Skaning wewnątrzustny to nowoczesna metoda pozyskiwania cyfrowego obrazu jamy ustnej, która coraz częściej zastępuje tradycyjne wyciski z masy silikonowej czy alginatowej. Technologia ta wykorzystuje specjalny skaner wprowadzany do ust pacjenta, który rejestruje kształt zębów, dziąseł i otaczających tkanek w formie trójwymiarowego modelu. Uzyskane dane służą do planowania i wykonywania różnego rodzaju uzupełnień protetycznych, prac ortodontycznych oraz zabiegów z zakresu implantologii i stomatologii estetycznej.

Na czym polega skaning wewnątrzustny?

Skaning wewnątrzustny opiera się na bezpośrednim, optycznym odwzorowaniu struktur w jamie ustnej. Lekarz lub higienistka wprowadza do ust niewielką głowicę skanera, która rejestruje setki lub tysiące klatek na sekundę. Następnie specjalne oprogramowanie przetwarza je w ciągły, trójwymiarowy model. Dzięki temu można uzyskać bardzo dokładny obraz łuków zębowych bez konieczności używania łyżek wyciskowych i mas odlewniczych.

Nowoczesne skanery wewnątrzustne bazują na różnych technologiach optycznych, takich jak światło strukturalne, skaning laserowy czy fotogrametria. Niezależnie od zastosowanej metody ich celem jest uzyskanie jak najwierniejszej kopii warunków panujących w jamie ustnej. Urządzenia te rejestrują nie tylko kształt, lecz nierzadko również kolor tkanek, co ma znaczenie przy doborze odcienia materiałów protetycznych i estetycznych.

W praktyce klinicznej skanowanie rozpoczyna się zwykle od jednego łuku zębowego, a następnie obejmuje sąsiednie obszary, kontakty zwarciowe i, w razie potrzeby, wybrane fragmenty tkanek miękkich. Operator prowadzi końcówkę skanera nad powierzchniami zębów, starając się uzyskać płynny, nieprzerwany obraz. Oprogramowanie na bieżąco informuje o brakujących fragmentach, które wymagają dodatkowego przejścia skanerem.

Skaning wewnątrzustny zastępuje kilka etapów klasycznego postępowania: pobranie wycisku, jego dezynfekcję, odlanie modelu gipsowego, a następnie skanowanie modelu w laboratorium. Dzięki pominięciu materiałów wyciskowych i gipsu minimalizuje się ryzyko zniekształceń oraz błędów wynikających z kurczenia, ekspansji lub nieprawidłowego przechowywania modeli. To zwiększa precyzję wykonania koron, mostów, nakładek czy szyn.

Cyfrowy model powstały w wyniku skaningu można wielokrotnie powielać, edytować, archiwizować oraz przesyłać drogą elektroniczną. Otwiera to drogę do ścisłej współpracy z laboratoriami protetycznymi na całym świecie, przyspiesza obieg informacji i ułatwia konsultacje specjalistyczne. Z perspektywy pacjenta oznacza to najczęściej skrócenie czasu leczenia oraz większą kontrolę nad końcowym efektem estetycznym i funkcjonalnym.

Budowa i rodzaje skanerów wewnątrzustnych

Typowy skaner wewnątrzustny składa się z jednostki głównej, komputera lub tabletu sterującego oraz rękojeści z głowicą optyczną. Głowica jest zaprojektowana tak, aby zapewnić możliwie dobry dostęp do wszystkich obszarów jamy ustnej, w tym zębów trzonowych i przestrzeni międzyzębowych. W zależności od producenta różnią się one wielkością, wagą i ergonomią, co przekłada się na komfort pracy lekarza oraz pacjenta.

Wyróżnia się skanery pracujące z użyciem proszku matującego oraz skanery bezproszkowe. Starsze generacje wymagały pokrycia zębów cienką warstwą preparatu, który poprawiał odczyt optyczny i redukował odbicia światła. Obecnie większość urządzeń to systemy bezproszkowe, które rejestrują obraz w sposób bezpośredni, co skraca czas badania i eliminuje dodatkowe etapy przygotowawcze.

