lekarz może zaprezentować pacjentowi realistyczne wizualizacje efektu końcowego, ułatwiając podjęcie świadomej decyzji oraz poprawiając zrozumienie złożoności leczenia. Z perspektywy dydaktyki stomatologicznej rozwój tych technologii umożliwia również lepsze szkolenie studentów i rezydentów w zakresie planowania rekonstrukcji twarzoczaszki.

Znaczenie interdyscyplinarne i edukacyjne implantów nasalnych

Implanty nasalne są doskonałym przykładem zagadnienia, które wymaga ścisłej współpracy wielu specjalności medycznych. Dla stomatologów i lekarzy zajmujących się rehabilitacją układu stomatognatycznego zrozumienie ich budowy, wskazań i wpływu na tkanki perioralne ma wymiar zarówno praktyczny, jak i teoretyczny.

W programach nauczania stomatologii tematyka ta pojawia się zwykle w ramach:

• chirurgii szczękowo‑twarzowej,
• protetyki stomatologicznej,
• ortodoncji,
• implantologii i periodontologii.

Studenci powinni wiedzieć, że:

• deformacje nosa często współistnieją z zaburzeniami zgryzu i położenia szczęk,
• rekonstrukcja podstawy nosa może być warunkiem uzyskania optymalnej estetyki uśmiechu,
• kontrola chorób jamy ustnej jest kluczowa dla powodzenia zabiegów w obrębie nosa i zatok,
• kompleksowe plany leczenia wymagają komunikacji między specjalistami.

W praktyce klinicznej implanty nasalne stają się coraz częściej integralnym elementem kompleksowej rehabilitacji pacjentów po urazach, chorobach nowotworowych oraz wrodzonych deformacjach. Dla stomatologów oznacza to konieczność stałego poszerzania wiedzy, uczestnictwa w szkoleniach z zakresu chirurgii rekonstrukcyjnej i współpracy z ośrodkami referencyjnymi.

Włączenie zagadnienia implantów nasalnych do słownika stomatologicznego ma zatem uzasadnienie nie tylko merytoryczne, ale i praktyczne: pozwala uporządkować terminologię, ułatwia komunikację w zespole terapeutycznym oraz zwiększa świadomość roli nosa i tkanek sąsiednich w rehabilitacji układu żucia. W dobie rosnących oczekiwań pacjentów w zakresie estetyki i funkcji twarzy wiedza na temat tych implantów staje się ważnym elementem nowoczesnej stomatologii.

FAQ – najczęstsze pytania o implanty nasalne

1. Czym różnią się implanty nasalne od implantów zębowych?
Implanty nasalne służą odbudowie kształtu i podparcia nosa, natomiast implanty zębowe zastępują utracone korzenie zębów. Różnią się kształtem, położeniem i funkcją, choć często są wykonane z podobnych materiałów, jak tytan czy polimery biozgodne. W kompleksowej rehabilitacji twarzy mogą być stosowane równolegle: implanty zębowe odbudowują zgryz, a nasalne – estetykę i funkcję środkowej części twarzy.

2. Kiedy stomatolog powinien rozważyć konsultację w sprawie implantu nasalnego?
Konsultacja jest wskazana u pacjentów z zaburzeniami estetyki środkowej części twarzy, szczególnie po urazach, wrodzonych deformacjach lub rozległych resekcjach guzów. Jeśli mimo prawidłowego leczenia protetycznego uśmiech nadal wygląda nienaturalnie z powodu zapadniętej podstawy nosa czy skróconej wargi górnej, warto skierować chorego do chirurga szczękowo‑twarzowego. Wspólne planowanie może przynieść zdecydowanie lepszy efekt końcowy.

3. Czy implanty nasalne są trwałe i bezpieczne?
Nowoczesne implanty nasalne wykonuje się z materiałów o wysokiej biozgodności i odporności mechanicznej, co zapewnia im dużą trwałość. O ich bezpieczeństwie decyduje jednak nie tylko sam materiał, ale przede wszystkim prawidłowe zaplanowanie i przeprowadzenie zabiegu oraz utrzymanie dobrej higieny jamy ustnej i nosa. Regularne kontrole u chirurga i dentysty pomagają wcześnie wychwycić ewentualne powikłania, takie jak infekcja czy przesunięcie wszczepu.

4. Jak implant nasalny wpływa na leczenie protetyczne?
Implant nasalny może znacząco poprawić warunki dla uzupełnień protetycznych, zwłaszcza w odcinku przednim szczęki. Odbudowa podparcia nosa i przedsionka jamy ustnej wpływa na ustawienie wargi górnej, ekspozycję siekaczy oraz linie fałdów nosowo‑wargowych. Dzięki temu protetyk może zaprojektować korony czy mosty o bardziej naturalnych proporcjach, uzyskując lepszy wynik estetyczny bez konieczności kompromisów w kształcie i długości zębów.

5. Jakie badania są potrzebne przed wszczepieniem implantu nasalnego?
Podstawą jest dokładne badanie kliniczne twarzy, zgryzu i jamy ustnej, uzupełnione dokumentacją fotograficzną. Niezbędne są badania obrazowe – zwykle tomografia CBCT obejmująca jamę nosową, zatoki i szczęki – które pozwalają ocenić ilość i jakość kości, przebieg przewodów nosowych oraz relacje do zębów. Często wykonuje się też modele 3D czaszki, co ułatwia wirtualne planowanie położenia implantu oraz jego współgrę z przyszłymi uzupełnieniami protetycznymi.