Ekstrakcja zęba jest jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów w gabinecie stomatologicznym, a jednocześnie budzi wiele obaw i pytań pacjentów. To procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu zęba z zębodołu w kości szczęki lub żuchwy, wykonywana z określonych wskazań medycznych. Choć celem stomatologii jest przede wszystkim zachowanie własnego uzębienia pacjenta jak najdłużej, istnieją sytuacje, w których usunięcie zęba staje się koniecznością. Zrozumienie, na czym dokładnie polega ekstrakcja, jakie są etapy zabiegu, możliwe powikłania oraz zalecenia po jego wykonaniu, pomaga zmniejszyć lęk i lepiej współpracować z lekarzem.

Istota i rodzaje ekstrakcji zęba

Ekstrakcja zęba to kontrolowane, zaplanowane usunięcie zęba z jego naturalnego miejsca w kości. Współczesna stomatologia traktuje ten zabieg jako ostateczność, gdy inne metody leczenia, takie jak leczenie zachowawcze, endodontyczne czy periodontologiczne, nie dają szans na długotrwałe utrzymanie zęba w jamie ustnej. Prawidłowo przeprowadzona ekstrakcja nie polega jedynie na „wyrwaniu” zęba, lecz na możliwie jak najmniej urazowym oddzieleniu go od otaczających tkanek, przy jak największym zachowaniu kości i dziąsła, co ma kluczowe znaczenie dla dalszego leczenia protetycznego lub implantologicznego.

Podstawowy podział ekstrakcji wyróżnia dwa główne typy zabiegu. Pierwsza to ekstrakcja prosta, wykonywana przy zębach widocznych w jamie ustnej, które można uchwycić kleszczami stomatologicznymi i delikatnie rozchwiać przy pomocy dźwigni. Drugi rodzaj stanowi ekstrakcja chirurgiczna, wymagająca nacięcia błony śluzowej, często usunięcia fragmentu kości i podziału korzeni zęba przy użyciu wiertła. Ten typ zabiegu stosuje się m.in. w przypadku zębów zatrzymanych, zębów mądrości, korzeni złamanych na poziomie kości, a także zębów zniekształconych lub zrośniętych z kością.

W obrębie tych dwóch głównych grup wyróżnia się także inne kategorie. Istnieje ekstrakcja planowa, przeprowadzana w ramach szerszego planu leczenia, na przykład przed leczeniem ortodontycznym, protetycznym lub wszczepieniem implantów. Ekstrakcja może być również wykonywana w trybie nagłym, gdy dochodzi do ostrego stanu zapalnego, ropnia, złamania korony zęba uniemożliwiającego odbudowę czy silnego, niepoddającego się leczeniu bólu. W niektórych przypadkach przeprowadza się ekstrakcje częściowe, czyli usunięcie jedynie korzenia lub jednego z korzeni zęba wielokorzeniowego, jeśli pozostałe struktury można skutecznie wykorzystać jako filar pod odbudowę protetyczną.

Kluczową rolę w kwalifikacji do ekstrakcji odgrywa ogólny stan zdrowia pacjenta. U osób obciążonych chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak cukrzyca, choroby krwi, schorzenia kardiologiczne, a także u pacjentów przyjmujących leki obniżające krzepliwość krwi albo leki z grupy bisfosfonianów, niezbędna jest szczegółowa analiza ryzyka. W wielu przypadkach konieczna jest ścisła współpraca stomatologa z lekarzem prowadzącym pacjenta, a także odpowiednie przygotowanie, na przykład modyfikacja farmakoterapii przed zabiegiem.

Wskazania i przeciwwskazania do usunięcia zęba

Najczęstszym wskazaniem do ekstrakcji jest ząb zniszczony próchnicą w takim stopniu, że nie ma możliwości jego trwałej odbudowy. Gdy korona jest niemal całkowicie utracona, a korzenie nie nadają się do leczenia endodontycznego lub nie zapewnią stabilnej podstawy dla wkładu i korony protetycznej, usunięcie bywa jedyną racjonalną opcją. Podobnie postępuje się w przypadku pęknięć i złamań korzeni, szczególnie przebiegających wzdłuż ich długości, których nie udaje się leczyć zachowawczo. Kolejną grupę wskazań stanowią zęby powodujące przewlekłe stany zapalne, torbiele okołowierzchołkowe, nawracające ropnie czy przetoki.

