Cyfrowa rejestracja zwarcia to jedno z kluczowych ogniw nowoczesnej stomatologii rekonstrukcyjnej, protetyki i ortodoncji. Pozwala w sposób precyzyjny, powtarzalny i możliwy do komputerowej analizy zarejestrować wzajemne ustawienie łuków zębowych pacjenta. Informacje te są niezbędne do prawidłowego planowania leczenia, projektowania uzupełnień protetycznych, prac implantoprotetycznych, a także do oceny funkcji narządu żucia i stawów skroniowo-żuchwowych. Zrozumienie istoty cyfrowej rejestracji zwarcia jest ważne zarówno dla lekarzy dentystów, techników dentystycznych, jak i dla pacjentów, którzy coraz częściej korzystają z rozwiązań opartych na technologiach cyfrowych.

Definicja i znaczenie cyfrowej rejestracji zwarcia w stomatologii

Cyfrowa rejestracja zwarcia to proces uzyskiwania, przetwarzania i zapisywania informacji o położeniu żuchwy względem szczęki w formie danych cyfrowych. Innymi słowy, jest to komputerowy zapis relacji zgryzowych pacjenta, oparty na skanach wewnątrzustnych, zewnątrzustnych bądź danych z urządzeń rejestrujących ruch żuchwy. Uzyskane dane mogą być następnie analizowane, modyfikowane i wykorzystywane w systemach CAD/CAM, w wirtualnych artykulatorach oraz w oprogramowaniu służącym do planowania leczenia.

W odróżnieniu od metod analogowych, takich jak tradycyjne rejestraty zwarcia wykonywane z mas zgryzowych czy wosku, cyfrowa rejestracja opiera się na skanowaniu i zapisie przestrzennym w postaci chmury punktów, modeli 3D i trajektorii ruchu. Umożliwia to dokładniejsze odwzorowanie warunków zgryzowych, minimalizuje ryzyko błędów wynikających z deformacji materiałów czy niedokładności odlewu modeli gipsowych i pozwala na wielokrotne odtworzenie tej samej sytuacji klinicznej na ekranie komputera.

Znaczenie cyfrowej rejestracji zwarcia rośnie wraz z rozwojem stomatologii cyfrowej. Odgrywa ona fundamentalną rolę w:

• planowaniu uzupełnień protetycznych, takich jak korony, mosty, licówki, prace kombinowane,
• projektowaniu uzupełnień na implantach z uwzględnieniem relacji zwarciowych,
• diagnostyce i leczeniu zaburzeń czynnościowych narządu żucia,
• ortodoncji i planowaniu przemieszczeń zębów w korekcie zgryzu,
• chirurgii stomatologicznej oraz planowaniu zabiegów ortognatycznych.

Cyfrowy zapis zwarcia umożliwia dynamiczną analizę kontaktów zębowych, ocenę rozkładu sił, symulację zmian wprowadzanego leczenia i przewidywanie ich skutków. Stanowi to istotny krok w kierunku medycyny opartej na danych, w której decyzje terapeutyczne wspierane są przez obiektywne pomiary i modele komputerowe.

Tradycyjne a cyfrowe metody rejestracji zwarcia

Aby zrozumieć, czym jest cyfrowa rejestracja zwarcia, warto porównać ją z metodami tradycyjnymi. Klasycznie relacje zgryzowe odwzorowywano przy użyciu materiałów takich jak wosk zgryzowy, silikonowe masy rejestrujące lub specjalne płyty okluzyjne. Następnie przekazywano je do laboratorium, gdzie technik przenosił je na modele gipsowe osadzone w mechanicznym artykulatorze. Każdy etap niósł potencjalne źródło błędów: skurcz masy, niedokładne osadzenie modeli, zniekształcenia, błędy ludzkie.

Cyfrowa metoda opiera się na technologii skanowania i obróbki komputerowej. Modele łuków zębowych powstają z użyciem skanera wewnątrzustnego lub laboratoryjnego, a wzajemne ich ustawienie zapisywane jest na podstawie cyfrowej rejestracji zwarcia. System komputerowy analizuje punkty kontaktu, ich intensywność i rozkład, a dane te mogą być natychmiast wykorzystane w projektowaniu uzupełnień.

