Cefalometria cyfrowa to jedna z kluczowych metod diagnostycznych we współczesnej stomatologii, szczególnie w ortodoncji i chirurgii szczękowo-twarzowej. Łączy w sobie technikę obrazowania rentgenowskiego z zaawansowanymi narzędziami komputerowymi, umożliwiając niezwykle precyzyjną analizę budowy czaszki, zgryzu i tkanek miękkich. Dzięki niej lekarz może ocenić proporcje twarzy, relacje pomiędzy szczęką a żuchwą, a także zaplanować leczenie w sposób przewidywalny i kontrolowany. W przeciwieństwie do tradycyjnej cefalometrii opartej na wydrukach analogowych, technologia cyfrowa daje możliwość powiększania obrazu, nakładania szablonów, automatycznego wykonywania pomiarów oraz archiwizacji i porównywania wyników w kolejnych etapach terapii. Jest to narzędzie, które realnie wpływa na jakość diagnostyki oraz bezpieczeństwo pacjenta, pozwalając zarówno na dokładne rozpoznanie istniejących problemów zgryzowych, jak i na prognozowanie zmian w przyszłości. Cefalometria cyfrowa stała się obecnie standardem w wielu gabinetach stomatologicznych, stanowiąc pomost pomiędzy klasyczną radiologią a planowaniem leczenia opartego na trójwymiarowych modelach i symulacjach komputerowych.

Istota i definicja cefalometrii cyfrowej

Cefalometria jest metodą analizy zdjęć rentgenowskich głowy wykonywanych w projekcji bocznej oraz – rzadziej – przednio-tylnej. W wersji cyfrowej polega na pozyskaniu obrazu czaszki w postaci pliku komputerowego, a następnie jego obróbce w specjalistycznym oprogramowaniu. Podstawą badania jest cefalogram, czyli ustandaryzowane zdjęcie rentgenowskie czaszki, na którym oznacza się określone punkty anatomiczne oraz linie i kąty. Na tej bazie dokonuje się pomiarów niezbędnych do oceny układu kostnego i zębowego.

Cefalometria cyfrowa wykorzystuje obrazowanie oparte na radiografii niskodawkowej, co zmniejsza ekspozycję na promieniowanie w porównaniu z dawnymi aparatami analogowymi. Skanowany obraz jest przetwarzany w systemie komputerowym, a lekarz, używając narzędzi programu, zaznacza punkty referencyjne na czaszce i zębach. Program może następnie automatycznie obliczyć wiele kluczowych parametrów, takich jak kąty szczękowe, nachylenie siekaczy czy relacje między podstawą czaszki a łukami zębowymi. Diagnosta, opierając się na tych wynikach, interpretuje je w kontekście wieku, płci i norm populacyjnych.

W stomatologii cefalometria cyfrowa znajduje szczególne zastosowanie w specjalnościach takich jak ortodoncja, protetyka, chirurgia szczękowo-twarzowa oraz periodontologia. Umożliwia nie tylko ocenę aktualnego stanu narządu żucia, ale również przewidywanie kierunku wzrostu kości u pacjentów w wieku rozwojowym. Analiza cefalometryczna pozwala określić, czy wada zgryzu ma podłoże zębowe, kostne, czy mieszane, co jest kluczowe dla doboru odpowiedniej metody leczenia. W wielu przypadkach bez pełnej analizy cefalometrycznej nie da się rzetelnie zaplanować terapii ortodontycznej ani zaprojektować prawidłowych uzupełnień protetycznych.

W odróżnieniu od dawnej techniki ręcznego rysowania na kliszy, cefalometria cyfrowa umożliwia wykonywanie analiz w oparciu o różne metody pomiarowe – od klasycznych (np. Steinerja, Rickettsa, McNamary) po nowoczesne, autorskie systemy stosowane w konkretnych programach. Użytkownik może zapisać kilka analiz dla jednego pacjenta, porównywać je w czasie oraz w prosty sposób modyfikować założenia, jeśli plan leczenia ulega zmianie. Oprogramowanie często umożliwia też symulację przesunięć zębów lub fragmentów kości, co pomaga pacjentowi zrozumieć planowany efekt terapii.

