Kiretaż zamknięty to jedna z podstawowych metod leczenia chorób przyzębia, stosowana w celu usunięcia nagromadzonych pod dziąsłami złogów kamienia, bakterii oraz zmienionej zapalnie tkanki. Zabieg ten wykonuje się bez chirurgicznego nacinania dziąseł, dlatego zaliczany jest do technik mało inwazyjnych. Jego prawidłowe przeprowadzenie pozwala zatrzymać postęp paradontozy, zmniejszyć głębokość kieszonek dziąsłowych oraz poprawić stabilność zębów. W stomatologii periodontologicznej kiretaż zamknięty odgrywa kluczową rolę w zachowaniu naturalnego uzębienia jak najdłużej.

Istota kiretażu zamkniętego i jego znaczenie w stomatologii

Kiretaż zamknięty jest zabiegiem z zakresu periodontologii, czyli dziedziny stomatologii zajmującej się tkankami otaczającymi ząb: dziąsłem, kością wyrostka zębodołowego, ozębną oraz cementem korzeniowym. W przebiegu przewlekłego zapalenia przyzębia pomiędzy zębem a dziąsłem tworzą się tzw. kieszonki dziąsłowe, czyli patologicznie pogłębione szczeliny. W ich wnętrzu gromadzą się bakterie, resztki pokarmowe, płytka bakteryjna oraz twardy kamień poddziąsłowy. To właśnie te struktury są głównym celem zabiegu kiretażu zamkniętego.

W odróżnieniu od kiretażu otwartego, w którym konieczne jest chirurgiczne odchylenie płata dziąsłowego, kiretaż zamknięty przeprowadzany jest wyłącznie przez naturalny dostęp do kieszonki. Lekarz nie nacina dziąsła, lecz wprowadza cienkie narzędzia – kirety – pomiędzy ząb a tkanki miękkie i mechanicznie usuwa zmienioną chorobowo zawartość kieszonki. Dzięki temu zabieg ten jest mniej obciążający, szybciej się goi i niesie mniejsze ryzyko powikłań chirurgicznych.

Znaczenie kiretażu zamkniętego w stomatologii wynika z jego roli w zatrzymaniu destrukcji przyzębia. Utrzymujący się stan zapalny prowadzi do postępującej utraty kości wokół korzeni zębów, rozchwiania, a ostatecznie do ich wypadania. Wczesne przeprowadzenie zabiegu może zahamować ten proces, a nawet umożliwić częściową regenerację tkanek podporowych. Z tego powodu kiretaż zamknięty jest jednym z filarów terapii paradontozy i często stanowi standardową procedurę u pacjentów z umiarkowanym zaawansowaniem choroby przyzębia.

Warto podkreślić, że kiretaż zamknięty jest zabiegiem terapeutycznym, ale także diagnostycznym. Podczas opracowywania kieszonek lekarz ocenia ich głębokość, kształt, obecność ubytków kości, stopień krwawienia oraz konsystencję tkanek. Na tej podstawie może zakwalifikować pacjenta do dalszych, bardziej zaawansowanych metod leczenia, jak kiretaż otwarty, zabiegi regeneracyjne czy sterowana regeneracja tkanek. Zabieg pozwala również na miejscowe zastosowanie preparatów przeciwbakteryjnych, które wzmacniają efekt mechanicznego oczyszczenia.

W strukturze leczenia periodontologicznego kiretaż zamknięty zwykle poprzedza intensywna higienizacja jamy ustnej, czyli skaling naddziąsłowy i piaskowanie. Dopiero po usunięciu złogów z powierzchni koron zębów lekarz może efektywnie opracować obszary poddziąsłowe. Terapia ta wymaga dobrej współpracy pacjenta – kluczowa jest regularna i prawidłowa domowa higiena, stosowanie odpowiednich szczoteczek, nici oraz irygatorów, a także systematyczne wizyty kontrolne. Bez zmian w codziennych nawykach nawet najlepiej przeprowadzony kiretaż nie zagwarantuje długotrwałych efektów.

