Periodontolog to lekarz dentysta, który po ukończeniu ogólnych studiów stomatologicznych zdobył dodatkową, wyspecjalizowaną wiedzę z zakresu chorób przyzębia i tkanek otaczających ząb. To właśnie on diagnozuje, leczy i monitoruje schorzenia dziąseł, kości wyrostka zębodołowego oraz więzadeł utrzymujących zęby w kości. Współpracuje z innymi specjalistami, aby zapewnić pacjentowi nie tylko zdrowe zęby, ale także stabilne, zdrowe podłoże, bez którego nawet najpiękniejsze wypełnienia czy korony nie mają szans na długotrwałe funkcjonowanie.

Zakres kompetencji periodontologa i jego miejsce w stomatologii

Podstawową domeną działania periodontologa jest przyzębie – zespół tkanek, które otaczają i stabilizują ząb. Obejmuje ono dziąsło, kość wyrostka zębodołowego, cement korzeniowy oraz ozębną, czyli system włókien łączących korzeń zęba z kością. Te struktury tworzą skomplikowany, ale bardzo wrażliwy układ, który łatwo ulega uszkodzeniu pod wpływem płytki nazębnej, bakterii, urazów zgryzowych czy palenia papierosów. Periodontolog rozumie zależności między tymi tkankami i potrafi ocenić, które z nich są objęte procesem chorobowym oraz jak rozległy jest problem.

W stomatologii periodontologia jest jednym z filarów obok protetyki, endodoncji czy ortodoncji. Podczas gdy stomatolog ogólny skupia się przede wszystkim na próchnicy, wypełnieniach, leczeniu kanałowym i podstawowych zabiegach higienizacyjnych, zadaniem periodontologa jest bardziej zaawansowana ocena i interwencja dotycząca utraty przyczepu łącznotkankowego, zaniku kości, występowania kieszonek przyzębnych czy recesji dziąsłowych. To właśnie do tego specjalisty kieruje się pacjentów z przewlekłym krwawieniem dziąseł, rozchwianiem zębów, nieprzyjemnym zapachem z ust o podłożu przyzębnych, a także osoby przed leczeniem implantologicznym.

Rola periodontologa nie ogranicza się jednak wyłącznie do leczenia już istniejących chorób. Jest on także kluczowym uczestnikiem programów profilaktycznych. Potrafi rozpoznać u pacjenta czynniki ryzyka, takie jak niewłaściwa higiena, uwarunkowania genetyczne, choroby ogólnoustrojowe (np. cukrzyca), stosowane leki czy nałogi, i zaproponować indywidualny plan zapobiegania chorobom przyzębia. W tym kontekście periodontolog pełni funkcję nie tylko lekarza, ale również doradcy i edukatora, który kształtuje świadomość zdrowotną pacjenta.

W hierarchii specjalności stomatologicznych periodontologia coraz częściej pełni rolę łącznika między leczeniem zachowawczym, chirurgią i protetyką. Stabilne przyzębie jest warunkiem powodzenia niemal każdego większego planu leczenia stomatologicznego – od rekonstrukcji zwarcia po złożone prace protetyczne na implantach. Z tego powodu współczesne gabinety i kliniki tworzą zespoły, w których periodontolodzy współdziałają z chirurgami stomatologicznymi, protetykami i ortodontami, dbając o długoterminową przewidywalność wyników terapii.

Choroby przyzębia – co leczy periodontolog?

Najczęstszym powodem wizyty u periodontologa jest zapalenie dziąseł i przyzębia. Choroby te wynikają głównie z obecności płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego, ale ich rozwój jest modyfikowany przez wiele czynników ogólnych. Periodontolog zajmuje się więc zarówno łagodniejszymi postaciami zapaleń, jak zapalenie dziąseł ograniczone do okolicy brzeżnej, jak i zaawansowanymi formami periodontitis, czyli zapaleniem przyzębia prowadzącym do utraty kości i rozchwiania zębów. Podczas badania ocenia głębokość kieszonek przyzębnych, krwawienie przy sondowaniu, poziom recesji oraz stopień utraty kości na podstawie badań radiologicznych.

