Modelowanie cyfrowe w stomatologii stało się jednym z kluczowych pojęć współczesnej praktyki dentystycznej. Obejmuje ono szereg technologii komputerowych pozwalających na precyzyjne planowanie leczenia, projektowanie uzupełnień protetycznych, analizę zgryzu oraz symulację przyszłego efektu estetycznego. Dzięki niemu stomatolog może odtworzyć na ekranie komputera szczegółowy obraz jamy ustnej pacjenta i na jego podstawie wykonywać liczne procedury, które jeszcze niedawno wymagały mozolnej pracy manualnej w laboratorium. Pojęcie to łączy w sobie diagnostykę, planowanie, projektowanie i komunikację z pacjentem w jednym, spójnym cyfrowym procesie.

Definicja i istota modelowania cyfrowego w stomatologii

Modelowanie cyfrowe w stomatologii to proces tworzenia trójwymiarowego, komputerowego odwzorowania zębów, łuków zębowych, tkanek miękkich oraz elementów szkieletu twarzoczaszki pacjenta. Taki model powstaje na podstawie danych pochodzących z skanera wewnątrzustnego, tomografii CBCT, skanów modeli gipsowych lub innych technik obrazowania. Uzyskany obraz 3D służy następnie do planowania i projektowania uzupełnień, analiz ortodontycznych, chirurgicznych oraz estetycznych.

Kluczowe jest to, że model cyfrowy nie jest jedynie statycznym obrazem. Można na nim dokonywać licznych modyfikacji: zmieniać kształt zębów, położenie, wysokość zwarcia, a nawet symulować ruchy żuchwy. Modelowanie cyfrowe pozwala wirtualnie przetestować różne rozwiązania terapeutyczne, zanim zostaną one przeniesione do jamy ustnej pacjenta. Zwiększa to bezpieczeństwo zabiegów, ogranicza liczbę poprawek oraz umożliwia uzyskanie powtarzalnych, przewidywalnych rezultatów.

Z perspektywy definicyjnej jest to więc połączenie technologii CAD (Computer-Aided Design) z wiedzą stomatologiczną. Systemy CAD wykorzystywane są do precyzyjnego tworzenia i modyfikacji geometrii zębów oraz tkanek. W połączeniu z systemami CAM (Computer-Aided Manufacturing) tworzą one pełny cyfrowy przepływ pracy: od pobrania danych, poprzez modelowanie, aż po wykonanie fizycznego uzupełnienia protetycznego lub szablonu chirurgicznego.

Istotnym elementem modelowania cyfrowego jest personalizacja. Każdy wirtualny model jest indywidualny, dopasowany do konkretnego pacjenta. Umożliwia to tworzenie spersonalizowanych koron, mostów, licówek, nakładek ortodontycznych czy szyn nagryzowych. Dzięki temu stomatologia odchodzi od rozwiązań standaryzowanych na rzecz rozwiązań dopasowanych, co znacząco wpływa na komfort i funkcjonalność leczenia.

Technologie i narzędzia wykorzystywane w modelowaniu cyfrowym

Modelowanie cyfrowe opiera się na kilku kluczowych grupach technologii, które współdziałają ze sobą, tworząc kompleksowy przepływ pracy w gabinecie i laboratorium. Pierwszym z nich są skanery wewnątrzustne, które zastępują tradycyjne masy wyciskowe. Urządzenia te rejestrują powierzchnię zębów i tkanek miękkich, tworząc cyfrowy odlew łuków zębowych. Dane te zapisywane są w postaci plików 3D (najczęściej w formatach STL, PLY lub OBJ), stanowiących podstawę dalszego modelowania.

Drugą grupę technologii stanowią systemy obrazowania radiologicznego, w tym tomografia stożkowa CBCT. Pozwala ona odwzorować struktury kostne, korzenie zębów, zatoki szczękowe i inne elementy anatomiczne istotne w planowaniu zabiegów chirurgicznych i implantologicznych. Połączenie danych z CBCT i skanów wewnątrzustnych umożliwia stworzenie zintegrowanego modelu, uwzględniającego zarówno tkanki twarde, jak i miękkie.

