Infekcja poimplantacyjna jest jednym z najpoważniejszych powikłań związanych z leczeniem implantologicznym w stomatologii. Choć nowoczesne systemy implantów cechuje wysoka przewidywalność i bezpieczeństwo, zakażenie tkanek otaczających wszczep może doprowadzić do utraty implantu, a nawet rozległych powikłań ogólnoustrojowych. Zrozumienie przyczyn, objawów, rodzajów oraz metod profilaktyki i leczenia infekcji poimplantacyjnych jest kluczowe zarówno dla lekarza dentysty, jak i dla pacjenta planującego rehabilitację protetyczną na implantach.

Definicja infekcji poimplantacyjnej i jej miejsce w stomatologii

Infekcja poimplantacyjna to stan zapalny tkanek miękkich i/lub twardych bezpośrednio otaczających implant stomatologiczny, wywołany najczęściej przez drobnoustroje bytujące w jamie ustnej. Może pojawić się wkrótce po zabiegu chirurgicznym lub rozwinąć się po okresie bezobjawowego użytkowania implantu. W praktyce klinicznej obejmuje szerokie spektrum – od łagodnego zapalenia błony śluzowej wokół wszczepu aż po rozległą destrukcję kości utrzymującej implant.

W ramach terminologii implantologicznej wyróżnia się dwie najważniejsze kategorie schorzeń dotyczących okolicy implantów: mukozitis oraz periimplantitis. Obie jednostki są ściśle związane z obecnością płytki bakteryjnej oraz reakcją gospodarza, ale różnią się zakresem zajęcia tkanek i rokowaniem. Infekcja poimplantacyjna bywa używana jako pojęcie nadrzędne, obejmujące zarówno wczesne zakażenia pooperacyjne, jak i późne procesy zapalne o podłożu biofilmowym.

Z punktu widzenia stomatologii, a zwłaszcza implantologii, zrozumienie mechanizmów infekcji poimplantacyjnych jest niezbędne dla planowania zabiegów chirurgicznych, doboru schematów antybiotykoterapii, kształtowania konstrukcji protetycznych oraz edukacji pacjentów w zakresie higieny. Infekcje te są także jednym z głównych powodów niepowodzeń leczenia implantologicznego, obok przeciążeń biomechanicznych i błędów w planowaniu zabiegów.

Rodzaje infekcji poimplantacyjnych w okolicy implantów

W obrębie jamy ustnej wyróżnia się kilka typów infekcji poimplantacyjnych, które różnią się zarówno czasem wystąpienia, jak i obrazem klinicznym oraz nasileniem destrukcji tkanek. Podstawowy podział dotyczy infekcji wczesnych i późnych, a także odmiennych jednostek chorobowych takich jak mukozitis i periimplantitis.

Wczesna infekcja poimplantacyjna pojawia się zwykle w pierwszych dniach lub tygodniach po zabiegu wszczepienia implantu. Jest ona najczęściej konsekwencją zaburzenia gojenia ran pooperacyjnych, kontaminacji pola operacyjnego lub nieprzestrzegania zaleceń pozabiegowych przez pacjenta. Może obejmować zarówno tkanki miękkie, jak i wczesny etap gojenia kości wokół implantu. W tym okresie niezwykle ważna jest właściwa aseptyka, stabilność pierwotna wszczepu oraz dobór schematu farmakoterapii.

Późna infekcja poimplantacyjna dotyczy sytuacji, w której implant był już z powodzeniem obciążony protetycznie, a pacjent przez pewien czas nie zgłaszał dolegliwości. Zwykle jest ona związana z przewlekłym gromadzeniem się biofilmu bakteryjnego, niewystarczającą higieną oraz niekorzystną konstrukcją pracy protetycznej utrudniającą oczyszczanie. Późne zakażenia mogą rozwijać się skrycie i zostać zauważone dopiero w momencie wyraźnej utraty kości widocznej w badaniu radiologicznym.

Mukozitis (zapalenie błony śluzowej wokół implantu) jest odwracalną postacią infekcji poimplantacyjnej, ograniczoną wyłącznie do tkanek miękkich. Objawia się zaczerwienieniem, obrzękiem, krwawieniem przy sondowaniu, czasem niewielką bolesnością, ale bez utraty kości w badaniach obrazowych. Przy wczesnej interwencji, polegającej na profesjonalnym oczyszczeniu okolicy implantu, poprawie higieny jamy ustnej i modyfikacji czynników miejscowych, możliwe jest pełne cofnięcie się procesu zapalnego.