Wśród schorzeń, którymi zajmuje się periodontolog, znajdują się m.in.:

• Gingivitis – odwracalne zapalenie dziąseł, objawiające się krwawieniem podczas szczotkowania, zaczerwienieniem i obrzękiem brzegu dziąsłowego, najczęściej spowodowane niedostateczną higieną jamy ustnej.
• Periodontitis – przewlekłe lub agresywne zapalenie przyzębia, w którym dochodzi do destrukcji aparatu zawieszeniowego zęba, powstania kieszonek i zaniku kości. Nieleczone prowadzi do rozchwiania i utraty zębów, a także może być związane z chorobami ogólnoustrojowymi.
• Recesje dziąsłowe – obniżenie się brzegu dziąsła, odsłonięcie powierzchni korzenia, często związane z nadmierną siłą szczotkowania, cienkim biotypem dziąsłowym, nieprawidłowościami zgryzowymi lub niekorzystną pozycją zęba w łuku.
• Zmiany przerostowe dziąseł – przerosty związane z lekami, stanami hormonalnymi czy przewlekłym stanem zapalnym, które mogą wymagać zarówno leczenia zachowawczego, jak i zabiegów chirurgicznych.
• Periimplantitis – zapalenie tkanek otaczających implanty stomatologiczne, przebiegające z utratą kości wokół wszczepu i ryzykiem jego utraty, wymagające specyficznych metod diagnostycznych i terapeutycznych.

Periodontolog ma świadomość, że choroby przyzębia nie dotyczą wyłącznie jamy ustnej, lecz pozostają w ścisłym związku z ogólnym stanem zdrowia. Badania wskazują na powiązania przewlekłego zapalenia przyzębia z chorobami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, niektórymi powikłaniami ciąży, a nawet z zaostrzeniami chorób reumatycznych. Właśnie dlatego specjalista ten często współpracuje z lekarzami innych dziedzin, a w wywiadzie zwraca uwagę na przyjmowane leki, choroby przewlekłe oraz styl życia pacjenta.

Istotnym elementem pracy periodontologa jest różnicowanie chorób przyzębia z innymi patologiami jamy ustnej. Nie każde krwawienie czy obrzęk dziąseł wynikają z zapalenia bakteryjnego; czasem przyczyną mogą być choroby hematologiczne, zmiany nowotworowe, reakcje alergiczne lub efekty uboczne przyjmowanych leków. Precyzyjna diagnoza warunkuje dobór skutecznej metody leczenia, a w przypadku podejrzenia poważniejszych schorzeń ogólnych, periodontolog kieruje pacjenta na dalszą diagnostykę internistyczną lub onkologiczną.

Diagnostyka i pierwsza wizyta u periodontologa

Wizyta u periodontologa rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu, w którym lekarz pyta nie tylko o objawy w jamie ustnej, ale również o choroby ogólne, przyjmowane leki, nawyki higieniczne i dietetyczne, palenie tytoniu, a nawet stres. Następnie wykonuje się dokładne badanie kliniczne jamy ustnej z użyciem sondy periodontologicznej, która pozwala określić głębokość kieszonek przyzębnych, obecność krwawienia, ropy, recesji dziąsłowych czy nadwrażliwości zębów na dotyk. Wszystko to jest dokumentowane w postaci tzw. karty periodontologicznej, gdzie odnotowuje się wartości przy każdym zębie i powierzchni.

Kluczowym elementem diagnostyki są badania radiologiczne. Periodontolog korzysta z klasycznych zdjęć punktowych, zdjęć skrzydłowo-zgryzowych, a w bardziej skomplikowanych przypadkach także z tomografii komputerowej CBCT. Analiza obrazów pozwala ocenić kształt i wysokość wyrostka zębodołowego, obecność ubytków kostnych pionowych i poziomych oraz to, czy zmiany mają charakter uogólniony czy miejscowy. W niektórych sytuacjach stosuje się dodatkowe badania mikrobiologiczne lub genetyczne, szczególnie u młodych pacjentów z agresywnym przebiegiem choroby, aby określić obecność specyficznych szczepów bakterii lub predyspozycje genetyczne.