Kolejnym elementem są programy CAD przeznaczone do projektowania stomatologicznego. W oprogramowaniu takim lekarz lub technik dentystyczny może kształtować przyszłe korony, mosty, licówki czy protezy. Narzędzia te zawierają biblioteki kształtów zębów, funkcje automatycznego dopasowywania do zgryzu, a także moduły do analizy kontaktów okluzyjnych. Możliwe jest również tworzenie cyfrowych wax-upów, czyli wirtualnych wizualizacji planowanej odbudowy, które kiedyś wykonywano z wosku na modelach gipsowych.

Nieodłączną częścią procesu są technologie CAM oraz urządzenia wytwórcze, takie jak frezarki numeryczne i drukarki 3D. Po zakończeniu modelowania cyfrowego projekt można przekształcić w rzeczywisty przedmiot – koronę z ceramiki, most z cyrkonu, szablon chirurgiczny czy model diagnostyczny z żywicy. Druk 3D odgrywa tu szczególną rolę, pozwalając na szybkie i dokładne wytworzenie obiektów o złożonej geometrii, które trudno byłoby wykonać tradycyjnymi metodami.

Należy także wspomnieć o systemach do rejestracji zgryzu i ruchów żuchwy. Niektóre rozwiązania wykorzystują skanery optyczne, inne czujniki elektroniczne, rejestrujące kontakty zębów i trajektorie ruchu. Dane te mogą zostać połączone z modelami 3D, tworząc dynamiczny model okluzji. Dzięki temu możliwe jest analizowanie kontaktów zwarciowych nie tylko w położeniu statycznym, ale też w trakcie ruchów bocznych i wysuwania, co ma kluczowe znaczenie w leczeniu zaburzeń czynnościowych narządu żucia.

Zastosowania kliniczne modelowania cyfrowego

Modelowanie cyfrowe znajduje zastosowanie praktycznie we wszystkich dziedzinach nowoczesnej stomatologii. W protetyce służy do projektowania koron, mostów, wkładów koronowo-korzeniowych, inlayów, onlayów oraz pełnych protez. Wirtualny model pozwala na dokładne dopasowanie brzegów uzupełnienia, optymalizację kontaktów z sąsiednimi zębami oraz kontrolę estetyki. Można ocenić długość, szerokość i kształt przyszłego zęba w odniesieniu do uśmiechu i proporcji twarzy pacjenta.

W stomatologii estetycznej modelowanie cyfrowe umożliwia tworzenie tzw. cyfrowego projektu uśmiechu (DSD – Digital Smile Design). Lekarz może na podstawie zdjęć, skanów i analizy twarzy zaprojektować idealny kształt i położenie zębów, uwzględniając linie warg, przebieg uśmiechu, symetrię oraz indywidualne cechy pacjenta. Projekt ten może zostać zaprezentowany pacjentowi w formie wizualizacji 2D i 3D, a także przekształcony w tymczasowe uzupełnienia (mock-up), które pacjent testuje w ustach, zanim zostaną wykonane ostateczne licówki lub korony.

W ortodoncji modelowanie cyfrowe rewolucjonizuje sposób planowania leczenia. Modele 3D łuków zębowych pozwalają na dokładną analizę wad zgryzu, pomiar przestrzeni, symulację przemieszczeń zębów oraz zaprojektowanie indywidualnych aparatów. Szczególne znaczenie ma projektowanie nakładek ortodontycznych (alignerów), w którym kolejne etapy leczenia są od razu zaprogramowane w postaci serii modeli cyfrowych i wydrukowanych nakładek. Umożliwia to przewidywalne, etapowe przesuwanie zębów zgodnie z planem terapeutycznym.

W chirurgii stomatologicznej i implantologii cyfrowe modele służą do planowania pozycji implantów, zabiegów podnoszenia dna zatoki szczękowej czy resekcji kości. Dane z tomografii CBCT łączone są ze skanami powierzchni zębów, co pozwala na przestrzenne zobrazowanie struktury kostnej oraz przyszłego uzupełnienia protetycznego. Na tej podstawie projektuje się szablony chirurgiczne, które prowadzą wiertła w dokładnie zaplanowanym kierunku i głębokości. Zwiększa to bezpieczeństwo zabiegów, skraca czas operacji i minimalizuje ryzyko uszkodzenia struktur anatomicznych.

Modelowanie cyfrowe znajduje również miejsce w planowaniu leczenia zachowawczego i endodontycznego. Choć w tych dziedzinach technologie 3D są wykorzystywane w mniejszym stopniu niż w protetyce czy ortodoncji, to jednak analiza kształtu komory zęba, korzeni czy stopnia zniszczenia korony na podstawie obrazów trójwymiarowych pomaga lepiej ocenić możliwości odbudowy i dobrać optymalną metodę leczenia.