Istnieją skanery monochromatyczne, rejestrujące jedynie kształt, oraz skanery kolorowe, które odwzorowują również barwę tkanek. Te drugie mają znaczącą przewagę w stomatologii estetycznej oraz podczas planowania prac wymagających precyzyjnego dopasowania odcienia, jak licówki czy pojedyncze korony w odcinku przednim. Kolorowe odwzorowanie ułatwia także rozpoznawanie wypełnień, granic preparacji i ewentualnych defektów.

Nowoczesne systemy mogą być zintegrowane z oprogramowaniem CAD/CAM, umożliwiając projektowanie uzupełnień bezpośrednio w gabinecie. Niektóre z nich współpracują z frezarkami stomatologicznymi, co pozwala na wykonanie gotowej korony lub inlayu w trakcie jednej wizyty. Inne z kolei są dostosowane do współpracy z zewnętrznymi laboratoriami, którym przesyła się dane w formie plików cyfrowych.

Istotną częścią skanera jest oprogramowanie analityczne i projektowe. To ono odpowiada za scalanie kolejnych zdjęć w spójny model 3D, ocenę jakości skanu, pomiar odległości, kątów oraz powierzchni. Dodatkowe moduły pozwalają porównywać skany z różnych wizyt, analizować zmiany w ułożeniu zębów, a także symulować przyszłe efekty leczenia. W praktyce oznacza to, że skaning wewnątrzustny staje się nie tylko narzędziem diagnostycznym, ale i komunikacyjnym.

Zastosowanie skaningu wewnątrzustnego w stomatologii

Skaning wewnątrzustny znajduje szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach stomatologii. W protetyce służy do przygotowania koron, mostów, wkładów i nakładów koronowych, protez częściowych oraz prac na implantach. Precyzja odwzorowania granicy preparacji i relacji zwarciowych przekłada się na lepsze dopasowanie uzupełnień, mniejszą liczbę korekt oraz mniejsze ryzyko powikłań, takich jak nieszczelności brzeżne czy podrażnienia dziąseł.

W ortodoncji skanowanie łuków zębowych zastąpiło w wielu gabinetach klasyczne wyciski alginatowe używane do wykonywania modeli diagnostycznych. Cyfrowe modele 3D są podstawą do planowania leczenia aparatami stałymi i ruchomymi, w tym przezroczystymi nakładkami. Można dzięki nim analizować zgryz, szerokość łuków, rotacje zębów, a także śledzić postępy terapii poprzez porównywanie kolejnych skanów wykonanych w różnych etapach.

Implantologia korzysta z zalet skaningu wewnątrzustnego podczas planowania i wykonywania uzupełnień na implantach. Skan może być połączony z danymi z tomografii CBCT, co pozwala tworzyć wirtualne modele kości i tkanek miękkich. Na tej podstawie projektuje się szablony chirurgiczne, pozycjonowanie implantów oraz konstrukcje protetyczne. Precyzyjne odwzorowanie warunków w jamie ustnej pomaga ograniczać liczbę wizyt oraz minimalizować ryzyko niedopasowania prac do warunków anatomicznych.

W stomatologii zachowawczej i estetycznej skanowanie bywa wykorzystywane do planowania odbudów kompozytowych, licówek, a także kompleksowych rekonstrukcji zgryzu. Możliwość wizualizacji uzębienia w trójwymiarze ułatwia ocenę przestrzenną, analizę proporcji i dobór optymalnych rozwiązań estetyczno-funkcjonalnych. Pacjent może zobaczyć symulację przewidywanego efektu, co zwiększa jego świadomość co do przebiegu leczenia.

Dodatkowym obszarem zastosowań jest protetyka ruchoma i leczenie bruksizmu. Na podstawie skanów wykonuje się cyfrowe projekty szyn relaksacyjnych i ochronnych stosowanych u pacjentów z parafunkcjami. Dokładne odwzorowanie kontaktów zębowych pomaga w prawidłowym zaprojektowaniu powierzchni zwarciowych szyny, tak aby spełniała ona funkcję ochronną i terapeutyczną.

