Modele cyfrowe pacjenta to jedno z kluczowych pojęć współczesnej stomatologii, zwłaszcza ortodoncji, protetyki i implantologii. Stanowią wirtualne, trójwymiarowe odwzorowanie struktur jamy ustnej – zębów, wyrostków zębodołowych, a często także tkanek miękkich. Zastępują tradycyjne gipsowe modele diagnostyczne, umożliwiając precyzyjne projektowanie leczenia, jego dokumentację, analizę zmian w czasie oraz komunikację z zespołem medycznym i laboratorium protetycznym. Dzięki nim dentysta może planować terapię z wyjątkową dokładnością, a pacjent zyskuje bardziej przewidywalny, bezpieczniejszy i komfortowy proces leczenia.

Definicja i rodzaje modeli cyfrowych pacjenta w stomatologii

Pod pojęciem modelu cyfrowego pacjenta rozumie się komputerowy zapis anatomicznego kształtu zębów i tkanek otaczających, wykonany w formacie trójwymiarowym (3D). Najczęściej przyjmuje on postać plików STL, OBJ lub PLY, które mogą być przetwarzane w specjalistycznych programach stomatologicznych. W praktyce oznacza to, że cała szczęka, żuchwa lub wybrany odcinek łuku zębowego jest odwzorowany w przestrzeni wirtualnej, z zachowaniem proporcji, wymiarów i relacji zgryzowych. Modele cyfrowe mogą być tworzone zarówno na podstawie **skanów wewnątrzustnych**, jak i pośrednio – przez skanowanie wycisków lub tradycyjnych modeli gipsowych.

W stomatologii wyróżnia się kilka głównych kategorii modeli cyfrowych pacjenta. Pierwsza to modele diagnostyczne, wykorzystywane przede wszystkim do oceny stanu uzębienia, planowania leczenia ortodontycznego i protetycznego, porównywania zmian w czasie oraz dokumentacji medycznej. Druga grupa to modele funkcjonalne, integrujące informacje o ruchach żuchwy, zwarciu i kontakcie zębów; takie modele są istotne w planowaniu rekonstrukcji zgryzu, leczeniu zaburzeń stawów skroniowo-żuchwowych oraz projektowaniu bardziej skomplikowanych prac protetycznych. Trzecia grupa obejmuje modele projektowe, na podstawie których powstają indywidualne uzupełnienia – korony, mosty, nakłady, licówki, protezy czy aparaty ortodontyczne.

Modele cyfrowe pacjenta można również klasyfikować pod kątem zakresu anatomicznego i rodzaju danych. Modele dentystyczne obejmują przede wszystkim zęby i wyrostki zębodołowe, z dużą dokładnością odwzorowania powierzchni szkliwa i ubytków tkanek twardych. Modele ortodontyczne dodatkowo kładą nacisk na relacje przestrzenne między zębami, ustawienie łuków zębowych i ich symetrię. Modele implantologiczne z kolei integrują dane z tomografii CBCT, co pozwala na analizę jakości i ilości kości, a także na projektowanie pozycji wszczepów. W praktyce klinicznej coraz częściej mówi się o szerokim pojęciu cyfrowego pacjenta, czyli skoordynowanym zestawie danych: skany wewnątrzustne, zdjęcia fotograficzne twarzy, badania radiologiczne oraz informacje o funkcji narządu żucia.

Jedną z kluczowych cech modeli cyfrowych jest ich skalowalność i możliwość dalszej obróbki. W odróżnieniu od modeli gipsowych, które są statyczne i podatne na uszkodzenia, dane cyfrowe można wielokrotnie kopiować, analizować i przetwarzać bez żadnej utraty jakości. Umożliwia to zastosowanie nowoczesnych rozwiązań, takich jak symulacje ruchów ortodontycznych, predykcja zmian estetycznych uśmiechu czy projektowanie szablonów chirurgicznych. Modele cyfrowe stanowią także fundament do tworzenia fizycznych wydruków 3D, jeśli zachodzi potrzeba posiadania rzeczywistego modelu w gabinecie lub laboratorium.