Rola modelowania cyfrowego w komunikacji z pacjentem

Jednym z ważnych, a często niedocenianych aspektów modelowania cyfrowego jest jego wpływ na komunikację między lekarzem a pacjentem. Trójwymiarowy, realistyczny obraz własnych zębów i kości pozwala pacjentowi zrozumieć naturę problemu zdrowotnego oraz proponowane rozwiązania. Zamiast abstrakcyjnych opisów, lekarz może pokazać na ekranie komputera, jakie zmiany planuje wprowadzić, jak będzie wyglądać finalny uśmiech i jakie etapy leczenia są konieczne.

Prezentacja cyfrowego projektu uśmiechu czy przyszłej pracy protetycznej znacząco zwiększa zaangażowanie pacjenta w proces decyzyjny. Pacjent może wyrazić swoje oczekiwania estetyczne, zwrócić uwagę na drobne detale, takie jak długość kłów, kształt siekaczy czy przebieg linii dziąseł. Modelowanie cyfrowe sprzyja więc bardziej partnerskiej relacji, w której pacjent staje się współtwórcą efektu końcowego, a nie jedynie biernym odbiorcą leczenia.

Kolejną korzyścią jest możliwość dokumentowania etapów leczenia. Poszczególne wersje modeli cyfrowych można archiwizować i porównywać ze sobą. Pozwala to na ocenę postępów terapii, analizę przyczyn ewentualnych trudności, a także lepsze planowanie kolejnych kroków. Archiwizacja modeli 3D ułatwia również kontynuację leczenia po latach, gdy konieczna jest wymiana uzupełnień lub wykonanie nowych prac.

Modelowanie cyfrowe wspomaga także komunikację między lekarzem a technikiem dentystycznym. Zamiast przesyłać fizyczne wyciski i modele gipsowe, gabinet przekazuje laboratorium pliki cyfrowe. Możliwe jest wykonywanie konsultacji na odległość, wspólne oglądanie tego samego modelu, nanoszenie uwag w czasie rzeczywistym. Skraca to czas realizacji zleceń, zmniejsza ryzyko błędów oraz ułatwia wdrażanie bardziej złożonych rozwiązań protetycznych i implantologicznych.

Zalety i ograniczenia modelowania cyfrowego

Modelowanie cyfrowe niesie ze sobą szereg istotnych zalet klinicznych, technologicznych i organizacyjnych. Przede wszystkim umożliwia ono wysoką precyzję odwzorowania warunków w jamie ustnej. Skanery wewnątrzustne rejestrują detale z dokładnością rzędu mikrometrów, co przekłada się na lepsze dopasowanie koron, mostów czy nakładek. Minimalizuje to konieczność korekt na fotelu pacjenta, skraca wizyty i zwiększa komfort.

Drugą kluczową zaletą jest powtarzalność i przewidywalność wyników. Cyfrowe modele i projekty można wielokrotnie odtwarzać, kopiować, modyfikować bez utraty jakości. W razie potrzeby łatwo odtworzyć utracone uzupełnienie na podstawie zapisanego projektu. Dla lekarza oznacza to większą kontrolę nad procesem leczenia, dla pacjenta – poczucie bezpieczeństwa i stabilności efektów.

Nie można pominąć aspektu ergonomii pracy. Brak tradycyjnych wycisków minimalizuje dyskomfort pacjentów, zwłaszcza osób z silnym odruchem wymiotnym. Skanowanie jest szybkie, czyste i mniej stresujące. Dla zespołu stomatologicznego oznacza to ograniczenie pracy z masami wyciskowymi, unikanie pękających modeli gipsowych i uproszczenie logistyki związanej z transportem wycisków do laboratorium.

Pomimo licznych zalet, modelowanie cyfrowe ma także swoje ograniczenia. Pierwszym z nich są koszty wdrożenia. Zakup skanera wewnątrzustnego, oprogramowania CAD, urządzeń CAM czy drukarek 3D wiąże się z istotnymi nakładami finansowymi. Dodatkowo konieczne jest szkolenie personelu oraz czas potrzebny na opanowanie nowych narzędzi. Nie każde gabinet czy laboratorium może pozwolić sobie na pełną cyfryzację procesów.