Istotną rolę odgrywają także wskazania ortodontyczne. Niekiedy, aby uzyskać prawidłowe ustawienie zębów i korektę zgryzu, konieczne jest usunięcie jednego lub kilku zębów, najczęściej przedtrzonowców. Dzięki temu w łuku zębowym powstaje przestrzeń pozwalająca przesunąć zęby w odpowiednie położenie. Usunięcie zębów przed leczeniem protetycznym bywa wskazane, gdy niektóre zęby są tak rozchwiane lub tak osłabione chorobą przyzębia, że nie dają przewidywalnych rokowań jako filary mostów lub protez. Wskazaniem są także zęby zatrzymane, zwłaszcza zęby mądrości, które powodują stłoczenia, ból, nawracające stany zapalne dziąseł lub uszkadzają sąsiednie zęby.

Przeciwwskazania do ekstrakcji dzieli się na ogólne i miejscowe. Do przeciwwskazań ogólnych należą m.in. niekontrolowane choroby serca, niewyrównana cukrzyca, aktywne choroby nowotworowe w trakcie agresywnego leczenia, zaburzenia krzepnięcia krwi bez możliwości ich wyrównania, ciężkie stany ogólne oraz niektóre choroby zakaźne w fazie ostrej. Nie oznacza to, że u takich pacjentów zęba nie da się usunąć w ogóle, ale zabieg należy odroczyć do czasu ustabilizowania stanu lub przeprowadzić w warunkach szpitalnych, z odpowiednim zabezpieczeniem anestezjologicznym i internistycznym.

Do przeciwwskazań miejscowych zalicza się przede wszystkim ostre stany zapalne tkanek okołowierzchołkowych i przyzębia, w których obrzęk i ból uniemożliwiają skuteczne znieczulenie i bezurazowy zabieg. W takich sytuacjach lekarz może zdecydować o wstępnym leczeniu farmakologicznym, zastosowaniu antybiotykoterapii i odroczeniu ekstrakcji do momentu wyciszenia procesu zapalnego. Trudności mogą pojawić się również przy zębach zrośniętych z kością (ankiloza), w mocno zanikłej kości czy w przypadku wcześniejszych skomplikowanych zabiegów chirurgicznych w tym samym obszarze. W każdej sytuacji konieczna jest dokładna diagnostyka obrazowa, najczęściej w postaci zdjęcia panoramicznego lub tomografii CBCT.

Przebieg zabiegu krok po kroku

Ekstrakcja zęba poprzedzona jest szczegółowym wywiadem oraz badaniem klinicznym. Stomatolog pyta o choroby ogólne, przyjmowane leki, przebyte zabiegi, alergie, a także o wcześniejsze doświadczenia z leczeniem stomatologicznym. Następnie ocenia stan jamy ustnej, ruchomość zęba, stan dziąseł i sąsiednich zębów. Standardem jest wykonanie badania radiologicznego, najczęściej zdjęcia punktowego lub panoramicznego, a przy trudnych przypadkach – trójwymiarowej tomografii komputerowej, która pozwala ocenić długość i przebieg korzeni, ich bliskość do struktur anatomicznych, takich jak zatoka szczękowa czy kanał nerwu zębodołowego dolnego.

Przed rozpoczęciem właściwej procedury lekarz podaje znieczulenie miejscowe. To kluczowy etap, który ma zapewnić pacjentowi komfort i bezbolesność przez cały czas trwania zabiegu. Współczesne preparaty znieczulające działają szybko i skutecznie, a niewielki dyskomfort może pojawić się jedynie w momencie wkłucia igły. Po upewnieniu się, że obszar jest całkowicie znieczulony, stomatolog przystępuje do właściwej części ekstrakcji. W przypadku zabiegu prostego stosuje się specjalne dźwignie i kleszcze, przy pomocy których ząb jest delikatnie rozchwiewany w zębodole, aż do przerwania więzadeł ozębnej i możliwości jego usunięcia.

W ekstrakcji chirurgicznej konieczne jest najpierw nacięcie i odwarstwienie płata śluzówkowo-okostnowego, co zapewnia dostęp do kości i korzeni zęba. Następnie, przy użyciu wiertła, usuwa się niewielką ilość kości lub dzieli ząb na części, aby wyciągnąć je w sposób możliwie najmniej urazowy. Po usunięciu wszystkich fragmentów zęba lekarz dokładnie kontroluje zębodół, usuwa ewentualne ziarninę zapalną, wygładza ostre brzegi kostne oraz płucze ranę. Często zakładane są szwy, które stabilizują płat i sprzyjają prawidłowemu gojeniu. Na koniec na ranę nakłada się opatrunek, a pacjent otrzymuje szczegółowe zalecenia pozabiegowe.