W porównaniu do metod analogowych, cyfrowe podejście charakteryzuje się znacznie wyższą precyzją, możliwością łatwego powielenia danych i ich archiwizowania bez utraty jakości. Znika również problem zużycia modeli gipsowych czy ich uszkodzenia podczas transportu. Lekarz i technik mogą pracować na identycznych, współdzielonych plikach, nawet jeśli znajdują się w różnych miejscach, co sprzyja lepszej komunikacji i skróceniu czasu realizacji pracy.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że cyfrowa rejestracja zwarcia nie wyklucza całkowicie metod tradycyjnych. W wielu gabinetach stosuje się podejście hybrydowe, łączące atuty obu światów, zwłaszcza w przypadkach bardzo skomplikowanych, gdy lekarz preferuje fizyczne modele w artykulatorze, ale równolegle korzysta z ich cyfrowych odpowiedników.

Technologie wykorzystywane w cyfrowej rejestracji zwarcia

Cyfrowa rejestracja zwarcia opiera się na połączeniu kilku grup technologii: systemów skanowania, oprogramowania do obróbki danych oraz urządzeń analizujących ruch żuchwy i kontakty zębowe. W zależności od potrzeb klinicznych i wyposażenia gabinetu stosowane są różne rozwiązania techniczne.

Podstawą są skanery wewnątrzustne, które tworzą trójwymiarowe modele łuków zębowych. Skanowanie może odbywać się w stanie zwarcia lub w różnych pozycjach żuchwy, co już na tym etapie dostarcza informacji o relacjach zgryzowych. Alternatywnie stosuje się skanery laboratoryjne, które digitalizują tradycyjne modele gipsowe. Niezależnie od metody, powstają dokładne modele 3D, na których można przeprowadzać dalsze analizy.

Kolejną ważną grupą narzędzi są systemy do rejestracji ruchu żuchwy. Wykorzystują one różne technologie, w tym optyczne markery, czujniki magnetyczne, akcelerometry czy aparaturę ultradźwiękową. Dzięki nim możliwe jest śledzenie trajektorii ruchów podczas żucia, mowy, otwierania i zamykania ust. Dane takie trafiają do komputera i są wizualizowane w postaci wykresów oraz modeli przestrzennych, co pozwala na lepsze zrozumienie funkcjonowania całego układu stomatognatycznego.

Coraz częściej stosuje się również systemy okluzyjne rejestrujące siły kontaktu oraz czas ich trwania. Cyfrowe folie z czujnikami, specjalne matryce i cienkie płytki wyposażone w sensory dostarczają informacji o tym, które zęby kontaktują się najsilniej, jakie są relacje w czasie i jak rozkładają się obciążenia. Dane te umożliwiają bardziej świadome korygowanie zgryzu oraz projektowanie uzupełnień, które nie będą powodowały przeciążeń ani dyskomfortu.

Kluczową rolę odgrywa oprogramowanie CAD/CAM oraz wirtualne artykulatory. Te ostatnie są cyfrowym odpowiednikiem mechanicznych artykulatorów, lecz umożliwiają znacznie szerszy zakres symulacji. Można w nich wprowadzać indywidualne parametry pacjenta, takie jak ruchy wyznaczone przez łuk twarzowy, ustawienia kłykci, wartości kąta Bennetta i inne cechy, które wpływają na funkcję stawu skroniowo-żuchwowego. Dzięki temu projektowane uzupełnienia są dopasowane nie tylko do statycznych kontaktów, ale także do dynamicznej funkcji narządu żucia.

Zastosowania cyfrowej rejestracji zwarcia w praktyce klinicznej

Cyfrowa rejestracja zwarcia ma bardzo szerokie spektrum zastosowań. Jednym z najbardziej oczywistych jest protetyka stomatologiczna. Przy planowaniu koron, mostów czy protez częściowych i całkowitych, niezbędne jest uwzględnienie relacji zgryzowych. Dokładna rejestracja pozwala na uzyskanie uzupełnień, które harmonijnie wpisują się w istniejące warunki zwarciowe, nie powodują urazów zgryzowych i zapewniają komfort żucia.

W implantoprotetyce cyfrowa rejestracja zwarcia odgrywa szczególną rolę, ponieważ umożliwia precyzyjne zaplanowanie pozycji koron na implantach względem zębów własnych oraz przeciwstawnego łuku. W połączeniu z tomografią komputerową i cyfrowym planowaniem implantacji pozwala na zaprojektowanie uzupełnień uwzględniających zarówno warunki kostne, jak i wymagania okluzyjne. Ogranicza to ryzyko przeciążenia implantów oraz ułatwia uzyskanie długotrwałej stabilności całego układu.