Proces kliniczny krok po kroku

Procedura skaningu wewnątrzustnego rozpoczyna się od przygotowania pola zabiegowego. Zęby są oczyszczane z płytki nazębnej i osuszone, aby poprawić czytelność powierzchni. W razie potrzeby stosuje się retrakcję dziąseł za pomocą nici retrakcyjnych lub żeli, co umożliwia lepsze uwidocznienie granicy preparacji. Jest to szczególnie istotne w protetyce, gdzie dokładne określenie linii brzegu jest kluczowe dla szczelności przyszłej korony.

Następnie operator uruchamia skaner i wprowadza jego głowicę do jamy ustnej. Istnieją określone protokoły ruchów skanujących, które minimalizują ryzyko powstawania błędów oraz zapewniają kompletny zapis powierzchni. Najczęściej zaczyna się od powierzchni okluzyjnych, potem przechodzi na powierzchnie policzkowe i językowe. System w czasie rzeczywistym pokazuje na ekranie obszary już zeskanowane oraz miejsca wymagające uzupełnienia danych.

Po zeskanowaniu całego łuku zębowego można przystąpić do rejestracji zgryzu, czyli relacji między górnym a dolnym łukiem. Odbywa się to poprzez wykonanie krótkiego skanu w pozycji zwarciowej, gdzie zęby kontaktują się w naturalny sposób. Oprogramowanie dopasowuje wówczas oba modele, tworząc trójwymiarowy obraz relacji okluzyjnych. Ten etap jest ważny przy projektowaniu uzupełnień protetycznych i ortodontycznych.

Gotowy skan poddawany jest kontroli jakości. Lekarz sprawdza, czy granice preparacji są wyraźnie widoczne, czy nie ma przerw w modelu oraz artefaktów mogących zaburzać dokładność. W razie wykrycia braków można wykonać korekcyjne skany tylko wybranych obszarów, bez konieczności powtarzania całej procedury od początku. To jedna z istotnych przewag nad klasycznym wyciskiem, który w razie błędu trzeba było pobierać ponownie.

Po zaakceptowaniu skanu dane są zapisywane i przesyłane do laboratorium protetycznego lub wykorzystywane bezpośrednio w systemie CAD/CAM. Technik protetyczny otrzymuje pliki w standardzie umożliwiającym ich import do programu projektowego. Tam powstaje wirtualny projekt korony, mostu czy innego uzupełnienia, który później jest frezowany lub drukowany w odpowiednim materiale. Cały proces odbywa się w środowisku cyfrowym, od pierwszego etapu aż po gotową pracę.

Korzyści dla pacjenta i lekarza

Skaning wewnątrzustny przynosi wyraźne korzyści zarówno pacjentom, jak i personelowi medycznemu. Dla pacjenta największą różnicą jest komfort. Brak konieczności wypełniania jamy ustnej gęstą masą wyciskową eliminuje odruch wymiotny, uczucie duszności i dyskomfort związany z długim oczekiwaniem na związanie materiału. Procedura skanowania jest zwykle krótsza i mniej inwazyjna, co ma szczególne znaczenie dla osób lękowych, dzieci oraz pacjentów z nadwrażliwym podniebieniem.

Precyzyjny, cyfrowy zapis warunków w jamie ustnej przekłada się na jakość wykonywanych uzupełnień. Dobrze dopasowana korona czy most wymaga minimalnej korekty na wizycie próbnej, co skraca czas spędzany na fotelu. Mniejsza liczba poprawek oznacza także niższe ryzyko nieszczelności brzeżnych, które mogłyby prowadzić do wtórnej próchnicy lub stanów zapalnych przyzębia. Dzięki temu wydłuża się trwałość prac protetycznych i poprawia ich funkcja.