Wskazania, przeciwwskazania i miejsce kiretażu w leczeniu przyzębia

Podstawowym wskazaniem do kiretażu zamkniętego jest obecność patologicznie pogłębionych kieszonek dziąsłowych o średniej głębokości, najczęściej w zakresie od 4 do 6 mm, przy braku konieczności szerokiej ekspozycji pola zabiegowego. Im głębsza kieszonka, tym większe ryzyko utrzymywania się w niej bakterii i złogów, a tym samym postępu uszkodzeń przyzębia. Kiretaż jest szczególnie wskazany, gdy w trakcie sondowania periodontologicznego stwierdza się krwawienie, ropną wydzielinę, obecność kamienia poddziąsłowego oraz utrwalony stan zapalny niewycofujący się po samym skalingu powierzchniowym.

Do ważnych wskazań należy również obecność wczesnych objawów paradontozy: nieprzyjemnego zapachu z ust, krwawienia podczas szczotkowania, cofania się dziąseł, uczucia wydłużenia koron zębów, a także pierwszych oznak ich rozchwiania. W takich przypadkach kiretaż zamknięty może spowolnić lub zatrzymać proces destrukcji tkanek. Szczególną grupę pacjentów stanowią osoby z chorobami ogólnymi (np. cukrzycą), u których nieleczone zapalenie przyzębia może dodatkowo pogarszać przebieg schorzenia ogólnego.

Przeciwwskazania do kiretażu zamkniętego dzieli się na bezwzględne i względne. Do bezwzględnych należą ostre, nieopanowane stany zapalne z obfitym ropniem, ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi, nieuregulowane choroby ogólnoustrojowe oraz brak zgody pacjenta. W takich sytuacjach w pierwszej kolejności wprowadza się leczenie doraźne, farmakoterapię i stabilizuje stan ogólny. Przeciwwskazania względne obejmują m.in. bardzo głębokie kieszonki (powyżej 6–7 mm) z istotnymi ubytkami kostnymi, gdzie lepszym rozwiązaniem bywa kiretaż otwarty lub zabiegi płatowe.

Miejsce kiretażu zamkniętego w schemacie leczenia przyzębia można ująć jako etap pośredni między wstępną fazą higienizacyjną a bardziej inwazyjnym leczeniem chirurgicznym. Po profesjonalnym usunięciu złogów naddziąsłowych ocenia się stan tkanek i głębokość kieszonek. Jeśli nie obserwuje się wystarczającej poprawy, lekarz decyduje o konieczności przeprowadzenia kiretażu. Niekiedy zabieg wykonuje się segmentami, np. w jednym kwadrancie łuku zębowego podczas jednej wizyty, co pozwala na dokładne opracowanie obszaru oraz lepsze monitorowanie gojenia.

Istotne jest, że kiretaż zamknięty nie jest zabiegiem jednorazowym w perspektywie całego życia pacjenta. Przy predyspozycjach do paradontozy, paleniu tytoniu, chorobach ogólnych czy niesprzyjających warunkach zgryzowych, może być konieczne okresowe powtarzanie procedury. W nowoczesnej stomatologii duży nacisk kładzie się na profilaktykę i leczenie podtrzymujące, aby efekty kiretażu były jak najtrwalsze i chroniły przed nawrotami stanu zapalnego.

Przebieg zabiegu kiretażu zamkniętego krok po kroku

Przed przystąpieniem do kiretażu zamkniętego stomatolog przeprowadza szczegółowe badanie kliniczne i radiologiczne. Ocenia stan ogólny jamy ustnej, stopień higieny, obecność płytki i kamienia, ubytki próchnicowe oraz wypełnienia mogące sprzyjać retencji bakterii. Następnie wykonuje sondowanie periodontologiczne, mierząc głębokość kieszonek przy każdym zębie w kilku punktach. Na tej podstawie powstaje mapa przyzębia, która stanowi punkt odniesienia przy planowaniu terapii i późniejszej kontroli wyników.