W ortodoncji cyfrowa rejestracja zwarcia służy do oceny relacji między łukami zębowymi, planowania przesunięć zębów i monitorowania postępów leczenia. Dzięki cyfrowym modelom można porównywać kolejne etapy terapii, analizować zmiany w kontaktach zębowych i odpowiednio modyfikować plan postępowania. Jest to szczególnie użyteczne przy leczeniu z zastosowaniem przezroczystych alignerów, gdzie cyfrowe planowanie krok po kroku opiera się na danych o zwarciu i kształcie łuków.

Znaczącą rolę cyfrowa rejestracja zwarcia pełni w diagnostyce i leczeniu zaburzeń czynnościowych narządu żucia, w tym dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych. Dokładne dane o ruchach żuchwy, kontaktach zębowych, ich sile i czasie trwania pozwalają na identyfikację obszarów przeciążeń, interferencji zwarciowych oraz nieprawidłowych wzorców żucia. Na tej podstawie planuje się szyny okluzyjne, korekty zwarcia i inne procedury mające na celu przywrócenie równowagi mięśniowo-stawowo-zębowej.

Nie można pominąć zastosowań w chirurgii stomatologicznej i szczękowo-twarzowej. W przypadku zabiegów ortognatycznych lub rozległych rekonstrukcji kości, cyfrowa rejestracja zwarcia pozwala na zaplanowanie docelowych relacji szczęk i żuchwy oraz symulację wyników operacji. Integracja danych z tomografii stożkowej, skanów zębowych i rejestracji zwarcia umożliwia precyzyjne zaplanowanie osteotomii oraz pozycji docelowej odłamów kostnych, co przekłada się na lepszą funkcję i estetykę pooperacyjną.

Przebieg cyfrowej rejestracji zwarcia krok po kroku

Procedura cyfrowej rejestracji zwarcia może różnić się w zależności od stosowanego systemu i celu klinicznego, jednak można wyróżnić kilka typowych etapów. Najpierw lekarz przeprowadza dokładne badanie kliniczne, oceniając stan zębów, przyzębia, stawów skroniowo-żuchwowych oraz funkcję mięśni. Na tej podstawie określa się, w jakim zakresie konieczna jest rejestracja zwarcia i czy wymagane będzie jedynie odtworzenie pozycji maksymalnego zaguzkowania, czy również rejestracja relacji centralnej oraz ruchów funkcjonalnych.

Kolejnym etapem jest wykonanie skanów łuków zębowych. Uczestniczy w tym skaner wewnątrzustny lub, jeśli korzysta się z modeli gipsowych, skaner laboratoryjny. Skanowane są zarówno zęby górne, jak i dolne, a w wielu systemach także fragmenty tkanek miękkich, takie jak dziąsła czy fragment podniebienia. Na tym etapie można również wykonać skan w pozycji zwarciowej, prosząc pacjenta o zaciśnięcie zębów, aby od razu zarejestrować wzajemne położenie łuków.

Następnie przystępuje się do właściwej rejestracji zwarcia. W zależności od technologii może to obejmować użycie specjalnych nakładek, matryc, skanowania w ruchu lub wykorzystanie zewnętrznych czujników śledzących położenie żuchwy. System gromadzi dane o przestrzennym ustawieniu łuków, a także, jeśli jest to częścią procedury, o trajektorii ruchów i kontaktach zębowych. Często wykonywane są serie powtórzeń, aby zapewnić wiarygodność i powtarzalność pomiaru.

Zarejestrowane dane trafiają do oprogramowania, gdzie następuje ich integracja z cyfrowymi modelami zębów. Lekarz lub technik dentystyczny weryfikuje poprawność dopasowania, sprawdzając czy punkty kontaktu zgadzają się z obserwacjami klinicznymi. W razie potrzeby powtarza się rejestrację wybranych obszarów lub modyfikuje ustawienia, by uzyskać satysfakcjonujące odwzorowanie warunków zwarciowych.

Po potwierdzeniu poprawności danych cyfrowa rejestracja zwarcia staje się podstawą dalszych działań. Może posłużyć do projektowania uzupełnień protetycznych, planowania leczenia ortodontycznego, wykonywania szyn czy oceny obciążeń. W każdej chwili można powrócić do zapisanych danych, porównać je z kolejnymi rejestracjami i analizować zmiany zachodzące w czasie, co jest niezwykle przydatne przy długotrwałym leczeniu.