Dla lekarza skaning wewnątrzustny to narzędzie zwiększające kontrolę nad całym procesem leczenia. Możliwość natychmiastowej oceny skanu i wprowadzenia poprawek eliminuje niepewność związaną z jakością tradycyjnych wycisków. Lekarz zyskuje powtarzalność oraz możliwość łatwego archiwizowania i porównywania danych z kolejnych wizyt. To ułatwia monitorowanie postępów terapii i dokumentowanie jej przebiegu.

Z perspektywy organizacyjnej cyfrowy obieg informacji przyspiesza komunikację z laboratorium. Pliki ze skanami można przesłać w ciągu kilku minut, bez konieczności fizycznego transportu modeli. Zmniejsza się także ilość materiałów zużywanych w gabinecie, takich jak masy wyciskowe, łyżki, gips i środki do dezynfekcji. To przekłada się na bardziej uporządkowaną przestrzeń pracy oraz redukcję odpadów medycznych.

Nie można pominąć również aspektu wizerunkowego. Wykorzystanie technologii cyfrowych, takich jak skaning wewnątrzustny, buduje obraz gabinetu jako nowoczesnego i zorientowanego na potrzeby pacjenta. Możliwość pokazania pacjentowi jego własnych zębów w formie trójwymiarowego modelu na ekranie sprzyja edukacji i zwiększa zaufanie do planowanego leczenia. Pacjent lepiej rozumie proponowane rozwiązania, widząc konkretne dane, a nie jedynie opis słowny.

Ograniczenia i wyzwania związane ze skaningiem wewnątrzustnym

Mimo licznych zalet skaning wewnątrzustny nie jest wolny od ograniczeń. Jednym z podstawowych wyzwań jest dostępność do trudno osiągalnych obszarów, szczególnie w okolicy zębów trzonowych u pacjentów z ograniczoną możliwością otwierania ust. Choć producenci stale zmniejszają rozmiary głowic skanujących, nadal mogą występować sytuacje, w których uzyskanie pełnego, niezakłóconego widoku jest utrudnione.

Trudności pojawiają się również przy skanowaniu powierzchni błyszczących, wilgotnych lub silnie odbijających światło. Obfite wydzielanie śliny, ruch języka czy warg wymaga od operatora dobrej koordynacji oraz stosowania odpowiednich metod izolacji pola, takich jak ślinociągi, wałeczki z ligniny czy systemy izolacji policzków. Brak właściwej kontroli nad warunkami może prowadzić do powstawania artefaktów i utraty dokładności.

W przypadku bardzo rozległych braków zębowych lub bezzębia pełnego odwzorowanie całych łuków oraz tkanek miękkich bywa bardziej skomplikowane. Klasyczne wyciski na łyżkach indywidualnych nadal mają swoje miejsce, szczególnie przy wykonywaniu protez całkowitych w trudnych warunkach anatomicznych. Rozwój technologii cyfrowych jednak stopniowo redukuje te różnice, a nowe protokoły łączą skanowanie z innymi metodami obrazowania.

Kolejnym aspektem jest koszt wdrożenia systemu skaningu wewnątrzustnego. Zakup skanera, oprogramowania oraz ewentualnych urządzeń towarzyszących stanowi istotną inwestycję dla gabinetu. Konieczne jest również przeszkolenie personelu i dostosowanie dotychczasowych procedur klinicznych do realiów pracy cyfrowej. Dla części praktyk może to być bariera początkowa, choć w dłuższej perspektywie korzyści organizacyjne i kliniczne często rekompensują nakłady.

Nie bez znaczenia jest także krzywa uczenia. Aby w pełni wykorzystać potencjał skaningu, lekarz musi wypracować odpowiednie nawyki dotyczące prowadzenia głowicy, doboru protokołów i oceny jakości skanów. Początkowo procedura może wydłużać czas wizyty, jednak z praktyką staje się coraz bardziej płynna. Wsparciem są szkolenia, materiały edukacyjne oraz wsparcie techniczne ze strony producentów urządzeń.