Bardzo ważnym etapem przygotowawczym jest usunięcie złogów naddziąsłowych, czyli skaling ultradźwiękowy, oraz piaskowanie. Pozwala to oczyścić powierzchnie koron zębów, zmniejszyć ilość bakterii w jamie ustnej i ułatwia właściwy dostęp do kieszonek. Często w tym samym czasie pacjent otrzymuje instruktaż higieny, obejmujący technikę szczotkowania, stosowanie nici, szczoteczek międzyzębowych czy płynów antyseptycznych, np. zawierających chlorheksydynę.

Sam zabieg kiretażu zamkniętego wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, co znacząco redukuje dolegliwości bólowe. Lekarz wprowadza w okolice kieszonek środek znieczulający, najczęściej w postaci iniekcji w okolice brodawek międzyzębowych lub przywierzchołkowo. Po uzyskaniu pełnego znieczulenia przechodzi do zasadniczej części zabiegu. Do kieszonek wprowadzane są specjalne, cienkie narzędzia ręczne – kirety Gracey’ego lub kirety uniwersalne – a w wielu gabinetach także instrumenty ultradźwiękowe przystosowane do pracy poddziąsłowej.

Operując kiretą, stomatolog delikatnie przecina i odrywa ziarninową, zmienioną zapalnie tkankę wyściełającą kieszonkę, usuwa płytkę bakteryjną, kamień poddziąsłowy oraz wygładza powierzchnię korzenia zęba. Ten etap, określany jako root planing, ma na celu uzyskanie gładkiej, czystej powierzchni, do której zdrowe dziąsło będzie mogło ponownie przylegać. W trakcie zabiegu często pojawia się krwawienie, będące efektem usunięcia przekrwionych tkanek zapalnych – jest to zjawisko typowe i zwykle szybko ustępuje.

W niektórych przypadkach, zwłaszcza w głębszych kieszonkach, lekarz może zastosować dodatkowe środki: miejscowo podawane antybiotyki w postaci żeli, włókien lub mikrosfer, preparaty przeciwzapalne bądź środki wspomagające regenerację tkanek. Po zakończeniu opracowywania kieszonek wykonuje się płukanie ich antyseptykiem, co dodatkowo redukuje liczbę drobnoustrojów. Dziąsło zostaje pozostawione do samoistnego przylegania do powierzchni zęba – nie zakłada się szwów, ponieważ nie wykonywano nacięć chirurgicznych.

Po zabiegu lekarz informuje pacjenta o zaleceniach pozabiegowych i umawia wizytę kontrolną, zwykle po kilku tygodniach. Podczas takiej wizyty ocenia się stopień gojenia, redukcję głębokości kieszonek, krwawienie przy sondowaniu oraz ogólny stan przyzębia. W razie potrzeby wykonuje się dodatkowe oczyszczanie miejsc problematycznych lub planuje dalsze etapy terapii, np. zabiegi chirurgiczne w obszarach, gdzie kiretaż zamknięty nie przyniósł oczekiwanych rezultatów.

Odczucia pacjenta, gojenie i możliwe powikłania

Dzięki stosowanemu znieczuleniu miejscowemu większość pacjentów odczuwa kiretaż zamknięty jako zabieg względnie komfortowy. Podczas pracy narzędzi mogą pojawiać się uczucia ucisku czy drapania, ale ból zwykle jest minimalny lub nie występuje. Po ustąpieniu działania znieczulenia może natomiast pojawić się tkliwość dziąseł, niewielki ból, uczucie rozpierania oraz nadwrażliwość zębów na ciepło, zimno czy dotyk. Objawy te wynikają z odsłonięcia powierzchni korzeni oraz intensywnego czyszczenia kieszonek.

Gojenie po kiretażu zamkniętym przebiega zazwyczaj szybko. W pierwszych dniach może utrzymywać się niewielkie krwawienie podczas szczotkowania, obrzęk dziąseł oraz dyskomfort przy gryzieniu twardszych pokarmów. Zazwyczaj w ciągu 7–14 dni dochodzi do wyraźnego zmniejszenia stanu zapalnego, a dziąsło zaczyna ściślej przylegać do zębów. Część pacjentów zauważa w tym okresie, że zęby wyglądają na dłuższe – jest to efektem obkurczenia i cofnięcia się wcześniej obrzękniętego, przerosłego dziąsła, a nie samego „wydłużenia” zębów.

