Planowanie rekonstrukcji kości w stomatologii to złożony proces diagnostyczno‑terapeutyczny, który ma na celu odtworzenie odpowiedniej ilości i jakości tkanki kostnej w obrębie szczęk. Jest ono kluczowe zarówno dla powodzenia leczenia implantologicznego, jak i zaawansowanej protetyki czy chirurgii periodontologicznej. Dokładne zaplanowanie kroków postępowania pozwala przewidzieć ryzyko powikłań, zoptymalizować czas terapii oraz zwiększyć trwałość i funkcjonalność późniejszych uzupełnień protetycznych.

Istota planowania rekonstrukcji kości w stomatologii

Pod pojęciem planowania rekonstrukcji kości kryje się szereg procedur związanych z analizą warunków anatomicznych, wyborem metody augmentacji oraz przygotowaniem kompleksowego harmonogramu leczenia. Plan ten obejmuje nie tylko samą odbudowę struktury kostnej, ale także przewidywane dalsze etapy, takie jak wprowadzenie implantów, odbudowa protetyczna czy leczenie periodontologiczne. Dla lekarza stomatologa jest to mapa postępowania, która pozwala działać świadomie, a dla pacjenta – zrozumiały opis drogi do uzyskania oczekiwanego efektu estetycznego i funkcjonalnego.

Planowanie rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu medycznego oraz oceny ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Choroby ogólnoustrojowe, np. cukrzyca, osteoporoza czy zaburzenia krzepnięcia, mają bezpośredni wpływ na gojenie tkanki kostnej i mogą modyfikować wskazania do rozległych rekonstrukcji. Istotne jest także uwzględnienie przyjmowanych leków – zwłaszcza tych wpływających na metabolizm kości, jak bisfosfoniany, czy na układ odpornościowy. Kolejnym krokiem jest analiza potrzeb pacjenta: oczekiwań estetycznych, poziomu akceptacji dla zabiegów chirurgicznych, czasu leczenia oraz możliwości finansowych.

W stomatologii rekonstrukcja kości ma przede wszystkim umożliwić stabilne i długoczasowe osadzenie implantów lub poprawić warunki pod klasyczne uzupełnienia protetyczne. Jednakże planowanie obejmuje również aspekty estetyczne – kształt wyrostka zębodołowego, przebieg linii dziąsła, symetrię twarzy oraz wsparcie tkanek miękkich. Bez dokładnej oceny tych elementów nawet prawidłowo zrośnięty przeszczep kostny może nie zapewnić satysfakcjonującego efektu wizualnego, szczególnie w odcinku przednim szczęki, gdzie wymagania estetyczne są najwyższe.

Kluczowe jest zrozumienie, że planowanie rekonstrukcji kości to proces dynamiczny. Decyzje podejmowane przed zabiegiem mogą ulec modyfikacji w trakcie leczenia, w zależności od reakcji tkanek i wyników pośrednich badań kontrolnych. Dlatego niezbędna jest dobra komunikacja pomiędzy lekarzem, technikiem dentystycznym, a często także periodontologiem, ortodontą czy chirurgiem szczękowo-twarzowym. Zintegrowane podejście zespołu terapeutycznego znacząco zwiększa przewidywalność końcowego efektu.

Etapy diagnostyczne w planowaniu rekonstrukcji kości

Fundamentem każdego planu rekonstrukcyjnego jest precyzyjna diagnostyka. Obejmuje ona zarówno badanie kliniczne, jak i zaawansowaną diagnostykę obrazową. Badanie wewnątrzustne pozwala ocenić stan błony śluzowej, szerokość dziąsła zrogowaciałego, obecność stanów zapalnych, ruchomość zębów sąsiednich oraz warunki okluzyjne. Wszystkie te czynniki wpływają na wybór techniki chirurgicznej oraz moment wprowadzenia implantów. Lekarz bada również grubość tkanek miękkich, ponieważ w połączeniu z rekonstrukcją kości często planuje się także procedury poprawiające profil dziąsłowy.