Jak przebiega badanie cefalometryczne w wersji cyfrowej

Procedura rozpoczyna się od odpowiedniego ustawienia pacjenta w aparacie rentgenowskim z głowicą cefalometryczną. Głowa zostaje ustabilizowana przy pomocy uchwytów usznych i podpórki czołowej, aby uniknąć przekręcenia lub pochylenia, które mogłoby zakłócić wiarygodność pomiarów. Pacjent proszony jest o zagryzienie w tzw. pozycji centralnej, z wargami delikatnie przymkniętymi lub rozchylonymi – zależnie od przyjętego protokołu. W kluczowych analizach istotne jest także, aby głowa była ustawiona w pozycji naturalnej, co odzwierciedla rzeczywisty układ tkanek w codziennym funkcjonowaniu.

Po wykonaniu ekspozycji obraz pojawia się na monitorze komputera w postaci cyfrowej. Następnie lekarz lub technik uruchamia odpowiedni moduł analizy cefalometrycznej. Oprogramowanie udostępnia mapę punktów referencyjnych, które trzeba zaznaczyć ręcznie lub półautomatycznie. Do najczęściej wykorzystywanych należą punkty takie jak sella, nasion, porion, orbitale, anterior nasal spine, posterior nasal spine, gnathion czy pogonion. Ich dokładne oznaczenie jest kluczem do uzyskania wiarygodnych wyników, dlatego wymaga dużego doświadczenia i znajomości anatomii radiologicznej.

Po wprowadzeniu wszystkich wymaganych punktów program oblicza szereg wymiarów liniowych i kątowych. W efekcie powstaje rozbudowany raport obejmujący m.in. relacje szczęk do podstawy czaszki, położenie zębów czołowych, nachylenie płaszczyzn zgryzowych czy analizę tkanek miękkich profilu twarzy. W większości systemów wyniki zestawiane są z wartościami referencyjnymi, dzięki czemu lekarz może ocenić, czy dana cecha mieści się w granicach normy, czy też wskazuje na wadę zgryzu.

Jedną z największych zalet cefalometrii cyfrowej jest możliwość powiększania wybranych fragmentów obrazu bez utraty szczegółowości. Ułatwia to identyfikację punktów w obszarach o gorszym kontraście, np. w rejonie podstawy czaszki czy przy kręgosłupie szyjnym. Kolejną funkcją jest nakładanie na siebie kilku cefalogramów tego samego pacjenta wykonanych w różnym czasie. Pozwala to szczegółowo śledzić efekty leczenia, obserwować zmiany po zabiegach chirurgicznych i kontrolować stabilność uzyskanej korekcji. Z punktu widzenia gabinetu ważne jest również łatwe archiwizowanie danych i możliwość ich przekazywania między specjalistami bez potrzeby fizycznego transportu zdjęć.

Zastosowanie cefalometrii cyfrowej w ortodoncji

Najszersze zastosowanie cefalometrii cyfrowej występuje w ortodoncji, gdzie służy jako podstawa do diagnozy i planowania leczenia wad zgryzu. Dzięki analizie cefalometrycznej lekarz jest w stanie określić typ wady, jej przyczyny oraz potencjalne możliwości terapeutyczne. W przypadku dzieci i młodzieży szczególnie istotne jest rozpoznanie, czy nieprawidłowości wynikają głównie z położenia zębów, czy z zaburzeń wzrostu szczęki i żuchwy. Jeżeli wada ma charakter szkieletowy, leczenie musi być ukierunkowane nie tylko na przesunięcie zębów, ale też na modyfikację wzrostu kości, a czasem na interwencję chirurgiczną.

Cefalometria cyfrowa pozwala precyzyjnie zaplanować pozycję docelową zębów po zakończeniu leczenia ortodontycznego. Możliwe jest projektowanie docelowego układu łuków zębowych, analizowanie potencjalnych kolizji zębów z korzeniami sąsiednich zębów czy strukturami kostnymi oraz sprawdzanie, jak korekta wpłynie na estetykę profilu twarzy. Dla pacjenta istotne jest, że lekarz może przedstawić mu wizualizację spodziewanego efektu leczenia, co poprawia zrozumienie celu terapii i zwiększa motywację do jej kontynuowania.

W nowoczesnej praktyce ortodontycznej cefalometria cyfrowa integruje się coraz częściej z innymi technologiami, takimi jak skanery wewnątrzustne czy tomografia wolumetryczna CBCT. Umożliwia to tworzenie wirtualnych modeli 3D, na których można symulować ruchy zębów i planować położenie miniimplantów ortodontycznych. Dane cefalometryczne wspierają także projektowanie aparatów stałych, nakładek alignerowych oraz aparatów czynnościowych stosowanych u pacjentów rosnących. Dzięki temu leczenie staje się bardziej przewidywalne, a ryzyko powikłań, takich jak resorpcje korzeni, może być lepiej kontrolowane.