Periimplantitis jest bardziej zaawansowaną formą infekcji poimplantacyjnej, w której stan zapalny prowadzi do niszczenia kości otaczającej implant. Charakteryzuje się głębokimi kieszonkami okołowszczepowymi, obecnością ropy, często także ruchomością implantu w zaawansowanych stadiach. Radiologicznie obserwuje się ubytek kostny o zróżnicowanym kształcie, obejmujący różny zakres powierzchni gwintu implantu. Periimplantitis ma zwykle charakter przewlekły i wymaga złożonego leczenia chirurgiczno-zachowawczego.

W badaniach naukowych pojawia się również pojęcie infekcji odległych związanych z implantami, kiedy ognisko zapalne zlokalizowane wokół wszczepu może być potencjalnym źródłem rozsiewu bakterii do innych narządów, zwłaszcza u pacjentów z obciążeniami ogólnymi. Dlatego kontrola stanu tkanek wokół implantów ma znaczenie nie tylko lokalne, ale także ogólnomedyczne.

Przyczyny i czynniki ryzyka infekcji poimplantacyjnej

Podstawowym czynnikiem etiologicznym infekcji poimplantacyjnej jest obecność biofilmu bakteryjnego, tworzącego się na powierzchni implantu oraz elementów protetycznych. Bakterie bytujące w płytce nazębnej, szczególnie beztlenowe patogeny periodontologiczne, wykorzystują mikroszczeliny między komponentami, chropowatość powierzchni oraz nisze retencyjne w konstrukcji odbudowy, aby kolonizować okolicę wszczepu. Z czasem dochodzi do inicjacji reakcji zapalnej ze strony tkanek gospodarza.

Istotną rolę odgrywają czynniki miejscowe. Niewłaściwe pozycjonowanie implantu, brak lub niewystarczająca ilość kości i tkanek miękkich, nieprawidłowy profil wyłaniania, zbyt ciasne lub trudne do oczyszczania przestrzenie międzykoronowe oraz nadmierne nagromadzenie cementu protetycznego sprzyjają retencji płytki. U pacjentów z cienkim biotypem dziąsła i niewystarczającą ilością zrogowaciałej błony śluzowej ryzyko szybszej progresji stanu zapalnego jest wyraźnie zwiększone.

Do kluczowych czynników ogólnych należy zaliczyć: niekontrolowaną cukrzycę, palenie tytoniu, zaburzenia odporności, niektóre choroby ogólnoustrojowe oraz stosowanie leków wpływających na metabolizm kości lub funkcjonowanie układu immunologicznego. Pacjenci z czynną chorobą przyzębia lub historią agresywnej periodontopatii są szczególnie podatni na rozwój infekcji poimplantacyjnych, gdyż flora bakteryjna i odpowiedź immunologiczna sprzyjają destrukcji tkanek przyzębia i tkanek okołowszczepowych.

W kontekście przyczyn nie można pominąć błędów technicznych i niedoskonałości proceduralnych. Niewystarczająca aseptyka podczas zabiegu, przegrzanie kości przy wierceniu, brak stabilności pierwotnej implantu, zbyt krótkie okresy gojenia przed obciążeniem protetycznym czy nieprawidłowo zaprojektowane prace protetyczne zwiększają podatność tkanek na infekcję. Również zbyt agresywne lub niewłaściwie prowadzone zabiegi higienizacyjne mogą uszkadzać powierzchnię implantu i sprzyjać kolonizacji bakteryjnej.

Nie bez znaczenia pozostaje świadomość pacjenta i jego współpraca. Nieregularne wizyty kontrolne, zaniechanie higieny domowej, brak stosowania odpowiednich przyrządów do oczyszczania okolic implantów (np. irygatory, szczoteczki jednopęczkowe, specjalne nici) oraz kontynuacja szkodliwych nawyków, takich jak palenie papierosów, wyraźnie przyspieszają rozwój infekcji. Edukacja pacjenta przed zabiegiem, a także po zakończeniu leczenia, jest elementem profilaktyki o kluczowym znaczeniu.