Do powikłań po kiretażu zamkniętym zalicza się przede wszystkim utrzymującą się nadmierną nadwrażliwość zębów, przedłużone krwawienia, wydzielinę ropną z kieszonek, ból nieustępujący po stosowaniu leków przeciwbólowych oraz nasilenie ruchomości zębów. Choć tymczasowe, niewielkie rozchwianie może wynikać z utraty tkanek zapalnych i jest przejściowe, to wyraźne pogorszenie stabilności bywa sygnałem, że proces destrukcji przyzębia jest bardzo zaawansowany. W takich przypadkach konieczne jest pogłębienie diagnostyki, ponowna ocena radiologiczna i rozważenie leczenia chirurgicznego lub nawet ekstrakcji zębów nie rokujących zachowania.

Bardzo ważne jest przestrzeganie zaleceń pozabiegowych. Należą do nich m.in. powstrzymanie się od spożywania twardych, bardzo gorących lub pikantnych potraw w pierwszych dniach, unikanie palenia tytoniu, które znacznie pogarsza gojenie, a także stosowanie zaleconych płukanek i ewentualnych leków. Pacjent powinien kontynuować higienę jamy ustnej, ale delikatniej szczotkować okolice poddane zabiegowi, aby nie uszkodzić gojących się tkanek. Zignorowanie tych wskazówek zwiększa ryzyko powikłań i osłabia efekt terapeutyczny kiretażu.

Rola higieny jamy ustnej i profilaktyki po kiretażu

Skuteczność kiretażu zamkniętego w dużej mierze zależy od utrzymania odpowiedniej higieny jamy ustnej po zabiegu. Nieusuwana regularnie płytka bakteryjna bardzo szybko prowadzi do ponownego rozwoju zapalenia dziąseł i pogłębiania się kieszonek. Dlatego pacjent, który przeszedł kiretaż, powinien być szczególnie zmotywowany do codziennej, starannej pielęgnacji. Obejmuje to szczotkowanie zębów co najmniej dwa razy dziennie, używanie nici dentystycznych lub szczoteczek międzyzębowych, a także regularne płukanie jamy ustnej środkami antyseptycznymi, jeśli zostały zalecone.

W okresie bezpośrednio po zabiegu często rekomenduje się stosowanie szczoteczek o miękkim włosiu oraz specjalnych past zawierających środki łagodzące nadwrażliwość, np. związki potasu lub fluor w odpowiednim stężeniu. W miarę gojenia można powrócić do standardowych szczoteczek, ale zaleca się techniki szczotkowania minimalizujące urazowość dla dziąseł, np. metodę wymiatania lub metodę Bassa zmodyfikowaną. Odpowiednia technika pozwala usunąć płytkę z okolicy szyjek zębów i bruzdy dziąsłowej, nie powodując dodatkowych mikrourazów.

Istotnym elementem profilaktyki po kiretażu są wizyty kontrolne u stomatologa lub periodontologa. Zazwyczaj zaleca się, aby odbywały się co 3–6 miesięcy, w zależności od stopnia zaawansowania choroby przyzębia, czynników ryzyka (np. palenie, cukrzyca) oraz indywidualnych predyspozycji. Podczas takich wizyt wykonuje się profesjonalne oczyszczanie, ocenę stanu dziąseł, sondowanie kieszonek oraz ewentualną modyfikację dotychczasowego planu leczenia. Regularne kontrole umożliwiają wczesne wykrycie nawrotu zapalenia i szybkie wprowadzenie interwencji.

Nie można pominąć znaczenia czynników ogólnoustrojowych i stylu życia. Palenie tytoniu jest jednym z najistotniejszych czynników pogarszających rokowanie przy chorobach przyzębia – dym tytoniowy zmienia mikrokrążenie w dziąsłach, osłabia odpowiedź immunologiczną i utrudnia gojenie. U pacjentów palących efekty kiretażu mogą być wyraźnie słabsze i mniej trwałe. Równie ważna jest kontrola chorób przewlekłych, zwłaszcza cukrzycy, która w przypadku złego wyrównania przyspiesza destrukcję przyzębia i utrudnia proces regeneracji tkanek.