Warto podkreślić, że cefalometria cyfrowa w ortodoncji nie kończy się na fazie diagnostycznej. Analizy powtarza się w trakcie terapii, zwykle w kluczowych momentach związanych z istotną zmianą biomechaniki aparatu. Pozwala to ocenić, czy zęby przesuwają się zgodnie z założeniami, czy też konieczna jest modyfikacja planu. Równie ważne są badania kontrolne po zakończeniu leczenia, które pomagają ocenić stabilność uzyskanego wyniku oraz ewentualną potrzebę retencji długoterminowej.

Znaczenie w chirurgii szczękowo-twarzowej i protetyce

Cefalometria cyfrowa jest niezwykle przydatna w planowaniu zabiegów chirurgii szczękowo-twarzowej, zwłaszcza w zakresie operacyjnego leczenia wad szkieletowych. Chirurdzy wykorzystują analizy cefalometryczne do określania wielkości i kierunku przemieszczeń szczęki, żuchwy czy bródki, które są niezbędne dla przywrócenia prawidłowych relacji zgryzowych oraz harmonii rysów twarzy. Na podstawie pomiarów opracowuje się plan osteotomii, a także przewiduje się, jak zmieni się profil pacjenta po wykonanym zabiegu. Integracja cefalometrii z modelowaniem 3D umożliwia wykonanie symulacji operacji na ekranie komputera jeszcze przed właściwą ingerencją chirurgiczną.

W protetyce cefalometria cyfrowa pomaga w rekonstrukcji zwarcia u pacjentów z rozległymi brakami zębowymi lub po rozległych zabiegach chirurgicznych. Analiza pionowych i poziomych relacji żuchwy do szczęki, a także ocena położenia dotychczasowych zębów, pozwalają na odtworzenie prawidłowej wysokości zwarcia, co jest kluczowe dla komfortu pacjenta i prawidłowej pracy mięśni żucia. Dane cefalometryczne mogą być wykorzystywane przy projektowaniu protez stałych i ruchomych, a także w planowaniu położenia implantów w przypadkach wymagających kompleksowej rehabilitacji narządu żucia.

Istotną grupą pacjentów korzystających z cefalometrii są osoby z rozszczepami podniebienia, wadami wrodzonymi twarzoczaszki czy pourazowymi deformacjami kości. W ich przypadku analiza cefalometryczna pozwala na ocenę stopnia zaburzeń, śledzenie efektów leczenia wieloetapowego oraz planowanie kolejnych korekcji. Obraz cyfrowy umożliwia dokładne porównywanie wyników przed i po poszczególnych etapach interwencji, co jest nieocenione zarówno dla zespołu terapeutycznego, jak i dla dokumentacji medycznej.

Współpracując ze sobą, ortodonta, protetyk i chirurg mogą wykorzystywać wspólne dane cefalometryczne do tworzenia interdyscyplinarnych planów terapeutycznych. Przykładowo, przed zabiegiem ortognatycznym często konieczne jest leczenie ortodontyczne przygotowujące zęby do prawidłowego zetknięcia po przesunięciu kości. Cefalometria cyfrowa pozwala zsynchronizować te działania w czasie, określić kolejność zabiegów i przewidzieć ich wzajemny wpływ.

Różnice między cefalometrią cyfrową a analogową

Tradycyjna cefalometria analogowa opierała się na zdjęciach na kliszy, które lekarz analizował manualnie, nanosząc linie i zaznaczając punkty na kalce technicznej. Metoda ta była czasochłonna, podatna na błędy ludzkie i ograniczona możliwościami samego nośnika obrazu. Wersja cyfrowa eliminuje konieczność wywoływania zdjęć, a cały proces od ekspozycji do analizy odbywa się w środowisku komputerowym. Dzięki temu skraca się czas oczekiwania na wynik, a powtarzalność pomiarów znacząco wzrasta, szczególnie gdy oprogramowanie wspiera automatyczne rozpoznawanie struktur anatomicznych.