Kluczową rolę odgrywa obrazowanie trójwymiarowe, przede wszystkim tomografia komputerowa stożkowa (CBCT). Umożliwia ona ocenę wysokości, szerokości i gęstości wyrostka zębodołowego, przebiegu struktur anatomicznych, takich jak kanał nerwu zębodołowego dolnego czy zatoki szczękowe, a także identyfikację ewentualnych zmian patologicznych. Na podstawie obrazów 3D lekarz może dokonać pomiarów niezbędnych do określenia ilości brakującej kości oraz zaplanować pozycję przyszłych implantów. Dzięki specjalistycznemu oprogramowaniu możliwe jest wirtualne przeprowadzenie zabiegu rekonstrukcji i implantacji, co zwiększa bezpieczeństwo i przewidywalność.

Dodatkowo wykonywane są zdjęcia wewnątrzustne, modele diagnostyczne z łuków gipsowych lub wydruków 3D oraz dokumentacja fotograficzna. Modele pozwalają przeprowadzić analizę okluzyjną, sprawdzić relacje między szczękami i zaplanować przyszłą pracę protetyczną. Fotografie natomiast służą do oceny estetyki uśmiechu, linii warg, ekspozycji zębów i dziąseł. Te informacje są niezwykle istotne, gdy planuje się rekonstrukcję kości w odcinku przednim, gdzie niewielkie różnice w objętości tkanek mogą znacząco wpływać na harmonijny wygląd uśmiechu.

Ważnym elementem diagnostyki jest także ocena jakości kości. Wprawdzie dokładne badania histologiczne nie są rutynowo wykonywane, lecz na podstawie obrazu CBCT oraz doświadczenia klinicznego można określić przybliżony typ tkanki kostnej, co ma znaczenie dla wyboru metody augmentacji. Kość o niskiej gęstości wymaga często bardziej rozbudowanych procedur, dłuższego czasu gojenia oraz użycia materiałów wspomagających stabilność przeszczepu. Wszystkie te dane są integrowane w jednym planie, który stanowi podstawę do rozmowy z pacjentem o możliwościach terapii.

Oprócz aspektów czysto anatomicznych bierze się pod uwagę czynniki ryzyka, takie jak nawyki pacjenta (np. palenie tytoniu, bruksizm), poziom higieny jamy ustnej oraz wcześniejsze doświadczenia z zabiegami chirurgicznymi. Nawyki parafunkcyjne mogą zwiększać ryzyko mikrourazów w okolicy przeszczepu, a niewystarczająca higiena prowadzić do infekcji i utraty zrekonstruowanej tkanki. Dlatego jednym z elementów planowania jest edukacja pacjenta oraz wdrożenie programów profilaktycznych jeszcze przed przystąpieniem do rekonstrukcji kości.

Cele terapeutyczne i kryteria powodzenia rekonstrukcji

Planowanie rekonstrukcji kości wymaga precyzyjnego określenia celów terapeutycznych. Pierwszoplanowym celem jest uzyskanie odpowiedniej objętości i jakości kości, tak aby możliwe było stabilne zakotwiczenie implantów lub poprawa warunków pod uzupełnienia protetyczne. Stabilność pierwotna implantu jest ściśle zależna od ilości dostępnej kości, a jej brak może skutkować niepowodzeniem całego leczenia. Dlatego plan musi zakładać nie tylko wypełnienie ubytku, ale również przewidywalne utrzymanie uzyskanej objętości w dłuższej perspektywie czasowej.

Kolejnym celem jest zachowanie lub odtworzenie prawidłowej estetyki tkanek miękkich. Rekonstrukcja kości wpływa na kształt wyrostka zębodołowego, który z kolei decyduje o profilu dziąsła i wsparciu dla warg. W strefie estetycznej szczególną uwagę zwraca się na wysokość brodawek dziąsłowych oraz symetrię linii uśmiechu. Planowanie musi uwzględniać, że nadmierna resorpcja przeszczepu może prowadzić do powstania ubytków w obrębie dziąseł, tzw. „czarnych trójkątów”, co bywa bardzo nieakceptowalne dla pacjentów.

Za kryteria powodzenia uznaje się m.in. brak bólu i dolegliwości ze strony odtworzonej kości, brak cech stanu zapalnego, stabilność tkanek w badaniu radiologicznym oraz możliwość wykonania planowanej rekonstrukcji protetycznej. W ocenie długoterminowej ważna jest minimalna utrata wysokości i szerokości kości w kolejnych latach po zabiegu. Dlatego w planie uwzględnia się harmonogram badań kontrolnych i zdjęć radiologicznych, co pozwala wcześnie wykryć ewentualną resorpcję i podjąć działania korygujące.