Kolejnym ograniczeniem jest zależność od jakości danych wejściowych. Niedokładne skanowanie, błędy w rejestracji zgryzu czy artefakty w tomografii mogą prowadzić do zniekształceń modelu cyfrowego, a w konsekwencji do nieprawidłowego dopasowania uzupełnień. Dlatego kluczowe jest zachowanie wysokich standardów pracy, regularna kalibracja urządzeń oraz właściwe procedury kliniczne.

W niektórych sytuacjach technologia cyfrowa wciąż ustępuje analogowej. Przykładem mogą być bardzo głębokie podcienie, trudnodostępne obszary czy obecność znacznych ilości śliny i krwi, które utrudniają skanowanie. W takich przypadkach tradycyjny wycisk może być nadal bardziej niezawodny. Warto także pamiętać, że pomimo zaawansowania technologicznego, ostateczną odpowiedzialność za wynik leczenia ponosi lekarz, a nie system komputerowy – wiedza kliniczna i doświadczenie są niezastąpione.

Wpływ modelowania cyfrowego na organizację pracy gabinetu i laboratorium

Wprowadzenie modelowania cyfrowego wymusza zmianę organizacji pracy zarówno w gabinecie, jak i w laboratorium protetycznym. Z jednej strony wymaga to inwestycji w sprzęt i oprogramowanie, z drugiej zaś pozwala na optymalizację wielu procesów. W gabinecie stomatologicznym cyfrowy przepływ pracy skraca czas od pobrania wycisku do oddania gotowej pracy. Dane ze skanera mogą zostać natychmiast przesłane do laboratorium drogą elektroniczną, co eliminuje opóźnienia związane z transportem i ryzyko uszkodzenia modeli.

W laboratorium protetycznym modelowanie cyfrowe zmienia charakter pracy technika dentystycznego. Coraz ważniejsze stają się kompetencje cyfrowe: obsługa programów CAD, znajomość procesów druku 3D i frezowania, umiejętność analizy modeli 3D. Tradycyjne umiejętności manualne wciąż są potrzebne, szczególnie na etapie wykończenia i charakteryzacji uzupełnień, ale ich rola ulega przekształceniu. Technicy stają się w coraz większym stopniu operatorami wyspecjalizowanego oprogramowania.

Dzięki modelowaniu cyfrowemu możliwe jest także wprowadzenie gabinetów typu chairside CAD/CAM, w których część prac protetycznych wykonywana jest na miejscu, podczas jednej wizyty. Lekarz pobiera skan, projektuje koronę lub inlay na ekranie, a następnie frezuje go w gabinecie z bloczka ceramicznego lub kompozytowego. Pacjent opuszcza gabinet z gotowym uzupełnieniem, bez konieczności wielokrotnych wizyt. Takie rozwiązania wymagają jednak wysokiego poziomu organizacji i wyszkolenia personelu.

Cyfryzacja pracy ułatwia również standaryzację procedur. Możliwe jest tworzenie szablonów projektów, bibliotek kształtów, predefiniowanych ustawień okluzji czy estetyki. Ułatwia to zachowanie spójności jakościowej prac wykonywanych przez różnych członków zespołu. Jednocześnie przejście na obieg cyfrowy wymaga dbałości o bezpieczeństwo danych pacjentów, stosowanie odpowiednich protokołów szyfrowania i archiwizacji oraz zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.

Przyszłość modelowania cyfrowego w stomatologii

Rozwój technologii sugeruje, że rola modelowania cyfrowego w stomatologii będzie stale rosła. Coraz częściej do głosu dochodzą rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji, które wspierają lekarza w analizie obrazów, wykrywaniu patologii, planowaniu leczenia i automatycznym projektowaniu uzupełnień. Systemy takie potrafią proponować kształt korony na podstawie morfologii sąsiednich zębów, optymalizować kontakty zgryzowe czy przewidywać stabilność planowanego ustawienia zębów w ortodoncji.

Można również spodziewać się coraz ściślejszej integracji modelowania cyfrowego z technikami rzeczywistości rozszerzonej (AR) i wirtualnej (VR). Dzięki nim lekarz będzie mógł nakładać cyfrowy projekt na obraz rzeczywisty w czasie zabiegu, otrzymując rodzaj trójwymiarowej nawigacji. Dla pacjenta możliwe staną się jeszcze bardziej realistyczne wizualizacje przyszłego uśmiechu, oglądane nie tylko na ekranie, ale także np. w specjalnych okularach.