Jak powstaje model cyfrowy pacjenta – technologie i etapy

Proces tworzenia modelu cyfrowego pacjenta zaczyna się od pozyskania danych o jego uzębieniu i strukturach jamy ustnej. W praktyce klinicznej podstawową metodą jest wykorzystanie **skanera wewnątrzustnego**, który wprowadza do jamy ustnej głowicę rejestrującą obraz w postaci chmury punktów lub serii zdjęć łączonych w ciągłą powierzchnię 3D. Pacjent podczas badania jest proszony o szerokie otwarcie ust, a lekarz kolejno skanuje powierzchnie zębów górnych i dolnych, a następnie rejestruje relację zwarciową, prosząc np. o zwarcie w pozycji maksymalnego zaguzkowania. Taki skan jest natychmiast widoczny na ekranie komputera.

Alternatywą, zwłaszcza w gabinetach, które dopiero przechodzą cyfryzację, jest wykonywanie tradycyjnych wycisków silikonowych lub alginatowych, a następnie odlewanie ich w gipsie i skanowanie gotowych modeli za pomocą skanera laboratoryjnego. Ten sposób jest bardziej czasochłonny, ale pozwala włączyć dotychczas stosowane procedury w cyfrowy obieg danych. Skanery laboratoryjne cechują się wysoką dokładnością i stabilnością pomiarów, co jest istotne w precyzyjnych rekonstrukcjach protetycznych. W obu przypadkach wynik końcowy to cyfrowa powierzchnia 3D, odwzorowująca kształt zębów i wyrostków.

Kolejnym etapem jest obróbka danych w oprogramowaniu CAD przeznaczonym dla stomatologii. Program automatycznie oczyszcza skan z artefaktów, takich jak fragmenty policzka, języka czy śliny, łączy częściowe skany w spójną całość i kontroluje poprawność zwarcia. Następnie lekarz lub technik dentystyczny może wprowadzić odpowiednie oznaczenia – identyfikację zębów, wyznaczenie linii dziąsła, krawędzi preparacji pod koronę czy obszarów zainteresowania diagnostycznego. Na tym poziomie powstaje pełny, gotowy do dalszej pracy model cyfrowy pacjenta, który można zapisać w formacie akceptowanym przez różne systemy laboratoryjne.

W ortodoncji modele cyfrowe pacjenta poddawane są dodatkowej analizie. Oprogramowanie umożliwia automatyczny lub półautomatyczny pomiar szerokości łuków, przestrzeni dostępnych i brakujących, stopnia stłoczenia, wychyleń osiowych i rotacji poszczególnych zębów. Na tej podstawie lekarz tworzy plan leczenia, który może obejmować ruchy zębów w trzech płaszczyznach. Program generuje sekwencję etapów leczenia, a dla aparatów przezroczystych alignerów – serię modeli pośrednich, które staną się podstawą do wykonania kolejnych nakładek. Każdy z tych etapowych modeli jest wirtualną reprezentacją przewidywanego stanu zgryzu po kolejnych tygodniach terapii.

W implantologii do stworzenia pełnego modelu cyfrowego pacjenta niezbędna jest integracja skanu powierzchniowego z badaniem radiologicznym CBCT. Dane z obu źródeł są nakładane na siebie w jednym programie, co pozwala uzyskać jednoczesny wgląd w ukształtowanie tkanek miękkich i twardych. Lekarz może wówczas zaplanować idealne położenie **implantów**, biorąc pod uwagę zarówno możliwości kostne, jak i przyszłą estetykę uzupełnienia protetycznego. Na podstawie takiego zintegrowanego modelu tworzy się szablony chirurgiczne wydrukowane w technologii 3D, które pomagają precyzyjnie wprowadzić implanty w zaplanowane miejsca.

Zastosowania modeli cyfrowych pacjenta w różnych dziedzinach stomatologii

Modele cyfrowe pacjenta stały się narzędziem uniwersalnym, wykorzystywanym w niemal każdej dziedzinie stomatologii. W ortodoncji używa się ich do diagnozowania wad zgryzu, oceny symetrii łuków zębowych, śledzenia postępów leczenia oraz projektowania aparatów stałych i ruchomych. Szczególne znaczenie mają przy projektowaniu alignerów – przezroczystych nakładek, które stopniowo przesuwają zęby do zaplanowanej pozycji. Każda nakładka jest odwzorowaniem kolejnego etapu na drodze od modelu wyjściowego do modelu docelowego, a możliwość wirtualnej symulacji efektu końcowego stanowi cenne narzędzie komunikacji z pacjentem.