W trakcie zabiegu istotne jest nie tylko samo usunięcie zęba, ale także zachowanie jak największej ilości zdrowej kości wyrostka zębodołowego. Ma to ogromne znaczenie w kontekście przyszłego uzupełnienia brakującego zęba, czy to przy pomocy mostu, protezy, czy implantu. Coraz częściej stosuje się techniki małoinwazyjne, a także procedury natychmiastowego wypełnienia zębodołu materiałami kościozastępczymi, które minimalizują zanik kości i przygotowują podłoże pod późniejszą odbudowę. Stomatolog musi także na bieżąco kontrolować krwawienie, stosując odpowiednie metody hemostazy, co ma znaczenie zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki wpływające na krzepliwość.

Gojenie, powikłania i opieka poekstrakcyjna

Proces gojenia po ekstrakcji zęba rozpoczyna się natychmiast po usunięciu. W zębodole tworzy się skrzep krwi, który pełni rolę naturalnego biologicznego opatrunku. Jest on niezbędny dla prawidłowego przebiegu naprawy tkanek – chroni ranę przed zakażeniem, daje rusztowanie dla nowo powstających naczyń krwionośnych i komórek, a następnie stopniowo przekształca się w ziarninę i młodą kość. Kluczowe jest, aby nie uszkodzić tego skrzepu w pierwszych godzinach i dobach po zabiegu, dlatego tak ważne jest przestrzeganie zaleceń otrzymanych od stomatologa.

Pacjent powinien unikać płukania jamy ustnej przez pierwsze godziny po ekstrakcji, nie spożywać gorących napojów i pokarmów, nie palić tytoniu oraz nie dotykać rany językiem czy palcami. W kolejnych dniach zalecane jest delikatne płukanie środkami antyseptycznymi, np. z chlorheksydyną, oraz utrzymywanie wysokiego poziomu higieny pozostałych zębów. W razie bólu stomatolog może zalecić leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a w wybranych sytuacjach – antybiotykoterapię. U większości pacjentów dolegliwości bólowe stopniowo zmniejszają się w ciągu kilku dni, a obrzęk ustępuje.

Jednym z częstszych powikłań jest tzw. suchy zębodół, czyli stan, w którym dochodzi do rozpadu lub utraty skrzepu. Objawia się on narastającym, silnym bólem, promieniującym często do ucha, skroni lub żuchwy, a także nieprzyjemnym zapachem z ust. W takim przypadku konieczna jest wizyta kontrolna w gabinecie, oczyszczenie zębodołu i założenie opatrunku leczniczego. Innymi możliwymi powikłaniami są zakażenia, przedłużone krwawienie, uszkodzenie sąsiednich zębów, kości lub tkanek miękkich, a w przypadku zębów górnych trzonowych – powstanie połączenia ustno-zatokowego wymagającego dodatkowej interwencji.

W dłuższej perspektywie po ekstrakcji dochodzi do fizjologicznego przebudowywania się kości w miejscu po usuniętym zębie. Kość wyrostka stopniowo się obniża i ulega zwężeniu, co może utrudniać wykonanie estetycznego uzupełnienia protetycznego lub implantologicznego. Z tego powodu coraz większy nacisk kładzie się na planowanie ekstrakcji w szerszym kontekście leczenia całej jamy ustnej. Często już w dniu usunięcia zęba lekarz omawia z pacjentem możliwości jego odbudowy, takie jak implanty, mosty czy protezy częściowe, aby zminimalizować negatywne skutki utraty zęba dla funkcji żucia, estetyki i zdrowia przyzębia.

Znaczenie ekstrakcji w planowaniu leczenia stomatologicznego

Choć ekstrakcja kojarzy się najczęściej z sytuacją awaryjną, w nowoczesnej stomatologii jest elementem świadomego, kompleksowego planu leczenia. Stomatolog analizuje nie tylko stan pojedynczego zęba, ale także relacje zgryzowe, kondycję przyzębia, rozmieszczenie sił żucia oraz oczekiwania estetyczne pacjenta. Niekiedy zachowanie osłabionego zęba za wszelką cenę może przynieść więcej szkody niż pożytku, prowadząc do nawracających stanów zapalnych, bólu czy przeciążeń innych zębów. W takich przypadkach zaplanowana, kontrolowana ekstrakcja staje się racjonalnym etapem prowadzącym do uzyskania stabilnego, długotrwałego efektu leczniczego.