Skaning wewnątrzustny a tradycyjne wyciski – porównanie

Porównanie skaningu wewnątrzustnego z klasycznymi wyciskami pozwala lepiej zrozumieć miejsce obu metod w nowoczesnej praktyce. Tradycyjne wyciski polegają na wypełnieniu łyżki materiałem, który po wprowadzeniu do jamy ustnej otacza zęby i tkanki, a następnie twardnieje. Po wyjęciu z ust i dezynfekcji na takim wycisku odlewa się model gipsowy stanowiący podstawę dalszych prac. Każdy z tych etapów jest potencjalnym źródłem błędów i zniekształceń.

Skaning eliminuje wiele czynników mogących wpływać na jakość odwzorowania: nie ma skurczu masy wyciskowej, pęcherzyków powietrza, deformacji podczas wyjmowania łyżki, czy ekspansji gipsu. Cyfrowy zapis jest powtarzalny, a ewentualne niedociągnięcia można korygować, wykonując dodatkowe skany wybranych obszarów. Daje to większą kontrolę nad kluczowymi elementami, takimi jak linia preparacji czy kontakty między zębami.

Z perspektywy pacjenta tradycyjne wyciski są częściej źródłem dyskomfortu. Masa w jamie ustnej bywa odczuwana jako nieprzyjemna, a u niektórych pacjentów wywołuje nudności lub uczucie duszności. Skaning wewnątrzustny z kolei jest lepiej tolerowany, a jego przebieg pacjent może śledzić na ekranie w czasie rzeczywistym. Zmniejsza to lęk i zwiększa poczucie kontroli nad sytuacją.

Należy jednak zauważyć, że klasyczne wyciski nadal mają swoje miejsce w stomatologii, zwłaszcza tam, gdzie trudne warunki anatomiczne lub brak dostępu do technologii cyfrowych ograniczają możliwości skanowania. Niektóre procedury, takie jak skomplikowane protezy całkowite w ekstremalnie zanikłym podłożu, mogą nadal wymagać tradycyjnych technik, przynajmniej na wybranych etapach. Coraz częściej jednak stosuje się rozwiązania hybrydowe łączące zalety obu podejść.

Znaczenie skaningu wewnątrzustnego w stomatologii cyfrowej

Skaning wewnątrzustny jest jednym z filarów szeroko rozumianej stomatologii cyfrowej, w której kluczowe etapy diagnostyki i leczenia odbywają się w oparciu o dane komputerowe. Dzięki niemu gabinet może tworzyć cyfrową dokumentację pacjentów, obejmującą nie tylko zdjęcia rentgenowskie, ale także trójwymiarowe modele uzębienia. Pozwala to na spójne planowanie leczenia w ujęciu wielospecjalistycznym.

Cyfrowe skany jamy ustnej można łączyć z innymi badaniami obrazowymi, takimi jak tomografia stożkowa czy skany twarzy. Powstają w ten sposób złożone modele, umożliwiające bardziej kompleksową analizę estetyczną i funkcjonalną. W implantologii integracja z danymi CBCT pozwala symulować pozycję implantów w odniesieniu do istniejących zębów oraz struktur anatomicznych, co poprawia bezpieczeństwo i przewidywalność zabiegów.

W kontekście CAD/CAM skaning wewnątrzustny stanowi etap wejściowy całego procesu. Dane zebrane w gabinecie są przetwarzane w oprogramowaniu projektowym, które pozwala tworzyć korony, mosty, wkłady, licówki, szyny i inne elementy. Następnie projekty są realizowane w formie fizycznej przy użyciu frezarek lub drukarek 3D, z zastosowaniem takich materiałów jak ceramika, kompozyty, tlenek cyrkonu czy tworzywa polimerowe.

Rozwój sztucznej inteligencji i algorytmów analitycznych dodatkowo poszerza możliwości wykorzystania skanów wewnątrzustnych. Systemy te potrafią wspierać lekarza w wykrywaniu nieprawidłowości, analizie zgryzu, a nawet wstępnym planowaniu korekt estetycznych. Skaning staje się więc nie tylko metodą rejestracji, ale również źródłem danych dla zaawansowanych narzędzi wspomagania decyzji klinicznych.