Zalety i ograniczenia cyfrowej rejestracji zwarcia

Do najważniejszych zalet cyfrowej rejestracji zwarcia należy wysoka precyzja i powtarzalność pomiarów. Dzięki wykorzystaniu zaawansowanych skanerów i czujników, możliwe jest uzyskanie znacznie dokładniejszych danych niż w przypadku klasycznych rejestratów z mas zgryzowych. Pozwala to na projektowanie uzupełnień o bardzo dobrym dopasowaniu, ograniczając konieczność korekt w ustach pacjenta i zmniejszając ryzyko powstania urazów zgryzowych.

Kolejnym atutem jest możliwość archiwizacji danych w formie cyfrowej. Pliki zajmują stosunkowo niewiele miejsca, można je łatwo kopiować, przesyłać oraz wykorzystywać ponownie, na przykład kilka lat po zakończeniu leczenia, gdy pojawia się potrzeba wykonania kolejnych uzupełnień. Zmniejsza to konieczność przechowywania dużej liczby modeli gipsowych i dokumentacji papierowej, co ma znaczenie organizacyjne i ekonomiczne.

Cyfrowa rejestracja zwarcia zwiększa również efektywność komunikacji między lekarzem a technikiem dentystycznym. Obie strony mają dostęp do tych samych modeli 3D i zapisów zwarcia, mogą wymieniać się uwagami w sposób zdalny i w czasie rzeczywistym. Ułatwia to wspólne planowanie przypadków skomplikowanych, a także wprowadzanie modyfikacji na etapie wirtualnego projektu, zanim powstaną rzeczywiste uzupełnienia.

Istnieją jednak także ograniczenia i wyzwania. Wprowadzenie cyfrowej rejestracji zwarcia wiąże się z koniecznością inwestycji w sprzęt, oprogramowanie oraz szkolenia personelu. Nie każdy gabinet stomatologiczny dysponuje odpowiednimi zasobami, co może utrudniać szerokie zastosowanie tej technologii, zwłaszcza w mniejszych praktykach. Ponadto obsługa zaawansowanych systemów wymaga czasu i doświadczenia, a nieumiejętne korzystanie z nich może prowadzić do błędnej interpretacji danych.

W pewnych sytuacjach klinicznych, na przykład przy skrajnie zredukowanej liczbie zębów, dużej ruchomości zębów czy trudnych warunkach w jamie ustnej, uzyskanie wiarygodnej cyfrowej rejestracji zwarcia bywa utrudnione. W takich przypadkach nadal przydatne mogą okazać się metody analogowe lub rozwiązania hybrydowe, łączące rejestracje cyfrowe z dodatkowymi elementami manualnej oceny zgryzu. Dlatego ważne jest, aby lekarz potrafił dobrać odpowiednią metodę do konkretnego pacjenta i nie traktował technologii cyfrowej jako celu samego w sobie, lecz jako narzędzie wspomagające proces terapeutyczny.

Znaczenie dla planowania leczenia i bezpieczeństwa pacjenta

Cyfrowa rejestracja zwarcia ma istotny wpływ na jakość planowania leczenia stomatologicznego. Dzięki niej lekarz uzyskuje dokładny obraz wyjściowych warunków zgryzowych, co pozwala na realistyczną ocenę możliwości terapeutycznych i potencjalnych zagrożeń. Można na przykład przewidzieć, jak zmieni się rozkład sił po wprowadzeniu konkretnego uzupełnienia protetycznego lub po przesunięciu określonych zębów w trakcie leczenia ortodontycznego.

Tego rodzaju analizy sprzyjają zwiększeniu bezpieczeństwa pacjenta. Dokładne dane o kontaktach zębowych i ruchach żuchwy pomagają uniknąć sytuacji, w których nowo wykonane uzupełnienia prowadzą do powstania przeciążeń, bólu mięśni, bólów głowy czy nasilenia dolegliwości ze strony stawów skroniowo-żuchwowych. Możliwość przeprowadzenia symulacji komputerowych przed rozpoczęciem leczenia pozwala na wczesne wykrycie potencjalnych konfliktów i wprowadzenie korekt już na etapie planowania.

Cyfrowy zapis zwarcia umożliwia również ścisłe monitorowanie przebiegu leczenia w czasie. Porównując kolejne rejestracje, lekarz może ocenić, czy wprowadzane zmiany zgryzowe idą w pożądanym kierunku, czy też pojawiają się nowe, niekorzystne kontakty. Jest to szczególnie ważne w długotrwałych terapiach, takich jak leczenie ortodontyczne czy stopniowa rekonstrukcja zgryzu w przypadkach znacznego starcia zębów.