Istotną kwestią jest również dobór optymalnego momentu usunięcia zęba. Przykładowo, podczas leczenia ortodontycznego zbyt późna ekstrakcja może wydłużyć całkowity czas terapii i utrudnić uzyskanie pożądanego ustawienia zębów. W leczeniu protetycznym natomiast odpowiednio wczesne usunięcie zębów o bardzo złym rokowaniu pozwala uniknąć powtarzanych interwencji, a jednocześnie umożliwia zaplanowanie spójnego uzupełnienia, np. w postaci mostu czy protezy szkieletowej. U pacjentów onkologicznych lub wymagających leczenia bisfosfonianami decyzja o ekstrakcji powinna zostać podjęta przed rozpoczęciem terapii, gdyż późniejsze usuwanie zębów może wiązać się z wysokim ryzykiem martwicy kości.

Po zakończonym procesie gojenia konieczne jest zawsze rozważenie sposobu zastąpienia utraconego zęba. Brak zęba to nie tylko problem estetyczny, ale także funkcjonalny. Sąsiednie zęby mają tendencję do przesuwania się w stronę powstałej luki, co prowadzi do zaburzeń zgryzu, trudności w utrzymaniu higieny i większego ryzyka próchnicy oraz chorób przyzębia. Utrata zębów w odcinku bocznym może skutkować przeciążeniem pozostałych zębów, a w odcinku przednim – zmianą rysów twarzy, zapadaniem warg i pogorszeniem wymowy. Dlatego już na etapie planowania ekstrakcji stomatolog powinien omówić z pacjentem rozwiązania takie jak mosty, protezy lub implanty zębowe, dostosowane do indywidualnej sytuacji klinicznej.

Rola pacjenta w powodzeniu zabiegu

Chociaż ekstrakcja zęba jest procedurą wykonywaną przez lekarza, powodzenie zabiegu w dużej mierze zależy również od świadomej współpracy pacjenta. Przygotowanie do ekstrakcji zaczyna się od przekazania stomatologowi wyczerpujących informacji o stanie zdrowia, wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach, a także ewentualnych uczuleniach. Szczególnie ważne jest poinformowanie o lekach przeciwzakrzepowych, stosowanych w chorobach serca, po udarach mózgu lub w innych schorzeniach naczyniowych. Niekiedy konieczna jest modyfikacja dawki tych preparatów lub zastosowanie dodatkowych metod zabezpieczenia przed krwawieniem.

Bezpośrednio przed zabiegiem zaleca się zjedzenie lekkiego posiłku, o ile lekarz nie zaleci inaczej. Pozwala to uniknąć osłabienia i spadku poziomu glukozy, co jest istotne szczególnie u osób z zaburzeniami metabolicznymi. Po zabiegu pacjent powinien rygorystycznie przestrzegać zaleceń dotyczących higieny, diety, przyjmowania leków i unikania wysiłku fizycznego w pierwszych dobach. Stosowanie się do instrukcji, takich jak niedotykanie rany, niepalenie tytoniu i unikanie alkoholu, znacząco zmniejsza ryzyko powikłań, przyspiesza gojenie i poprawia ogólny komfort po zabiegu.

Pacjent ma również wpływ na długofalowe skutki ekstrakcji. Decyzja o uzupełnieniu brakującego zęba, wybór metody rekonstrukcji oraz utrzymanie wysokiej jakości higieny jamy ustnej wpływają na funkcję żucia, estetykę i stan zdrowia przyzębia. Uzupełnienie braków, szczególnie w odcinku bocznym, pomaga zapobiegać przeciążeniu pozostałych zębów, a w odcinku przednim – przywraca prawidłowe podparcie dla warg i języka. Systematyczne wizyty kontrolne u stomatologa po ekstrakcji pozwalają monitorować proces gojenia, wcześnie wykrywać ewentualne nieprawidłowości i planować kolejne etapy leczenia, w tym ewentualne wszczepienie implantów.

Nowoczesne podejście do ekstrakcji i komfort pacjenta

Współczesna stomatologia kładzie ogromny nacisk na minimalizowanie bólu i stresu związanego z zabiegami, w tym z ekstrakcją. Stosowane obecnie techniki znieczulenia miejscowego, nowoczesne preparaty farmakologiczne oraz sprzęt chirurgiczny pozwalają na przeprowadzenie zabiegu w sposób bezpieczny i komfortowy. Coraz częściej wykorzystuje się również metody wspomagające, takie jak sedacja wziewna podtlenkiem azotu, sedacja dożylna czy wsparcie psychologiczne dla pacjentów z nasilonym lękiem dentystycznym. Odpowiednia komunikacja lekarza z pacjentem, wyjaśnienie poszczególnych etapów zabiegu i omówienie możliwych odczuć znacząco obniżają poziom stresu.