Już podczas pierwszej wizyty pacjent otrzymuje wstępną ocenę stanu przyzębia i informacje o tym, jakie kroki są konieczne. Periodontolog omawia znaczenie płytki bakteryjnej, pokazuje obszary, gdzie higiena jest niewystarczająca, i demonstruje właściwą technikę szczotkowania, nitkowania czy używania szczoteczek międzyzębowych. To edukacyjne podejście jest integralną częścią postępowania diagnostycznego, ponieważ nawet najlepiej zaplanowane leczenie nie przyniesie trwałych efektów bez codziennej współpracy pacjenta.

Na podstawie zebranych danych specjalista tworzy indywidualny plan leczenia, który może obejmować zarówno działania zachowawcze, jak i zabiegi chirurgiczne. Plan ten uwzględnia nie tylko aktualny stan przyzębia, ale także ogólny stan zdrowia, możliwości finansowe pacjenta oraz jego motywację do utrzymania rygorystycznych zaleceń higienicznych. Niejednokrotnie już w trakcie diagnostyki periodontolog koordynuje współpracę z innymi lekarzami, np. z diabetologiem w przypadku nieprawidłowo kontrolowanej cukrzycy, która utrudnia gojenie tkanek przyzębia.

Metody leczenia stosowane przez periodontologa

Podstawą leczenia periodontologicznego jest usunięcie etiologicznego czynnika, czyli płytki bakteryjnej i kamienia nazębnego. W pierwszym etapie przeprowadza się zabiegi oczyszczające, takie jak skaling naddziąsłowy i poddziąsłowy oraz root planing, czyli wygładzenie powierzchni korzeni. Celem tych procedur jest wyeliminowanie złogów i zainfekowanego cementu, co pozwala na redukcję stanu zapalnego oraz zmniejszenie głębokości kieszonek. Pacjent otrzymuje szczegółowe zalecenia dotyczące higieny domowej, w tym stosowania szczoteczki manualnej lub elektrycznej, nici dentystycznej, szczoteczek międzyzębowych, irygatorów i ewentualnych płukanek antyseptycznych.

W przypadkach bardziej zaawansowanych periodontolog sięga po leczenie chirurgiczne. Do najczęściej wykonywanych zabiegów należą procedury płatowe, w których po nacięciu i odchyleniu płata dziąsłowego możliwe jest dokładne oczyszczenie korzeni oraz ukształtowanie kości w sposób sprzyjający utrzymaniu higieny. Czasem stosuje się techniki regeneracyjne z użyciem materiałów kościozastępczych, błon zaporowych czy białek macierzy szkliwa, aby pobudzić procesy odtwarzania utraconych struktur przyzębia. Dzięki tym nowoczesnym metodom możliwe jest częściowe odzyskanie utraconej kości i przyczepu łącznotkankowego, a tym samym poprawa rokowania dla zęba.

W leczeniu recesji dziąsłowych periodontolog wykonuje zabiegi pokrywania odsłoniętych korzeni. Najczęściej są to przeszczepy łącznotkankowe pobierane z podniebienia lub zabiegi polegające na przesunięciu płata dziąsłowego w kierunku korony. Ich celem jest zarówno poprawa estetyki uśmiechu, jak i redukcja nadwrażliwości i ryzyka próchnicy korzenia. Wymagają one precyzyjnego planowania, delikatnej techniki chirurgicznej oraz ścisłej współpracy z pacjentem w okresie pooperacyjnym.