W cefalometrii cyfrowej jakość obrazu jest wyższa, a zakres możliwości jego obróbki – znacznie szerszy. Lekarz może regulować kontrast, jasność, ostrość, a także stosować filtry poprawiające widoczność zarysów kości czy zębów. W analizie analogowej takie działania były ograniczone, a ewentualne poprawki wiązały się z koniecznością powtórnego naświetlenia kliszy. Dodatkowo cyfrowa archiwizacja w formie plików DICOM lub innych formatów medycznych ułatwia tworzenie kopii zapasowych i szybkie wyszukiwanie badań w systemie informatycznym placówki.

Ważną różnicą jest również aspekt dawek promieniowania. Nowoczesne aparaty cyfrowe można zoptymalizować tak, aby minimalizować dawkę przy zachowaniu odpowiedniej jakości diagnostycznej. Niektóre systemy mają wbudowane protokoły pediatryczne z obniżoną dawką, co jest kluczowe dla dzieci i młodzieży wymagających powtarzalnych badań kontrolnych. W cefalometrii analogowej modyfikacja parametrów ekspozycji była mniej elastyczna, a ryzyko prześwietlenia lub niedoświetlenia kliszy – większe.

Kolejnym atutem cefalometrii cyfrowej jest możliwość integracji danych z innymi badaniami obrazowymi. Radiolog lub stomatolog może porównać cefalogram z pantomogramem, skanem CBCT czy fotografiami wewnątrzustnymi na jednym ekranie, co sprzyja kompleksowej ocenie przypadku. W środowisku analogowym taka analiza była dużo trudniejsza, wymagała równoczesnej pracy z wieloma wydrukami, a ryzyko zagubienia dokumentacji było znacznie wyższe.

Bezpieczeństwo, dawka promieniowania i przeciwwskazania

Choć cefalometria cyfrowa jest badaniem radiologicznym, dawka promieniowania uznawana jest za stosunkowo niską. Wiele zależy od zastosowanego aparatu, ustawionych parametrów ekspozycji oraz wieku i budowy ciała pacjenta. Producenci urządzeń cefalometrycznych dążą do optymalizacji dawek przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniej jakości obrazu. W praktyce oznacza to, że u większości pacjentów pojedyncze badanie wiąże się z ekspozycją porównywalną do kilku–kilkunastu dni naturalnego promieniowania tła.

Przeciwwskazania do wykonywania cefalometrii cyfrowej są zbliżone do ogólnych zasad dotyczących badań RTG w stomatologii. Szczególną ostrożność zachowuje się u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, kiedy ekspozycja na promieniowanie powinna być ograniczana do sytuacji bezwzględnie koniecznych. Jeśli badanie jest niezbędne, stosuje się osłony ołowiane oraz minimalizuje dawkę. W przypadku dzieci i młodzieży ważne jest, aby nie powielać niepotrzebnie badań – zaleca się wykonywanie cefalometrii tylko wtedy, gdy ma ona wyraźny wpływ na plan leczenia i jego skuteczność.

Bezpieczeństwo badania zależy również od odpowiedniego przeprowadzenia procedury i stosowania się do zasad ochrony radiologicznej. Personel powinien posiadać odpowiednie przeszkolenie, a gabinet – aktualne zezwolenia i kontrole inspekcji sanitarnej. Dla pacjenta istotne jest, aby poinformować lekarza o aktualnym stanie zdrowia, ewentualnej ciąży oraz wcześniejszych badaniach radiologicznych. W wielu sytuacjach wcześniejsze zdjęcia można wykorzystać ponownie, jeśli są wykonane w prawidłowy sposób i zachowują wartość diagnostyczną.

Podkreślić należy, że stosunek korzyści do ryzyka w przypadku cefalometrii cyfrowej jest zwykle zdecydowanie korzystny dla pacjenta. Precyzyjna diagnostyka pozwala uniknąć błędów terapeutycznych, niewłaściwie zaplanowanych zabiegów czy powikłań wynikających z niedoszacowania wady. Prawidłowo dobrany plan leczenia, oparty na rzetelnych danych cefalometrycznych, może w perspektywie wieloletniej przynieść znaczącą poprawę funkcji narządu żucia i estetyki twarzy.

Oprogramowanie i standardy analizy cefalometrycznej

Rozwój cefalometrii cyfrowej jest ściśle związany z powstawaniem wyspecjalizowanych programów komputerowych przeznaczonych dla stomatologów i ortodontów. Oprogramowanie takie oferuje biblioteki analiz, które opierają się na uznanych w literaturze naukowej metodach pomiaru. Lekarz może wybrać analizę najbardziej adekwatną do konkretnego przypadku – na przykład skoncentrowaną na stosunkach szkieletowych, na położeniu zębów, lub uwzględniającą w większym stopniu tkanki miękkie profilu.