Planowanie wymaga również realistycznej oceny ograniczeń. U niektórych pacjentów, ze względu na choroby ogólnoustrojowe, wiek, zaawansowaną utratę kości czy brak zgody na rozległe zabiegi, pełna rekonstrukcja może nie być możliwa. W takich przypadkach dąży się do uzyskania kompromisu między oczekiwaniami a możliwościami biologicznymi i technicznymi. Plan może obejmować alternatywne rozwiązania, jak protezy ruchome, miniimplanty lub leczenie etapowe, rozłożone na dłuższy czas.

Dobór technik i materiałów w planie rekonstrukcyjnym

Istotnym elementem planowania rekonstrukcji kości jest wybór odpowiedniej techniki chirurgicznej oraz materiałów kostnych. Stomatolog dysponuje szerokim wachlarzem metod: od przeszczepów autogennych, poprzez materiały allogeniczne i ksenogeniczne, aż po substancje syntetyczne. Kość autogenna, pobrana z innego miejsca w organizmie pacjenta, jest uznawana za złoty standard ze względu na swoje właściwości osteogenne, osteoindukcyjne i osteokondukcyjne. Plan musi jednak uwzględniać dodatkową inwazyjność zabiegu, związane z tym ryzyko powikłań oraz komfort pacjenta.

Materiały allogeniczne i ksenogeniczne charakteryzują się dobrą osteokondukcją i stanowią alternatywę, gdy pobranie wystarczającej ilości kości własnej jest niemożliwe lub niepożądane. W planowaniu bierze się pod uwagę stopień resorpcji danego materiału, jego właściwości mechaniczne oraz przewidywany czas integracji z tkankami pacjenta. Często stosuje się również mieszanki, łącząc kość autogenną z materiałem ksenogenicznym, aby uzyskać korzystny kompromis między potencjałem regeneracyjnym a stabilnością objętościową.

W zależności od rodzaju ubytku kostnego projektuje się różne techniki zabiegowe, takie jak augmentacja pozioma lub pionowa, podniesienie dna zatoki szczękowej, techniki blokowe czy zastosowanie membran w chirurgii sterowanej regeneracji kości. Każda z tych metod wymaga precyzyjnego określenia granic zabiegu, przygotowania odpowiednich narzędzi oraz zaplanowania rodzaju i czasu unieruchomienia przeszczepu. Kluczowe jest też ustalenie, czy implanty zostaną wprowadzone jednoczasowo z rekonstrukcją kości, czy dopiero po okresie gojenia.

Planowanie obejmuje także wybór systemu implantologicznego, jeśli celem jest rehabilitacja na implantach. Średnica, długość i kształt implantów są dobierane na podstawie przewidywanej ilości zrekonstruowanej kości oraz obciążeń okluzyjnych. Niekiedy projektuje się implanty indywidualne lub używa technik nawigowanych, gdzie pozycja implantów jest dokładnie określana już na etapie wirtualnego planowania. Dzięki temu możliwe jest ograniczenie rozległości zabiegu oraz zminimalizowanie ryzyka uszkodzenia istotnych struktur anatomicznych.

Nierozłączną częścią planu jest koncepcja postępowania z tkankami miękkimi. Przewiduje się rodzaj cięć chirurgicznych, technikę szycia, ewentualne przeszczepy łącznotkankowe czy poszerzenie strefy dziąsła zrogowaciałego. Prawidłowe pokrycie przeszczepu kostnego bez nadmiernego napięcia płatów jest jednym z głównych warunków powodzenia zabiegu. Dlatego plan rekonstrukcji kości musi być ściśle skorelowany z planem chirurgii tkanek miękkich, a nie rozpatrywany w oderwaniu od nich.

Integracja planu rekonstrukcji z leczeniem protetycznym i implantologicznym

Planowanie rekonstrukcji kości nie może być prowadzone w oderwaniu od docelowej koncepcji protetycznej. Współczesna implantologia opiera się na tzw. planowaniu protetycznie zorientowanym, w którym najpierw projektuje się pożądany kształt i pozycję przyszłych koron, a dopiero potem dostosowuje rozmieszczenie implantów i zakres rekonstrukcji kości. Taka kolejność umożliwia osiągnięcie optymalnych warunków zarówno funkcjonalnych, jak i estetycznych. Dlatego już na etapie planu rekonstrukcyjnego wykonuje się często wizualizacje przyszłego uśmiechu oraz tymczasowe uzupełnienia, które pomagają określić idealne proporcje zębów i tkanek miękkich.