Rozwój technik obrazowania trójwymiarowego, w tym tomografii CBCT, umożliwia precyzyjne zaplanowanie zabiegów, zwłaszcza w trudnych anatomicznie przypadkach. Dane z badań radiologicznych pozwalają określić położenie korzeni względem struktur anatomicznych, ocenić grubość kości oraz zaplanować nie tylko samą ekstrakcję, ale także ewentualne zabiegi regeneracyjne. W niektórych sytuacjach bezpośrednio po usunięciu zęba można zastosować technikę natychmiastowej odbudowy, na przykład poprzez tymczasowe uzupełnienie protetyczne czy przygotowanie miejsca pod implant. Dzięki temu okres „bezzębia” zostaje skrócony, a pacjent może szybciej powrócić do komfortu funkcjonalnego i estetycznego.

Istotnym elementem nowoczesnego podejścia jest także profilaktyka powikłań. Przed planowanymi, rozleglejszymi ekstrakcjami zaleca się często profesjonalne oczyszczenie zębów, usunięcie kamienia nazębnego i dokładną instruktaż higieny. Ograniczenie ilości bakterii w jamie ustnej zmniejsza ryzyko zakażeń po zabiegu. W wybranych grupach pacjentów, np. z obniżoną odpornością, kardiologicznymi czynnikami ryzyka lub protezami zastawek serca, stosuje się profilaktyczną antybiotykoterapię zgodną z aktualnymi wytycznymi medycznymi. Wszystkie te działania sprawiają, że ekstrakcja zęba staje się bardziej przewidywalna, a proces gojenia przebiega sprawniej i z mniejszą liczbą powikłań.

Znaczenie ekstrakcji w kontekście zdrowia ogólnego

Usunięcie zęba to nie tylko kwestia lokalna w obrębie jamy ustnej. Zaniedbane, przewlekle zakażone zęby mogą stanowić ognisko zapalne, z którego bakterie przedostają się do krwiobiegu i wpływają na funkcjonowanie całego organizmu. Nieleczone procesy zapalne w obrębie korzeni zębów są powiązane z większym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, powikłań cukrzycy, zaostrzeń chorób reumatycznych, a nawet powikłań pooperacyjnych w innych dziedzinach medycyny. Z tego powodu ekstrakcja zęba, którego nie da się skutecznie wyleczyć, bywa postrzegana jako działanie profilaktyczne wobec poważniejszych problemów zdrowotnych.

Dla pacjentów z obniżoną odpornością lub poddawanych specjalistycznym terapiom, np. chemioterapii czy radioterapii, odpowiednio zaplanowane usunięcie zębów o wątpliwym rokowaniu jest elementem przygotowania do leczenia onkologicznego. Zostawienie ognisk zakażenia w jamie ustnej może w takich sytuacjach prowadzić do ciężkich, trudnych do opanowania infekcji ogólnoustrojowych. Również u pacjentów z planowaną implantacją stawów biodrowych, kolanowych czy innymi dużymi zabiegami ortopedycznymi zaleca się uporządkowanie stanu jamy ustnej, w tym ekstrakcję zębów, które mogą być potencjalnym źródłem bakteriemii.

Warto podkreślić, że poprawa stanu uzębienia po serii koniecznych ekstrakcji, połączona z odpowiednią odbudową protetyczną, wpływa także na jakość życia pacjenta. Przywrócenie prawidłowej funkcji żucia umożliwia spożywanie różnorodnej diety, co przekłada się na lepsze odżywienie, a tym samym na odporność i ogólną kondycję organizmu. Poprawa estetyki uśmiechu, zwłaszcza po usunięciu zębów w odcinku przednim i ich rekonstrukcji, ma z kolei duże znaczenie dla samopoczucia psychicznego, relacji społecznych i pewności siebie. Ekstrakcja zęba, choć jest zabiegiem usuwającym strukturę, w wielu przypadkach staje się pierwszym krokiem do przywrócenia harmonii w jamie ustnej i poprawy zdrowia ogólnego.