Periodontolog odgrywa również istotną rolę w leczeniu okołowszczepowych zapaleń tkanek, czyli periimplantitis. Z powodu odmienności budowy tkanek wokół implantu w porównaniu do naturalnego zęba, diagnostyka i terapia wymagają specjalnych procedur. W zależności od stopnia zaawansowania zmian stosuje się mechaniczne oczyszczanie powierzchni implantu, zabiegi z użyciem laserów, fotodynamiczną terapię antybakteryjną, a niekiedy także zabiegi regeneracyjne z użyciem materiałów kościozastępczych. Umiejętność rozpoznania wczesnych objawów periimplantitis i wdrożenie odpowiedniego postępowania jest jednym z kluczowych zadań periodontologa w erze powszechnej implantologii.

W niektórych sytuacjach periodontolog zaleca dodatkowe wsparcie farmakologiczne w postaci miejscowych lub ogólnych antybiotyków, środków antyseptycznych czy leków modyfikujących odpowiedź zapalną. Decyzja o ich użyciu zależy od obrazu klinicznego, obecności chorób ogólnych i ryzyka rozwoju oporności bakteryjnej. Coraz większą wagę przywiązuje się także do tzw. terapii wspomagających, takich jak zastosowanie probiotyków, laserów biostymulujących czy osocza bogatopłytkowego, choć ich skuteczność powinna być oceniana indywidualnie i w świetle aktualnych dowodów naukowych.

Profilaktyka i edukacja w pracy periodontologa

Jedną z najważniejszych ról periodontologa jest profilaktyka chorób przyzębia. Choć pacjenci często zgłaszają się do niego dopiero wtedy, gdy pojawia się ból, krwawienie czy ruchomość zębów, głównym celem specjalisty jest niedopuszczenie do takiego stanu. Dlatego tak dużo uwagi poświęca się edukacji w zakresie prawidłowej higieny jamy ustnej, odpowiedniej diety, ograniczenia używek oraz regularnych wizyt kontrolnych. Podczas spotkań lekarz nie tylko omawia techniki szczotkowania, ale także pokazuje je praktycznie, dobiera właściwą twardość szczoteczki i uczy korzystania z dodatkowych akcesoriów higienicznych.

Periodontolog podkreśla znaczenie profesjonalnych zabiegów higienizacyjnych, takich jak skaling, piaskowanie i polerowanie, które powinny być wykonywane regularnie, zwykle co 6–12 miesięcy, a u pacjentów wysokiego ryzyka nawet częściej. Rutynowa kontrola pozwala na wczesne wykrycie pierwszych oznak zapalenia dziąseł i wdrożenie prostych działań zapobiegawczych, zanim rozwinie się pełnoobjawowa choroba przyzębia. Ważnym zadaniem specjalisty jest także motywowanie pacjenta do utrzymania zaleceń w długim okresie – nie tylko bezpośrednio po wizycie, ale jako stały element codziennej troski o zdrowie.

Osoby szczególnie narażone na problemy z przyzębiem, takie jak palacze, pacjenci z cukrzycą, kobiety w ciąży czy osoby przyjmujące określone grupy leków, wymagają indywidualnie dopasowanych programów profilaktycznych. Periodontolog wyjaśnia im związki między chorobami ogólnymi a stanem jamy ustnej, uświadamiając, że kontrola glikemii, rzucenie palenia czy zmiana niektórych nawyków może równocześnie poprawić stan przyzębia. Ten holistyczny sposób myślenia sprawia, że profilaktyka periodontologiczna wykracza poza granice samej stomatologii i staje się częścią ogólnego dbania o organizm.

Bardzo ważnym elementem profilaktyki jest tzw. faza podtrzymująca leczenia periodontologicznego. Po zakończeniu zasadniczych zabiegów pacjent nie wraca do „zwykłego” trybu wizyt kontrolnych, ale pozostaje w systemie regularnych kontroli periodontologicznych. Specjalista mierzy na nich ponownie głębokość kieszonek, ocenia poziom higieny, stabilność zębów i ewentualne objawy nawrotu choroby. Dzięki temu możliwe jest szybkie wychwycenie pierwszych niepokojących zmian i ograniczenie ich konsekwencji, co ma kluczowe znaczenie w przewlekłych schorzeniach przyzębia.