W sytuacjach złożonych, gdzie konieczna jest rozległa odbudowa kości, plan obejmuje kilka etapów chirurgicznych i protetycznych. Po pierwszej rekonstrukcji często stosuje się uzupełnienia tymczasowe, które stabilizują okluzję i pozwalają ocenić estetykę twarzy po zmianie podparcia warg. Następnie, po okresie gojenia kości, wszczepia się implanty, które po osseointegracji są obciążane docelowymi pracami protetycznymi. Każdy z tych etapów wymaga dokładnego określenia czasu trwania oraz zaplanowania wizyt kontrolnych, co wpływa na całkowity czas leczenia.

Integracja planu rekonstrukcji z leczeniem protetycznym oznacza również ścisłą współpracę z technikiem dentystycznym. Na podstawie modeli diagnostycznych i danych z CBCT technik przygotowuje szablony chirurgiczne i woskowe set-upy zębów, które pomagają zwizualizować przyszły kształt łuku zębowego. Te narzędzia są niezwykle pomocne w ustaleniu, gdzie i w jakiej ilości należy odbudować kość, aby umożliwić idealne ustawienie koron. Dzięki temu unika się sytuacji, w których implanty są zmuszone do kompromisowego położenia z powodu niedostatecznej ilości tkanki kostnej.

Planowaną rehabilitację protetyczną należy dostosować do rodzaju przeszczepu i jego przewidywanej stabilności. Przy rozległych augmentacjach pionowych często zaleca się unikanie natychmiastowego obciążania implantów, aby nie narażać świeżo zrekonstruowanej kości na nadmierne siły. W planie uwzględnia się również rodzaj pracy protetycznej – mosty stałe, protezy hybrydowe czy protezy ruchome – ponieważ każda z nich generuje inny rozkład obciążeń. Prawidłowe dopasowanie tych elementów minimalizuje ryzyko przeciążeń, resorpcji kości oraz uszkodzenia uzupełnień.

Rola pacjenta i czynniki ryzyka w planowaniu

Skuteczne planowanie rekonstrukcji kości wymaga aktywnego udziału pacjenta. Podczas konsultacji lekarz omawia różne scenariusze leczenia, możliwe ryzyka, czas trwania terapii oraz koszty. Pacjent powinien mieć czas na zadawanie pytań i podjęcie świadomej decyzji co do wybranego wariantu. Jasne przedstawienie etapów leczenia zwiększa zaufanie i poprawia współpracę, co jest kluczowe w długotrwałych, wieloetapowych terapiach. Pacjent musi również rozumieć, że powodzenie rekonstrukcji w dużej mierze zależy od jego zaangażowania w utrzymanie odpowiedniej higieny i stosowanie się do zaleceń pozabiegowych.

W planie uwzględnia się czynniki ryzyka, takie jak palenie papierosów, niekontrolowana cukrzyca, zaburzenia hormonalne czy przyjmowanie leków wpływających na metabolizm kości. Każdy z tych elementów może obniżać szanse powodzenia zabiegu, wydłużać czas gojenia lub zwiększać ryzyko infekcji. Niekiedy konieczna jest współpraca z lekarzem prowadzącym w celu optymalizacji stanu ogólnego pacjenta przed zabiegiem. W przypadkach wysokiego ryzyka plan rekonstrukcji może zostać zmodyfikowany lub ograniczony, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo powikłań.

Istotną częścią planowania jest omówienie z pacjentem koniecznych zmian stylu życia, na przykład rezygnacji z palenia na okres przed i po zabiegu, stosowania odpowiedniej diety wspomagającej gojenie czy ograniczenia aktywności fizycznej w pierwszych tygodniach po operacji. Zwykle zaleca się także wcześniejsze wyeliminowanie aktywnych ognisk zapalnych w jamie ustnej, jak próchnica czy stany zapalne przyzębia, ponieważ mogą one negatywnie wpływać na proces regeneracji kości. Pacjent otrzymuje zatem plan przygotowawczy, który jest integralną częścią całościowej strategii leczenia.