Podsumowanie znaczenia i przebiegu ekstrakcji

Ekstrakcja zęba, mimo że kojarzy się z utratą, jest często świadomą, przemyślaną decyzją medyczną, której celem jest eliminacja źródła bólu, zakażenia lub dysfunkcji w jamie ustnej. Zabieg ten obejmuje szereg etapów: od dokładnej diagnostyki, przez bezbolesne przeprowadzenie procedury w znieczuleniu miejscowym, aż po staranną opiekę poekstrakcyjną i planowanie dalszego leczenia protetycznego lub implantologicznego. Prawidłowo przeprowadzona ekstrakcja, z zastosowaniem zasad chirurgii małoinwazyjnej i ochrony tkanek, minimalizuje ryzyko powikłań, umożliwia sprawne gojenie i stwarza optymalne warunki do późniejszej odbudowy brakującego zęba.

Znaczenie ekstrakcji wykracza poza aspekt lokalny. W wielu przypadkach usunięcie zęba ratuje zdrowie ogólne, zapobiega poważnym powikłaniom, a nawet poprawia rokowanie w chorobach przewlekłych. Warunkiem jest jednak właściwe zakwalifikowanie pacjenta do zabiegu, uwzględnienie chorób ogólnych, przyjmowanych leków i diagnostyki radiologicznej. Współpraca pomiędzy stomatologiem a pacjentem, oparta na rzetelnej informacji i wzajemnym zaufaniu, pozwala przejść przez proces ekstrakcji w sposób bezpieczny, przewidywalny i możliwie najbardziej komfortowy. Ostateczny cel stanowi nie tylko usunięcie chorego zęba, ale przywrócenie pełnej funkcji, estetyki i zdrowia jamy ustnej w perspektywie długoterminowej.

FAQ

Jak długo trwa gojenie po ekstrakcji zęba?
Proces gojenia po usunięciu zęba przebiega etapami. W ciągu kilku dni zwykle ustępuje ból i obrzęk, a błona śluzowa stopniowo się zamyka. Pełne wygojenie tkanek miękkich następuje po około 2–3 tygodniach, natomiast przebudowa kości może trwać kilka miesięcy. Czas gojenia zależy od rozległości zabiegu, stanu ogólnego pacjenta, wieku oraz przestrzegania zaleceń pozabiegowych dotyczących higieny i stylu życia.

Czy ekstrakcja zęba jest bolesna?
Sam zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu, a jedynie nacisk i delikatne pociąganie. Krótkotrwały dyskomfort może pojawić się w momencie podania znieczulenia. Po ustąpieniu działania środka znieczulającego możliwy jest ból pozabiegowy, który zwykle dobrze poddaje się standardowym lekom przeciwbólowym. W razie silniejszych dolegliwości należy skonsultować się ze stomatologiem.

Jakie są najczęstsze powikłania po usunięciu zęba?
Do najczęściej obserwowanych powikłań należy suchy zębodół, przedłużone krwawienie, miejscowe zakażenie, obrzęk tkanek oraz ból o większym nasileniu niż typowy. Zdarzają się także uszkodzenia sąsiednich zębów lub tkanek, a w szczęce górnej – połączenie ustno-zatokowe. Ryzyko trudniejszych powikłań jest niewielkie, zwłaszcza przy prawidłowym przygotowaniu pacjenta, dokładnej diagnostyce i ścisłym przestrzeganiu zaleceń po zabiegu.

Kiedy po ekstrakcji można założyć implant?
Moment wszczepienia implantu zależy od warunków miejscowych i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W sprzyjających sytuacjach możliwa jest implantacja natychmiastowa, bezpośrednio po usunięciu zęba. Częściej jednak zaleca się odczekanie od kilku tygodni do kilku miesięcy, aby umożliwić wygojenie tkanek i przebudowę kości. Ostateczna decyzja zapada po badaniu klinicznym i analizie badań obrazowych, które pokazują ilość oraz jakość kości w miejscu planowanego implantu.

Czy zawsze trzeba uzupełniać ząb po ekstrakcji?
Choć technicznie możliwe jest pozostawienie luki, brak zęba niesie liczne konsekwencje. Sąsiednie zęby mogą się przesuwać, dochodzi do zaburzeń zgryzu, utraty kości w miejscu poekstrakcyjnym oraz trudności z dokładnym czyszczeniem. W odcinku przednim brak wpływa na estetykę i wymowę, w bocznym – na efektywne żucie. Dlatego w większości przypadków zaleca się zaplanowanie uzupełnienia, np. w formie mostu, implantu lub protezy, dostosowanego do indywidualnej sytuacji klinicznej.