Ważnym kierunkiem rozwoju będzie również dalsza miniaturyzacja i poprawa ergonomii urządzeń skanujących oraz zwiększanie szybkości obliczeń. To sprawi, że modelowanie cyfrowe stanie się jeszcze bardziej naturalną częścią codziennej praktyki, a nie tylko dodatkiem stosowanym w wybranych, skomplikowanych przypadkach. Możliwe jest, że w niedalekiej przyszłości tradycyjne wyciski i modele gipsowe staną się rzadkością, a pełny cyfrowy zapis jamy ustnej pacjenta będzie standardem już od pierwszej wizyty.

Równocześnie trzeba pamiętać, że rozwój technologiczny musi iść w parze z rozwojem kompetencji lekarzy i techników. Edukacja w zakresie modelowania cyfrowego staje się nieodłączną częścią kształcenia przed- i podyplomowego. Uczelnie wprowadzają do programów nauczania zajęcia z obsługi skanerów, programów CAD, analizy danych 3D. Dzięki temu przyszli lekarze będą lepiej przygotowani do wykorzystywania nowych narzędzi w sposób świadomy i odpowiedzialny.

Znaczenie modelowania cyfrowego dla jakości leczenia i bezpieczeństwa pacjenta

Jednym z najważniejszych powodów, dla których modelowanie cyfrowe tak szybko zdobyło popularność, jest jego wpływ na jakość i bezpieczeństwo leczenia. Precyzyjne odwzorowanie warunków anatomicznych oraz możliwość przeprowadzenia wirtualnej symulacji zabiegu pozwalają ograniczyć liczbę niespodzianek klinicznych. W implantologii lekarz może ocenić przebieg kanału nerwu zębodołowego, grubość kości, odległość do zatoki szczękowej i na tej podstawie dobrać długość oraz średnicę implantu, zanim rozpocznie zabieg.

W protetyce dokładne dopasowanie brzegów koron i mostów zmniejsza ryzyko nieszczelności, próchnicy wtórnej oraz stanów zapalnych dziąseł. Dobrze zaprojektowane kontakty okluzyjne redukują przeciążenia zębów i stawów skroniowo-żuchwowych, co przekłada się na długotrwałą stabilność uzupełnień. W ortodoncji możliwość przewidzenia toru ruchu zębów pozwala lepiej kontrolować ryzyko resorpcji korzeni czy recesji dziąseł.

Modelowanie cyfrowe wspiera również aspekt dokumentacyjny i prawny leczenia. Zachowane modele 3D, projekty uśmiechu, symulacje zabiegów i wydruki 3D stanowią ważny element dokumentacji medycznej. Ułatwiają one analizę przebiegu terapii, a w razie potrzeby mogą być wykorzystane jako dowód rzetelnego planowania i prowadzenia leczenia. W połączeniu z dokumentacją fotograficzną tworzą pełny obraz stanu wyjściowego, założeń i rezultatów terapii.

Z punktu widzenia pacjenta kluczowe jest to, że modelowanie cyfrowe zwiększa transparentność procesu leczenia. Możliwość obejrzenia własnego modelu 3D oraz planowanych zmian buduje zaufanie do lekarza i ułatwia akceptację proponowanych procedur. Pacjent lepiej rozumie, za co płaci, jakie efekty może osiągnąć i jakie są ograniczenia wynikające z jego indywidualnej sytuacji anatomicznej. W efekcie rośnie satysfakcja z leczenia, a liczba nieporozumień i reklamacji ulega zmniejszeniu.

Podsumowanie znaczenia modelowania cyfrowego w stomatologii

Modelowanie cyfrowe stanowi obecnie fundament nowoczesnej stomatologii. Łączy ono precyzyjną diagnostykę, zaawansowane planowanie, możliwość symulacji oraz efektywną komunikację z pacjentem i laboratorium. Dzięki niemu lekarz może projektować leczenie w sposób bardziej przewidywalny, bezpieczny i spersonalizowany. Wysoka dokładność odwzorowania warunków anatomicznych oraz możliwości, jakie dają systemy CAD/CAM i druk 3D, przekładają się na lepsze dopasowanie uzupełnień, krótszy czas leczenia i większy komfort pacjentów.