Współpraca periodontologa z innymi specjalistami

Periodontolog rzadko działa w izolacji. Najczęściej jego praca jest elementem większego planu leczenia, w którym uczestniczą także inni lekarze dentyści. Przed rozpoczęciem skomplikowanych prac protetycznych lub implantologicznych konieczne jest doprowadzenie przyzębia do możliwie najlepszego stanu zdrowia. Z tego względu protetyk lub implantolog kieruje pacjenta do periodontologa na ocenę i ewentualną terapię. Dopiero po ustabilizowaniu stanu tkanek przyzębia można bezpiecznie wykonywać korony, mosty, protezy czy wszczepiać implanty, minimalizując ryzyko powikłań i przedwczesnej utraty uzupełnień.

Współpraca z ortodontą jest szczególnie ważna w przypadku pacjentów z nieprawidłowościami zgryzowymi, które mogą sprzyjać powstawaniu recesji dziąseł lub miejscowej utracie kości. Przed rozpoczęciem leczenia ortodontycznego periodontolog ocenia stan przyzębia i w razie potrzeby przeprowadza leczenie wstępne. Podczas terapii z aparatami stałymi kontroluje zaś higienę oraz reaguje na pojawiające się stany zapalne. W niektórych przypadkach po zakończeniu leczenia ortodontycznego wykonuje się zabiegi korekcyjne lub regeneracyjne tkanek miękkich, aby poprawić estetykę uśmiechu i stabilność efektów uzyskanych przesunięciami zębów.

Istnieje również silna więź między periodontologią a endodoncją i chirurgią stomatologiczną. Zmiany okołowierzchołkowe, złamania korzeni, perforacje czy pionowe złamania mogą prowadzić do tzw. zmian endo-perio, gdzie infekcja kanałowa i zapalenie przyzębia wzajemnie na siebie oddziałują. W takich przypadkach konieczna jest skoordynowana interwencja endodonty i periodontologa. Z kolei chirurg stomatologiczny współpracuje przy zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej, augmentacji kości czy ekstrakcjach zębów niemożliwych do uratowania, co jest często elementem przygotowania do leczenia implantologicznego.

Nie można pominąć także współpracy z lekarzami medycyny, szczególnie diabetologami, kardiologami, reumatologami i ginekologami-położnikami. Choroby ogólnoustrojowe wpływają na przebieg i rokowanie chorób przyzębia, a skuteczne leczenie periodontologiczne może z kolei pozytywnie modyfikować przebieg niektórych schorzeń systemowych. Zrozumienie tych dwukierunkowych zależności sprawia, że periodontolog staje się ważnym członkiem interdyscyplinarnego zespołu medycznego, a jego działania wykraczają poza standardowe ramy stomatologii.

Jak zostać periodontologiem i czym różni się od dentysty ogólnego?

Periodontolog to lekarz dentysta, który po ukończeniu studiów zdobył dodatkową specjalizację z periodontologii. Proces ten wymaga kilkuletniego szkolenia podyplomowego, udziału w kursach, stażach klinicznych oraz zdania egzaminów potwierdzających umiejętności praktyczne i teoretyczne. W trakcie specjalizacji lekarz zdobywa pogłębioną wiedzę z zakresu anatomii i fizjologii przyzębia, patofizjologii chorób przyzębia, nowoczesnych metod diagnostycznych, technik chirurgicznych oraz zasad współpracy interdyscyplinarnej. Uczy się także interpretacji wyników badań naukowych oraz krytycznej oceny nowych metod terapii, co pozwala mu wdrażać w praktyce rozwiązania o potwierdzonej skuteczności.

W odróżnieniu od dentysty ogólnego, który ma szerokie, ale bardziej powierzchowne kompetencje w wielu dziedzinach stomatologii, periodontolog koncentruje się wąsko na jednej, lecz bardzo złożonej sferze – przyzębiu. Oczywiście stomatolog ogólny może wykonywać podstawowe zabiegi higienizacyjne i leczyć proste przypadki zapalenia dziąseł, jednak w bardziej skomplikowanych sytuacjach, zwłaszcza gdy dochodzi do znacznej utraty kości, rozchwiania zębów lub rozległych recesji, konieczne jest skierowanie do specjalisty. Periodontolog dysponuje nie tylko zaawansowanymi umiejętnościami chirurgicznymi, ale także większym doświadczeniem w prowadzeniu pacjentów wysokiego ryzyka i planowaniu złożonych terapii.