Objawy kliniczne i diagnostyka infekcji poimplantacyjnej

Infekcja poimplantacyjna może przebiegać skrycie, zwłaszcza w początkowym okresie, dlatego regularna kontrola kliniczna i radiologiczna jest niezbędna. Najwcześniejsze objawy to zwykle zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej wokół implantu, krwawienie przy delikatnym sondowaniu oraz uczucie dyskomfortu podczas żucia lub szczotkowania. W stadium mukozitis pacjent często nie zgłasza bólu, a pierwszym sygnałem jest krwawienie z okolicy wszczepu, podobnie jak w zapaleniu dziąseł wokół zębów naturalnych.

W miarę postępu procesu zapalnego mogą pojawić się bardziej nasilone dolegliwości: tkliwość palpacyjna, spontaniczny ból, obecność wysięku ropnego, nieprzyjemny zapach z ust oraz powiększenie regionalnych węzłów chłonnych. W przypadku periimplantitis sondowanie ujawnia pogłębione kieszonki okołowszczepowe, często znacznie głębsze niż w warunkach fizjologicznych, a badanie radiologiczne (zdjęcia wewnątrzustne, zdjęcia panoramiczne lub tomografia CBCT) wskazuje na utratę kości wokół implantu.

Diagnostyka różnicowa wymaga odróżnienia infekcji poimplantacyjnej od innych przyczyn dolegliwości w okolicy wszczepu, takich jak przeciążenia okluzyjne, mikroruchomość implantu niezwiązana z zakażeniem, przerosty błony śluzowej czy reakcje alergiczne na materiały protetyczne. W badaniu klinicznym stomatolog zwraca uwagę na stabilność mechaniczno-biologiczną implantu, obecność ruchomości komponentów protetycznych, stan przyzębia zębów sąsiednich oraz jakość higieny jamy ustnej.

Coraz częściej wykorzystuje się narzędzia dodatkowe, np. pomiar głębokości kieszonek z zastosowaniem specjalnych sond okołowszczepowych, testy na obecność określonych patogenów bakteryjnych w płytce oraz ocena markerów zapalnych w płynie dziąsłowym. W praktyce gabinetowej podstawą pozostaje jednak systematyczne porównywanie zdjęć radiologicznych wykonanych tuż po implantacji i w kolejnych latach użytkowania, co umożliwia monitorowanie ewentualnego postępu utraty kości.

Wczesne rozpoznanie infekcji poimplantacyjnej, na etapie ograniczonego zapalenia błony śluzowej, zdecydowanie poprawia rokowanie. Pozwala na wdrożenie mało inwazyjnych procedur higienizacyjnych i modyfikację czynników ryzyka, zanim dojdzie do nieodwracalnej destrukcji kości. Dlatego stomatolog powinien zwracać szczególną uwagę na subtelne objawy zapalne wokół implantów i zachęcać pacjentów do zgłaszania nawet niewielkich niepokojących zmian.

Konsekwencje nieleczonej infekcji poimplantacyjnej

Brak właściwej interwencji w przypadku infekcji poimplantacyjnej prowadzi do progresji procesu zapalnego i narastającej destrukcji tkanek. W pierwszej kolejności dochodzi do utrwalonego zapalenia błony śluzowej, która staje się obrzęknięta, bolesna i podatna na urazy. W miarę upływu czasu stan zapalny obejmuje coraz większy obszar kości, co skutkuje powstawaniem kraterowatych ubytków wokół gwintów implantu.

Zaawansowana periimplantitis powoduje stopniową utratę podparcia kostnego i może prowadzić do ruchomości implantu, a w konsekwencji do jego utraty. Niekiedy konieczne jest chirurgiczne usunięcie wszczepu wraz z oczyszczeniem ogniska zapalnego i długotrwałym leczeniem zachowawczym tkanek. Ubytek kości po ekstrakcji implantów bywa rozległy, co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia zabiegów regeneracyjnych przed ewentualnym ponownym wprowadzeniem wszczepu.

Nieleczona infekcja poimplantacyjna może również stanowić źródło zakażenia dla sąsiednich tkanek, w tym zębów naturalnych, prowadząc do zaostrzenia istniejącej choroby przyzębia. U pacjentów z obciążeniami ogólnymi, takimi jak choroby sercowo-naczyniowe, sztuczne zastawki serca czy cukrzyca, przewlekłe ognisko zapalne w jamie ustnej zwiększa ryzyko powikłań ogólnoustrojowych. Choć bezpośrednie związki przyczynowe są przedmiotem badań, związek pomiędzy stanem zapalnym przyzębia a chorobami ogólnymi jest coraz lepiej udokumentowany.