Profilaktyka po kiretażu zamkniętym to także zwrócenie uwagi na czynniki mechaniczne sprzyjające urazom przyzębia. Należą do nich nieprawidłowo wykonane wypełnienia i uzupełnienia protetyczne, które utrudniają oczyszczanie, zbyt ciasne kontakty międzyzębowe oraz urazowe parafunkcje, takie jak zaciskanie czy zgrzytanie zębami. W niektórych przypadkach konieczna jest korekta kształtu wypełnień, szlifowanie powierzchni okluzyjnych lub zastosowanie szyn okluzyjnych, aby odciążyć zęby i przyzębie.

Porównanie kiretażu zamkniętego z innymi metodami leczenia przyzębia

Kiretaż zamknięty jest jednym z kilku możliwych sposobów leczenia patologicznych kieszonek dziąsłowych. W terapii chorób przyzębia wykorzystuje się także skaling i root planing bez klasycznego kiretażu, kiretaż otwarty, zabiegi płatowe, metody regeneracyjne z użyciem błon zaporowych, przeszczepów kostnych czy koncentratów płytkowych. Wybór konkretnej metody zależy od stopnia zaawansowania choroby, głębokości i konfiguracji kieszonek, ubytków kostnych, a także ogólnego stanu pacjenta.

W porównaniu z samym skalingiem naddziąsłowym, kiretaż zamknięty pozwala na znacznie głębsze oczyszczenie okolicy poddziąsłowej, usunięcie zmienionej zapalnie ziarniny oraz wygładzenie korzenia. Dzięki temu skuteczniej redukuje głębokość kieszonek i ogranicza aktywność bakterii odpowiedzialnych za postęp paradontozy. Z drugiej strony, w bardzo wczesnych stadiach choroby przyzębia sama higienizacja profesjonalna i poprawa nawyków higienicznych mogą być wystarczające bez konieczności sięgania po kiretaż.

W odniesieniu do kiretażu otwartego podstawową różnicą jest sposób dostępu do kieszonek. Kiretaż otwarty wymaga chirurgicznego odchylenia dziąsła, co zapewnia lepszą widoczność i umożliwia dokładniejsze opracowanie bardzo głębokich kieszonek oraz ubytków kostnych. Jest jednak zabiegiem bardziej inwazyjnym, wiąże się z dłuższym gojeniem, możliwością większego dyskomfortu po zabiegu i nieco większym ryzykiem powikłań. Kiretaż zamknięty jest więc najczęściej wybierany przy średniej głębokości kieszonek oraz tam, gdzie przewiduje się dobre efekty bez potrzeby otwierania pola operacyjnego.

Nowoczesne metody leczenia przyzębia, takie jak laseroterapia czy terapia fotodynamiczna, często stanowią uzupełnienie klasycznego kiretażu, a nie jego zastąpienie. Laser może wspomagać dezintegrację biofilmu bakteryjnego oraz koagulację drobnych naczyń, co zmniejsza krwawienie i stan zapalny. Terapia fotodynamiczna wykorzystuje fotouczulacz i światło o określonej długości fali do niszczenia bakterii w kieszonkach. Metody te jednak działają najlepiej jako dodatek do mechanicznego oczyszczenia, a nie samodzielne leczenie.

W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu kiretażu zamkniętego, otwartego czy zabiegów regeneracyjnych zapada po kompleksowej ocenie pacjenta. Istotne są także oczekiwania pacjenta, jego gotowość do współpracy i akceptacja ewentualnych procedur chirurgicznych. Dla wielu osób kiretaż zamknięty stanowi akceptowalny kompromis między skutecznością leczenia a ograniczoną inwazyjnością, co czyni go jedną z najczęściej wykonywanych procedur periodontologicznych.