W protetyce i stomatologii odtwórczej modele cyfrowe pacjenta służą do projektowania koron, mostów, licówek, wkładów koronowo-korzeniowych oraz protez częściowych i całkowitych. Dentysta może na ekranie komputera zobaczyć przygotowany ząb, linie preparacji i otaczające go tkanki, a następnie w środowisku CAD zaprojektować kształt przyszłego uzupełnienia. Dane te są następnie przesyłane do frezarki lub drukarki 3D, które wykonują fizyczny element z ceramiki, kompozytu lub innego materiału. Tak powstaje cyfrowy przepływ pracy (digital workflow), redukujący liczbę etapów manualnych i potencjalnych błędów technicznych.

W implantologii modele cyfrowe są fundamentem koncepcji leczenia nawigowanego. Dzięki integracji z danymi CBCT lekarz może przeprowadzić symulację zabiegu, ocenić potencjalne ryzyka, dobrać długość i średnicę implantów oraz zaprojektować idealnie dopasowane korony tymczasowe. Szablony chirurgiczne, tworzone na podstawie modeli cyfrowych pacjenta, umożliwiają precyzyjne wprowadzenie implantów w kość bez konieczności rozległego odsłaniania tkanek, co skraca czas gojenia i minimalizuje dyskomfort. Dodatkowo model cyfrowy ułatwia zaplanowanie pozycji wyłaniania łączników protetycznych w sposób sprzyjający higienie i estetyce.

Nie można pominąć roli modeli cyfrowych pacjenta w stomatologii estetycznej oraz w rekonstrukcjach kompleksowych. W połączeniu z fotografią cyfrową twarzy oraz analizą uśmiechu tworzy się tzw. cyfrowe projektowanie uśmiechu. Lekarz dobiera kształt i proporcje przyszłych zębów do rysów twarzy pacjenta, linii warg, ekspozycji dziąseł i oczekiwań estetycznych. Model cyfrowy umożliwia stworzenie wizualizacji, a także wykonanie tzw. mock-upu, czyli tymczasowej symulacji w ustach pacjenta. Taka forma planowania jest bardziej przewidywalna i pozwala na dokładne omówienie efektu końcowego przed rozpoczęciem inwazyjnych procedur.

Modele cyfrowe znajdują również zastosowanie w stomatologii zachowawczej i endodoncji, choć w mniejszym stopniu. Umożliwiają np. projektowanie indywidualnych nakładek do zabiegów wybielania czy szyn stabilizujących, a także analizę powierzchni zębów pod kątem zużycia, erozji i abrazji. W połączeniu ze zdjęciami wewnątrzustnymi i mikroskopowymi modele cyfrowe mogą służyć do dokumentowania złożonych przypadków endodontycznych, w tym przebiegu leczenia powtórnego, rekonstrukcji korony klinicznej zęba czy planowania wkładów koronowo-korzeniowych. Jeszcze innym polem zastosowań jest protetyka na zębach mocno zniszczonych, gdzie w oparciu o model cyfrowy tworzy się indywidualne elementy wspomagające odbudowę.

Korzyści i ograniczenia stosowania modeli cyfrowych pacjenta

Wprowadzenie modeli cyfrowych pacjenta do stomatologii przyniosło szereg korzyści dla lekarzy, techników i pacjentów. Jedną z najważniejszych jest znaczne zwiększenie precyzji diagnostycznej i terapeutycznej. Skaner wewnątrzustny, w połączeniu z odpowiednim oprogramowaniem, pozwala wychwycić detale, które w tradycyjnych wyciskach i modelach gipsowych mogły zostać utracone lub zniekształcone. Mowa tu o cienkich krawędziach preparacji, subtelnych podcieniach czy bardzo drobnych różnicach w kontakcie zębów. Dzięki temu uzupełnienia protetyczne są lepiej dopasowane, a liczba korekt podczas przymiarek znacznie maleje.

Dla pacjenta istotną zaletą jest wysoki komfort procedur. Skanowanie wewnątrzustne eliminuje konieczność zakładania masy wyciskowej, która bywa dla wielu osób źródłem odruchu wymiotnego, dyskomfortu czy lęku. Sam proces jest szybki, a możliwość natychmiastowego podglądu skanu na monitorze pozwala lekarzowi na bieżąco korygować ewentualne braki. Co ważne, modele cyfrowe można przechowywać w formie plików przez wiele lat, bez ryzyka uszkodzenia, zniekształcenia lub utraty, w przeciwieństwie do modeli gipsowych, które zajmują dużo miejsca i są kruche.