Z punktu widzenia pacjenta utrata implantu to nie tylko problem zdrowotny, ale także psychologiczny i ekonomiczny. Leczenie infekcji poimplantacyjnych w zaawansowanych stadiach jest skomplikowane, czasochłonne i kosztowne, a efekty nie zawsze są przewidywalne. Może być konieczna zmiana pierwotnego planu leczenia, zastosowanie alternatywnych rozwiązań protetycznych czy rezygnacja z kolejnych wszczepów w danej okolicy anatomicznej.

Profilaktyka infekcji poimplantacyjnej

Skuteczna profilaktyka jest najważniejszym elementem postępowania związanego z infekcjami poimplantacyjnymi. Obejmuje ona zarówno działania lekarza, jak i aktywny udział pacjenta. Już na etapie planowania leczenia konieczna jest dokładna ocena ogólnego stanu zdrowia, wykluczenie lub stabilizacja chorób ogólnych, wyleczenie istniejących stanów zapalnych przyzębia i zębów, a także szczegółowe omówienie z pacjentem wymogów dotyczących higieny i wizyt kontrolnych.

Podczas samej procedury chirurgicznej kluczowa jest aseptyka, odpowiednia technika wiercenia i chłodzenia kości, precyzyjne pozycjonowanie implantu w trójwymiarze oraz zapewnienie dobrej stabilności pierwotnej. W wielu przypadkach stosuje się antybiotykoterapię profilaktyczną, choć schematy dawkowania powinny być dostosowane do aktualnych wytycznych i indywidualnego ryzyka pacjenta. Równie ważne jest odpowiednie zaplanowanie kształtu tkanek miękkich i ilości błony śluzowej zrogowaciałej wokół przyszłego implantu.

Po zabiegu chirurgicznym pacjent otrzymuje szczegółowe zalecenia dotyczące higieny, stosowania płukanek antyseptycznych, unikania urazów mechanicznych i termicznych, kontrolowania bólu oraz przyjmowania zaleconych leków. Nadzór nad gojeniem w pierwszych tygodniach pozwala na wczesne wychwycenie zaburzeń i zapobieżenie rozwinięciu się infekcji. Na tym etapie istotna jest także modyfikacja czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu czy nieprawidłowa dieta.

Kolejnym filarem profilaktyki jest projektowanie uzupełnienia protetycznego w taki sposób, aby umożliwić łatwy dostęp do powierzchni oczyszczania. Zbyt rozbudowane przęsła, mosty cementowane z nadmiarem cementu, brak odpowiednich przestrzeni dla nici dentystycznej i szczoteczek międzyzębowych zwiększają prawdopodobieństwo gromadzenia się płytki. W wielu przypadkach zaleca się stosowanie konstrukcji przykręcanych, które ułatwiają kontrolę i ewentualny demontaż pracy protetycznej w razie konieczności interwencji.

W profilaktyce nie można pominąć regularnych wizyt kontrolnych. Pacjent z implantami powinien pozostawać w programie profesjonalnego podtrzymania leczenia, obejmującego co najmniej raz lub dwa razy w roku wizyty higienizacyjne, kontrolę stanu tkanek okołowszczepowych, ocenę radiologiczną oraz systematyczną edukację. Indywidualny program profilaktyki uwzględnia poziom motywacji pacjenta, jego zdolności manualne oraz obecność dodatkowych czynników ryzyka.

Metody leczenia infekcji poimplantacyjnej

Leczenie infekcji poimplantacyjnej zależy od stopnia zaawansowania procesu zapalnego i obejmuje zarówno metody niechirurgiczne, jak i chirurgiczne. Podstawą postępowania jest eliminacja biofilmu bakteryjnego z powierzchni implantu i struktur protetycznych oraz modyfikacja czynników ryzyka ogólnych i miejscowych.