Różnica ta ma znaczenie również dla pacjenta. Wybór periodontologa oznacza dostęp do kompleksowej diagnostyki, precyzyjnych technik chirurgicznych, zaawansowanych metod regeneracyjnych oraz ścisłego nadzoru nad przebiegiem leczenia i fazą podtrzymującą. Dentysta ogólny odgrywa natomiast istotną rolę w wczesnym wykrywaniu problemów i kierowaniu do specjalisty, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy chorób przyzębia. Oba poziomy opieki są potrzebne i wzajemnie się uzupełniają, a współpraca między nimi przekłada się na lepsze rokowanie dla pacjenta.

Kiedy warto zgłosić się do periodontologa?

Wizyta u periodontologa jest wskazana, gdy pojawiają się objawy sugerujące problem z przyzębiem. Do najczęstszych należą: krwawienie dziąseł podczas szczotkowania lub gryzienia twardszych pokarmów, przewlekły nieświeży oddech, zaczerwienienie, obrzęk i bolesność dziąseł, odsłonięcie szyjek zębowych, nadwrażliwość na zimno i ciepło, a także wrażenie przesuwania się lub rozchodzenia zębów. W bardziej zaawansowanych stadiach dochodzi do widocznego obniżenia linii dziąseł, powstawania „szpar” między zębami oraz ich rozchwiania. Każdy z tych sygnałów jest powodem, by skorzystać z konsultacji specjalistycznej.

Osobną grupę stanowią pacjenci, którzy planują rozległe leczenie protetyczne lub implantologiczne. Nawet jeśli nie odczuwają oni wyraźnych dolegliwości, konsultacja periodontologiczna pozwala ocenić, czy istnieją utajone problemy z przyzębiem, które mogłyby zagrozić długotrwałemu powodzeniu planowanej terapii. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, lekarz opracowuje etapowy plan przygotowania tkanek przyzębia do dalszych zabiegów, co często obejmuje intensywną higienizację oraz okresową kontrolę efektów.

Warto również, by do periodontologa zgłaszały się osoby z chorobami ogólnymi, o których wiadomo, że zwiększają ryzyko chorób przyzębia. Należą do nich przede wszystkim pacjenci z cukrzycą, schorzeniami układu krążenia, zaburzeniami odporności, a także kobiety w ciąży oraz palacze tytoniu. U takich osób choroby przyzębia częściej mają cięższy przebieg i szybszą progresję, a ich leczenie wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej kontroli. Regularne wizyty u periodontologa pomagają utrzymać stan zapalny pod kontrolą i zmniejszyć ryzyko ogólnoustrojowych konsekwencji przewlekłej infekcji w jamie ustnej.

Znaczenie periodontologii dla ogólnego stanu zdrowia

Periodontologia jest dziedziną stomatologii, która w wyjątkowy sposób łączy zdrowie jamy ustnej z kondycją całego organizmu. Przewlekłe zapalenie przyzębia stanowi trwałe ognisko infekcji i stan zapalny, co może wpływać na funkcjonowanie układu krążenia, metabolizm glukozy, reakcje immunologiczne i wiele innych procesów. Liczne badania wskazują na związek między chorobami przyzębia a zwiększonym ryzykiem zawału serca, udaru mózgu, zaostrzeń niewydolności serca, trudnościami w kontrolowaniu cukrzycy czy powikłaniami położniczymi, takimi jak poród przedwczesny lub niska masa urodzeniowa dziecka.