W dłuższej perspektywie integracja skaningu wewnątrzustnego z elektroniczną dokumentacją medyczną pozwoli budować pełniejsze profile pacjentów. Możliwość porównywania skanów z kolejnych lat umożliwi monitorowanie starcia zębów, recesji dziąseł, przesunięć zębowych czy efektów leczenia protetycznego i ortodontycznego. To z kolei może przyczynić się do wcześniejszego wykrywania problemów i bardziej spersonalizowanego podejścia do profilaktyki.

Perspektywy rozwoju skaningu wewnątrzustnego

Technologia skaningu wewnątrzustnego dynamicznie się rozwija, a producenci stale wprowadzają udoskonalenia zwiększające szybkość, dokładność i wygodę pracy. Nowe generacje urządzeń oferują coraz większą rozdzielczość obrazu przy jednoczesnym skracaniu czasu skanowania całego łuku. Ergonomia głowic jest poprawiana tak, aby umożliwić wygodny dostęp do wszystkich obszarów, także u pacjentów z trudnymi warunkami anatomicznymi.

Coraz większe znaczenie zyskuje integracja skanerów z systemami chmurowymi, które umożliwiają natychmiastowe udostępnianie danych laboratoriom i innym specjalistom. Rozwiązania te sprzyjają współpracy między gabinetami, telekonsultacjom oraz pracy zdalnej techników protetycznych. Dodatkowo rośnie liczba laboratoriów wyspecjalizowanych w przyjmowaniu wyłącznie cyfrowych zleceń, co przyspiesza proces adaptacji stomatologii do realiów epoki cyfrowej.

Innowacyjne zastosowania obejmują wykorzystanie skanów do tworzenia wirtualnych symulacji uśmiechu, które pacjent może oglądać w technologii rozszerzonej lub wirtualnej rzeczywistości. Planowanie estetyczne, zwłaszcza w odcinku przednim, staje się bardziej przewidywalne, a komunikacja z pacjentem – czytelniejsza. Skaning wewnątrzustny staje się ważnym elementem tzw. smile design, łącząc estetykę, funkcję i oczekiwania pacjenta.

Przyszłość tej technologii wiąże się również z miniaturyzacją sprzętu oraz automatyzacją części procesów. Możliwe jest, że w kolejnych latach skanery staną się jeszcze lżejsze, bardziej intuicyjne i tańsze, co zwiększy ich dostępność także w mniejszych praktykach. Równocześnie rozwój oprogramowania będzie ukierunkowany na lepszą analizę danych, automatyczne wykrywanie błędów skanu i sugerowanie optymalnych poprawek operatorowi.

Niewykluczone, że skaning wewnątrzustny będzie coraz częściej wykorzystywany również w profilaktyce i stomatologii zachowawczej, na przykład do wczesnego wykrywania ubytków, pęknięć szkliwa czy zmian erozyjnych. Dokładne modele uzębienia mogą posłużyć do analizy obciążenia zgryzu, identyfikacji miejsc szczególnie narażonych na przeciążenia oraz planowania działań zapobiegawczych. Dzięki temu rola skaningu rozszerzy się z domeny rekonstrukcyjnej na obszar prewencji.

Podsumowanie znaczenia skaningu wewnątrzustnego

Skaning wewnątrzustny stanowi ważny krok w kierunku pełnej cyfryzacji stomatologii. Łączy w sobie wysoką precyzję, komfort pacjenta i efektywność organizacyjną, stając się alternatywą, a często następcą tradycyjnych wycisków. Choć jego wdrożenie wiąże się z określonymi wyzwaniami, korzyści kliniczne i komunikacyjne sprawiają, że coraz więcej gabinetów decyduje się na inwestycję w tę technologię.