W kontekście długoterminowym plan rekonstrukcji obejmuje również zalecenia dotyczące wizyt kontrolnych i profesjonalnej higienizacji. Po odbudowie kości i wykonaniu prac protetycznych pacjent powinien regularnie zgłaszać się na kontrole periodontologiczne i implantologiczne. Planowanie obejmuje więc nie tylko samą rekonstrukcję, ale także program utrzymania efektów leczenia w kolejnych latach. Świadomość pacjenta na temat konieczności długofalowej opieki jest jednym z czynników, który decyduje o trwałości uzyskanych rezultatów.

Nowoczesne technologie wspierające planowanie rekonstrukcji kości

Rozwój technologii cyfrowych znacząco zmienił sposób, w jaki odbywa się planowanie rekonstrukcji kości w stomatologii. Wykorzystanie tomografii CBCT w połączeniu z oprogramowaniem do planowania 3D umożliwia bardzo dokładną analizę anatomiczną oraz symulację zabiegów. Lekarz może wirtualnie zaplanować pozycję implantów, zakres augmentacji, a nawet przewidzieć wpływ zabiegu na profil tkanek miękkich. Na podstawie tych danych generuje się szablony chirurgiczne, które w trakcie operacji pomagają w precyzyjnym odwzorowaniu zaplanowanych działań.

Kolejnym innowacyjnym narzędziem są techniki druku 3D. Pozwalają one na wykonanie modeli kości pacjenta, a nawet indywidualnych rusztowań kostnych i siatek tytanowych, dopasowanych dokładnie do rozmiaru i kształtu ubytku. Dzięki temu operacja może być krótsza, mniej inwazyjna i bardziej przewidywalna. Planowanie obejmuje w takim przypadku także cyfrowe projektowanie rusztowań, ich testowanie na modelach oraz wybór optymalnej geometrii zapewniającej stabilność przeszczepu i prawidłową integrację z tkankami.

Coraz większą rolę odgrywają również narzędzia do analizy okluzji i ruchów żuchwy w technologii cyfrowej. Umożliwiają one lepsze przewidywanie obciążeń działających na odbudowaną kość i implanty, co ma istotne znaczenie przy planowaniu rozległych rekonstrukcji w strefach silnego nacisku żucia. Połączenie tych danych z projektowaniem uzupełnień protetycznych w systemach CAD/CAM tworzy spójny, cyfrowy łańcuch planowania, od diagnozy aż po finalną pracę protetyczną.

Nowoczesne technologie nie zastępują wiedzy i doświadczenia klinicznego, lecz stanowią zaawansowane narzędzia wspomagające decyzje terapeutyczne. Prawidłowo wykorzystane pozwalają zmniejszyć liczbę niespodziewanych sytuacji śródoperacyjnych, skrócić czas zabiegu oraz lepiej przewidzieć wynik estetyczny. Dlatego zrozumienie i umiejętność użycia narzędzi cyfrowych staje się obecnie ważnym elementem kompetencji lekarza planującego rekonstrukcję kości w stomatologii.

Znaczenie planowania rekonstrukcji kości dla praktyki stomatologicznej

Dokładne planowanie rekonstrukcji kości ma ogromne znaczenie dla codziennej praktyki stomatologicznej. Pozwala znacznie zwiększyć skuteczność leczenia implantologicznego i protetycznego, a także ograniczyć liczbę powikłań. Dzięki jasno określonym etapom i celom terapii lekarz może lepiej organizować czas pracy gabinetu, a pacjent – świadomie uczestniczyć w procesie leczenia. Starannie przygotowany plan jest również ważnym narzędziem komunikacji, ułatwiającym wyjaśnienie złożonych procedur w zrozumiały dla pacjenta sposób.

Planowanie rekonstrukcji kości przekłada się bezpośrednio na jakość wyników estetycznych i funkcjonalnych. Odtworzenie właściwego podparcia dla tkanek miękkich poprawia kontury twarzy, stabilizuje protezy lub mosty i pozwala na uzyskanie naturalnego uśmiechu. Jednocześnie odpowiednio zaprojektowana odbudowa kostna tworzy trwałe podłoże dla implantów, zmniejszając ryzyko ich utraty w przyszłości. W perspektywie długofalowej przekłada się to na satysfakcję pacjentów oraz lepszą reputację gabinetu stomatologicznego.