Nie bez znaczenia jest także aspekt edukacyjny i komunikacyjny. Trójwymiarowe wizualizacje zwarcia i kontaktów zębowych ułatwiają wyjaśnianie pacjentowi istoty problemu oraz proponowanych rozwiązań. Dzięki temu pacjent lepiej rozumie cel podejmowanych działań, co zwiększa jego zaangażowanie w leczenie i sprzyja lepszej współpracy, na przykład w zakresie stosowania się do zaleceń dotyczących szyn okluzyjnych czy aparatów ortodontycznych.

Perspektywy rozwoju cyfrowej rejestracji zwarcia

Rozwój cyfrowej rejestracji zwarcia jest ściśle powiązany z ogólnymi trendami w stomatologii cyfrowej oraz w medycynie spersonalizowanej. Można przewidywać, że w najbliższych latach nastąpi dalsza miniaturyzacja i poprawa dokładności czujników, co pozwoli na bardziej komfortowe i jeszcze precyzyjniejsze rejestrowanie ruchów żuchwy oraz kontaktów zębowych. Prawdopodobny jest również rozwój technologii zdalnego monitorowania, w których pacjent, zaopatrzony w lekkie, niemal niewyczuwalne urządzenia, będzie mógł wykonywać rejestracje także poza gabinetem stomatologicznym.

Innym kierunkiem jest integracja cyfrowej rejestracji zwarcia z innymi źródłami danych, takimi jak obrazowanie radiologiczne, skany tkanek miękkich czy zapisy elektromiograficzne aktywności mięśni. Powstające w ten sposób zintegrowane modele funkcjonalne całego układu stomatognatycznego umożliwią jeszcze dokładniejszą diagnostykę i planowanie terapii, uwzględniające interakcje między zębami, mięśniami, stawami i strukturami kostnymi.

Duży wpływ na przyszłość cyfrowej rejestracji zwarcia będzie miała również sztuczna inteligencja. Algorytmy uczenia maszynowego mogą wspomagać analizę ogromnych zbiorów danych, wykrywać subtelne wzorce w kontaktach zębowych i ruchach żuchwy, a także sugerować optymalne rozwiązania terapeutyczne dla danego pacjenta. W dłuższej perspektywie możliwe jest powstanie systemów, które na podstawie danych z wielu tysięcy przypadków będą w stanie prognozować ryzyko określonych zaburzeń czynnościowych i proponować działania profilaktyczne.

Nie można pominąć rosnącej roli pacjenta jako aktywnego uczestnika procesu terapeutycznego. Łatwy dostęp do wizualizacji 3D, aplikacje umożliwiające podgląd planowanego leczenia czy narzędzia do samodzielnego monitorowania zgryzu mogą sprawić, że pacjenci będą bardziej świadomi znaczenia prawidłowej okluzji dla ogólnego zdrowia. Zwiększy to zapotrzebowanie na nowoczesne, cyfrowe rozwiązania, wśród których cyfrowa rejestracja zwarcia będzie jednym z kluczowych elementów.

Podsumowanie roli cyfrowej rejestracji zwarcia

Cyfrowa rejestracja zwarcia stanowi obecnie jeden z fundamentów nowoczesnej stomatologii rekonstrukcyjnej i funkcjonalnej. Umożliwia precyzyjne, powtarzalne i łatwo analizowalne odwzorowanie relacji między łukami zębowymi, co przekłada się na większą przewidywalność wyników leczenia. Dzięki wykorzystaniu skanerów, czujników ruchu i zaawansowanego oprogramowania możliwe jest nie tylko odtworzenie statycznych kontaktów zębowych, ale także analiza dynamiczna całej funkcji narządu żucia.

Wprowadzenie cyfrowej rejestracji zwarcia przynosi korzyści zarówno lekarzom, jak i pacjentom. Zwiększa dokładność wykonywanych uzupełnień, ułatwia komunikację z laboratorium, umożliwia długotrwałe monitorowanie efektów leczenia oraz wspomaga diagnostykę zaburzeń czynnościowych. Jednocześnie wymaga inwestycji w sprzęt i kompetencje oraz świadomego podejścia, uwzględniającego zarówno możliwości, jak i ograniczenia technologii.