Jednocześnie rozwój modelowania cyfrowego stawia przed środowiskiem stomatologicznym nowe wyzwania. Wymaga inwestycji w sprzęt, oprogramowanie i szkolenia, zmiany organizacji pracy oraz budowania nowych kompetencji cyfrowych. Niezależnie od postępu technologicznego, kluczową rolę nadal odgrywa wiedza kliniczna, doświadczenie lekarza i umiejętność krytycznej oceny wyników generowanych przez systemy komputerowe.

Można oczekiwać, że w najbliższych latach modelowanie cyfrowe będzie coraz głębiej integrować się z innymi dziedzinami, takimi jak sztuczna inteligencja, rzeczywistość rozszerzona czy telemedycyna. Niezmiennie jednak jego podstawową funkcją pozostanie tworzenie dokładnego, trójwymiarowego obrazu jamy ustnej pacjenta, stanowiącego punkt wyjścia do świadomego, nowoczesnego i bezpiecznego leczenia stomatologicznego.

FAQ

Jakie są główne różnice między tradycyjnym a cyfrowym wyciskiem?
Tradycyjny wycisk wymaga użycia mas wyciskowych, łyżek i wykonania gipsowego modelu. Jest mniej komfortowy dla pacjenta i podatny na zniekształcenia oraz uszkodzenia podczas transportu. Wycisk cyfrowy powstaje za pomocą skanera wewnątrzustnego, który rejestruje obraz w formie trójwymiarowego pliku. Dzięki temu uzyskuje się większą precyzję, możliwość natychmiastowej kontroli jakości oraz łatwiejszą archiwizację i przesyłanie danych.

Czy modelowanie cyfrowe nadaje się do każdego przypadku protetycznego?
Modelowanie cyfrowe znajduje zastosowanie w większości prac protetycznych, takich jak korony, mosty, licówki czy nakłady. W niektórych bardzo skomplikowanych sytuacjach klinicznych, np. przy ekstremalnie głębokich podcieniach lub trudno dostępnych obszarach, skanowanie może być utrudnione i konieczne bywa zastosowanie tradycyjnego wycisku. Decyzję podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę anatomię pacjenta, rodzaj planowanego uzupełnienia oraz dostępny sprzęt w gabinecie i laboratorium.

Czy modelowanie cyfrowe zwiększa koszt leczenia stomatologicznego?
Wprowadzenie technologii cyfrowych wiąże się z inwestycjami po stronie gabinetu, ale nie zawsze oznacza to wyższy koszt dla pacjenta. Cyfrowe planowanie pozwala ograniczyć liczbę wizyt, zmniejszyć ilość poprawek i skrócić czas leczenia, co częściowo kompensuje nakłady sprzętowe. W wielu przypadkach leczenie z wykorzystaniem modelowania cyfrowego jest porównywalne cenowo z tradycyjnym, a jednocześnie oferuje wyższą precyzję i przewidywalność efektów. Ostateczna cena zależy od zakresu i rodzaju procedur.

Jak długo przechowuje się cyfrowe modele zgryzu pacjenta?
Cyfrowe modele 3D mogą być przechowywane w dokumentacji medycznej przez wiele lat, zwykle zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi archiwizacji danych pacjentów. Ich zaletą jest brak degradacji jakości w czasie oraz możliwość łatwego odtworzenia w razie potrzeby ponownego leczenia czy wykonania nowego uzupełnienia. Gabinety i laboratoria stosują różne systemy archiwizacji: od lokalnych serwerów po bezpieczne chmury, zawsze z uwzględnieniem ochrony danych osobowych i szyfrowania.

Czy pacjent może zobaczyć efekt leczenia przed jego rozpoczęciem?
Jedną z największych zalet modelowania cyfrowego jest możliwość wykonania wizualizacji planowanego efektu, zwłaszcza w stomatologii estetycznej i protetyce. Lekarz tworzy cyfrowy projekt uśmiechu lub przyszłych koron, który następnie prezentuje pacjentowi na ekranie lub w postaci wydrukowanego modelu, a nawet tymczasowego mock-upu w ustach. Pozwala to ocenić planowany kształt, ustawienie i proporcje zębów, wprowadzić ewentualne korekty oraz podjąć świadomą decyzję o rozpoczęciu leczenia.