Znaczenie edukacji pacjenta i współpracy z periodontologiem

Kiretaż zamknięty, mimo swojej istotnej roli w leczeniu chorób przyzębia, nie jest procedurą samowystarczalną. Skuteczność i trwałość jego efektów zależy w dużym stopniu od zrozumienia przez pacjenta istoty problemu oraz od długofalowej współpracy z lekarzem. Dlatego tak ważna jest edukacja pacjenta, obejmująca zarówno wyjaśnienie mechanizmów powstawania paradontozy, jak i omówienie roli bakterii, osadu, kamienia nazębnego oraz czynników ryzyka.

Podczas wizyt związanych z kiretażem stomatolog powinien zwrócić uwagę na indywidualne nawyki pacjenta, takie jak sposób i częstość szczotkowania, rodzaj używanej szczoteczki, obecność parafunkcji czy nawyków toksycznych. Często konieczna jest zmiana dotychczasowej rutyny, wprowadzenie nowych przyborów higienicznych, np. szczoteczek międzyzębowych dobranych do szerokości przestrzeni, oraz nauczenie właściwej techniki posługiwania się nimi. Tylko w ten sposób można skutecznie redukować ilość płytki bakteryjnej w trudnodostępnych miejscach, szczególnie w rejonie szyjek i korzeni zębów.

W bardziej zaawansowanych przypadkach chorób przyzębia wskazana bywa konsultacja z lekarzem specjalizującym się w periodontologii. Periodontolog dysponuje szerszym wachlarzem metod diagnostycznych i leczniczych, potrafi dobrać odpowiednią strategię postępowania chirurgicznego lub regeneracyjnego oraz ocenić, czy kiretaż zamknięty będzie wystarczający. Współpraca stomatologa ogólnego z periodontologiem jest szczególnie ważna u pacjentów z agresywnymi formami paradontozy, chorobami ogólnoustrojowymi i znacznymi ubytkami kostnymi.

Edukacja pacjenta obejmuje także uświadomienie wpływu zdrowia jamy ustnej na ogólny stan organizmu. Liczne badania wskazują na związek między przewlekłym zapaleniem przyzębia a chorobami układu sercowo-naczyniowego, niekorzystnym przebiegiem cukrzycy, a nawet ryzykiem powikłań w ciąży. Informacja ta może stanowić dodatkową motywację do przestrzegania zaleceń pozabiegowych, utrzymywania wysokiego poziomu higieny oraz regularnego poddawania się zabiegom kontrolnym i profilaktycznym.

Podsumowanie roli kiretażu zamkniętego w nowoczesnej stomatologii

Kiretaż zamknięty jest kluczową procedurą w leczeniu chorób przyzębia, umożliwiającą usunięcie złogów bakteryjnych i zmienionej zapalnie tkanki z kieszonek dziąsłowych bez konieczności nacinania dziąseł. Dzięki minimalnej inwazyjności, relatywnie szybkiemu gojeniu i dobremu profilowi bezpieczeństwa znajduje szerokie zastosowanie u pacjentów z umiarkowanym zaawansowaniem paradontozy. Odpowiednio przeprowadzony zabieg pozwala zmniejszyć głębokość kieszonek, ograniczyć krwawienie oraz poprawić stabilność zębów, co bezpośrednio przekłada się na możliwość zachowania własnego uzębienia przez wiele lat.

Nie należy jednak postrzegać kiretażu zamkniętego jako uniwersalnego rozwiązania wszystkich problemów periodontologicznych. W bardzo głębokich kieszonkach, przy znacznych ubytkach kostnych czy w obecności czynników ogólnoustrojowych często konieczne jest łączenie tej metody z innymi procedurami, w tym z kiretażem otwartym, zabiegami płatowymi lub regeneracyjnymi. Sukces leczenia zależy także od konsekwentnej współpracy pacjenta, jego zaangażowania w codzienną higienę oraz regularnych wizyt kontrolnych.