Z punktu widzenia lekarza, planowanie rekonstrukcji kości wymaga ciągłego doskonalenia umiejętności i aktualizowania wiedzy w zakresie chirurgii, implantologii, protetyki oraz technologii cyfrowych. Współpraca ze specjalistami różnych dziedzin staje się standardem, a interdyscyplinarne planowanie wieloetapowych terapii jest coraz częściej niezbędne. Świadome i oparte na dowodach naukowych podejście do rekonstrukcji kości stanowi jeden z filarów nowoczesnej stomatologii, umożliwiając realizację nawet bardzo złożonych planów leczenia.

FAQ

Co to jest planowanie rekonstrukcji kości w stomatologii?
Planowanie rekonstrukcji kości to proces obejmujący analizę warunków anatomicznych, dobór metod augmentacji oraz ustalenie kolejnych etapów leczenia chirurgiczno‑protetycznego. W jego ramach ocenia się ilość i jakość kości, stan tkanek miękkich, potrzeby estetyczne oraz ogólny stan zdrowia pacjenta. Na tej podstawie tworzy się harmonogram zabiegów, który ma zapewnić stabilne podłoże pod implanty lub inne uzupełnienia protetyczne, przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka powikłań.

Dlaczego planowanie rekonstrukcji kości jest tak ważne przed wszczepieniem implantów?
Implanty wymagają odpowiedniej ilości i jakości kości, aby uzyskać stabilność pierwotną i długotrwałą integrację z tkanką kostną. Bez dokładnego planu rekonstrukcji istnieje ryzyko nieprawidłowego położenia implantów lub ich utraty z powodu niewystarczającego podparcia. Planowanie pozwala określić, gdzie i w jakim zakresie konieczna jest odbudowa kości, jakich materiałów użyć oraz kiedy bezpiecznie wprowadzić implanty. Dzięki temu wzrasta przewidywalność leczenia i zmniejsza się liczba powikłań chirurgicznych i protetycznych.

Jakie badania są potrzebne do zaplanowania rekonstrukcji kości?
Podstawą są badania kliniczne jamy ustnej oraz szczegółowy wywiad medyczny. Kluczowe znaczenie ma tomografia komputerowa stożkowa, która pozwala w trzech wymiarach ocenić wysokość, szerokość i gęstość kości oraz przebieg istotnych struktur anatomicznych. Uzupełniająco wykonuje się zdjęcia wewnątrzustne, modele diagnostyczne lub wydruki 3D oraz dokumentację fotograficzną. Często korzysta się także ze specjalistycznego oprogramowania do planowania 3D, które umożliwia symulację zabiegów i projektowanie szablonów chirurgicznych.

Czy każdy pacjent może mieć zaplanowaną rozległą rekonstrukcję kości?
Nie u wszystkich pacjentów rozległa rekonstrukcja kości będzie wskazana lub bezpieczna. Na możliwości zabiegowe wpływają choroby ogólnoustrojowe, takie jak niekontrolowana cukrzyca, ciężka osteoporoza czy choroby hematologiczne, a także nawyki, np. intensywne palenie tytoniu. W procesie planowania ocenia się indywidualne ryzyko, konsultuje z lekarzami prowadzącymi i w razie potrzeby modyfikuje zakres zabiegów. U niektórych osób wybiera się mniej inwazyjne procedury lub alternatywne rozwiązania protetyczne, aby zminimalizować ryzyko powikłań przy zachowaniu możliwie dobrego efektu funkcjonalnego.

Ile czasu trwa leczenie obejmujące rekonstrukcję kości?
Czas leczenia zależy od rozległości ubytku kostnego, zastosowanej techniki augmentacji, stanu ogólnego pacjenta oraz docelowego planu protetycznego. W prostszych przypadkach procedury można zakończyć w ciągu kilku miesięcy, łącząc rekonstrukcję z jednoczasową implantacją. Przy dużych ubytkach, rekonstrukcjach pionowych czy podniesieniu dna zatoki szczękowej okres gojenia wydłuża się zwykle do 6–12 miesięcy przed ostatecznym obciążeniem implantów. Dokładny harmonogram ustala się indywidualnie, a pacjent jest informowany o kolejnych etapach i przewidywanym czasie ich trwania.