W perspektywie dalszego rozwoju stomatologii cyfrowej cyfrowa rejestracja zwarcia będzie prawdopodobnie coraz silniej integrowana z innymi narzędziami diagnostycznymi i planistycznymi. Połączenie danych o zgryzie, strukturach kostnych, mięśniach i nawykach funkcjonalnych pacjenta pozwoli na tworzenie kompleksowych, spersonalizowanych planów leczenia, maksymalnie dopasowanych do indywidualnych potrzeb. Tym samym cyfrowa rejestracja zwarcia pozostanie jednym z kluczowych elementów nowoczesnej praktyki stomatologicznej, łącząc precyzję pomiaru z możliwościami zaawansowanej analizy komputerowej.

Warto podkreślić, że pomimo zaawansowania technologicznego, cyfrowa rejestracja zwarcia nie zastępuje klinicznego doświadczenia lekarza. Stanowi jednak niezwykle cenne wsparcie, które pozwala lepiej zrozumieć złożone relacje w układzie stomatognatycznym i podejmować bardziej świadome, oparte na danych decyzje terapeutyczne. Dzięki temu możliwe jest osiąganie lepszych, trwalszych i bezpieczniejszych rezultatów leczenia, co stanowi nadrzędny cel współczesnej stomatologii.

FAQ

Co to jest cyfrowa rejestracja zwarcia i czym różni się od tradycyjnej?
Cyfrowa rejestracja zwarcia to zapis relacji między łukami zębowymi w formie danych komputerowych, uzyskanych dzięki skanerom i czujnikom ruchu żuchwy. W odróżnieniu od tradycyjnych mas zgryzowych czy wosku, nie ma tu ryzyka deformacji materiału ani błędów wynikających z odlewu modeli. Dane można wielokrotnie analizować, kopiować i łączyć z innymi badaniami, co znacznie ułatwia planowanie leczenia oraz komunikację z laboratorium protetycznym.

Jakie korzyści przynosi pacjentowi zastosowanie cyfrowej rejestracji zwarcia?
Z punktu widzenia pacjenta najważniejsze korzyści to lepsze dopasowanie uzupełnień protetycznych, mniejsza liczba wizyt korekcyjnych oraz zmniejszone ryzyko przeciążeń i bólu ze strony stawów skroniowo-żuchwowych czy mięśni. Dzięki precyzyjnym danym lekarz może zaprojektować uzupełnienia zgodne z indywidualną funkcją narządu żucia. Cyfrowe wizualizacje pomagają też zrozumieć istotę problemu i cel leczenia, co zwykle poprawia współpracę i satysfakcję z efektów terapii.

Czy cyfrowa rejestracja zwarcia jest bolesna lub nieprzyjemna?
Sama procedura zwykle nie wiąże się z bólem. Najczęściej polega na skanowaniu łuków zębowych specjalną kamerą wewnątrzustną i ewentualnym użyciu lekkich czujników rejestrujących ruch żuchwy. Pacjent może odczuwać jedynie niewielki dyskomfort związany z obecnością urządzenia w ustach czy koniecznością pozostania przez chwilę w określonej pozycji. Całość trwa przeważnie krótko, a przy odpowiedniej technice i komunikacji z lekarzem jest dobrze tolerowana nawet przez osoby wrażliwe.

Czy każdy pacjent potrzebuje cyfrowej rejestracji zwarcia?
Nie w każdym przypadku jest ona konieczna, ale w wielu sytuacjach znacząco podnosi jakość diagnostyki i leczenia. Szczególnie przydatna bywa przy rozległych odbudowach protetycznych, leczeniu implantoprotetycznym, ortodontycznym oraz w diagnostyce zaburzeń czynnościowych narządu żucia. Ostateczna decyzja zależy od stopnia złożoności problemu, oczekiwanej precyzji oraz możliwości technicznych gabinetu. W prostych przypadkach tradycyjne metody bywają wystarczające.

Czy cyfrowa rejestracja zwarcia całkowicie zastąpi metody analogowe?
Obecnie obserwuje się silny trend w kierunku rozwiązań cyfrowych, jednak nie oznacza to całkowitego zaniku metod analogowych. W części sytuacji klinicznych, zwłaszcza bardzo złożonych lub nietypowych, lekarze nadal chętnie korzystają z fizycznych modeli w artykulatorze, łącząc je z danymi cyfrowymi. Najbardziej racjonalne wydaje się podejście hybrydowe, w którym wybiera się takie narzędzia, które najlepiej odpowiadają potrzebom konkretnego pacjenta i umożliwiają uzyskanie najbardziej przewidywalnego wyniku leczenia.