Z perspektywy stomatologii kiretaż zamknięty stanowi ważny element kompleksowej opieki nad pacjentem z chorobami przyzębia. Umożliwia wczesną interwencję, zanim dojdzie do nieodwracalnej utraty znacznych ilości kości i konieczności usuwania zębów. Jest także narzędziem diagnostycznym, pozwalającym ocenić odpowiedź tkanek na leczenie i zaplanować dalsze etapy terapii. Świadomość pacjentów na temat tego zabiegu, jego celu, przebiegu oraz możliwych odczuć pomaga zmniejszyć obawy i zwiększa akceptację proponowanego leczenia.

Współczesna stomatologia dąży do zachowania naturalnych zębów w jamie ustnej tak długo, jak to możliwe. Kiretaż zamknięty, wspierany przez profesjonalne zabiegi higienizacyjne, nowoczesne metody diagnostyczne oraz indywidualnie dopasowaną profilaktykę, stanowi jedno z najważniejszych narzędzi w realizacji tego celu. Umożliwia skuteczne opanowanie stanu zapalnego przyzębia, poprawę komfortu życia pacjenta i ograniczenie powikłań ogólnoustrojowych związanych z przewlekłym stanem zapalnym w obrębie jamy ustnej.

FAQ – najczęstsze pytania dotyczące kiretażu zamkniętego

1. Czy kiretaż zamknięty jest bolesny?
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, dlatego w trakcie opracowywania kieszonek pacjent zazwyczaj nie odczuwa bólu, a jedynie nacisk czy drapanie. Po ustąpieniu znieczulenia może pojawić się tkliwość dziąseł, niewielki ból oraz nadwrażliwość zębów na zmiany temperatury lub dotyk. Objawy te zwykle mijają w ciągu kilku dni i można je łagodzić ogólnodostępnymi środkami przeciwbólowymi oraz delikatną higieną.

2. Jak długo utrzymują się efekty kiretażu zamkniętego?
Trwałość efektów zależy głównie od późniejszej higieny jamy ustnej i przestrzegania zaleceń lekarza. Przy prawidłowym szczotkowaniu, nitkowaniu, stosowaniu szczoteczek międzyzębowych oraz regularnych wizytach kontrolnych efekty mogą utrzymywać się latami. W przypadku nawracających zaniedbań, palenia tytoniu czy braku profesjonalnych oczyszczań, kieszonki mogą ponownie się pogłębiać, a stan zapalny powracać już po kilku miesiącach od zabiegu.

3. Czym różni się kiretaż zamknięty od otwartego?
Kiretaż zamknięty polega na oczyszczaniu kieszonek przez naturalny dostęp, bez nacinania dziąseł, dzięki czemu jest mniej inwazyjny i szybciej się goi. Kiretaż otwarty wymaga chirurgicznego odsłonięcia korzeni zębów, co umożliwia dokładniejsze oczyszczenie bardzo głębokich kieszonek oraz ubytków kostnych. Zabieg otwarty stosuje się przy zaawansowanych zmianach, gdy metoda zamknięta nie zapewnia wystarczającej kontroli choroby przyzębia.

4. Jak przygotować się do kiretażu zamkniętego?
Przed zabiegiem warto zadbać o możliwie dobrą higienę jamy ustnej, aby zmniejszyć ilość bakterii. Lekarz zwykle wykonuje wcześniej skaling naddziąsłowy i piaskowanie, a także przeprowadza instruktaż higieny. W dniu zabiegu nie ma potrzeby specjalnego przygotowania poza zjedzeniem lekkiego posiłku i przyjęciem stałych leków ogólnych zgodnie z zaleceniem lekarza prowadzącego. Należy też poinformować stomatologa o wszystkich chorobach i przyjmowanych lekach.

5. Czy po kiretażu zamkniętym zęby mogą wypaść?
Prawidłowo wykonany kiretaż zamknięty ma na celu zahamowanie procesu utraty przyczepu i kości, a tym samym zmniejszenie ryzyka utraty zębów. U niektórych pacjentów po zabiegu może przejściowo wzrosnąć uczucie ruchomości, ponieważ usunięto podtrzymującą je tkankę zapalną. Jeżeli jednak destrukcja przyzębia była bardzo zaawansowana przed leczeniem, niektórych zębów nie da się uratować i wymagają one ekstrakcji, niezależnie od przeprowadzonego kiretażu.