Kolejnym atutem jest poprawa komunikacji w zespole terapeutycznym. Dentysta, ortodonta, chirurg i technik dentystyczny mogą pracować na tych samych danych, przeglądać je w różnych programach i omawiać szczegóły planu leczenia bez konieczności fizycznego przekazywania modeli. Ułatwia to także współpracę z laboratoriami znajdującymi się w innych miastach czy krajach – wystarczy przesłać pliki drogą elektroniczną. Modele cyfrowe wzmacniają również komunikację z pacjentem: możliwość pokazania wirtualnego modelu przed i po leczeniu zwiększa zrozumienie planu i motywację do współpracy.

Pomimo wielu zalet, modele cyfrowe pacjenta mają też swoje ograniczenia. Pierwszym z nich jest koszt wdrożenia technologii. Zakup skanera wewnątrzustnego, oprogramowania CAD/CAM oraz urządzeń do frezowania czy druku 3D wiąże się ze znaczną inwestycją, którą nie każdy gabinet może ponieść od razu. Kolejnym wyzwaniem jest konieczność nauki obsługi sprzętu i programów – lekarz i personel muszą poświęcić czas na szkolenia, a w początkowym okresie tempo pracy może się przejściowo wydłużyć. Dodatkowo jakość i precyzja modeli cyfrowych zależą od prawidłowego wykonania skanu; ruchy pacjenta, obecność śliny czy trudny dostęp mogą prowadzić do artefaktów wymagających powtórzenia rejestracji.

Istnieją także ograniczenia techniczne związane z odwzorowaniem tkanek miękkich. Choć nowoczesne skanery umożliwiają stosunkowo dokładne uchwycenie linii dziąsła, dynamiczne struktury, takie jak ruchome części błony śluzowej, są trudniejsze do zarejestrowania z taką samą dokładnością jak tkanki twarde. W niektórych przypadkach, szczególnie w rozległych protezach ruchomych, nadal wykorzystuje się elementy tradycyjnych metod wyciskowych, uzupełniając je danymi cyfrowymi. Ostatnim aspektem jest kwestia bezpieczeństwa i ochrony danych – modele cyfrowe zawierają poufne informacje medyczne, wymagają więc odpowiednich procedur przechowywania, kopii zapasowych i zabezpieczeń przed nieautoryzowanym dostępem.

Rola modeli cyfrowych pacjenta w edukacji i dokumentacji medycznej

Modele cyfrowe pacjenta pełnią niezwykle ważną funkcję w edukacji stomatologicznej, zarówno na etapie studiów, jak i szkoleń podyplomowych. Uczelnie medyczne wykorzystują je do tworzenia bibliotek przypadków klinicznych, które studenci mogą analizować bez obecności pacjenta w gabinecie. Umożliwia to wielokrotne omawianie złożonych wad zgryzu, nietypowych ubytków, rozległych rekonstrukcji protetycznych czy zaawansowanych zabiegów implantologicznych. Model cyfrowy jest trwały, odtwarzalny i może być przeglądany równocześnie przez wiele osób, co zwiększa efektywność nauczania.

W szkoleniach specjalistycznych modele cyfrowe pozwalają na symulację procedur klinicznych. Ortodonci mogą ćwiczyć planowanie leczenia na realnych, ale zanonimizowanych danych pacjentów, analizując różne strategie ruchów zębów i ich konsekwencje. Protetycy i implantolodzy mogą testować alternatywne rozwiązania, np. różne konfiguracje implantów, typy łączników, kształt koron. Tego typu trening w środowisku wirtualnym umożliwia zdobycie doświadczenia bez ryzyka dla pacjenta i stanowi uzupełnienie tradycyjnych kursów praktycznych.

W kontekście dokumentacji medycznej modele cyfrowe pacjenta są ważnym elementem historii choroby. Zastępują lub uzupełniają tradycyjne modele gipsowe, zapisywane dotąd w magazynach lub przechowywane w ograniczonej liczbie. Cyfrowy zapis stanu wyjściowego, kolejnych etapów leczenia oraz efektu końcowego stanowi mocny materiał dowodowy, zarówno z punktu widzenia medycznego, jak i prawnego. W razie potrzeby można w każdej chwili odtworzyć sytuację sprzed lat, np. przy planowaniu re-leczenia ortodontycznego lub rekonstrukcji uszkodzonego uzupełnienia protetycznego.