Rola periodontologa polega nie tylko na leczeniu lokalnych objawów, ale także na zmniejszaniu obciążenia organizmu przewlekłą infekcją. Skuteczna terapia przyzębia może poprawić parametry metaboliczne u chorych na cukrzycę, obniżyć poziom markerów stanu zapalnego w surowicy oraz korzystnie wpływać na ogólne samopoczucie pacjenta. Coraz częściej podkreśla się, że utrzymanie zdrowych dziąseł i kości wokół zębów jest elementem profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych oraz ważnym aspektem całościowego podejścia do zdrowia.

Znaczenie periodontologii widoczne jest również w wymiarze psychospołecznym. Choroby przyzębia prowadzą do utraty zębów, pogorszenia estetyki uśmiechu, problemów z żuciem pokarmów i mówieniem, a tym samym do obniżenia jakości życia. Pacjenci z zaawansowanym zapaleniem przyzębia często unikają uśmiechania się, odczuwają wstyd z powodu zapachu z ust lub wyglądu dziąseł i zębów. Interwencje periodontologiczne – od leczenia zachowawczego po zabiegi rekonstrukcyjne i współpracę z protetykiem – pomagają przywrócić nie tylko funkcję, ale także pewność siebie i komfort w kontaktach społecznych.

FAQ

Kim dokładnie jest periodontolog i czym różni się od zwykłego dentysty?
Periodontolog to lekarz dentysta po specjalizacji z chorób przyzębia. Zajmuje się głównie dziąsłami, kością wokół zębów i implantów oraz więzadłami utrzymującymi zęby. Dentysta ogólny leczy próchnicę, wykonuje wypełnienia i podstawowe zabiegi higienizacyjne. Periodontolog natomiast diagnozuje i leczy zaawansowane zapalenia przyzębia, rozchwianie zębów, recesje dziąseł czy periimplantitis, często używając technik chirurgicznych i regeneracyjnych.

Kiedy powinienem umówić się na wizytę u periodontologa?
Warto zgłosić się do periodontologa, gdy zauważasz krwawienie dziąseł, nieświeży oddech, obrzęk i zaczerwienienie dziąseł, odsłonięte szyjki zębów, nadwrażliwość lub rozchwianie zębów. Konsultacja jest zalecana także przed planowanym leczeniem implantologicznym czy rozległą protetyką oraz u osób z cukrzycą, chorobami serca czy u palaczy, ponieważ w tych grupach choroby przyzębia częściej przebiegają ciężej i szybciej postępują.

Jak wygląda pierwsza wizyta u periodontologa?
Pierwsza wizyta rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu na temat objawów, chorób ogólnych, leków i nawyków higienicznych. Następnie lekarz dokładnie bada dziąsła sondą periodontologiczną, mierząc głębokość kieszonek, krwawienie i obecność recesji. Zwykle wykonywane są też zdjęcia rentgenowskie do oceny kości. Na tej podstawie specjalista stawia rozpoznanie, omawia przyczyny problemu i proponuje plan leczenia oraz zalecenia higieniczne dostosowane do Twojej sytuacji.

Czy leczenie u periodontologa jest bolesne?
Większość zabiegów periodontologicznych wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, podobnym do tego stosowanego przy leczeniu próchnicy, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu, a jedynie ucisk lub dotyk. Po zabiegach może wystąpić przejściowy dyskomfort, nadwrażliwość zębów lub niewielki obrzęk, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni i można je łagodzić prostymi lekami przeciwbólowymi. Kluczowe jest przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych, aby gojenie przebiegało sprawnie i bez powikłań.

Czy choroby przyzębia mogą wpływać na ogólny stan zdrowia?
Przewlekłe zapalenie przyzębia jest źródłem utrzymującego się stanu zapalnego i bakteriemii, co może oddziaływać na cały organizm. Badania wskazują na związek między chorobami przyzębia a wyższym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, trudnościami w kontroli cukrzycy, powikłaniami ciąży czy zaostrzeniami niektórych chorób reumatycznych. Dlatego leczenie periodontologiczne nie tylko chroni zęby przed utratą, ale również stanowi ważny element profilaktyki i wspomagania terapii wielu schorzeń ogólnych.