Programy cefalometryczne umożliwiają tworzenie własnych protokołów pomiarowych, co jest przydatne dla jednostek naukowych oraz gabinetów specjalizujących się w określonych typach przypadków klinicznych. Użytkownik może zdefiniować nowe punkty i kąty, a następnie zastosować je u wielu pacjentów, co ułatwia prowadzenie badań porównawczych. Dzięki cyfrowej bazie danych możliwe jest także budowanie norm referencyjnych dla konkretnych populacji, uwzględniających różnice etniczne, wiekowe czy płciowe.

Ważnym elementem nowoczesnego oprogramowania jest funkcja wizualizacji wyników w formie wykresów i diagramów, co ułatwia prezentację danych zarówno lekarzowi, jak i pacjentowi. Nierzadko systemy te pozwalają na automatyczne generowanie raportów, które mogą być dołączone do dokumentacji medycznej, wysłane do innego specjalisty lub wykorzystane w publikacjach naukowych. Standardem staje się integracja oprogramowania cefalometrycznego z systemami zarządzania gabinetem oraz z platformami PACS, co umożliwia sprawny przepływ informacji w ramach większych placówek medycznych.

Wraz z postępem technologicznym pojawiają się rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji, które wspomagają automatyczne wykrywanie punktów anatomicznych na cefalogramach. Algorytmy uczone na dużych zbiorach danych są w stanie znacząco skrócić czas analizy i poprawić jej powtarzalność. Choć ostateczna interpretacja zawsze należy do lekarza, takie narzędzia stanowią wsparcie w codziennej praktyce, zwłaszcza w gabinetach o dużej liczbie pacjentów.

Znaczenie cefalometrii cyfrowej w edukacji i badaniach naukowych

Cefalometria cyfrowa odgrywa istotną rolę w kształceniu przyszłych stomatologów i ortodontów. Dzięki możliwościom wizualizacji i łatwego udostępniania obrazów studenci mogą uczyć się identyfikacji punktów anatomicznych oraz interpretacji wyników na dużej liczbie przykładów klinicznych. Programy edukacyjne często zawierają moduły ćwiczeniowe, w których błędy w oznaczeniach są natychmiast wykrywane i komentowane, co przyspiesza proces nauki. Dodatkowo cyfrowe archiwa cefalogramów ułatwiają prowadzenie seminariów i dyskusji przypadków, także w formie zdalnej.

W obszarze badań naukowych cefalometria cyfrowa umożliwia prowadzenie analiz statystycznych na szeroką skalę. Badacze mogą porównywać parametry cefalometryczne między różnymi grupami pacjentów, śledzić zmiany zachodzące pod wpływem różnych metod leczenia oraz oceniać długoterminową stabilność wyników terapii ortodontycznych i chirurgicznych. Dzięki standaryzacji pomiarów oraz możliwości ich powtarzania na tych samych obrazach, wyniki badań są bardziej wiarygodne i łatwiejsze do porównania między ośrodkami.

Cefalometria cyfrowa sprzyja także rozwojowi nowych koncepcji terapeutycznych. Analizy łączone z danymi 3D, modelami biomechanicznymi czy badaniami czynnościowymi (np. elektromiografią mięśni żucia) mogą prowadzić do lepszego zrozumienia zależności między strukturą a funkcją narządu żucia. W efekcie powstają nowe protokoły leczenia, które wykorzystują informacje cefalometryczne w sposób bardziej zindywidualizowany, dopasowując terapię do specyficznych cech anatomicznych pacjenta.

Przyszłość cefalometrii cyfrowej i wnioski dla praktyki stomatologicznej

Kierunek rozwoju cefalometrii cyfrowej wiąże się z coraz głębszą integracją z obrazowaniem trójwymiarowym oraz rozwiązaniami opartymi na sztucznej inteligencji. Coraz więcej danych będzie pozyskiwanych z jednego badania – zarówno w zakresie struktur kostnych, jak i tkanek miękkich, a analiza stanie się jeszcze bardziej automatyczna. Można oczekiwać, że standardem stanie się łączenie klasycznego cefalogramu 2D z rekonstrukcjami 3D z tomografii CBCT, co pozwoli jeszcze dokładniej planować leczenie złożonych wad szkieletowych, szczególnie u pacjentów wymagających interwencji ortognatycznych.