Modele cyfrowe wspierają także wymianę informacji pomiędzy różnymi placówkami medycznymi. Jeśli pacjent zmienia miejsce leczenia lub konsultuje się u innego specjalisty, możliwe jest przekazanie mu kompletu danych w formie elektronicznej. To przyspiesza proces diagnostyczny i minimalizuje konieczność powtarzania badań. Z punktu widzenia gabinetu stomatologicznego cyfrowe modele pacjenta pomagają w kontroli jakości wykonywanych prac, analizie ewentualnych reklamacji oraz w budowaniu własnej bazy referencyjnej przypadków, która może być wykorzystana w celach naukowych i marketingowych.

Przyszłość modeli cyfrowych pacjenta – integracja z innymi technologiami

Rozwój modeli cyfrowych pacjenta w stomatologii jest ściśle związany z postępem w dziedzinie informatyki medycznej, druku 3D oraz sztucznej inteligencji. Jednym z kierunków jest coraz głębsza integracja różnych typów danych w spójny ekosystem cyfrowego leczenia. Oczekuje się, że modele trójwymiarowe zębów, dane CBCT, fotografie twarzy, skany mimiki oraz informacje o ruchach żuchwy będą łączone w jeden, kompleksowy obraz pacjenta. Pozwoli to na jeszcze bardziej precyzyjne planowanie, w którym uwzględnia się nie tylko statyczny zgryz, lecz także dynamikę funkcjonowania całego narządu żucia.

Kolejnym obszarem rozwoju jest wykorzystanie algorytmów uczenia maszynowego do automatycznej analizy modeli cyfrowych. Programy mogą wspierać diagnostykę, sugerując możliwe rozpoznania wad zgryzu, oceniając stopień stłoczenia, przewidując ryzyko recesji dziąsłowych czy analizując zużycie zębów związane z parafunkcjami. W protetyce algorytmy mogą proponować optymalne kształty uzupełnień, uwzględniając estetykę, funkcję i warunki okluzyjne. Dzięki temu dentysta otrzyma narzędzie wspomagające decyzję, choć ostateczna odpowiedzialność za plan leczenia pozostanie po stronie człowieka.

Znaczący rozwój przewiduje się również w obszarze **druku 3D**. Już teraz na podstawie modeli cyfrowych pacjenta drukuje się modele diagnostyczne, szablony chirurgiczne, tymczasowe korony, a nawet niektóre rodzaje protez. W przyszłości proces ten może stać się jeszcze bardziej zautomatyzowany, skracając czas od pierwszej konsultacji do wykonania ostatecznego uzupełnienia. W połączeniu z technologią frezowania i nowymi materiałami ceramicznymi oraz polimerowymi, modele cyfrowe będą stanowiły integralną część szybkiej i precyzyjnej produkcji indywidualnych elementów protetycznych i ortodontycznych.

Nie można zapominać o roli modeli cyfrowych pacjenta w telemedycynie i zdalnych konsultacjach. Możliwość bezpiecznego przesyłania danych 3D umożliwia ekspertom z różnych krajów udział w planowaniu leczenia, ocenę trudnych przypadków i udzielanie drugiej opinii. Pacjent zyskuje dostęp do wiedzy specjalistów, do których w innym przypadku nie miałby możliwości dotrzeć. Rozwiązania te wymagają jednak odpowiednich standardów interoperacyjności, szyfrowania i ochrony danych, tak aby zapewnić zarówno skuteczność kliniczną, jak i pełne poszanowanie prywatności.

Znaczenie terminologiczne i praktyczne pojęcia modeli cyfrowych pacjenta

W słowniku stomatologicznym hasło modele cyfrowe pacjenta odnosi się już nie tylko do samego wirtualnego odwzorowania uzębienia, ale do całego systemu gromadzenia, przetwarzania i wykorzystywania danych 3D w procesie leczenia. Pojęcie to jest ściśle powiązane z terminami takimi jak cyfrowy przepływ pracy, stomatologia CAD/CAM, planowanie nawigowane, cyfrowe projektowanie uśmiechu czy skanowanie wewnątrzustne. Znajomość tego hasła jest konieczna dla zrozumienia nowoczesnych procedur klinicznych oraz komunikacji z laboratoriami protetycznymi, które coraz częściej oczekują właśnie plików cyfrowych zamiast tradycyjnych modeli gipsowych.