Wraz z rozwojem oprogramowania, materiałów oraz technik wytwarzania uzupełnień, skaning wewnątrzustny będzie odgrywał coraz większą rolę w planowaniu i realizacji leczenia protetycznego, ortodontycznego, implantologicznego oraz estetycznego. Staje się on narzędziem, które nie tylko odwzorowuje stan aktualny, ale także umożliwia prognozowanie zmian i projektowanie przyszłych rozwiązań. Dzięki temu praktyka kliniczna może być bardziej przewidywalna, spójna i ukierunkowana na długoterminowe zdrowie jamy ustnej.

Ostatecznie skaning wewnątrzustny można uznać za kluczowy element nowoczesnego podejścia do leczenia stomatologicznego, w którym nacisk kładziony jest na precyzję, personalizację oraz ścisłą współpracę między lekarzem, technikiem i pacjentem. Jego rosnąca popularność wskazuje, że cyfrowe odwzorowanie jamy ustnej stanie się w niedalekiej przyszłości standardem, a nie jedynie opcją zarezerwowaną dla najbardziej zaawansowanych technologicznie gabinetów.

• stomatologia
• skaning
• wewnątrzustny
• skaner
• protetyka
• ortodoncja
• implantologia
• CAD/CAM
• diagnostyka
• cyfrowy

FAQ – najczęstsze pytania o skaning wewnątrzustny

1. Czy skaning wewnątrzustny jest bolesny?
Skaning wewnątrzustny jest procedurą bezbolesną, ponieważ nie wymaga żadnej ingerencji w tkanki twarde ani miękkie. Pacjent odczuwa jedynie obecność niewielkiej głowicy w jamie ustnej, poruszającej się po powierzchniach zębów. U osób z silnym odruchem wymiotnym może pojawić się krótkotrwały dyskomfort, ale jest on zwykle mniejszy niż przy tradycyjnych wyciskach z masy. Znieczulenie nie jest konieczne.

2. Ile czasu trwa wykonanie skanu wewnątrzustnego?
Czas skanowania zależy od zakresu badania, doświadczenia operatora oraz rodzaju używanego sprzętu. Zazwyczaj zeskanowanie jednego łuku zębowego zajmuje kilka minut, a pełne odwzorowanie obu łuków wraz z rejestracją zgryzu mieści się w przedziale od 10 do 20 minut. W praktyce jest to często krócej niż czas potrzebny na przygotowanie, wykonanie i obróbkę klasycznego wycisku stomatologicznego.

3. Czy skaning wewnątrzustny jest bezpieczny?
Tak, skaning wewnątrzustny uważa się za procedurę bezpieczną, gdyż wykorzystuje światło widzialne lub inne nieszkodliwe formy promieniowania optycznego. Nie dochodzi do emisji promieniowania rentgenowskiego ani naruszenia ciągłości tkanek. Głowice skanerów są dezynfekowane lub zabezpieczane jednorazowymi osłonami. Warunkiem bezpieczeństwa jest przestrzeganie standardów higieny oraz zaleceń producenta urządzenia.

4. Czy każdy pacjent może skorzystać ze skaningu wewnątrzustnego?
Zdecydowana większość pacjentów może być poddana skaningowi wewnątrzustnemu, niezależnie od wieku. U małych dzieci lub osób z dużymi ograniczeniami w otwieraniu ust procedura bywa trudniejsza technicznie, ale zwykle nadal możliwa. Pewne utrudnienia mogą wystąpić także przy rozległych brakach zębowych lub specyficznych warunkach anatomicznych. W takich przypadkach lekarz decyduje, czy lepszy będzie skan, czy tradycyjny wycisk.

5. Czy skaning wewnątrzustny zastępuje wszystkie tradycyjne wyciski?
Skaning wewnątrzustny w wielu sytuacjach zastępuje klasyczne wyciski, szczególnie przy koronach, mostach, pracach na implantach czy planowaniu leczenia ortodontycznego. Jednak nie w każdym przypadku całkowicie eliminuje potrzebę stosowania tradycyjnych metod. Przy niektórych protezach całkowitych, bardzo nietypowych warunkach czy specyficznych procedurach lekarz może nadal korzystać z wycisków konwencjonalnych lub technik łączonych.