Dla codziennej praktyki stomatologicznej oznacza to dalszy wzrost znaczenia cefalometrii cyfrowej jako narzędzia planowania, monitorowania i dokumentowania leczenia. Pacjenci będą coraz częściej oczekiwać przedstawienia im wizualizacji efektów terapii, a lekarze – opierać swoje decyzje na obiektywnych danych pomiarowych. W tym kontekście umiejętność prawidłowej interpretacji analiz cefalometrycznych stanie się jednym z kluczowych elementów kompetencji nowoczesnego stomatologa, zwłaszcza pracującego w obszarze ortodoncji i chirurgii szczękowo-twarzowej.

Podsumowując, cefalometria cyfrowa jest zaawansowaną, a jednocześnie bezpieczną metodą diagnostyczną, która dostarcza szczegółowych informacji o układzie kostnym i zębowym pacjenta. Dzięki niej leczenie może być bardziej precyzyjne, przewidywalne i dopasowane do indywidualnych potrzeb. Integracja z innymi technikami obrazowania oraz z oprogramowaniem planistycznym czyni z niej narzędzie niezbędne w pracy wielu specjalistów stomatologicznych, a jej znaczenie będzie prawdopodobnie nadal rosnąć wraz z rozwojem technologii medycznych.

FAQ

Na czym polega różnica między cefalometrią cyfrową a tradycyjną?
Cefalometria tradycyjna opiera się na zdjęciach na kliszy oraz ręcznym nanoszeniu punktów i linii na kalce, co jest czasochłonne i mniej powtarzalne. W wersji cyfrowej obraz od razu trafia do komputera, gdzie analizuje się go w specjalnym programie. Umożliwia to automatyczne pomiary, powiększanie fragmentów zdjęcia, łatwą archiwizację oraz szybkie porównywanie wyników w czasie, przy jednoczesnym obniżeniu dawki promieniowania.

Czy cefalometria cyfrowa jest bezpieczna dla dzieci?
Badanie cefalometryczne u dzieci wykonuje się z zachowaniem zasad ochrony radiologicznej, stosując możliwie najniższą dawkę promieniowania zapewniającą dobrą jakość obrazu. Nowoczesne aparaty wyposażone są w protokoły pediatryczne, a osłony ołowiane dodatkowo chronią wrażliwe tkanki. Badanie zlecane jest tylko wtedy, gdy jego wynik ma realny wpływ na plan leczenia, co sprawia, że korzyści z dokładnej diagnostyki zwykle przeważają nad minimalnym ryzykiem.

W jakich sytuacjach stomatolog zleca cefalometrię cyfrową?
Cefalometria cyfrowa jest standardowo wykonywana przed planowanym leczeniem ortodontycznym, zwłaszcza gdy podejrzewa się wadę zgryzu o podłożu szkieletowym. Zleca się ją także przed zabiegami chirurgii szczękowo-twarzowej, przy planowaniu rozległych prac protetycznych oraz w diagnostyce złożonych deformacji twarzoczaszki. Badanie może być powtarzane w trakcie terapii, aby ocenić postępy leczenia i stabilność uzyskanych wyników lub skorygować przyjętą strategię postępowania.

Ile trwa badanie cefalometryczne i czy jest bolesne?
Samo wykonanie zdjęcia cefalometrycznego trwa zazwyczaj kilkadziesiąt sekund, natomiast cała wizyta związana z przygotowaniem pacjenta zajmuje kilka minut. Badanie jest całkowicie bezbolesne i nieinwazyjne – pacjent jedynie stoi lub siedzi w aparacie, mając ustabilizowaną głowę. Po ekspozycji może od razu wrócić do normalnych aktywności, nie są wymagane żadne specjalne środki ostrożności. Analiza obrazu odbywa się już bez udziału pacjenta, w komputerze lekarza.

Czy cefalometria cyfrowa może zastąpić inne badania RTG w stomatologii?
Cefalometria cyfrowa nie zastępuje całkowicie innych badań, lecz je uzupełnia. Służy głównie do oceny relacji szkieletowych i zgryzowych, natomiast pantomogram lepiej obrazuje ogólny stan uzębienia, a zdjęcia zębowe szczegółowo pokazują pojedyncze zęby. W wielu przypadkach lekarz korzysta z kilku rodzajów radiogramów, aby uzyskać pełny obraz sytuacji. Połączenie cefalometrii z innymi technikami diagnostycznymi pozwala zaplanować leczenie bardziej kompleksowo i bezpiecznie dla pacjenta.