Z praktycznego punktu widzenia świadomość roli modeli cyfrowych pacjenta pomaga lekarzowi w podejmowaniu decyzji dotyczących organizacji pracy gabinetu. Wdrożenie technologii skanowania i projektowania komputerowego wymaga przemyślanej inwestycji, zmiany procedur i dostosowania modelu współpracy z laboratorium. Jednocześnie otwiera to możliwość oferowania pacjentom nowoczesnych, precyzyjnych i bardziej przewidywalnych form leczenia. Dla pacjentów pojęcie modelu cyfrowego oznacza z kolei większą przejrzystość terapii, możliwość wizualizacji efektu końcowego oraz łatwiejsze przechowywanie dokumentacji medycznej, do której w razie potrzeby mogą powrócić w przyszłości.

W ujęciu terminologicznym istotne jest również rozróżnienie pomiędzy pojedynczym modelem cyfrowym a szerzej rozumianym cyfrowym pacjentem. Pierwszy termin dotyczy głównie jamy ustnej – zębów, wyrostków, ewentualnie tkanek miękkich. Drugi obejmuje szerszy kontekst, w tym dane ogólnomedyczne, wyniki badań laboratoryjnych, informacje o lekach, chorobach współistniejących czy stylu życia. W stomatologii częściej operuje się pojęciem modeli cyfrowych, ale w miarę rozwoju integracji systemów medycznych można się spodziewać coraz częstszego użycia koncepcji cyfrowego pacjenta, obejmującej całościowe spojrzenie na zdrowie jamy ustnej w relacji do stanu ogólnego.

FAQ

Jak powstaje model cyfrowy pacjenta w stomatologii?
Model cyfrowy powstaje najczęściej dzięki skanowaniu wewnątrzustnemu, podczas którego specjalny skaner rejestruje kształt zębów i dziąseł w postaci obrazu 3D. Alternatywnie można zeskanować tradycyjny model gipsowy. Uzyskany plik jest następnie obrabiany w oprogramowaniu stomatologicznym, gdzie usuwa się artefakty, scala fragmenty skanu i zapisuje całość w formacie umożliwiającym dalsze projektowanie prac protetycznych lub ortodontycznych.

Do czego wykorzystuje się modele cyfrowe pacjenta?
Modele cyfrowe służą do planowania leczenia ortodontycznego, projektowania koron, mostów, licówek, protez czy nakładek oraz do przygotowania szablonów chirurgicznych w implantologii. Wykorzystuje się je także do analizy postępów terapii, dokumentacji medycznej oraz edukacji pacjentów. Dzięki modelom cyfrowym lekarz może wirtualnie zasymulować efekt końcowy leczenia i omówić z pacjentem różne warianty postępowania przed rozpoczęciem właściwych zabiegów.

Czy model cyfrowy pacjenta jest dokładniejszy niż model gipsowy?
Dokładność modelu cyfrowego zależy od jakości skanera i sposobu wykonania badania, jednak współczesne systemy dorównują precyzją, a często przewyższają klasyczne modele gipsowe. Cyfrowy zapis nie ulega deformacji w czasie i można go wielokrotnie kopiować bez utraty szczegółów. Dodatkowo w oprogramowaniu istnieje możliwość powiększania fragmentów, wykonywania pomiarów i porównań, co w praktyce zwiększa możliwości diagnostyczne oraz ułatwia projektowanie idealnie dopasowanych uzupełnień protetycznych.

Czy wykonanie modelu cyfrowego jest dla pacjenta bezpieczne i komfortowe?
Skanowanie wewnątrzustne jest procedurą nieinwazyjną, bezbolesną i zazwyczaj dobrze tolerowaną przez pacjentów, także tych z silnym odruchem wymiotnym. Nie stosuje się mas wyciskowych, a w jamie ustnej znajduje się jedynie niewielka końcówka skanera. Badanie trwa zwykle kilka minut, w trakcie których lekarz rejestruje kolejne fragmenty uzębienia. Metoda nie wykorzystuje promieniowania jonizującego, dlatego może być powtarzana bez ograniczeń, np. w celu kontroli postępów leczenia.

Jak długo przechowuje się modele cyfrowe pacjenta i kto ma do nich dostęp?
Modele cyfrowe przechowuje się w formie plików w systemach gabinetowych lub chmurze, zazwyczaj tak długo, jak wymaga tego dokumentacja medyczna danego kraju. Dostęp do nich mają wyłącznie uprawnione osoby: lekarz prowadzący, upoważniony personel i współpracujące laboratorium. Dane powinny być zabezpieczone hasłami i szyfrowaniem. Pacjent ma prawo poprosić o kopię swoich modeli, np. na nośniku elektronicznym, jeżeli jest to przewidziane w regulaminie placówki.