W początkowej fazie, odpowiadającej mukozitis, stosuje się przede wszystkim leczenie zachowawcze. Obejmuje ono profesjonalne oczyszczanie okolicy implantu przy użyciu narzędzi nieuszkadzających powierzchni tytanowej (np. kirety z tworzyw sztucznych, końcówki ultradźwiękowe pokryte tworzywem, piaskarki proszkowe dedykowane implantom), płukanie antyseptyczne oraz wprowadzenie lub wzmocnienie odpowiedniej higieny domowej. Często stosuje się miejscowe preparaty antybakteryjne, a przy bardziej nasilonym stanie zapalnym krótkotrwałą antybiotykoterapię ogólną.

W przypadku rozpoznania periimplantitis konieczne może być leczenie chirurgiczne. W zależności od morfologii ubytku kostnego, stosuje się zabiegi płatowe z odsłonięciem powierzchni implantu, mechaniczne i chemiczne oczyszczanie gwintów, a następnie próbę regeneracji kości z użyciem biomateriałów i membran zaporowych lub zabiegi resekcyjne polegające na wygładzeniu i adaptacji kości do nowego poziomu. Istotnym elementem jest także korekta tkanek miękkich, aby poprawić warunki samooczyszczania i stabilność długoterminową.

Coraz częściej wykorzystuje się nowoczesne metody wspomagające, takie jak terapia laserowa, fotodynamiczna, ozonoterapia czy zastosowanie specjalnych roztworów do dekontaminacji powierzchni tytanowej. Ich skuteczność jest nadal przedmiotem badań, jednak mogą stanowić cenne uzupełnienie klasycznych procedur, zwłaszcza w trudno dostępnych obszarach gwintów implantu.

W zaawansowanych przypadkach, gdy utrata kości jest znaczna, a implant wykazuje ruchomość, konieczne bywa jego usunięcie. Po ekstrakcji wszczepu wykonuje się oczyszczenie loży, ewentualne zabiegi regeneracyjne i odroczenie kolejnej implantacji do czasu pełnej stabilizacji tkanek. W tym okresie można zastosować tymczasowe uzupełnienia protetyczne oparte na zębach sąsiednich lub protezach ruchomych, aby zapewnić pacjentowi funkcję i estetykę.

Elementem integralnym leczenia jest modyfikacja czynników ryzyka: intensywna terapia periodontologiczna pozostałych zębów, wsparcie w rzucaniu palenia, edukacja w zakresie higieny, kontrola chorób ogólnych oraz ewentualna zmiana konstrukcji protetycznej. Skuteczne leczenie infekcji poimplantacyjnej wymaga ścisłej współpracy lekarza, higienistki stomatologicznej i pacjenta, a także konsekwentnego przestrzegania zaleceń pozabiegowych.

Znaczenie edukacji pacjenta i wczesnego wykrywania

Infekcja poimplantacyjna, mimo że jest powikłaniem poważnym, w wielu przypadkach może zostać skutecznie opanowana lub całkowicie uniknięta, jeżeli pacjent jest odpowiednio poinformowany i pozostaje pod systematyczną kontrolą stomatologiczną. Świadomość, że implant nie jest strukturą „bezobsługową”, lecz wymaga co najmniej takiej samej dbałości jak naturalne zęby, jest fundamentem długoterminowego sukcesu leczenia.

Właściwa edukacja powinna rozpocząć się już przed zabiegiem, kiedy omawiane są nie tylko korzyści, ale także potencjalne powikłania terapii implantologicznej. Pacjent powinien wiedzieć, jakie objawy mogą sugerować rozwijającą się infekcję, w jakich sytuacjach należy niezwłocznie zgłosić się do gabinetu oraz jakie znaczenie mają regularne wizyty kontrolne. Zrozumienie roli codziennej higieny, stosowania odpowiednich przyborów i przestrzegania zaleceń dietetycznych ma bezpośredni wpływ na stan tkanek wokół implantów.

Dla lekarza dentysty wczesne wykrycie zmian zapalnych oznacza możliwość zastosowania mniej inwazyjnych, bardziej przewidywalnych metod leczenia. Obejmuje to systematyczne sondowanie okolicy implantów, ocenę krwawienia przy sondowaniu, rejestrowanie głębokości kieszonek i porównywanie zdjęć radiologicznych w czasie. Stworzenie schematu indywidualnego programu podtrzymującego z jasno określonymi interwałami wizyt i zakresem badań jest standardem dobrej praktyki implantologicznej.

Podsumowanie znaczenia infekcji poimplantacyjnej w praktyce stomatologicznej

Infekcja poimplantacyjna stanowi kluczowe pojęcie w słowniku stomatologicznym, ściśle związane z rozwojem nowoczesnej implantologii. Obejmuje procesy zapalne toczące się w tkankach otaczających implant, od odwracalnego zapalenia błony śluzowej po zaawansowaną periimplantitis z rozległą utratą kości. Jej rozwój determinują zarówno czynniki bakteryjne, jak i miejscowe oraz ogólne uwarunkowania pacjenta, a także decyzje kliniczne i techniczne podejmowane przez zespół stomatologiczny.

Z praktycznego punktu widzenia, zrozumienie mechanizmów, objawów i możliwości leczenia infekcji poimplantacyjnych ma bezpośrednie przełożenie na sukces terapii implantologicznej. Odpowiednio prowadzona profilaktyka, staranne planowanie zabiegów chirurgicznych i protetycznych, regularne kontrole oraz aktywna współpraca pacjenta pozwalają zminimalizować ryzyko powikłań i utrzymać funkcję implantów przez wiele lat. Infekcja poimplantacyjna nie jest nieuchronnym następstwem czasu, lecz powikłaniem, któremu w znacznej mierze można zapobiec dzięki świadomemu i kompleksowemu podejściu.

FAQ

Jakie są pierwsze objawy infekcji poimplantacyjnej i kiedy powinienem zgłosić się do stomatologa?
Do wczesnych objawów należą zaczerwienienie i obrzęk dziąsła wokół implantu, krwawienie przy szczotkowaniu lub nitkowaniu, uczucie dyskomfortu oraz nadwrażliwość podczas żucia. Czasem pacjent zauważa także nieprzyjemny zapach z ust lokalizujący się w okolicy wszczepu. Do stomatologa warto zgłosić się natychmiast po zauważeniu tych symptomów, nawet jeśli dolegliwości są łagodne.

Czy każda infekcja wokół implantu oznacza konieczność jego usunięcia?
Nie, większość infekcji poimplantacyjnych, zwłaszcza na etapie zapalenia błony śluzowej (mukozitis), można skutecznie opanować metodami zachowawczymi. Polegają one na profesjonalnym oczyszczeniu, zastosowaniu preparatów antyseptycznych i poprawie higieny domowej. Usunięcie implantu rozważa się dopiero przy zaawansowanej periimplantitis, dużej utracie kości i utracie stabilności mechanicznej wszczepu mimo leczenia.

Jak mogę zmniejszyć ryzyko wystąpienia infekcji poimplantacyjnej po założeniu implantu?
Kluczowe znaczenie ma dokładna higiena jamy ustnej, stosowanie zaleconych szczoteczek, nici i irygatorów oraz regularne wizyty kontrolne połączone z profesjonalnym oczyszczaniem implantów. Należy również ograniczyć lub całkowicie wyeliminować palenie tytoniu, kontrolować choroby ogólne, takie jak cukrzyca, oraz ściśle przestrzegać zaleceń pozabiegowych. Ważna jest także szybka reakcja na wszelkie niepokojące objawy w okolicy wszczepu.

Czym różni się mukozitis od periimplantitis w praktyce klinicznej?
Mukozitis to zapalenie ograniczone do tkanek miękkich wokół implantu, bez utraty kości widocznej w badaniach radiologicznych. Objawia się głównie krwawieniem, zaczerwienieniem i obrzękiem dziąsła, a przy wczesnej interwencji jest odwracalne. Periimplantitis obejmuje już destrukcję kości podpierającej implant, prowadzi do powstawania głębokich kieszonek, ropienia i w konsekwencji może skutkować ruchomością oraz koniecznością usunięcia wszczepu.

Czy osoby z chorobą przyzębia mogą bezpiecznie stosować implanty, jeśli obawiają się infekcji?
Pacjenci z chorobą przyzębia mają wyższe ryzyko infekcji poimplantacyjnej, ale nie oznacza to automatycznej dyskwalifikacji z leczenia implantologicznego. Warunkiem jest skuteczne wyleczenie lub kontrola periodontopatii przed zabiegiem oraz ścisły program podtrzymujący po wszczepieniu implantów. Konieczne są częstsze wizyty kontrolne, wzmożona higiena oraz monitorowanie stanu tkanek, dzięki czemu można znacznie ograniczyć ryzyko powikłań.